Symbolae Philologorum Posnaniensium Graecae et Latinae
Not a member yet
294 research outputs found
Sort by
Seneca and Synaesthesia. The sensory aspect of the tragedies
Get PDFThe present article discusses selected examples of the poetic means which Seneca uses in order to achieve the effect of synaesthesia in his tragedies. An analysis of these examples reveals that the poet makes the most of the Latin language’s semantic and musical potential and in doing so achieves quite spectacular sensory effects
Przekłady nagrodzone w Ogólnopolskim Konkursie Translatorskim O Wawrzyn Klemensa Janickiego, Poznań 2016
Get PDFPrzekłady nagrodzone w Ogólnopolskim Konkursie Translatorskim O Wawrzyn Klemensa Janickiego, Poznań 201
Epika „epigramatyczna”. Ekkeharta Versus ad Picturas wobec tradycji poetyckiej
Get PDFAs a consequence of the large variety of poetic genres dealing with biblical material in Christian-Latin literature of Late Antiquity, in the 11th century the two extremely opposite forms of poetic expression were artificially combined, namely continuous epic narration and epigrammatic conciseness of the so called tituli, that is to say metrical inscriptions which were meant to explain wall paintings or mosaics of selected biblical topics. By order of Aribo, archbishop of Mainz, Ekkehart IV of St. Gall composed an “epigrammatic epic”, which was to cover the wide range of the entire Bible from Genesis to Apocalypse, contemporary exegesis partly included. Aribo was supposed to select those “epigrammes” from this “biblical epic” which he needed for a new decoration of the cathedral – a project, however, which was never realised. Ekkehart’s highly manneristic poetic creation, preserved only in his autograph, MS 393 of St. Gall, remained unparalleled. Nevertheless, it is an important testimony of the experimental and innovative character of medieval Latin poetry in the period of transition from monastic literary production of the previous centuries to the golden age of medieval Latin classics, which originated in the cathedral schools, during the late 11th and the 12th centuries
De genere dicendi deliberativo a latronibvs Apuleianis vsvrpato (Met. Vi, vi )
Get PDFIn books VI and VII of Apuleius’ Metamorphoses we find the robbers delivering some orations, which imitatethe genus deliberativum: they display sollemnity and refined elegance to such an extent, that the reader, beingaware that they proceed from the most heinous rogue’s lips, cannot but smile by himself.Composing this part of his tale, Apuleius also falls back on and re-treats some elements of the greek novel, inparticular the representation of the band of robbers like a sort of perverted state.In this article I will first show the resemblances that Apuleius’ rogue-tales share with the same places of theGreek novels’ writers, then I will continue to examine the speeches found in books VI and VII.I will demonstrate with how much elaboration Apuleius has amplified and augmented these tales, which theGreek novelists have merely outlined, for the sake of playing on extant literature, and I will clarify to whatextent we can understand this playing on literature as a parody
Hellenistic mimetic poetry
Get PDFSince Callimachus’ mimetic hymns, super-realistic sceneries are common in Alexandrian poetry. This type of ‘realism’, however, only accompanies textual interplay. It may even be subordinated to it, as a new reading of Theocritus’ Adoniazusae (Idyll 15) suggests
„Kiedy gwiazdy się na niebie złocą…” Metaforyka jubilerska w rzymskich opisach nieba
Get PDFMetaphors and comparisons are typical features of the ancient texts describing celestial bodies, and they can be treated as a part of a broader cultural practice of seeking analogies between earth and sky phenomena, inspired by the microcosm/macrocosm theory. To explain such a practice we can refer to the modern theory of imagination as well, according to which appreciation of nature is based, among others, on the so-called “projective imagination”, transferring mentally the images from the terrestrial reality to the sky. One of the obvious instances of such an analogical thinking is “katasterismos”, mythic narration about the item placed in the heavens as a star or constellation. It appears that among the objects on the sky described as a result of “catasterism” we can find some specimens of jeweller’s craftsmanship (e.g. Ariadne’s Crown as Corona Borealis). This is, however, a specific situation; astronomical descriptions usually emphasize the brightness and perfection of the sky phenomena using above-mentioned poetic devices associated with jewellery. Most popular among them is the metaphoric epithet of “gold”, linked commonly with stars and the sun, but besides this, in the works of Roman authors can be detected more original imagery (e.g. the cosmos as a necklace). It is argued in the paper that this kind of astronomical descriptions can be interpreted against the backdrop of the history of the “visual metaphors of value”, as they were defined by Ernst Gombrich
Bibliografia publikacji Prof. Witolda Klingera (1875-1962)
Get PDFBibliografia publikacji Prof. Witolda Klingera (1875-1962) - opracował Henryk Paprock
Władza w wymiarze religijnym i charyzmatycznym u poety Klaudiana
Get PDFW epoce antycznej ogromną popularnością cieszyła się koncepcja boskości ziemskich władców. Zjawisko to obserwujemy począwszy od eposów Homera, poprzez monarchię hellenistyczną, aż po Augusta i później, u pogańskich lub chrześcijańskich następców Dioklecjana. Rzymski poeta Klaudian nimbem boskości otacza przede wszystkim cesarza Honoriusza oraz jego najbliższego współpracownika Stylichona. Podczas gdy temu ostatniemu przypisuje „bliskość bogów” (Stil. III 130) i „boskie” serce (6 C.H. 233), samego cesarza obdarza często przydomkiem sacer oraz plasuje go na równi z Jowiszem (C.H. praef. 23). Wynika z tego przekonanie Klaudiana o boskości imperatora lub przynajmniej o jego związkach z boskością. W twórczości rzymskiego poety przejawy boskości bohaterów podzielić możemy na czynne i bierne. Wśród biernych wyróżniamy: piękno fizyczne, działania przyrody w najważniejszych chwilach panowania, świetlny blask, jaki bije od rządzących, apoteozę związaną z przeobrażeniem się w gwiazdy.W ujęciu Klaudiana uroda rządzących staje się ich pierwszym atrybutem; koresponduje ona z zaletami charakteru i walorami ducha. Co zaś tyczy się współudziału przyrody w podniosłych chwilach rządów, reprezentuje ona niejako siły boskie. I tak na przykład, gdy Wenus udaje się do Mediolanu na zaślubiny Honoriusza z Marią, pod wpływem tchnienia Akwilonu niebo nad Alpami zupełnie się rozchmurza (ep. 184–188). Podobnie natura wyraża też swą radość z powodu małżeństwa Stylichona z Sereną (Stil. I 84–88). Jeśli chodzi o światłość, bije ona już od samego Rzymu (6 C.H. 410–412). Blask rządzących nim porównuje natomiast Klaudian z blaskiem bijącym od planet, gwiazd i, co rzadkie w czasach twórcy, z poświatą księżycową. Wpływom orientalnym zawdzięczamy natomiast przyrównywanie emanacji sprawujących władzę do światła słonecznego.Przejaw boskości władców stanowi wreszcie u Klaudiana katasterismós – przemiana w gwiazdy. Ten typ apoteozy, zapoczątkowany w Grecji okresu klasycznego, zdobył sporą popularność także wśród Rzymian. Już Cyceron w Śnie Scypiona (Rep. VI 13) obiecywał wszak wielkim tego świata nieśmiertelność „astralną”. Autor Porwania Prozerpiny poświęca natomiast sporo miejsca gwiezdnej przyszłości cesarza Teodozjusza Wielkiego. Boskość bohaterów Klaudiana definiują ponadto aspekty czynne: wyjątkowy wpływ na zwycięstwo w trakcie trwania działań militarnych oraz wszelkie cuda i przepowiednie w okresie pokoju.Co tyczy się pierwszego z atutów, wyraża się on na przykład poprzez zdolność władcy do podporządkowania sobie wroga za sprawą samego pojawienia się w danym miejscu. Tak dzieje się chociażby w momencie, kiedy Stylichon jednym tylko spojrzeniem obezwładnia plemiona reńskie (4 C.H. 444–449). Poza polem walki wyjątkową moc rządzących podkreślają cuda oraz przepowiednie; dzięki nim ludność może zorientować się, które z decyzji rządzących podobają się bogom, a które budzą ich sprzeciw. Obecność cudów i wróżb w poezji Klaudiana nie powinna dziwić, bowiem w IV wieku po Chrystusie wciąż jeszcze przywiązywano do nich wielką rolę
Cyntia żywa i Cyntia umarła. Literacka gra z odbiorcą w elegii 4.7 Propercjusza
Get PDFIn this article I analyse the theme of love and death as explored by Propertius in his Elegy 4.7. I also attemptto show that the problem of incongruence between this poem and the neighbouring Elegy 4.8 can be resolvedby means of an aesthetically oriented reading of both poems