ChiangMai Rajabhat University Intellectual Repository
Not a member yet
1393 research outputs found
Sort by
Development the Group of Prepares the Readiness in Mathematics Side for Students’First Pre-Kindergarten Level about “Counting” Chiang Mai Rajabhat University’s Demonstration School.
No full textการวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ พัฒนาชุดเตรียมความพร้อมด้านคณิตศาสตร์ สำหรับเด็กปฐมวัย เรื่อง “ การนับ ” ผู้วิจัยได้ทดลองกันนักเรียนชั้นอนุบาล 1/2 โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยราชภัฏ เชียงใหม่ ในปีการศึกษา 2553 จำนวนนักเรียน 24 คน เป็นนักเรียนหญิงจำนวน 11 คน นักเรียนชายจำนวน 13 คน ได้มาโดยวิธีการสุ่มแบบเจาะจงแล้วจัดกิจกรรมตาม แผนการจัดประสบการณ์ด้านคณิตศาสตร์ สำหรับเด็กปฐมวัย เรื่อง “การนับ” ตามหน่วยขอบเขตเนื้อหาการเรียนรู้ 8 หน่วย จำนวน 24 แผน แผนละ 20 นาที เครื่องมือในการวิจัย คือ แผนการจัดประสบการณ์ด้านคณิตศาสตร์ สำหรับเด็กปฐมวัย เรื่อง “การนับ” ชุดเตรียมความพร้อมด้านคณิตศาสตร์ สำหรับเด็กปฐมวัย เรื่อง “การนับ” แบบวัดผลสัมฤทธิ์ก่อนเรียนและหลังเรียนด้านคณิตศาสตร์ สำหรับเด็กปฐมวัย เรื่อง “การนับ” และแบบประเมินความพึงพอใจของนักเรียนที่มีต่อรูปแบบการเรียนรู้เนื้อหาและชุดเตรียมความพร้อมด้านคณิตศาสตร์ สำหรับเด็กปฐมวัย เรื่อง “การนับ” ได้พบว่า
1. จากการวัดผลสัมฤทธิ์การเรียนรู้ด้านคณิตศาสตร์ สำหรับเด็กปฐมวัย เรื่อง
“การนับ” ของนักเรียนระดับชั้นอนุบาล 1/2 พบว่า ผลสัมฤทธิ์การเรียนรู้ก่อนการจัดกิจกรรมโดยใช้ชุดเตรียมความพร้อม เรื่อง “การนับ” มีคะแนนเฉลี่ยของกลุ่มเท่ากับ 6.08 ร้อยละ 60.83 และหลังการจัดกิจกรรมโดยใช้ชุดเตรียมความพร้อม เรื่อง “การนับ” แล้วนักเรียนมีคะแนนเฉลี่ยของกลุ่มเท่ากับ 9 ร้อยละ 89.58 กกกกกกกก
เมื่อพิจารณาเกณฑ์การผ่านการประเมินร้อยละ 80 ปรากฏว่า จากการวัดผลสัมฤทธิ์ก่อนการจัดกิจกรรมโดยใช้ชุดเตรียมความพร้อมด้านคณิตศาสตร์ สำหรับเด็กปฐมวัย เรื่อง
“การนับ” ของนักเรียนระดับชั้นอนุบาล 1/2 ก่อนเรียนมีนักเรียนที่ผ่านเกณฑ์การประเมิน 8 คน คิดเป็นร้อยละ 33.33 นักเรียนที่ไม่ผ่านเกณฑ์ 16 คน คิดเป็นร้อยละ 66.66 และหลังเรียนนักเรียนผ่านเกณฑ์ทั้งหมด 24 คน คิดเป็นร้อยละ 100.00 แสดงว่านักเรียนมีผลสัมฤทธิ์การเรียนรู้ด้านคณิตศาสตร์ สำหรับเด็กปฐมวัย เรื่อง “การนับ” หลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนกกกกกกกก
2. การประเมินความพึงพอใจของนักเรียนที่มีต่อรูปแบบการเรียนรู้เนื้อหาและชุดเตรียมความพร้อมด้านคณิตศาสตร์ สำหรับเด็กปฐมวัย เรื่อง “การนับ” โดยใช้แบบสัมภาษณ์นักเรียนเป็นรายบุคคล โดยรวมพบว่า นักเรียนมีความพึงพอใจต่อรูปแบบการเรียนรู้เนื้อหาและชุดเตรียมความพร้อมด้านคณิตศาสตร์ สำหรับเด็กปฐมวัย เรื่อง “การนับ” โดยตอบว่าชอบคิดเป็นร้อยละ 100.00The purposes of this research is to develop the group of prepares the readiness in Mathematics Side for students’ pre-kindergarten level about “Matching,” to be consistent. Researcher did this experiment with 1/2 students in the pre-kindergarten level 24 persons, Chiang Mai Rajabhat University’s Demonstration School, Muang District, Chiang Mai Province. By to be 11 girls and 13 boys who came from the specified sapling and then doing the activity with 8 learning management’s units, 24 plans, 20 minutes per a plan. The Instruments for this research were learning management in Mathematics for students’ pre-kindergarten level about “Counting,” group of prepares the readiness in Mathematics Side for students’ pre-kindergarten level about “Counting,” Achievement for pretests and posttests in Mathematics for students’ pre-kindergarten level about “Counting,” and evaluated test about the students’ contentment for the learning form about the details and group of prepares the readiness in Mathematics Side for students’ first pre-kindergarten level about “Counting.” The finding indicated as following that:
1. From the measurement about Mathematical Learning Achievement for Students’ 1/2 pre-kindergarten level about “Counting,” that result before doing the activity by using the group of prepares the readiness in Mathematics Side for students’ first pre-kindergarten level about “Counting” had the mean to be 6.08 or 60.83 and after doing the activities by using the prepares the readiness in Mathematics Side for students’ first pre-kindergarten level about “Matching,” had the mean of group to be 9.00 or 89.58%. If we considered about the evaluation 80%, this research would have 8 students who passed that evaluation and this will be 9.00 or 33.33% This showed that students had the Mathematical Educational Achievement for students’ pre-kindergarten level from the posttest was more than the pretest.
2. The evaluation about the students’ contentment for the learning form about the details and group of prepares the readiness in Mathematics Side for students’ pre-kindergarten level about “Counting” by using personal students’ interviewing test totally, students pleased to be 100%มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม
Applied an Edict of The King in Sufficiency Economy to Inherit the Local Knowledge in the Field of Handicrafts in Chiang Mai Province, the Department of Leather
No full textThis qualitative research aims to study 1) the context and the local wisdom potential the Department of Leather in Chiang Mai province 2) to analyze the accordance between the sufficient economy philosophy and the local wisdom inheritance the Department of Leather of Chiang Mai province 3) to inherit the local wisdom of Leather work Chiang Mai province and to propagate it at the local level to the international level. The qualitative and the participatory action research were done in four districts: Sankhumpaeng, Sansai, Muang, Hang Dong district.
The findings are that the 17 sample groups are mostly in Mung Chiangmai District (47%), Sankhumpaeng district (35%), Sansai district (18%). More used materials and tools are from locality of Chiang Mai province (94%); e.g. Leather from James and Jarenslip Shop, from external manufacturing sources (29%); e.g. PVC PU and etc from bangkok. Employment is a labor within a family (59%),and process by owner (35%), and community members (12%). The production places are at home (in the family) (65%) and the other place (24%) such as daily market, a place in hospital and etc., at rent store (6%).The designs are up to the craft-men and producers (35%). Some are produced by the customers’ suggestions or made to order (53%) and inspired by the other (24%). For the public relation, the entrepreneurs made it themselves at exhibition or the e-commerce and etc., (18%). The propaganda was done through printing materials and the on-line document or Sunday market (6%). Regarding to the product’s distribution channel, the entrepreneurs made it themselves at their own shops (whole sales and retail sales) (88%), and the other way; e.g. agency, e-commerce and etc. (12%). Entrepreneurs are persons who fix the price by considering from the principal of the product price, size and timing and etc., (65%), the product quality (35%), the competitors’ prices. (12%), and balance of buyers and sellers (6%).
The SWOT analysis on the Department of Leather in Chiang Mai province it is found that entrepreneurs have feature in operating their business that they have been inherited knowledge from their previous generations or their ancestors and have obvious distribution channel that through the entrepreneurs’ stores and official dealers. Their products are variety and a good quality of materials raw. For the problems found during the process, some entrepreneurs still lack of knowledge and understanding in creating their product symbol and packaging, lacking of support in sales and marketing. For the opportunity of running business, the governmental organizations provide support, cooperation, knowledge and advice to entrepreneurs that is directly beneficial to sample groups. However, the obstacles where the entrepreneurs are facing currently are economic issue, political issue, copyright, and there are lots of competitors in the same market.
According to the analysis of the consistency in Self-Sufficiency Economy Philosophy and local wisdom inheritance on the Department of Leather, all entrepreneurs have applied Self -Sufficiency Economy Philosophy to their business operation with current situation by applying attitudes of running sufficient and stable business as principle in running their business, so that the entrepreneurs will be able to carry on their business with sustainability.
However, regarding to the inheritance of local wisdom on Leather work in Chiang Mai province, it is done in local level, community level, national level to international level by arranging exhibition in order to broadcast local wisdom knowledge by inviting local craftsmen or teachers who teach local wisdom to demonstrate and provide knowledge of Leather work which is to inherit the knowledge of handicraft within the locality to prevent from vanishing and to make it exists. Moreover, there is a sales promotion in order to increase the income from product distribution, and it promotes entrepreneurs to join the activities of seminars and lectures which are activities organized by researcher group or governmental and private sectors. Entrepreneurs are able to apply those acquired knowledge for their business. Also, the researcher has published the public relation media within Chiang Mai province as Leather work database in Chiang Mai province. And organizes an exhibition in order to broadcast local wisdom knowledge and public relation media are vinyl posters, television media, electronic media, printed matters, etc. to publicize and broadcast Leather work,การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์การศึกษา คือ 1) ศึกษาบริบทและศักยภาพภูมิปัญญาท้องถิ่นด้านงานหัตถกรรมช่างหนังในจังหวัดเชียงใหม่ 2)วิเคราะห์ความสอดคล้องปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงกับภูมิปัญญาท้องถิ่นด้านงานหัตถกรรมช่างหนังในจังหวัดเชียงใหม่และ 3) เพื่อสืบทอดองค์ความรู้ภูมิปัญญาท้องถิ่นด้านงานหัตถกรรมสาขาช่างหนังของจังหวัดเชียงใหม่ เพื่อเผยแพร่ ประชาสัมพันธ์ในระดับท้องถิ่น ระดับชุมชน ระดับประเทศสู่สากลโดยได้ทำการศึกษา จากกลุ่มตัวอย่างทั้งหมด17 กลุ่ม จาก 4 อำเภอ ได้แก่ อำเภอหางดง อำเภอสันทราย อำเภอสันกำแพง และอำเภอเมือง
ผลจากการวิจัยพบว่า (1) กลุ่มตัวอย่างทั้ง 17 กลุ่ม เป็นกลุ่มที่อาศัยอยู่ในอำเภอเมืองคิดเป็นร้อยละ47 อำเภอสันกำแพงคิดเป็นร้อยละ 35 และอำเภอสันทรายคิดเป็นร้อยละ18 วัตถุดิบและวัสดุอุปกรณ์ส่วนใหญ่มาจากในท้องถิ่นของจังหวัดเชียงใหม่คิดเป็นร้อยละ 94 ของวัตถุดิบที่จัดซื้อได้แก่ หนังแผ่น พื้นรองเท้า โดยซื้อจากร้านเจมส์ ร้านเจริญศิลป์ การซื้อวัตถุดิบจากแหล่งผลิตภายนอกชุมชนคิดเป็นร้อยละ29 วัตถุดิบที่จัดซื้อคือหนังเทียม สั่งซื้อมาจากกรุงเทพฯ ส่วนวัตถุดิบที่รับมาจากผู้ว่าจ้าง คิดเป็นร้อยละ 6 สำหรับการจ้างแรงงาน เป็นการจ้างแรงงานภายในครอบครัวคิดเป็นร้อยละ 59 แรงงานของผู้ประกอบการเองคิดเป็นร้อยละ 35 และการจ้างแรงงานสมาชิกภายในชุมชนคิดเป็นร้อยละ 12 ส่วนใหญ่ผู้ประกอบการเลือกใช้บ้านเป็นสถานที่ปฏิบัติงานคิดเป็นร้อยละ 65 การใช้สถานที่อื่น ๆ เช่น หน้าโรงพยาบาลแม็คคอร์มิค ตลาดธานินทร์ คิดเป็นร้อยละ 24 ส่วนการใช้สถานที่ปฏิบัติงานที่ร้านของผู้ประกอบการและการเช่าสถานที่ในการผลิตและการจำหน่ายผลิตภัณฑ์ คิดเป็นร้อยละ 6 เท่ากัน ด้านการออกแบบผลิตภัณฑ์มีการออกแบบตามที่ผู้ว่าจ้างออกแบบให้คิดเป็นร้อยละ 53 การออกแบบเองทั้งหมดคิดเป็นร้อยละ 35 และการออกแบบโดยได้รับคำเสนอแนะจากผู้ว่าจ้าง คิดเป็นร้อยละ 24 กลุ่มตัวอย่างมีการประชาสัมพันธ์สินค้าผ่านทาง งานแสดงสินค้า การประชาสัมพันธ์ผ่านทางการใช้สื่อออนไลน์และการประชาสัมพันธ์ผ่านทางด้านอื่น ๆ คิดเป็นร้อยละ 18 การประชาสัมพันธ์ทางสื่อสิ่งพิมพ์ และการประชาสัมพันธ์ผ่านทางตลาดนัดหรือถนนคนเดิน คิดเป็นร้อยละ 6 เท่ากัน ด้านช่องทางการจัดจำหน่ายที่เป็นร้านค้าของผู้ประกอบการคิดเป็นร้อยละ 88 การใช้ตัวแทนจำหน่าย และการจัดจำหน่ายโดยวิธีอื่น ๆ คิดเป็น ร้อยละ 12 ส่วนการกำหนดราคานั้น ผู้ประกอบการเป็นผู้กำหนดราคาเอง โดยพิจารณาจากต้นทุนราคาสินค้าและการกำหนดราคาจากปัจจัยอื่น คิดเป็นร้อยละ 65 คุณภาพสินค้า คิดเป็นร้อยละ 35ราคาขายของคู่แข่งขัน คิดเป็นร้อยละ 12 ดุลยภาพผู้ซื้อผู้ขาย และกำลังซื้อของลูกค้า คิดเป็นร้อยละ 6สำหรับการการวิเคราะห์ตามหลักเกณฑ์ SWOT Analysis ในการบริหารจัดการธุรกิจ พบว่า กลุ่มตัวอย่างได้รับการถ่ายทอดความรู้ด้านการทำเครื่องหนังมาจากคนรู้จัก หรือลองผิดลองถูกด้วยตนเอง ผลิตภัณฑ์มีรูปแบบที่หลากหลาย ราคาผลิตภัณฑ์มีความเหมาะสมกับราคาคู่แข่งขันและท้องตลาด มีช่องทางในการจำหน่ายที่แน่นอนคือ ผ่านทางร้านค้าของผู้ประกอบการ ตัวแทนจำหน่าย พนักงานขาย เป็นต้น ปัญหาสำคัญที่พบคือ ผู้ประกอบการบางรายยังขาดความรู้และ ความเข้าใจในเรื่องของการมีตราสินค้าและบรรจุภัณฑ์เป็นของตนเอง ไม่มีกระบวนการส่งเสริมการตลาด และการประชาสัมพันธ์ทางด้านผลิตภัณฑ์ สำหรับโอกาสในการทำธุรกิจนั้น รัฐบาลได้มีนโยบายให้ความช่วยเหลือแก่ผู้ประกอบการธุรกิจขนาดกลางธุรกิจขนาดย่อมอย่างจริงจัง และมีหน่วยงานของทางภาครัฐและเอกชนที่เข้ามาทำหน้าที่ให้คำแนะนำและคำปรึกษาทางด้านการทำธุรกิจ ตลอดจนอุปสรรคในการดำเนินธุรกิจหัตถกรรมสาขาเครื่องหนัง ส่วนใหญ่จะเป็นปัญหาทางด้านเศรษฐกิจ การเมือง การมีคู่แข่งขันทางด้านการค้าเป็นจำนวนมาก จุดอิ่มตัวของผู้บริโภค และคู่แข่งขันสามารถลอกเลียนแบบผลิตภัณฑ์ได้ง่ายเป็นต้น
(2) การวิเคราะห์ความสอดคล้องของปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงกับการสืบทอดภูมิปัญญาท้องถิ่นด้านหัตถกรรมช่างหนังนั้นกลุ่มตัวอย่างทั้งหมดมีการนำปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงมาประยุกต์ใช้กับการดำเนินธุรกิจได้อย่างสมเหตุสมผล บนแนวทางความพอเพียง ความมีเหตุผลอย่างมีภูมิคุ้มกัน อีกทั้งสามารถสืบทอดภูมิปัญญาท้องถิ่นด้านงานหัตถกรรมช่างหนังเพื่อให้คงอยู่กับ รุ่นลูกรุ่นหลานสืบต่อไป
(3) สำหรับการสืบทอดองค์ความรู้ภูมิปัญญาท้องถิ่นด้านงานหัตถกรรมสาขาช่างหนังของจังหวัดเชียงใหม่เป็นการเผยแพร่ ประชาสัมพันธ์ในระดับท้องถิ่น ระดับชุมชน ระดับประเทศ สู่สากล มีการเผยแพร่ด้วยการจัดนิทรรศการ เพื่อเผยแพร่ความรู้ด้านภูมิปัญญาท้องถิ่นแก่ผู้ที่มี ความสนใจงานหัตถกรรมสาขาช่างหนังโดยเชิญสล่า หรือพ่อครูแม่ครูภูมิปัญญาท้องถิ่น มาสาธิตและให้ความรู้และส่งเสริมการจำหน่ายผลิตภัณฑ์ท้องถิ่นนอกจากนี้ได้มีการส่งเสริมให้สล่าหรือผู้ประกอบการเข้าร่วมกิจกรรมอบรมสัมมนาจากการจัดโดยคณะผู้วิจัย หรือประสานกลุ่มตัวอย่าง ให้เข้าร่วมอบรมสัมมนากับหน่วยงานภาครัฐและเอกชนจัดขึ้น ซึ่งสามารถนำองค์ความรู้ที่ได้รับมาปรับใช้กับธุรกิจของตนเองได้เป็นอย่างดีตลอดจนมีการประสานกับศูนย์ส่งเสริมการส่งออกภาคเหนือ หอการค้าจังหวัดเชียงใหม่และหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง ด้านการส่งออกเพื่อการจำหน่ายสินค้าไปยังต่างประเทศ โดยให้ผู้ประกอบการทั้งสองฝ่ายเจรจาด้านการค้าโดยตรง อีกทั้งมีการจัดทำสื่อประชาสัมพันธ์ต่าง ๆได้แก่ ป้ายไวนิล สื่อโทรทัศน์ สื่ออิเล็กทรอนิกส์ สื่อสิ่งพิมพ์ ฯลฯ เพื่อเป็นฐานข้อมูลองค์ความรู้ให้กับผู้ที่สนใจในระดับท้องถิ่น และระดับประเทศได้ทำการศึกษาในครั้งต่อไปสำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ (วช.
The Knowledge Management for Developing Community Business Based-on Concept of Sufficiency Economy of Ban-Dokdang Sewing group, Sa-ngaban Sub-District, Doi Saked, Chiangmai.
No full textThe purpose of this research titled “Knowledge Management for Developing Community Business Based-on Concept of Sufficiency Economy of Ban Dok Dang Sewing Group, Sa-ngaban Sub-District, Doi Saket, Chiangmai” was to study the problems needs, patterns and potentials of Ban Dok Dang Sewing Group by using the knowledge management to develop the community business and the pattern of business management for Ban Dok Dang Sewing Group. This study was a participatory action research which consisted of group management, marketing, production, finance & accounting and marketing communication. The data were collected through villagers’ forums, interviews, small-group discussion, giving various types of lessons, writing mind mapping, consumer surveys, group activities and questionnaires. The quantitative data were analyzed and processed. The qualitative data were analyzed and described in order to show the relationships of each matter. The findings could be summarized as follows:
According to the group management, it was found that the structure of management, job descriptions and knowledge about business management were not clear. Related to the marketing, it showed that products, prices and channels of distribution did not meet the target groups. Regarding the production, it revealed the problems about production effectiveness, labors, raw materials, equipments, production process, manufacturing sites, transportation and quality of products. Concerning finance & accounting, it showed the problems of fund allocation, process of recording financial transaction which was not complete. Related to marketing communication, nothing has been implemented. The group needed more skills and knowledge concerning the 4 aspects of the mentioned problems. Regarding the features of group performance, the group worked based on the structure of functional management in a friendly manner. They produced goods according the middle-men’s orders by using basic sewing techniques. However, they had potentials in terms of unity, needs to be developed, having good basic of sewing as well as their own marketing channels.
Regarding the development of Ban Dok Dang Sewing Group, the researcher team developed the group through knowledge management divided in 5 aspects in order to improve the pattern of business management. In terms of the management, the team has developed a clear management structure, job descriptions, a better understanding of the techniques of participatory management. According to the marketing development, the knowledge of marketing planning was improved systematically starting from the environment analysis, STP determination, marketing strategy focusing on target groups and an increase of distribution channels. Regarding the production, the team has improved the production management system in terms of the relationship among input, process and products. Various product designs and new products have been developed. According to financial accounting, the accounting books have been improved. The accounting system could be audited. Related to the marketing communication, the marketing media have been developed in order to reach much more target groups, packaging, brochures, business cards, labels, videos, catalogs, advertising and public relation signs.
According to the mentioned development, Ban Dok Dang Sewing Group has been developed in all business functions including management, marketing and financial accounting. The group has managed their business logically by using marketing knowledge. They have manufactured products more cautiously. Moreover, they have been more careful in spending money. Therefore, they have succeeded in establishing their own learning center. That showed their potentials as well as their capacity in developing community business to be sustainable. Besides, that has been a good defense for community business based on the principal of modesty concerning sufficiency economy philosophy.การศึกษาการจัดการความรู้ เพื่อพัฒนาธุรกิจชุมชน บนแนวคิดเศรษฐกิจพอเพียง กลุ่มตัดเย็บบ้านดอกแดง ตำบลสง่าบ้าน อำเภอดอยสะเก็ด จังหวัดเชียงใหม่ มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาปัญหา ความต้องการ รูปแบบ และศักยภาพของกลุ่มตัดเย็บบ้านดอกแดง ใช้การจัดการความรู้เป็นแนวทางในการพัฒนาธุรกิจชุมชน และพัฒนารูปแบบการบริหารงานเชิงธุรกิจให้แก่กลุ่มตัดเย็บบ้านดอกแดง ซึ่งแผนงานการวิจัยนี้ใช้วิธีการวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วมในด้านต่าง ๆ ได้แก่ การบริหารจัดการกลุ่ม การตลาด การผลิต การเงินบัญชี และการสื่อสารการตลาด โดยมีการดำเนินการจัดเวทีชาวบ้าน สัมภาษณ์ ประชุมกลุ่มย่อย การให้ความรู้ในลักษณะต่าง ๆ การเขียนผังความคิด การสำรวจผู้บริโภค กิจกรรมกลุ่มสัมพันธ์ และการใช้แบบสอบถาม แล้วนำข้อมูลที่เป็นเชิงปริมาณมาวิเคราะห์และประมวลผล สำหรับข้อมูลที่เป็นเชิงคุณภาพ นำมาวิเคราะห์และเขียนบรรยายให้เห็นความเชื่อมโยงของประเด็นต่าง ๆ สามารถสรุปผลการศึกษาตามวัตถุประสงค์ได้ดังนี้สภาพปัญหาของกลุ่มตัดเย็บบ้านดอกแดง ในด้านของการบริหารจัดการกลุ่ม พบปัญหาเกี่ยวกับโครงสร้างการบริหารงาน หน้าที่งาน และความรู้เข้าใจในการบริหารงานเชิงธุรกิจยังไม่ชัดเจน ด้านการตลาดพบปัญหาเกี่ยวกับตัวผลิตภัณฑ์ ราคา และช่องทางการจัดจำหน่าย ที่ยังไม่ตรงกลุ่มเป้าหมาย ด้านการผลิตพบปัญหาเกี่ยวกับประสิทธิภาพการผลิต แรงงาน วัตถุดิบ อุปกรณ์การทำงาน กระบวนการผลิต สถานที่ การขนส่ง และคุณภาพของตัวผลิตภัณฑ์ ด้านการเงินบัญชีพบปัญหาเกี่ยวกับการจัดหาเงินทุนและกระบวนการในการลงบันทึกรายการทางการเงินยังจัดทำได้ไม่ควบถ้วน และการสื่อสารการตลาดยังไม่มีการดำเนินการ โดยทางกลุ่มมีความต้องการความรู้และการพัฒนาทักษะเพิ่มเติมในเรื่องที่เป็นปัญหาทั้ง 4 ด้าน ในส่วนของรูปแบบการดำเนินงานของกลุ่ม กลุ่มตัดเย็บบ้านดอกแดงมีโครงสร้างการบริหารตามหน้าที่ มีการบริหารในลักษณะแบบเป็นกันเอง มีการผลิตตามคำสั่งซื้อจากพอค้าคนกลาง การผลิตใช้เทคนิคการตัดเย็บแบบพื้นฐาน อย่างไรก็ตามกลุ่มมีศักยภาพในเรื่องของความสามัคคี มีความตั้งใจในการพัฒนา มีพื้นฐานความรู้ในการตัดเย็บที่ดี และมีช่องทางการตลาดของตนเองการพัฒนากลุ่มตัดเย็บบ้านดอกแดง ทีมวิจัยได้แบ่งการพัฒนาโดยการจัดการความรู้ ออกเป็น 5 ด้าน เพื่อการพัฒนารูปแบบการบริหารจัดการในเชิงธุรกิจ โดยในด้านของการบริหารจัดการกลุ่มมีการพัฒนาด้านโครงสร้างการบริหารที่มีความชัดเจน มีคำบรรยายลักษณะงาน มีความรู้ความเข้าใจในเทคนิคการบริหารจัดการแบบมีส่วนร่วม ด้านการตลาดมีการพัฒนาความรู้ในการวางแผนการตลาดอย่างเป็นระบบ ตั้งแต่การวิเคราะห์สภาพแวดล้อม การกำหนด STP และการวางกลยุทธ์ทางตลาดที่ตรงกลุ่มเป้าหมาย จนสามารถพัฒนาช่องทางการจัดจำหน่ายได้เพิ่มมากขึ้น ด้านการผลิตมีการพัฒนาการจัดการผลิตในเชิงระบบที่มีความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยนำเข้า กระบวนการ และผลิตภัณฑ์มากขึ้น เกิดการออกแบบและพัฒนาผลิตภัณฑ์ใหม่ได้หลากหลาย ด้านการเงินบัญชีมีการพัฒนาสมุดบัญชีและระบบบัญชีที่สามารถตรวจสอบได้ และด้านการสื่อสารการตลาดมีการพัฒนาสื่อทางการตลาดที่ครอบคลุมกลุ่มเป้าหมายมากขึ้น เช่น การบรรจุหีบห่อ แผ่นพับ นามบัตร ฉลากผลิตภัณฑ์ วีดิทัศน์ สมุดรายการสินค้า และป้ายโฆษณาประชาสัมพันธ์
จากการพัฒนาทำให้กลุ่มตัดเย็บบ้านดอกแดงมีรูปแบบในการดำเนินงานเชิงธุรกิจ ครบทุกหน้าที่ทางด้านธุรกิจ ได้แก่ การบริหารจัดการ การตลาด การผลิต และการเงินบัญชี ทำให้กลุ่มมีการบริหารงานด้วยหลักเหตุผล มีความรอบรู้ทางการตลาด มีความรอบคอบในการผลิต และเกิดความระมัดระวังในการใช้จ่ายเงิน จนกลุ่มสามารถจัดตั้งเป็นศูนย์การเรียนรู้กลุ่มตัดเย็บบ้านดอกแดงได้เป็นผลสำเร็จ แสดงถึงศักยภาพและความสามารถของชุมชน ในการพัฒนาการดำเนินงานธุรกิจชุมชนให้เกิดความยั่งยืน ซึ่งจะเป็นภูมิคุ้มกันในตัวที่ดีสำหรับธุรกิจชุมชน บนหลักความพอประมาณ ตามปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงสำนักงานคณะกรรมการการวิจัยแห่งชาติ (วช.
The Knowledge Management of Administration for Business Community Development in Dokdang Village Sewing Group at Ban-Dokdang, Doi-Saked, Chiang-Mai Province.
No full textThe purposes of the research titled “The Knowledge Management of Administration for Business Community Development in Dokdang Village Sewing Group at Ban-Dokdang, Doi-Saked, Chiang-Mai Province” were to study management problems and develop types of management for Ban Dokdang Sewing Group. This study was a participatory action research. While studying the condition of the mentioned group management, the researcher provided villager’s forums, interviews, small-group discussions, various-type teaching, mind mapping, group related activities and questionnaires. The quantitative data were analyzed and evaluated. The qualitative data were analyzed and described in order to show the relationships of various issues which the researcher could conclude the findings according to the mentioned purposes as follows:
When considered the management condition of Ban-Dokdang Sewing Group, the group unity was not tight enough as it should. The management structure was not clear because the share responsibilities were not clear. The amount of products was mainly produced according to the middlemen’s orders. The retail channel of the group was to sell products only at the manufacturing place. The products were not available at other places. Moreover, they were neither advertised nor promoted. The calculation of cost, labor cost and expenses were not clear. The estimated cost was mainly used. Besides, the group had not much flow cash. The problems of the group could be divided into 4 categories. First, the problems of management showed that 67.9 percent of members worked for the group, 53.6 percent of members participated in group activities and 42.9 percent of members worked in their spare time. Second, the problems of marketing revealed that 60.7 percent of products could not be sold at certain markets and 21.4 percent of products could not be sold. Third, the problems of production showed that 60.7 percent of members could not design products, 46.4 percent of members could not create product images and 39.3 percent of members could not design packages. Fourth, the problems of financial accounts revealed that 89.3 of members agreed that the flow cash of the group was not enough.
The needs and expectations of Ban-Dokdang Sewing Group could be classified into 4 categories. First, the needs of management development comprised group management development, such as providing management classes and increasing the number of new members etc. and time management development, such as motivating household members to take part in group activities and training etc. Second, the needs of marketing development consisted of increasing distribution channels (both wholesaling and retailing) and increasing the price etc. Third, the needs of production development included device supply, material selection, place adjustment product design and personnel skill development etc. Fourth, the needs of financial accounts consisted of joint investment, financial support provision and bookkeeping etc.
According to the types of management development for Ban-Dokdang Sewing Group, it was developed in 3 aspects. First, attitude development comprised group related activities which adjusted the members’ attitude to be united and much more strong among themselves, helped them understand their roles as well as their duties, know how to work together, accept the differences among other people and set the goals to work together in order to help each other and willingly participate in group activities. Second, knowledge development consisted of activities and small-group training about types of management structures and job description. After the training, the group could make a simple management structure and written job description for the members. That affected the clarity of the group management. Third, skill development included developing small-group discussion skills, accepting the members’ comments and managing the group concerning finance, production, marketing and released media development. The results of the mentioned development showed that the group members became united and much stronger. The learning center of Ban-Dokdang was established in order to develop the group management. The people in Ban-Dokdang community were proud of it because it caused sustainable community business development and stronger network creation in the future.
However, making a balance among members, leaders and the organization was an important factor to manage the group. The leaders should be strong. The members should be united. Besides, the organization should provide useful activities to satisfy the members’ needs appropriately. Therefore, the management needed to highlight the participation of members in the organization.การศึกษาการจัดการความรู้ การบริหารจัดการแบบมีส่วนร่วม เพื่อพัฒนาธุรกิจชุมชน กลุ่มตัดเย็บบ้านดอกแดง ตำบลสง่าบ้าน อำเภอดอยสะเก็ด จังหวัดเชียงใหม่ มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาปัญหาการบริหารจัดการของกลุ่มตัดเย็บบ้านดอกแดงและพัฒนารูปแบบการบริหารจัดการกลุ่มตัดเย็บบ้านดอกแดง ซึ่งการวิจัยนี้ใช้วิธีการวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม ในการศึกษาสภาพของการบริหารจัดการกลุ่ม มีการดำเนินการจัดเวทีชาวบ้าน สัมภาษณ์ ประชุมกลุ่มย่อย การให้ความรู้ในลักษณะต่าง ๆ การเขียนผังความคิด กิจกรรมกลุ่มสัมพันธ์ และการใช้แบบสอบถาม แล้วนำข้อมูลที่เป็นเชิงปริมาณมาวิเคราะห์และประมวลผล สำหรับข้อมูลที่เป็นเชิงคุณภาพ นำมาวิเคราะห์และเขียนบรรยายให้เห็นความเชื่อมโยงของประเด็นต่าง ๆ สามารถสรุปผลการศึกษาตามวัตถุประสงค์ได้ดังนี้
สภาพปัญหาการบริหารจัดการของกลุ่มตัดเย็บบ้านดอกแดง ยังมีการรวมตัวของสมาชิกไม่เหนียวแน่นเท่าที่ควร โครงสร้างการบริหารไม่ชัดเจน เนื่องจากการแบ่งหน้าที่ไม่ชัดเจน การผลิตทำในลักษณะของการรับจ้างผลิตตามจำนวน จากพ่อค้าคนกลางเป็นหลัก ช่องทางการจำหน่ายปลีกของกลุ่มจะจัดจำหน่ายเฉพาะที่สถานที่ผลิตไม่ได้นำไปขายที่อื่น ไม่มีการโฆษณาประชาสัมพันธ์ การคิดคำนวณต้นทุน ค่าแรง ค่าใช้จ่าย ยังไม่ชัดเจน (ใช้หลักการประมาณการต้นทุนเป็นหลัก) รวมทั้งกลุ่มมีเงินทุนหมุนเวียนน้อย ทั้งนี้สามารถจัดกลุ่มของปัญหาออกได้เป็น 4 ประเภท ได้แก่ ปัญหาด้านการบริหารจัดการ (เช่น กลุ่มมีคนทำงานน้อย คิดเป็นร้อยละ 67.9 รองลงมาได้แก่ เวลาของสมาชิกในการทำกิจกรรมมีน้อย คิดเป็นร้อยละ 53.6 และเป็นการทำงานเพื่อหารายได้ในยามว่าง คิดเป็นร้อยละ 42.9) ปัญหาด้านการตลาด (เช่น ไม่มีตลาดรองรับที่แน่นอน คิดเป็นร้อยละ 60.7 ปัญหาผลผลิตล้นตลาด คิดเป็นร้อยละ 21.4) ปัญหาด้านการผลิต (เช่น ไม่มีความรู้ด้านการออกแบบผลิตภัณฑ์ คิดเป็นร้อยละ 60.7 ปัญหาด้านรูปแบบของผลิตภัณฑ์ คิดเป็นร้อยละ 46.4 ปัญหาด้านการบรรจุภัณฑ์ คิดเป็นร้อยละ 39.3) และปัญหาด้านการเงินบัญชี (เช่น มีทุนหมุนเวียนน้อยหรือเงินทุนไม่เพียงพอ คิดเป็นร้อยละ 89.3)
ความต้องการและความคาดหวังของกลุ่มตัดเย็บบ้านดอกแดง มีความต้องการใน 4 ด้าน คือ ด้านความต้องการพัฒนาด้านการบริหารจัดการ ได้แก่ การพัฒนาวิธีการจัดการของกลุ่ม (เช่น การเสริมความรู้ระบบการบริหารและการหาสมาชิกเพิ่ม เป็นต้น) การพัฒนาเรื่องการบริหารเวลา การให้สมาชิกในครัวเรือนมีส่วนร่วมเพิ่มขึ้น และการจัดฝึกอบรม เป็นต้น ด้านความต้องการพัฒนาด้านการตลาด ได้แก่ การเพิ่มช่องทางการขาย (ทั้งการขายส่งและการขายปลีก) และการเพิ่มราคาสินค้า เป็นต้น ด้านความต้องการพัฒนาด้านการผลิต ได้แก่ การจัดหาอุปกรณ์ การเลือกวัสดุในการผลิต การปรับปรุงสถานที่ การออกแบบผลิตภัณฑ์ และการพัฒนาทักษะบุคลากร เป็นต้น และด้านความต้องการพัฒนาด้านการเงินบัญชี ได้แก่ การร่วมลงทุน การจัดหางบสนับสนุน และการจัดทำบัญชี เป็นต้น
การพัฒนารูปแบบการบริหารจัดการกลุ่มตัดเย็บบ้านดอกแดง ได้มีการพัฒนาการบริหารจัดการกลุ่มใน 3 ด้าน คือ ด้านทัศนคติ ได้จัดกิจกรรมกลุ่มสัมพันธ์ เพื่อปรับทัศนคติให้เกิดความสามัคคีและเพิ่มความเหนี่ยวแน่นของสมาชิกในกลุ่ม ทำให้สมาขิกกลุ่มเข้าใจในบทบาทหน้าที่ วิธีการทำงานร่วมกัน การยอมรับความแตกต่างระหว่างบุคคล และการมีเป้าหมายร่วมกันในการทำงาน เกิดการช่วยเหลือกันและร่วมแรงร่วมใจในการทำกิจกรรมของกลุ่ม ด้านความรู้ ได้มีการพัฒนาความรู้ผ่านกิจกรรมและการอบรมกลุ่มย่อย ในเรื่องของรูปแบบโครงสร้างการบริหารงานและการจัดทำใบพรรณนาลักษณะงาน นำมาซึ่งผังโครงสร้างการบริหารงานของกลุ่มอย่างง่าย และใบพรรณนาลักษณะงาน ในหน้าที่ต่าง ๆ ของกลุ่มที่เป็นลายลักษณ์อักษร ทำให้เกิดความชัดเจนในการบริหารงาน และด้านทักษะ ได้มีการพัฒนาความชำนาญในการจัดประชุมกลุ่มย่อย การรับฟังความคิดเห็นจากสมาชิก และการบริหารจัดการภายในกลุ่มทั้งเรื่องของการเงิน การผลิต และการตลาด รวมทั้งการพัฒนาสื่อประชาสัมพันธ์ จากผลการพัฒนาทั้ง 3 ด้าน ทำให้กลุ่มมีความสามัคคีและมีความเข้มแข็ง มีการพัฒนาการบริหารจัดการกลุ่มในรูปแบบของศูนย์การเรียนรู้บ้านดอกแดง ซึ่งเป็นความภาคภูมิใจของคนในชุมชนบ้านดอกแดง ทำให้เกิดความยั่งยืนในการพัฒนาธุรกิจชุมชนและการสร้างเครือข่ายที่เข้มแข็งต่อไป
อย่างไรก็ตามการสร้างความสมดุลระหว่างสมาชิก ผู้นำ และองค์กร เป็นสิ่งที่สำคัญในการบริหารจัดการกลุ่ม ซึ่งผู้นำจะต้องมีความเข้มแข็ง สมาชิกจะต้องมีความสามัคคี และองค์กรจะต้องมีกิจกรรมที่เป็นประโยชน์ในการสนองตอบต่อความต้องการของสมาชิกได้อย่างเหมาะสม ดังนั้นรูปแบบการบริหารจัดการจึงต้องเน้นการมีส่วนร่วมของสมาชิกในองค์กรเป็นสำคัญสำนักงานคณะกรรมการการวิจัยแห่งชาติ (วช.
การจัดการเรียนรู้เพื่อพัฒนาเศรษฐกิจและสังคม ของภาคชนบทและชุมชนเมือง จังหวัดเชียงใหม่
No full textLearning management to develop the socio-economic of Chiang Mai rural and urban areas in 2010 has objective to study the model of learning management and lesson learn distilled to become the body of knowledge to create success for socio-economic development of 10 best practice communities in Chiang Mai. Research instrument consist of lesson learned from the forms concerning bringing learning management process to apply in socio-economic development. SWOT analysis is also used to distill the body of knowledge in an appropriate model of learning management to develop the socio-economic of local communities in Chiang Mai. The population consist of local researchers, local public relations and representatives from 10 best practice communities; Sangaban, Kuead Chang, Rongwuadang, Sanphuakwan, Makhunwan, Yuwa, Ban Klang, Maewin, Huay Kaew and Ban Luang communities out of 58 local administrative sub district organizations attended in learning management project in 2009.
It started from creating and developing local researchers potential capacity to operate their work based on socio-economic developmental plan as well as increase the potential capacity of human resource in their own communities by 4 steps of learning management
1) Unknown; 2) known; 3) imitation and 4) learning. All of these 4 steps of learning management depended on integrated participatory communication. As a result, these 10 best practice communities succeeded in applying knowledge gained from attending operational training course in their work and have a high level from the evaluation of socio-economic development.
The study was that an appropriate model of learning management and can create the success for socio-economic development consist of 1) learning management to analyze their potential capacity; 2) learning management to search for knowledge; 3)learning management to apply knowledge in their work and 4) learning management continuously to enlarge their potential capacity.
The body of knowledge create the success for socio-economic development of 10 best practice communities consist of 1) the body of knowledge for local development by local researchers ; sustainable development, local wisdom, equity, empowerment and productivity of local socio-economic development; 2) the body of knowledge to enhance the potential capacity of human resource consist of communication and cooperation, potential capacity , knowledge and former experiences of human resource; management in agriculture, tourism, hygiene and environment and local wisdom; 3) the body of knowledge for local development by integrated participatory communication consist of integrated communication to stimulate communities to recognize their own value, integrated communication to create self confidence for communities which attended integrated communication to test that communities can use modern technology , integrated communication to create the skill to produce media and pattern of communication suits for communities and integrated communication for communities to present guideline to solve their problems and guideline to develop their socio-eโครงการวิจัยเรื่อง การจัดการการเรียนรู้เพื่อพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมของภาคชนบทและชุมชนเมือง จังหวัดเชียงใหม่ปี 2553 มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษารูปแบบของการจัดการการเรียนรู้และถอดแบบเป็นองค์ความรู้จากความสำเร็จในการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมของชุมชนต้นแบบของจังหวัดเชียงใหม่จำนวน 10 แห่ง โดยใช้แบบถอดองค์ความรู้เกี่ยวกับการนำเอากระบวนการจัดการเรียนรู้ไปใช้ในการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมของท้องถิ่น อาศัยการใช้เทคนิคการวิเคราะห์สถานการณ์โดยผ่านการประชุมระดมสมองในการถอดองค์ความรู้เกี่ยวกับรูปแบบที่เหมาะสมของการจัดการการเรียนรู้เพื่อพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมของชุมชนท้องถิ่น โดยประชากรคือ นักวิจัยท้องถิ่น นักประชาสัมพันธ์ท้องถิ่นและตัวแทนของชุมชนต้นแบบทั้ง 10 แห่ง ได้แก่ 1) ชุมชนสง่าบ้าน อ.ดอยสะเก็ด จ.เชียงใหม่ 2) ชุมชนกึ๊ดช้าง อ.แม่แตง
จ.เชียงใหม่ 3) ชุมชนร้องวัวแดง อ.สันกำแพง จ.เชียงใหม่ 4) ชุมชนสันผักหวาน อ.หางดง
จ.เชียงใหม่ 5) ชุมชนมะขุนหวาน อ.สันป่าตอง จ.เชียงใหม่ 6)ชุมชนยุหว่า อ.สันป่าตอง
จ.เชียงใหม่ 7) ชุมชนบ้านกลาง อ.สันป่าตอง จ.เชียงใหม่ 8) ชุมชนแม่วิน อ.แม่วาง จ.เชียงใหม่ 9)ชุมชนห้วยแก้ว อ.แม่ออน จ.เชียงใหม่ และ 10)ชุมชนบ้านหลวง อ.แม่อาย จ.เชียงใหม่ จากจำนวนทั้งหมด 58 แห่ง ขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในจังหวัดเชียงใหม่ที่เข้าร่วมโครงการการจัดการเรียนรู้ร่วมกับคณะนักวิจัยของโครงการในปี พ.ศ.2552 โดยเริ่มจากการสร้างและพัฒนานักวิจัยท้องถิ่นให้มีศักยภาพในการดำเนินงานตามแผนยุทธศาสตร์การพัฒนาด้านเศรษฐกิจและสังคม พร้อมทั้งการเพิ่มศักยภาพของทรัพยากรมนุษย์ในการพัฒนาท้องถิ่นผ่านกระบวนการจัดการเรียนรู้ 4 ลำดับขั้น โดยเริ่มจาก 1) การไม่รู้ พัฒนาไปสู่ 2) การรับรู้ และเป็น 3) การเลียนแบบหรือการ เลียนรู้ จนกระทั่งพัฒนาไปเป็น 4) การเรียนรู้ ซึ่งทุกกระบวนการของการจัดการการเรียนรู้ได้อาศัยการสื่อสารแบบมีส่วนร่วม และบูรณาการการสื่อสารในทุกภาคส่วนอย่างสร้างสรรค์ โดยชุมชนทั้ง 10 แห่งประสบความสำเร็จในการนำเอาความรู้ที่ได้รับจากการอบรมเชิงปฏิบัติการไปดำเนินการที่ท้องถิ่นของตนเองตลอดจนผ่านเกณฑ์การประเมินการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมในระดับสูง
ผลการศึกษาพบว่ารูปแบบของการจัดการการเรียนรู้ที่เหมาะสมและสร้างความสำเร็จในการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมของชุมชนต้นแบบทั้ง 10 แห่ง ประกอบไปด้วย 1) การจัดการการเรียนรู้ในการวิเคราะห์ศักยภาพของตนเอง 2) การจัดการการเรียนรู้ในการเสาะแสวงหาความรู้
3) การจัดการการเรียนรู้ในการนำเอาความรู้ที่ได้รับไปทดลองใช้และปฏิบัติจริง 4) การจัดการการเรียนรู้อย่างต่อเนื่องเพื่อต่อยอดการพัฒนาศักยภาพของทรัพยากรมนุษย์ที่เป็นกลุ่มเป้าหมายของการศึกษา
สำหรับองค์ความรู้ที่สร้างความสำเร็จให้กับการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมของชุมชนต้นแบบทั้ง 10 แห่ง ประกอบไปด้วย 1) องค์ความรู้จากการวิจัยเพื่อการพัฒนาท้องถิ่นของนักวิจัยประจำท้องถิ่น ได้แก่ การพัฒนาท้องถิ่นอย่างยั่งยืน ด้านภูมิปัญญาท้องถิ่น ด้านความเสมอภาคของคนในชุมชน ด้านการกระจายอำนาจและด้านความคุ้มค่าของการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมของท้องถิ่น 2) องค์ความรู้ที่สร้างความสำเร็จต่อการเพิ่มศักยภาพของทรัพยากรมนุษย์ได้แก่ องค์ความรู้จากศักยภาพ ความรู้ความสามารถและประสบการณ์เดิมของทรัพยากรมนุษย์ องค์ความรู้เกี่ยวกับการติดต่อประสานงานกับการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคม องค์ความรู้เกี่ยวกับการนำและการคิดนอกรอบ องค์ความรู้เกี่ยวกับการบริหารจัดการด้านการเกษตร ด้านการท่องเที่ยว ด้านการจัดการสุขภาวะและสิ่งแวดล้อม การจัดการด้านภูมิปัญญาท้องถิ่น 3) องค์ความรู้เพื่อการพัฒนาท้องถิ่นด้วยการบูรณาการการสื่อสารแบบมีส่วนร่วม ประกอบไปด้วย การบูรณาการการสื่อสารเพื่อกระตุ้นให้ชุมชนมองเห็นคุณค่าของตนเอง การบูรณาการการสื่อสารเพื่อสร้างความมั่นใจให้กับชุมชนที่เข้ามามีส่วนร่วม การบูรณาการการสื่อสารเพื่อพิสูจน์ว่าชุมชนสามารถใช้เทคโนโลยีสมัยใหม่ได้ การบูรณาการการสื่อสารเพื่อสร้างทักษะในการสร้างสื่อและรูปแบบการสื่อสารที่เหมาะสมกับชุมชน การบูรณาการการสื่อสารเพื่อให้ชุมชนได้เสนอแนวทางในการแก้ไขปัญหาและแนวทางในการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมร่วมกันสำนักงานคณะกรรมการการวิจัยแห่งชาต
The Effects of Using Multimedia Activities on Undergraduate Students’ Learning Achievement in Inclusive Education (SPE 3601), Chiang Mai Rajabhat University.
No full textThe purposes of this classroom action research were to study the effects of using multimedia activities on Undergraduate students’ learning achievement in Inclusive Education and to study undergraduate students’ opinions towards the use of multimedia activities on students’ learning achievement in Inclusive Education. The target subjects were the undergraduate students who registered in the Inclusive Education course (SPE 3601), provided by the Special Education program, Faculty of Education, Chiang Mai Rajabhat University. The total of 67 students studied in the first semester of 2010 academic year respectively. The instruments used for data collection were students’ journal and opinion writing, exercises, assignments by using activities involving individual, pairwork and groupwork activities, questionnaire, examination paper, and students’ performance record in Inclusive Education classroom. Data were analyzed by using frequency count, percentage, mean of percentage, and content analysis. The research results were as follows:
1. The students’ percentage of the overall achievement score in Inclusive Education were, the highest score was 93%, the lowest score was 48%, and the mean of total scores was 78%. Moreover, the students’ percentage of the overall achievement grade in Inclusive Education were, more than half, 52.2% got final grade A, 16.4% got final grade B+, and 13.4 got final grade B, and 6% got grade F. However, the outputs of students’ participation in Inclusive Education classroom were, most of students (28.4%) almost improved their classroom participation, and 25.4% of students improved their classroom participation. The output of students’ performance on completing the assignments were, 53.7% of students completed the assignments, and 28.4% of students almost completed the assignments. However, the factor affecting some students’ low scores were, often lack of classroom participation and lack of responsibility for keeping track of assignments.
2. Most of students (50.6%) did homework by studying from textbooks. There were 3.6% of students who could not do homework by their own but consulted their friends or copied it from their friends. However, the top 3 types of using multimedia activities in the classroom that most of students preferred were, “Watching video”, “Doing exercises and assignments”, and “Educational game”. The least preferred type of using multimedia activities in the classroom was, “Writing summary”. Moreover, the best type of using multimedia activities in the classroom that students performed depending students’ opinions was, the pairwork and groupwork activities.
3. The students gave positive opinions about individual, pairwork, and groupwork activities in term of the self-development and the team development. However, they gave complained about the limitation of time for doing a lot of work and the general problems in each activity. Moreover, the students gave more opinions that using multimedia activities increased their understanding because the several of teaching styles encouraged them to learn directly and indirectly. However, some students thought that barriers of using multimedia activities were, the quality of the instruments.
4. The students informed that the learning activity via a teacher with hearing disability was not the barrier of their learning in classroom. Although, it had a difficulty of communication, it was just a little bit of problem. Additionally, they perceived the attempt and the patience of the teacher which encouraged them to understand persons with hearing disability. Furthermore, the students thought that this was an example of a good teacher. In general, the students had positive opinions about the using multimedia activities via the teacher with hearing disability. They thought that this was a way to learn with several of teaching styles and the activities encouraged their learning in relaxed and enjoyable class. Moreover, the learning activities encouraged them to learn by doing and participating with their groups.วัตถุประสงค์ของการวิจัยเชิงปฏิบัติการในชั้นเรียน คือ เพื่อศึกษาผลการใช้กิจกรรมสื่อประสมที่มีต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนรายวิชาการศึกษาแบบเรียนรวม และเพื่อศึกษาความคิดเห็นของนักศึกษาต่อการใช้กิจกรรมสื่อประสมที่มีต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนรายวิชาการศึกษาแบบเรียนรวม กลุ่มเป้าหมายที่ศึกษา ได้แก่ นักศึกษาระดับปริญญาตรีที่ลงทะเบียนเรียนรายวิชาการศึกษาแบบเรียนรวม (SPE 3601) คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่ ในภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2553 เครื่องมือการรวบรวมข้อมูลที่ใช้ในการวิจัยได้แก่ การรวบรวมแบบฝึกหัด งานที่ได้รับมอบหมายจากกิจกรรมเดี่ยว คู่ หรือกลุ่ม แบบสอบถาม ข้อสอบ และการบันทึกผลการปฏิบัติงานระหว่างการเรียนการสอน ส่วนการวิเคราะห์ข้อมูลใช้การนับความถี่ คำนวณค่าร้อยละและการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้
1. คะแนนผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักศึกษาในรายวิชาการศึกษาแบบเรียนรวม (SPE 3601) มีคะแนนสูงสุดร้อยละ 93 ต่ำสุดร้อยละ 48 และค่าเฉลี่ยร้อยละ 78 ส่วนคะแนนระดับผลการเรียนของนักศึกษาในรายวิชาการศึกษาแบบเรียนรวม พบว่านักศึกษาส่วนใหญ่เกินกว่าครึ่งของจำนวนนักศึกษาทั้งหมดถึงจำนวนร้อยละ 52.2 ได้ระดับผลการเรียน A รองลงมาร้อยละ 16.4 และ 13.4 ได้ระดับผลการเรียน B+ และ B ตามลำดับ โดยมีนักศึกษาจำนวนร้อยละ 6 ได้ระดับผลการเรียน F อย่างไรก็ตามผลการปฏิบัติงานระหว่างเรียนของนักศึกษาพบว่านักศึกษาส่วนใหญ่ร้อยละ 28.4 ได้ปฎิบัติงานเข้าชั้นเรียนเกือบครบ มีจำนวนร้อยละ 25.4 เข้าชั้นเรียนครบทุกครั้ง สำหรับการส่งงานพบว่านักศึกษาส่วนใหญ่ร้อยละ 53.7 และรองลงมา 28.4 ได้ปฎิบัติส่งงานครบทุกครั้งและเกือบครบตามลำดับ ปัจจัยที่มีผลต่อคะแนนต่ำของนักศึกษาจำนวนหนึ่ง คือ การขาดเรียนบ่อย ไม่ส่งงาน และการขาดความรับผิดชอบในการติดตามงาน เมื่อขาดเรียนของนักศึกษา
2. กิจกรรมการเรียนการสอนด้วยการใช้สื่อประสมที่ได้ปฎิบัติจริงตามความคิดเห็นของนักศึกษา วิธีที่ดีที่สุดคือ กิจกรรมคู่สลับกับกลุ่ม
3. นักศึกษาส่วนใหญ่ (ร้อยละ 50.6) ทำแบบฝึกหัด ใบงานด้วยตนเองโดยศึกษาจากตำรา มีจำนวนร้อยละ 3.6 ทำเองไม่ได้ ปรึกษาเพื่อนหรือลอกจากเพื่อน
4. กิจกรรมการเรียนการสอน 3 อันดับแรกที่นักศึกษาส่วนใหญ่ชอบมากที่สุดคือ อันดับที่ 1 การชมวีดีทัศน์ รองลงมาคือ การทำแบบฝึกหัดและใบงาน และกิจกรรมเกมการศึกษา ตามลำดับ ส่วนการเขียนสรุปบทเป็นกิจกรรมการเรียนที่นักศึกษาส่วนใหญ่ชอบน้อยที่สุด
5. ความคิดเห็นของนักศึกษาต่อการทำกิจกรรมแบบเดี่ยว แบบคู่ และแบบกลุ่มพบว่านักศึกษาให้ความคิดเห็นที่เป็นข้อมูลเชิงสนับสนุนการจัดกิจกรรมการเรียนการสอนในลักษณะสื่อประสมที่ได้จัดขึ้นตลอดปีการศึกษาที่ผ่านว่าเกิดประโยชน์ ทั้งในส่วนของการพัฒนาตนเองและพัฒนาการทำงานเป็นทีม อย่างไรก็ตามพบว่ามีข้อมูลเชิงไม่สนับสนุนอยู่บางส่วน ซึ่งให้ข้อมูลในลักษณะของข้อเสนอแนะเกี่ยวกับปริมาณงานที่มากเกินไปภายในเวลาที่จำกัด รวมทั้งปัญหาต่างๆ ที่เกิดขึ้นในแต่ละลักษณะของกิจกรรม
6. นักศึกษาแสดงความคิดเห็นเพิ่มเติมว่า การใช้สื่อช่วยในการสอนทำให้เรียนได้เข้าใจมากขึ้น เพราะเป็นการสอนแบบหลากหลาย ทำให้ได้รับความรู้ในหลากหลายด้านทั้งทางตรงและทางอ้อม อย่างไรก็ตามพบว่านักศึกษาบางส่วนให้ความคิดเห็นว่า อุปสรรคหลักของการใช้สื่อมีสาเหตุมาจากคุณภาพของอุปกรณ์การเรียนการสอน
7. นักศึกษาให้ข้อมูลว่าการจัดกิจกรรมการเรียนการสอนโดยผู้สอนที่มีความบกพร่องทางการได้ยินไม่ได้มีอุปสรรคต่อการเรียนรู้ของนักศึกษาแต่อย่างใด แม้ว่าบางครั้งอาจจะมีความยากลำบากในการสื่อสาร แต่ก็เป็นปัญหาเพียงเล็กน้อย รวมทั้งได้เห็นถึงความพยายามและความทุ่มเทของผู้สอน ซึ่งช่วยให้เห็นและเข้าใจผู้ที่มีความบกพร่องประเภทนี้มากขึ้น และทำให้เห็นเป็นตัวอย่างของการเป็นครูได้เป็นอย่างดี
8. นักศึกษาเสนอความคิดเห็นว่า การจัดกิจกรรมในการเรียนการสอนในภาพรวมถือว่าดี เพราะมีการเรียนรู้ที่หลากหลาย มีกิจกรรมช่วยกระตุ้นให้เรียนรู้ตลอดเวลา จึงทำให้ผู้เรียนเกิดการเรียนรู้ และเกิดความสนุกสนานไปกับการจัดกิจกรรมการเรียนการสอนของอาจารย์ รวมทั้งทำให้ได้ทำงานร่วมกับเพื่อน และได้ลงมือปฏิบัติทำสื่อด้วยตนเองมหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม
Using Assistive Technology to Develop Reading Skills in Students with Learning Disabilities.
No full textThe purpose of this study was to create and investigate assistive technology program to develop reading skills in students with learning disabilities. The subjects were 20 students with learning disabilities in Boahin school and Chumchon Ban Doi Tao school in Chiangmai province. The instruments consisted of tests of Thai reading skills (sight word reading, sentence reading, comprehension)
The results were:
1. The efficiency ratio of assistive technology program between and after training of the experimental group was 81.33 / 79.66.
2. The mean scores of sight words reading, sentence and comprehension reading skills after study were significantly higher than before study at 0.01 level of confidence in the experimental group.
3. The mean scores of sight words reading, sentence reading skills after study in the experimental group were significantly higher than the control group at 0.01 level of confidence while comprehension skill was not different between the two groupsการวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์สำคัญ เพื่อสร้างและศึกษาผลการใช้โปรแกรมเทคโนโลยีอำนวยความสะดวก ในการพัฒนาทักษะการอ่านของนักเรียนที่มีปัญหาทางการเรียนรู้ กลุ่มตัวอย่างได้แก่ นักเรียนที่มีปัญหาทางการเรียนรู้ด้านการอ่าน ระดับประถมศึกษาปีที่ 2 – 6 จำนวน 20 คน ในโรงเรียนบ้านบ่อหิน และโรงเรียนชุมชนบ้านดอยเต่า จังหวัดเชียงใหม่ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ประกอบด้วย แบบวัดทักษะการอ่านภาษาไทย (การอ่านเป็นคำ การอ่านเป็นประโยคและความเข้าใจในการอ่าน) สำหรับเด็กที่มีปัญหาทางการเรียนรู้
ผลการวิจัย สรุปได้ดังนี้
1. ประสิทธิภาพของโปรแกรมเทคโนโลยีอำนวยความสะดวก ของกลุ่มทดลอง มีสัดส่วนระหว่างการฝึกและหลังการฝึก คือ 81.33 / 79.66
2. คะแนนเฉลี่ยทักษะการอ่านสะกดคำ การอ่านเป็นประโยค และความเข้าใจในการอ่าน ของกลุ่มทดลองภายหลังการทดลองสูงกว่าก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01
3. คะแนนเฉลี่ยของทักษะการอ่านสะกดคำ และการอ่านเป็นประโยค หลังการทดลองของกลุ่มทดลองสูงกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 ส่วนคะแนนเฉลี่ยความเข้าใจในการอ่านของกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม ภายหลังการทดลองไม่แตกต่างกันมหาวิทยาลัยราชภัฎเชียงใหม
The Ethnic Groups in Mekong and Salween River Basins : Tai Racs
No full textThis project set was composed of two individual research projects, examining Buddhism, temples and Shan communities in Keng Tung, Shan State of Myanmar. Ken Tung residents call themselves “Tai Khern” while the Shan call themselves “Tai” or “Tai Long”. The two ethnic groups are devoted Buddhists. Buddhism of Tai Khern originated from Chiang Mai about 500 years ago. Buddhism originated from Chiang Mai is divided into two sects. The first sect is Langkawong sect (Suan Dok sect) with its center at Yang Kuang Temple and the second sect is Pa Daeng with its center at Pa Daeng Temple. The two sects have been prosperous and in contact until today. Monks of the sects have maintained their unique identities, that is, their conventional Sangkha System. Honors and administrative system of Ken Tung monks are similar to those to Chiang Mai : Uposot system. Relationships between Chiang Mai and Ken Tung monks from the past until today have been cordial and strong, with intermittent stoppage due to political conditions of the central government. The Shan in Ken Tung are also devoted Buddhists like Tai Khern. They migrated from the eastern bank of Salween River and settled outside the outer walls of Ken Tung. The two ethnic groups have always been in good terms since they consider themselves relatives from the old days. A temple is the center of the Shan village and their traditional administrative system is Hua Phan (Heng) and Hua Roi. The temples, traditions, rituals and Buddhism are pivotal to building relationships within their group and with outsiders. For instance, the Sang Long Ordination Ceremony is an important event that all Tais in Ken Tung participate annually. The Shan and Tai Khern have cohabited peacefully and maintained their ethnic cultures, traditions and identities amid rapid changes in the globalization ageชุดโครงการวิจัยนี้ประกอบดวยโครงการวิจัยยอย 2 โครงการ เพื่อศึกษาพุทธศาสนา ในเชียงตุง วัดและชุมชนชาวไทใหญในเชียงตุง ชาวเชียงตุงเรียกตนเองวา “ไทเขิน” สวนชาวไท ใหญเรียกตนเองวา “ไท” หรือ “ไทโหลง” ทั้งสองกลุมชาติพันธุเคารพนับถือเลื่อมใสในพุทธ ศาสนา พทุธศาสนาของชาวไทเขินในเชียงตุงไดรับอิทธพิลมาจากเมืองเชียงใหมเมื่อ 500 ป มาแลว พุทธศาสนาที่มาจากเชียงใหมมี 2 นิกาย ไดแก่ นิกายลังกาวงศ (นิกายสวนดอก) มี ศูนยกลางอยูที่วัด ยางกวง และนกิายปาแดง มีศูนยกลางอยูที่วัดปาแดง ทั้งสองนกิาย เจริญรงุเรืองสืบเนื่องตดิตอกนัมาจนถึงปจจุบนั พระสงฆทั้งสองนิกายในเชียงตุงตางรกัษา เอกลกัษณของนิกายตัวเองไวไดคือ ระบบการปกครองคณะสงฆแบบ เชียงตุงดั้งเดิม การ ถวายสมณศักดิ์สงฆ และระบบการปกครองพระสงฆในเชียงตุงซึ่งถือปฏิบัติเชนเดียวกับเมือง เชียงใหมคือ ระบบหมวดอุโบสถ ความสัมพันธของพระสงฆเชียงตงุกบัพระสงฆเชียงใหม ดําเนินไปดวยดตีั้งแตอดตีถึงปจจุบัน แมจะหยุดชงักไปบ้างเนื่องจากเหตุผลทางการเมืองของ รัฐบาลกลาง ปัจจุบันความสัมพันธไดพัฒนาดีขึ้นพระสงฆมีการตดิตอกันมาก ชาวไทใหญ เปนอีกกลุมชาติพันธุหนึ่งในเชียงตุงทั้งนับถือและเลื่อมใสในพุทธศาสนาอยางเครงครัด เชนเดียวกบัชาวไทเขิน ชาวไทใหญอพยพจากรัฐชานฝงตะวันออกของแมน้ําสาละวินประมาณ รอยปเศษ เขามาตั้งถิ่นฐานรวมกนัอยูนอกกําแพงเมืองเชียงตุง ทั้งสองกลุมชาติพันธุมี ความสัมพันธอันดีต่อกันเพราะเปนเครือญาติกันมาแตอดีต หมูบานของชาวไทใหญมีวัดเปน ศูนยกลางและมีการปกครองระบบดั้งเดิมของตนคือระบบหัวพัน(เห็ง)และหัวรอย ชาวไทใหญ ใช้วัดและประเพณีพิธีกรรมพุทธศาสนาเป็นแกนสําคัญในการสรางสัมพันธ์กับคนในกลุมและ คนนอกกลุม เชน ประเพณีบวชสามเณร หรือ บวชสางลอง จัดเปนงานใหญที่คนไททกุกลุมใน เชียงตุงจะมารวมพิธีนี้ด้วยกัน ชาวไทใหญและชาวไทเขินในเชียงตุงอยูรวมกันอยางสันติและ ตางรักษาวัฒนธรรมประเพณีความเปนตัวตนของตนไว้ท่ามกลางความเปลี่ยนแปลงในปจจุบันสํานักงานคณะกรรมการวิจัยแหงชาติ (วช.) และมหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม
การพัฒนาระบบประเมินการสอน แบบออนไลน์ เพื่อการประกันคุณภาพการศึกษาของมหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่
No full textThe aim of this research were 1) Creating an online teaching evaluation system that supported the quality assurance of Chiang Mai Rajabhat University. 2) Creating the teaching evaluation process that both lecturer and student are participated as much as possible.
The processing of the trial system is evaluated by the questionnaire that provided for users of all samples that involved with the system. In order to the information to improve error correction that may occur such collecting feedback from samples 5 groups such as students 30 people, teachers 3 people, administrators, staff and administrators 2 people. The results that have been proved by the user of the trial system can help System Developer developing more effectiveness system.
The study found that users were satisfied with the overall performance assessment of this system for quality assurance of Chiang Mai Rajabhat University to be effective at a high level (mean = 4.06), with comments about speed of response. And display performance. Qualify were high (mean = 4.06) format, size and color of the text is appropriate. Easy to read (mean = 3.62), the operation of the system. Accurate (mean = 3.94), the order of integration is appropriate. Easy to use (mean = 4.24) are convenient to use the user's (mean = 4.18) reduce the process that was operating on a regular basis (mean = 4.15), the data or information directly, the needs of users (mean = 3.97), the data sent to the recipient within a reasonable time (mean = 4.09) information is accurate (mean = 4.26).จุดมุ่งหมายของการวิจัยนี้ (1) เพื่อสร้างระบบประเมินการสอน แบบออนไลน์ เพื่อการประกันคุณภาพการศึกษาของมหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่ (2) เพื่อสร้างกระบวนการประเมินการสอนของอาจารย์ ผ่านระบบอินเตอร์เน็ต โดยให้อาจารย์ และนักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่ มีส่วนร่วมให้มากที่สุด
โดยมีวิธีการดำเนินการกับกลุ่มเป้าหมายของการทดลองใช้ระบบมีการประเมินผล โดยใช้แบบสอบถาม (Questionnaire) สอบถามกลุ่มผู้ใช้ที่เกี่ยวข้องกับระบบสารสนเทศทุกกลุ่ม เพื่อเป็นข้อมูลในการปรับปรุงแก้ไขข้อผิดพลาดที่อาจเกิดขึ้นได้ โดยรวบรวมข้อคิดเห็นจากผู้ใช้งานทั้ง 5 กลุ่ม ได้แก่ นักศึกษา จำนวน 30 คน อาจารย์ จำนวน 3 คน ผู้บริหาร จำนวน 2 คน เจ้าหน้าที่ และผู้ดูแลระบบจำนวน 2 คน
ผลการศึกษาพบว่าพบว่ากลุ่มผู้ใช้งานส่วนใหญ่มีความเห็นโดยรวมเกี่ยวกับระบบประเมินการสอนแบบออนไลน์ เพื่อการประกันคุณภาพการศึกษาของมหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่ว่ามีประสิทธิภาพอยู่ในระดับมาก (ค่าเฉลี่ย = 4.06) โดยมีความคิดเห็นเกี่ยวกับ ความเร็วในการโต้ตอบ และการแสดงผลการทำงาน มีความเหมาะสม อยู่ในระดับมาก (ค่าเฉลี่ย = 4.06) รูปแบบ ขนาด และสี ของตัวอักษรมีความเหมาะสม ง่ายต่อการอ่าน (ค่าเฉลี่ย = 3.62) การทำงานของระบบ มีความถูกต้อง (ค่าเฉลี่ย = 3.94) ลำดับของการเชื่อมโยงระบบมีความเหมาะสม ง่ายต่อการใช้งาน (ค่าเฉลี่ย = 4.24) มีความสะดวกต่อการใช้งานของผู้ใช้ (ค่าเฉลี่ย = 4.18) ช่วยลดขั้นตอนการทำงานที่เคยปฏิบัติการอยู่เป็นประจำ (ค่าเฉลี่ย = 4.15) ได้ข้อมูลหรือสารสนเทศตรงกับความต้องการของผู้ใช้ (ค่าเฉลี่ย = 3.97)ข้อมูลส่งถึงผู้รับในระยะเวลาที่เหมาะสม (ค่าเฉลี่ย = 4.09) สารสนเทศมีความถูกต้อง (ค่าเฉลี่ย = 4.26)สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ (วช.
The Knowledge Management to develop Community Business Enterprise in Cotton Products, Case Study: The Hand Made Cotton Weaving Groups at Donluang Village, Tambon Maerang, Amphur Pasang, Lamphun Province.
No full textThe purposes of this study were to study and develop the management of community business of Donluang cotton hand weaving group in production, marketing, financial demands and funds, and group administration by integration with the economy sufficiency philosophy, local wisdom and resources, and to study phenomenon and potential of group management. This research applied both qualitative and quantitative. The data analysis completed by using frequencies, percentages, and means. The participation action Research (PAR) regarded to workshop, focus group, in-depth interviews, observation, questionnaires and contents analysis.
The results of marketing study showed that the appropriated marketing management: should expand market to tourist, educational segment, hotels, restaurants and foreign market. The product positioning should focus on the products made from 100 % cotton weaving. The product strategies: should survey market demand and developed the design, styles, brand, color, logo, and slogan that applied from the research. The price strategies: the price setting should be higher about 40-50 % mark up on cost for retail price and 20-30 % for wholesale. The place strategies: used both direct channel and indirect channel, especially, the website. The promotion strategies: applied the integrated marketing communication: the advertising, such as, radio sport, brochure and internet advertising, sales promotion should focus on current market and new market, personal selling should have the order getter salesman to activate market, public relation should join with the government sectors to publicize the products, and the last, the group should collect customer’s data and use direct marketing tools to offer the sell contact.
The results of production study indicated that these 16 producers were divided into 4 types: cloth weaving 2 producers, cut out 11 producers, weaving and cut out 2 producers, and flag weaving 1 producer. The analysis of cost and return showed that 58.3 % of all products selling generated profits less than 10 %, 33.3 % of the products provided 10-20 % profit, and the rest brought the producers above 20 % in profit. The retail channel’ sells could bring more profit than wholesale channel. Furthermore, the problems in production also included their young generation losing interests in the traditional products, high cost of raw materials, lack of skilled labor, lack of new technologies, and lack of the new product designs to attract buyers. In order to solve the above problems, every involved parties, such as, local administrations and schools should encourage young generation to be more interested in local wisdom, so that this production skill could pass to their children. Product differentiation was also crucial for a better price which was important of its survival. Packaging and brand building were recommended for future development.
The result of financial demands and funds found as follows; the basic information of the groups by getting 37 questionnaires indicated that the groups were female, aged around 51-60 years old. Their average salaries were lower than 5,000 baht per month. By that time, the groups used theirs own funds to support their business. The group’s financial funds problems were lacking collateral to guarantee theirs loan, high interest rate in lending, and lacking financial information to get their funds. The groups needed more 1 year working capital for labor cost paying and material expenditures, and the most favorable funds were from government financial institutions. Finally, most of members chosen only their financial funds from the government.
The results of group management study showed that the initial of a beginning, the groups had only 10 members. By the year 1992, they established Donluang cotton hand weaving group and contacted the involved parties to help them in production and marketing which made them stronger later. In 1999, the group received the OTOP reward for the best of cotton hand weaving village, until 2000, the group built a center of cotton distribution in Donluang village that used for selling member’s group products and group’ meeting and activities. However, the group did not have their plan for their community business, especially, long term planning. Although the organization chart was set simply; the financial and accounting department, the marketing department and production department, but they still lacked of the controlling. The other problems of group management caused by the member; most of the members were not interested in participating in the meeting and activity, and did not offer their ideas for developing the groups. However, the SWOT analysis showed that they still had the potential for building a strong group if they had a long term planning and controlling. Furthermore, the head of the group was a young generation who attended in new concepts of modern management and marketing that would led the members surviving from the serious competition, and built the growth to their business community.แผนงานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาและพัฒนารูปแบบการจัดการธุรกิจชุมชน อย่างบูรณาการในผลิตภัณฑ์จากผ้าฝ้ายทอมือของกลุ่มผ้าฝ้ายทอมือบ้านดอนหลวงตำบลแม่แรง อำเภอป่าซาง จังหวัดลำพูน ทางด้านการผลิต การตลาด เงินทุน การดำเนินงาน และการบริหารจัดการกลุ่ม โดยผสมผสานกับแนวความคิดเศรษฐกิจพอเพียง ภูมิปัญญาของท้องถิ่น และการพึ่งพาทรัพยากรภายในชุมชน และเพื่อศึกษาสภาพและศักยภาพการบริหารจัดการกลุ่มแบบมีส่วนร่วมในกระบวนการผลิตผลิตภัณฑ์จากผ้าฝ้ายทอมือของกลุ่มผ้าฝ้ายทอมือบ้านดอนหลวงฯ
การวิจัยจะประยุกต์ใช้ทั้งเชิงปริมาณและคุณภาพ เน้นการมีส่วนร่วมของชุมชน การเปิดเวทีชาวบ้านเพื่อระดมสมอง การสัมภาษณ์ผู้รู้ในชุมชน การสนทนากลุ่มย่อย การสังเกต การสัมภาษณ์แบบกึ่งโครงสร้างกับสมาชิกและแกนนำกลุ่ม การใช้แบบสอบถามและแบบวิเคราะห์เอกสารเพื่อรวบรวมข้อมูลการดำเนินงานของกลุ่ม การจัดโครงการฝึกอบรมเชิงปฏิบัติการ และการศึกษาดูงาน ทั้งนี้เพื่อหาแนวทางพัฒนาธุรกิจชุมชนให้เหมาะสมกับขีดความสามารถในการดำเนินงานของกลุ่ม ส่วนการวิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติ จะใช้ค่าร้อยละ ค่าความถี่ และค่าเฉลี่ย
ผลการวิจัยการพัฒนากระบวนการจัดการทางการตลาดที่เหมาะสมของกลุ่ม พบว่า กลุ่มควรขยายตลาดไปยังกลุ่มนักท่องเที่ยวที่ซื้อผ้าฝ้ายทอมือไปเป็นของฝากของที่ระลึก กลุ่มโรงเรียนและสถานศึกษาที่ใช้ผลิตภัณฑ์สำหรับทำกิจกรรม กลุ่มโรงแรมและร้านอาหารที่นำไปตกแต่งภายใน และกลุ่มตลาดต่างประเทศ โดยจำหน่ายผ่านทางเว็บไซต์ ด้านตำแหน่งผลิตภัณฑ์ควรกำหนดไปที่ ความเป็นผลิตภัณฑ์ผ้าฝ้ายทอมือ 100 % ทอด้วยกี่โบราณ สามารถสัมผัสได้ถึงคุณค่าเวลาใช้งาน ด้านผลิตภัณฑ์ ควรพัฒนารูปแบบให้ทันสมัย ตรงกับความต้องการของลูกค้า ชื่อตราสินค้าที่ร่วมกันพัฒนาขึ้นมา คือ ผ้าฝ้ายดอนหลวง (Donluang Cotton) โดยมีโลโก้และเครื่องหมายการค้าเป็นรูปผู้หญิงสาวชาวยอง กำลังนั่งกรอเส้นด้าย มีฉากหลังเป็นรูปผลิตภัณฑ์ผ้าฝ้ายทอมือที่หลายรูปแบบและสีสัน สอดรับกับสโลแกน คือ แต่งสี อวดลาย ผ้าฝ้าย ดอนหลวง ด้านราคาควรคำนึงถึงกำไรสุทธิมากขึ้น เพราะส่วนใหญ่ร้อยละของผลตอบแทนจากการขาย จะต่ำกว่าร้อย 10 ส่วนการขายปลีกจะได้รับผลตอบแทน ระหว่างร้อยละ 11-38 ด้านช่องทางการจัดจำหน่าย ควรเพิ่มช่องทางการขายออนไลส์ นอกเหนือจากการจำหน่ายผ่านศูนย์ฯ และผ่านค้าส่งและค้าปลีก ด้านการส่งเสริมการตลาด ได้แก่ (1) การโฆษณา ควรจัดทำสปอตโฆษณาผ่านวิทยุชุมชน การใช้สื่อ ณ จุดขาย อาทิ โบรชัวร์ นามบัตร และการโฆษณาผ่านเว็บไซต์ (2) การขายโดยบุคคล ควรมีพนักงานขายแสวงหาคำสั่งซื้อเพื่อทำการตลาดในเชิงรุก (3) การประชาสัมพันธ์ ควรร่วมมือกับหน่วยงานที่เกี่ยวข้องเพื่อประชาสัมพันธ์ไปยังสาธารณชนภายนอกมากขึ้น (4) ด้านการส่งเสริมการขาย ควรเลือกทำกับกลุ่มลูกค้าประจำและ กลุ่มลูกค้าใหม่ และ (5) การตลาดทางตรง ควรเร่งสร้างฐานข้อมูลของลูกค้า และใช้กิจกรรมการตลาดทางตรงในการเข้าไปเสนอขายสินค้า อาทิ การใช้จดหมายขายตรงและการใช้โทรศัพท์ทางตรง
ผลการวิจัยทางการพัฒนากระบวนการผลิตของกลุ่ม พบว่า การผลิต การตั้งราคาขาย และผลตอบแทน ส่วนใหญ่ร้อยละของผลตอบแทนจากการขายส่ง ต่ำกว่าร้อยละ 10 ถึง 7 รายการจาก 12 รายการที่ผลิต หรือคิดเป็นร้อยละ 58.3 และมีรายการผลิตที่ได้ผลตอบแทนระหว่างร้อยละ 10.0-20.0 จำนวน 4 รายการ คิดเป็นร้อยละ 33.3 และมีเพียง 1 รายการผลิต ที่ให้ผลตอบแทนมากกว่าร้อยละ 20.0 แต่ผลตอบแทนจากการขายปลีก จะได้รับผลตอบแทนระหว่างร้อยละ 11.1-318.67 ส่วนปัญหาที่เกิดจากการผลิตและการตลาด พบว่า ปัญหาการขาดผู้สืบทอดการทอผ้าฝ้ายมีมากสุดคิดเป็นร้อยละ 72.7 รองลงมา คือ ปัญหาราคาวัตถุดิบสูงคิดเป็นร้อยละ 63.6 ส่วนปัญหาที่อยู่ในระดับมาก คือ ขาดช่างฝีมือ ขาดความรู้ในการพัฒนาผลิตภัณฑ์ ขาดเทคโนโลยีที่จะใช้ในการผลิตและการออกแบบ และปัญหาขาดความรู้ด้านการตลาด ส่วนด้านการพัฒนากระบวนการผลิต พบว่า สมาชิกกลุ่มสนใจเข้าร่วมโครงการศึกษาดูงานเพื่อนำกลับมาพัฒนากระบวนการผลิตและการทำตาดของกลุ่ม ดังนั้นการศึกษาดูงานจึงเป็นการทบทวนการออกแบบผลิตภัณฑ์ใหม่ ๆ ให้กับสมาชิก และเป็นการสร้างเครือข่ายความร่วมมือทางการผลิตและการตลาดต่อไปในอนาคต แต่อย่างไรก็ตาม ผลิตภัณฑ์บางส่วนของกลุ่มเป็นสินค้าแฟชั่น ที่ความนิยมในตัวสินค้ามีการเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว ดังนั้นการออกแบบผลิตภัณฑ์จะต้องดำเนินการอย่างต่อเนื่อง ทั้งนี้เพื่อให้สอดรับกับสถานการณ์ของแฟชั่นที่เปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว
ผลการวิจัยด้านความต้องการทางการเงินและแหล่งเงินทุนในการดำเนินธุรกิจ พบว่า มีผู้ผลิตจำนวน 21 คน จากกลุ่มตัวอย่าง 37 คนใช้เงินทุนส่วนตัวในการผลิต อีก 10 คนใช้แหล่งเงินทุนจากสถาบันการเงินของรัฐ ที่เหลือไม่มีการกู้ยืมเงินเพราะเป็นลูกจ้างของผู้ผลิตรายใหญ่ในกลุ่ม ปัญหา ที่เกิดขึ้นจากแหล่งเงินทุนในปัจจุบัน พบว่า มีผู้ผลิต 9 คนขาดหลักทรัพย์ค้ำประกันวงเงินกู้ รองลงไป คือ มีจำนวน 5 คน ระบุปัญหาที่เกิดขึ้นจากแหล่งเงินทุน คือ อัตราดอกเบี้ยเงินกู้ยืมสูง และยังขาดความรู้ในการขอกู้ยืมเงิน ส่วนวัตถุประสงค์การขอวงเงินสินเชื่อ พบว่า มีจำนวน 12 คนที่ต้องการสินเชื่อเพื่อ การซื้อวัตถุดิบ ส่วนอีก 11 คนต้องการเงินทุนหมุนเวียนในการจ่ายค่าจ้างโดยมี 10 คน ต้องการเข้าถึงแหล่งเงินทุนภายในระยะเวลา 1-3 เดือน และ 6 คน ต้องการเข้าถึงแหล่งเงินทุนภายในระยะเวลา 1 ปี ด้านแหล่งเงินทุนเพื่อใช้ดำเนินธุรกิจ พบว่า มีผู้ผลิตจำนวน 13 คน ต้องการเงินกู้ยืมจากสถาบันการเงินของรัฐ และ6 คนต้องการใช้เงินทุนส่วนตัว ส่วนระยะเวลากู้ยืมเงิน มีจำนวน 6 คน ต้องการกู้ยืมระยะเวลาปานกลาง (1-2 ปี) อีก 5 คน ต้องการกู้ยืมระยะสั้น (7-12 เดือน) และอีก 4 คน ต้องการกู้ยืมเงินระยะยาว (3 ปีขึ้นไป) ด้านแหล่งเงินทุนที่กลุ่มต้องการความช่วยเหลือ พบว่า มีจำนวน 10 คน ต้องการความช่วยเหลือจากศูนย์ส่งเสริมอุตสาหกรรมภาคที่ 1 เชียงใหม่ อีก 5 คน ต้องการความช่วยเหลือจากธนาคารพาณิชย์ ส่วนปัญหาทางด้านการเงินที่เกิดขึ้น คือ มีจำนวน 5 คน ขาดเงินทุนในการดำเนินธุรกิจ มี 4 คนที่ไม่สามารถเข้าถึงแหล่งเงินทุน และการขาดความรู้ในการขอกู้ยืมเงิน ส่วนข้อมูลความรู้ ทางการเงินที่ต้องการ พบว่า มีผู้ผลิตตอบจำนวน 6 คนต้องการจัดวิทยากรมาบรรยายให้ความรู้ทางด้านการเงินและการจัดกลุ่ม และสัมมนาทางวิชาการ และมีผู้ผลิต 5 คนต้องการไปศึกษาดูงานหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง และอีก 4 คน ต้องการฝึกเขียนโครงการทางการเงินเพื่อนำเสนอขอกู้เงินในการทำธุรกิจต่อไป
ผลการวิจัยด้านการบริหารจัดการกลุ่มเพื่อพัฒนากลุ่มวิสาหกิจชุมชน พบว่า การก่อตั้งกลุ่มในเริ่มแรกจะมีสมาชิกเพียง 10 คน โดยทำการจัดจำหน่ายในท้องถิ่นเป็นส่วนใหญ่ จนเมื่อปี 2535 จึงได้รวมตัวกันจัดตั้งกลุ่มทอผ้าและกลุ่มกิจกรรมเครือข่ายบ้านดอนหลวงขึ้นอย่างเป็นทางการ โดยติดต่อประสานงานกับหน่วยงานที่เกี่ยวข้องเข้ามาช่วยเหลือด้านการผลิต การตลาด เงินทุนหมุนเวียนจนกลุ่มเริ่มมีความเข้มแข็งมากขึ้น จนกระทั่งได้รับคัดเลือกให้เป็นหมู่บ้านอุตสาหกรรมดีเด่นประจำปี 2542 ต่อมาในปี 2543 ได้ก่อสร้างศูนย์รวมผลิตภัณฑ์เครือข่ายกลุ่มทอผ้าหัตถกรรมพื้นบ้านขึ้นในบริเวณหมู่บ้านดอนหลวง ซึ่งใช้เป็นศูนย์หน่ายสินค้ากลุ่มทอผ้าบ้านของหมู่บ้าน ซึ่งเมื่อมีคำสั่งซื้อเข้ามาที่ศูนย์ ประธานกลุ่มจะแจกจ่ายงานให้กับสมาชิกตามความถนัดของแต่ละกลุ่ม อย่างไรก็ตาม กลุ่มไม่ค่อยมีการวางแผนการทำธุรกิจชุมชน โดยเฉพาะแผนในระยะยาว ซึ่งในภาพรวมจะทำโดยประธานกลุ่ม ด้านการจัดองค์การ จะมีการจัดโครงสร้างองค์กรแบบง่าย โดยมีประธานกลุ่ม และ รองประธานกลุ่ม ทำหน้าที่เป็นผู้ดูแลศูนย์ มีฝ่ายการเงินและบัญชีทำหน้าที่ดูแลระบบบัญชีรายรับรายจ่ายของกลุ่มและดูแลงบประมาณการผลิต ด้านฝ่ายการผลิตจะทำหน้าที่ดูแลและควบคุมคุณภาพการผลิตของสมาชิกในแต่ละกลุ่ม และฝ่ายการตลาดจะทำหน้าที่ด้านการขาย และการทำกิจกรรมด้านการตลาดต่างๆ ส่วนการควบคุมการดำเนินงาน ยังไม่มีการติดตามและควบคุมผลการดำเนินงานที่เป็นรูปธรรมมากนัก โดยมีเพียงการตรวจเช็คสินค้า การควบคุมการเงิน และการจัดเก็บข้อมูลเกี่ยวกับสมาชิกเท่านั้นมหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่
สำนักงานคณะกรรมการการวิจัยแห่งชาต