University of Crete Library | e-Journals service
Not a member yet
1777 research outputs found
Sort by
The intersubjective motives of play: The case of autism / Τα διυποκειμενικά κίνητρα του παιχνιδιού: Η περίπτωση του αυτισμού
No full textA deficit in spontaneous or self-generated play, particularly in what is conceived as ‘symbolic’ or representational play, has been identified as core deficit of young children with autism. Most empirical research on the behavior of children with autism has relied on tests of their cognitive development as individual thinkers who must learn to recognize conventional meanings. This leads to the special attention given to ‘symbolic’ play, while socio-emotional or relational functions of play are left unattended.In contrast, developmental research with typically developing children brings abundant evidence that inter-personal relatedness depends on mutual awareness of intentions with feelings between the child and other persons, with shared joy in purposeful movement, and that affectionate sharing is an essential element of play from birth prior to the capacity for metarepresentation of experiences. In early infancy an emotional ‘primary intersubjectivity’ regulates playful ‘proto-conversations’ with voice and gesture, before sharing of imaginative actions in games and tasks, which is a prerequisite for later development of the cognitive abilities of language and story-telling that specify arbitrary meanings.Taking in mind the evidence on the shared enjoyment of play by typically developing children, and its contribution to the invention of shared meanings, we explore comparable studies with children with autism to bring new light to our understanding of what is atypical in the developmental pathway that might lead to problems with interpersonal awareness, intimate relationships, and with mastery of representational skills.
Τα παιδιά με αυτισμό αντιμετωπίζουν σοβαρές δυσκολίες στο αυθόρμητο παιχνίδι και κυρίως στο συμβολικό παιχνίδι, ή στο παιχνίδι αναπαράστασης, και οι δυσκολίες αυτές συνιστούν ένα πρωτογενές στοιχείο της διαταραχής στον αυτισμό. Ένα μεγάλο μέρος της έρευνας για τη συμπεριφορά των παιδιών με αυτισμό έχει βασιστεί σε μετρήσεις της γνωστικής ανάπτυξης αντιμετωπίζοντας τα παιδιά αυτά ως μοναχικούς στοχαστές που πρέπει να μάθουν να αναγνωρίζουν συμβατικές έννοιες. Υπό το πρίσμα αυτό δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στο συμβολικό παιχνίδι ενώ οι κοινωνικο-συναισθηματικές και οι διαπροσωπικές συνιστώσες του παιχνιδιού παραμερίζονται.Σε αντίθεση, η έρευνα με τυπικώς αναπτυσσόμενα παιδιά έχει προσφέρει άφθονες μαρτυρίες ότι το συγκινησιακό μοίρασμα αποτελεί ένα κύριο στοιχείο του παιχνιδιού που προϋπάρχει της γέννησης και προηγείται της ικανότητας για μετα-αναπαράσταση των βιωμάτων. Πιο συγκεκριμένα, τα νεαρά βρέφη διαθέτουν μια έμφυτη ικανότητα πρωτογενούς διυποκειμενικότητας, δηλαδή μια διεργασία κατά την οποία συντελείται μεταβίβαση των κινήτρων, των συγκινήσεων, των προθέσεων και των προσδοκιών μεταξύ των δυο συντρόφων. Αυτή η έμφυτη ικανότητα για διυποκειμενικότητα ρυθμίζει τις παιγνιώδεις πρωτοσυνομιλίες με φωνητικές εκφράσεις και χειρονομίες και προηγείται του μοιράσματος των πράξεων με φαντασία στο παιχνίδι και στις δομημένες δραστηριότητες, το οποίο είναι προαπαιτούμενο για τη μετέπειτα ανάπτυξη των γνωστικών ικανοτήτων της γλώσσας και της αφήγησης ιστοριών. Λαμβάνοντας υπόψη τα ευρήματα για το μοίρασμα της ευχαρίστησης στο παιχνίδι σε τυπικά αναπτυσσόμενα παιδιά και της συνεισφοράς του μοιράσματος στην ανάδυση κοινών εννοιών, διερευνούμε ανάλογες μελέτες σε παιδιά με αυτισμό για να κατανοήσουμε καλύτερα την άτυπη ανάπτυξη στο χρόνο, η οποία πιθανότατα οδηγεί σε δυσκολίες στην διαπροσωπική επίγνωση, στις πολύ στενές σχέσεις και στην κατάκτηση της ικανότητας για αναπαράσταση
Intersubjectivity research and theory: Contributions to the domains of Developmental Psychopathology and early intervention: Η θεωρία και η έρευνα της Διυποκειμενικότητας: H συνεισφορά τους στο πεδίο της Αναπτυξιακής Ψυχοπαθολογίας και της πρώιμης παρέμβασης
No full textThe theory of Innate Intersubjectivity (Trevarthen, 1974, 1979; Trevarthen and Hubley, 1978), built upon results of observational studies on infant communicative abilities manifested during face-to-face interactions with sensitive others, recognized the human infant as a person motivated to communicate with other people and well-armed to do so from birth. Based on the theory of Innate Intersubjectivity, more recent researchers studied infant intentionality, mimesis, empathy, self-awareness, revitalizing in that way the field of infant psychology and renewing the interest in the development of the first years of life. All this new knowledge on infant socioemotional and cognitive development boosted the advancement of other fields of research such as Developmental Psychopathology and Prevention and Early Intervention for infant mental health and developmental disorders. It was paramount to have robust evidence that human infants are active partners in dyadic relationships from birth, since this knowledge informed not only the role attributed to infants and toddlers in research methodologies, but also re-directed the focus of prevention and early intervention programs towards a more ecological approach in which infants and toddlers are seen as active agents in their environment. Video Interaction Guidance, which promotes sensitive communication and empathy, is an example of such programs. Further advances in the field of infant Psychology and Psychopathology may be expected by bridging behavioral sciences and neurosciences’ research methodologies – this may be the only way to shed more light to human social brain.
Η θεωρία της Έμφυτης Διυποκειμενικότητας (Trevarthen, 1974, 1979; Trevarthen and Hubley, 1978), που διαμορφώθηκε βασισμένη σε αποτελέσματα μελετών παρατήρησης των επικοινωνιακών ικανοτήτων των βρεφών όπως αυτές εκφράζονται στο πλαίσιο των πρόσωπο-με-πρόσωπο αλληλεπιδράσεων με ευαίσθητους άλλους, αναγνώρισε στα ανθρώπινα βρέφη πρόσωπα με ισχυρό κίνητρο να επικοινωνήσουν με άλλους ανθρώπους και ικανά να το κάνουν ήδη από τη γέννησή τους. Νεώτεροι μελετητές, βασιζόμενοι στη θεωρία της Έμφυτης Διυποκειμενικότητας, μελέτησαν την πρόθεση, την μίμηση, την ενσυναίσθηση, τη συνείδηση στη βρεφική ηλικία, αναζωοπυρώνοντας έτσι το επιστημονικό ενδιαφέρον για την ανάπτυξη των πρώτων χρόνων της ζωής. Οι νέες γνώσεις πάνω στην πρώιμη κοινωνικο-συναισθηματική και γνωστική ανάπτυξη υποστήριξαν την ανάπτυξη και άλλων ερευνητικών πεδίων, όπως αυτά της Αναπτυξιακής Ψυχοπαθολογίας και της Πρόληψης και Πρώιμης Παρέμβασης. Ήταν ιδιαίτερης σημασίας η γνώση ότι τα βρέφη επικοινωνούν και συμμετέχουν ενεργητικά στις πρώιμες αλληλεπιδράσεις, γιατί πλέον τους αναγνωρίστηκε νέος ρόλος όχι μόνο στους ερευνητικούς μεθοδολογικούς σχεδιασμούς, αλλά και στα προγράμματα πρόληψης και πρώιμης παρέμβασης για ψυχικές και αναπτυξιακές διαταραχές στη βρεφική και νηπιακή ηλικία. Ένα παράδειγμα τέτοιου προγράμματος είναι και η Καθοδήγηση μέσω Βιντεοσκοπημένης Αλληλεπίδρασης (Video Interaction Guidance) που ενδυναμώνει και υποστηρίζει την ευαίσθητη επικοινωνία και την ανάπτυξη της ενσυναίσθησης. Τέλος, το επόμενο μεγάλο βήμα της Αναπτυξιακής Ψυχολογίας και της Αναπτυξιακής Ψυχοπαθολογίας σε ό,τι αφορά την περαιτέρω κατανόηση του ανθρώπινου κοινωνικού εγκεφάλου αναμένεται να γίνει με την ανάπτυξη νέων ερευνητικών σχεδιασμών που να προβλέπουν τη συμπληρωματική και ταυτόχρονη χρήση ερευνητικών τεχνικών των επιστημών της συμπεριφοράς και των νευροεπιστημών
Σχεδιασμός και Ανάπτυξη Ψηφιακών Διδακτικών Σεναρίων στην Προσχολική Εκπαίδευση: Η Περίπτωση της Ψηφιακής Πλατφόρμας «Αίσωπος»
No full textThe current study aims to provide a conceptual framework for designing and implementing electronic/digital educational scenarios in Early Childhood Education. The study analyses the pedagogical principles underlying the integration of Information and Communication Technologies in Early Childhood Education along with the characteristics of digital educational scenarios appropriate for kindergarten classes.In addition, the study attempts to support the theoretical justification of the necessity of ICT integration into early childhood educational practices by demonstrating examples of designing electronic teaching scenarios based on the use of interactive tools of the digital platform “Aesop» (http://aesop.iep .edu.gr)
Διερεύνηση των Δυσκολιών που Αντιμετωπίζουν οι Εκπαιδευτικοί στα Ολιγοθέσια Σχολεία
No full textThe main purpose of this essay is to detect and demonstrate the difficulties that faced the educators who worked in small multigrade schools, depending on how difficult each educator considered these schools to be, and also depending on a series of demographic and other variables. Two hundred and fifty-two educators of the primary and secondary education of the Peloponnese Region participated in this survey. The collection of the data was made via self-administered questionnaires. The extensive analysis of factors revealed three main categories of difficulties: In the first category we can notice the difficulties which are a result of the educational function of the school. In the second category we find the difficulties which the educators face because of the school’s location and in the third and final category we can find the difficulties which are related to the school’s administrational policy. Most of the educators admit that they faced the difficulties which are mentioned above. We also don’t have significant statistic differences between these variables, at least between the first two of these categories of difficulties, which are mentioned above. This survey can be used by the official bodies/institutions in order to face these difficulties via targeted actions.The main purpose of this essay is to detect and demonstrate the difficulties that faced the educators who worked in small multigrade schools, depending on how difficult each educator considered these schools to be, and also depending on a series of demographic and other variables. Two hundred and fifty-two educators of the primary and secondary education of the Peloponnese Region participated in this survey. The collection of the data was made via self-administered questionnaires. The extensive analysis of factors revealed three main categories of difficulties: In the first category we can notice the difficulties which are a result of the educational function of the school. In the second category we find the difficulties which the educators face because of the school’s location and in the third and final category we can find the difficulties which are related to the school’s administrational policy. Most of the educators admit that they faced the difficulties which are mentioned above. We also don’t have significant statistic differences between these variables, at least between the first two of these categories of difficulties, which are mentioned above. This survey can be used by the official bodies/institutions in order to face these difficulties via targeted actions
The sycophant’s farm: Animals and rhetoric in Against Aristogeiton I
Get PDFΣΤΟ ΑΡΘΡΟ αυτό επιχειρώ να δείξω τους τρόπους με τους οποίους η σύγκριση του Αριστογείτονα με μια σειρά από ζώα εξυπηρετεί τους ρητορικούς στόχους του Δημοσθένη. Βασιζόμενος στο δίπολο φύσις/νόμος, ο Δημοσθένης παραλληλίζει τη συκοφαντική δραστηριότητα του αντιπάλου του με την επιθετικότητα των άγριων ζώων. Με τον τρόπο αυτό υπογραμμίζει την αντικοινωνική και απάνθρωπη συμπεριφορά των συκοφαντών, οι οποίοι εκμεταλλεύονται τη δυνατότητα που τους παρέχει το αθηναϊκό δίκαιο να ασκούν αγωγές ως βουλόμενοι εξυπηρετώντας αθέμιτα προσωπικά τους συμφέροντα. Υποστηρίζω, επίσης, ότι προκειμένου να αναδείξει την υποκριτική συμπεριφορά των συκοφαντών, ο Δημοσθένης αξιοποιεί μύθους που αναδεικνύουν τη δίβουλη φύση των σκύλων: ο Αριστογείτων προσποιείται ότι είναι φύλακας του δήμου, αλλά στην πραγματικότητα επιβουλεύεται το δημόσιο συμφέρον. Τέλος, προτείνω ότι η ακραία αυτή επίθεση του Δημοσθένη στον Αριστογείτονα ενδεχομένως να είχε πολιτικά κίνητρα.ΣΤΟ ΑΡΘΡΟ αυτό επιχειρώ να δείξω τους τρόπους με τους οποίους η σύγκριση του Αριστογείτονα με μια σειρά από ζώα εξυπηρετεί τους ρητορικούς στόχους του Δημοσθένη. Βασιζόμενος στο δίπολο φύσις/νόμος, ο Δημοσθένης παραλληλίζει τη συκοφαντική δραστηριότητα του αντιπάλου του με την επιθετικότητα των άγριων ζώων. Με τον τρόπο αυτό υπογραμμίζει την αντικοινωνική και απάνθρωπη συμπεριφορά των συκοφαντών, οι οποίοι εκμεταλλεύονται τη δυνατότητα που τους παρέχει το αθηναϊκό δίκαιο να ασκούν αγωγές ως βουλόμενοι εξυπηρετώντας αθέμιτα προσωπικά τους συμφέροντα. Υποστηρίζω, επίσης, ότι προκειμένου να αναδείξει την υποκριτική συμπεριφορά των συκοφαντών, ο Δημοσθένης αξιοποιεί μύθους που αναδεικνύουν τη δίβουλη φύση των σκύλων: ο Αριστογείτων προσποιείται ότι είναι φύλακας του δήμου, αλλά στην πραγματικότητα επιβουλεύεται το δημόσιο συμφέρον. Τέλος, προτείνω ότι η ακραία αυτή επίθεση του Δημοσθένη στον Αριστογείτονα ενδεχομένως να είχε πολιτικά κίνητρα
The contribution of marine geophysical methods to Underwater archaeology: A chronicle of their application in Greece
No full textTHIS paper highlights the significance of Underwater archaeology in solving issues that generally concern the scientific community such as the role played by coastal geomorphology in the evolution and dispersal of humankind and the development of cultural complexity, the commercial and cultural interaction, marine routes and the development of navigation in antiquity. However, answering such questions becomes difficult and time-consuming by conventional Underwater archaeology research methods. Over the last decades, the contribution of marine geophysical methods has been widely accepted as very important or even utterly essential, as these can be applied to all fields of underwater archaeological research. This paper summarises the different types of marine remote sensing techniques, as well as the advantages of their application. Finally, attention is focused on presenting a brief chronicle of the application of marine geophysical methods to Underwater archaeology in Greece.THIS paper highlights the significance of Underwater archaeology in solving issues that generally concern the scientific community such as the role played by coastal geomorphology in the evolution and dispersal of humankind and the development of cultural complexity, the commercial and cultural interaction, marine routes and the development of navigation in antiquity. However, answering such questions becomes difficult and time-consuming by conventional Underwater archaeology research methods. Over the last decades, the contribution of marine geophysical methods has been widely accepted as very important or even utterly essential, as these can be applied to all fields of underwater archaeological research. This paper summarises the different types of marine remote sensing techniques, as well as the advantages of their application. Finally, attention is focused on presenting a brief chronicle of the application of marine geophysical methods to Underwater archaeology in Greece
Learning embodied narrative patterns of meaning-making: Nurturing human nature in school / Μαθαίνοντας τα ενσώματα αφηγηματικά πρότυπα δημιουργίας του νοήματος: Καλλιεργώντας την ανθρώπινη φύση στο σχολείο
No full textEducation is participatory and embodied. It requires active participation from both teacher and learner to come together to co-create shared projects of discovery that allow meaning to unfold and develop between them as individuals. This paper advances theory on the intersubjective and embodied nature of meaning-making in teaching as constituted by narrative units. It considers the developmental progression of subjective meaning-making by the child from basic, exploratory movements first evident in the foetus and young infant, to the complex projects of serially organised movements in the young child. When made in intersubjective engagements, these projects develop meaning between individuals, generating cycles of learning within narrative episodes that incorporate affective, energetic, and intentional components. These schemas of engagement retain knowledge of their processes and become units, stories, held in the memory of their creators. After reviewing theory of intentional and participatory sense making, we examine two cases of non-verbal narrative patterns of engagement between teacher and child within Nurture Group practice, a special pedagogy that attunes to the affects and interests of children with ‘social emotional and behavioural difficulties’. Analysis of these cases of Nurture Group practice reveal narrative patterns that establish shared rhythm, affect, and body movement made in joint projects between teacher and child, which, on completion, generated shared joy and learning.
Η εκπαίδευση είναι συμμετοχική και ενσώματη. Απαιτεί ενεργή συμμετοχή τόσο από το δάσκαλο όσο και από το μαθητή προκειμένου και οι δυο να συν-δράμουν στην ανακάλυψη όσων επιτρέπουν το ξεδίπλωμα του νοήματος που παράγεται μεταξύ των δύο συντρόφων ως ατόμων. Η παρούσα εργασία προάγει/ενισχύει τη θεωρία της διυποκειμενικής και ενσώματης κατασκευής νοήματος αποτελούμενης από αφηγηματικές ενότητες. Τοποθετεί την ανάπτυξη της κατασκευής νοήματος από τις υποτυπώδεις κινήσεις διερεύνησης, οι οποίες πρωτο-εμφανίζονται στο έμβρυο και στο νεογνό, ως τις πιο περίπλοκες και σκόπιμες κινήσεις του μικρού παιδιού. Ό,τι λαμβάνει χώρα μέσα έσα στο διυποκειμενικό μοίρασμα, αποκτά νόημα για τους δύο συντρόφους, δημιουργώντας κύκλους μάθησης μέσα σε αφηγηματικά επεισόδια τα οποία εμπεριέχουν στοιχεία συγκίνησης, δράσης και σκοπιμότητας/εμπροθεσιμότητας. Αυτά τα σχήματα αλληλεπίδρασης πλαισιώνουν τη γνώση των διαδικασιών μέσα απο τις οποίες προήλθαν και αποτελούν μονάδες που διατηρούνται στη μνήμη των δημιουργών τους. Μετά απο μια ανασκόπηση της θεωρίας της εμπρόθετης και συμμετοχικής κατασκευής νοήματος, θα μελετήσουμε δυο περιπτώσεις μη-λεκτικών αφηγηματικών προτύπων. έτσι όπως αυτά ξεδιπλώνονται μέσα από την αλληλεπίδραση δασκάλου- παιδιού στα πλαίσια της τεχνικής της Ομάδας Ανατροφής (Νurture Group), μιας ειδικής παιδαγωγικής μεθόδου η οποία εναρμονίζεται με τις συγκινήσεις και τα ενδιαφέροντα των παιδιών που παρουσιάζουν κοινωνικο-συναισθηματικές και συμπεριφορικές δυσκολίες. Η ανάλυση των περιπτώσεων της Ομάδας Ανατροφής αποκαλύπτει τα αφηγηματικά πρότυπα τα οποία εγκαθιδρύουν το μοιρασμένο ρυθμό, τη συγκίνηση και την κίνηση του σώματος και εκδηλώνονται στις από κοινού δράσεις δασκάλου- παιδιού, και που με την ολοκλήρωσή τους προσφέρουν ευχαρίστηση και στους δύο και οδηγούν στη μάθηση
Polybius and Rome: The Histories, Book 6
No full textPOLYBIUS envisages the writing of Book 6 as a crucial part of the task he sets himself in the preface of his work – that of showing his readers by what means and by what system of government Rome achieved universal dominion. Book 6 addresses the second of these two topics. In it, in addition to discussing the political structure of Rome and the organization of the Roman army, Polybius deals with a wide range of elements that form part of the public life of the citizen. In this paper I examine Polybius’ presentation of the Romans in Book 6, paying particular attention to the ways in which his analysis sheds light on those aspects of their mentality that contributed to their success.POLYBIUS envisages the writing of Book 6 as a crucial part of the task he sets himself in the preface of his work – that of showing his readers by what means and by what system of government Rome achieved universal dominion. Book 6 addresses the second of these two topics. In it, in addition to discussing the political structure of Rome and the organization of the Roman army, Polybius deals with a wide range of elements that form part of the public life of the citizen. In this paper I examine Polybius’ presentation of the Romans in Book 6, paying particular attention to the ways in which his analysis sheds light on those aspects of their mentality that contributed to their success
