ChiangMai Rajabhat University Intellectual Repository
Not a member yet
1393 research outputs found
Sort by
THE PROMOTION OF CULTURAL TOURISM SUSTAINABILITY: CASE STUDY OF TAI LUE CULTURE
No full textThe objectives of this study were: to examine cultural development patterns of Tai Lue communities; to study cultural preservation model for sustainable development of this ethnic group; and to assess the development model of cultural preservation. The study was based on qualitative research method in Doi Saket district, Chiang Mai province, covering four villages, namely Luang Nuea, Luang Tai, Pa Kha, and San Pong. The key informants consisted of the community member, tourist and stakeholders involved in organizing cultural activities in the four communities. The obtained data were analyzed by structural-historical development approach, content analysis, and inductive method. The findings of the study are summarized as follows: The historical development of the Tai Lue ethnic group has been passed down from generation to generation. It can be evident from their livelihoods, societal activities, and community rules and regulations. The cultural preservation patterns of this tribal group have evolved and been modified in accordance with socio-economic factors. Cultural activities are changed on an annual basis due to tourism trends in the age of globalization. However, its cultural identities expressed through traditional festivals, lifestyles, and ways of life were adopted to promote cultural tourism in the communities. The development of the preservation model was carried out through the process of meaning creation reflected through cultural symbols relating to tourism. The symbolic meaning creation was based on the needs to maintain its culture by using tourism as a tool for cultural dissemination. In addition, the ethnic group has clearly expressed its symbolic identities distinctively without changing cultural identities. The assessment of the preservation model was based on tourism management, which aims to attract more tourists to increase their money spending. In conducting an assessment of sustainable tourism management, several major elements are needed. For instance, tourist operators must be aware of their own capacity in accommodating a number of visitors, in terms of tourist attractions, natural surroundings,community members, traditions, and lifestyles of the local people. It was also found that sustainable tourism management as a conservation model must be related to local economy, society, and culture. In order to ensure sustainable economy, traditional ways should be adapted in accordance with the present situation. In particular, more agricultural production has changed from single crop cultivation to the use of machines to replace beasts of burden. Effective social management will also lead to sustainable social development. For example, a community market is open every Wednesday for community members to sell their agricultural products, especially organic vegetables. The “Wednesday Market” has been developed as a walking street, reflecting the traditional way of life of the Tai Lue ethnic group. Sustainable culture is in the dimension of applying traditions to promote tourism in accordance with the ethnic lifestyle. As a result, tourism products have been created for cultural sustainability, besides traditional practices. Tourism can also be used as a tool to help promote sustainable development.การวิจัยครั้งนี้เปนการศึกษาพัฒนาการของชุมชนไทลื้อ และวิเคราะหรูปแบบประเพณีวัฒนธรรม เพื่อการทองเที่ยว ของชาวไทลื้อ พรอมกับศึกษาการพัฒนารูปแบบการรักษาประเพณีวัฒนธรรมทองถิ่นเพื่อการทองเที่ยวอยางยั่งยืน และ ทําการประเมินรูปแบบการรักษาประเพณวีัฒนธรรมทองถิ่นเพื่อการทองเที่ยวทพี่ัฒนาขนึ้ การวจิัยครั้งนี้เปนการวจิัยเชิงคุณภาพ พื้นที่ในการศึกษา ไดแก หมูบานชาวไทลื้อ อําเภอดอยสะเก็ด จังหวัดเชียงใหม 4 หมูบาน คือ บานลวงเหนือ บานลวงใต บานปาคา และบานสันโปง ผูใหขอมูลสําคัญประกอบดวย ชาวบานในชุมชน นักทองเที่ยว และผูมีสวนไดสวนเสีย กับการจัดกิจกรรมทางวัฒนธรรมใน 4 หมูบานดังกลาว จากนั้นไดทําการวิเคราะหขอมูล ดวยการวิเคราะหพัฒนาการ ในเชิงประวัติศาสตร การวิเคราะหเนื้อหาพรอมกับการสรางขอสรุปเชิงอุปทาน ผลการวิจัยดังนี้ ประวัติศาสตรความเปนมาของชาวไทลื้อสืบทอดมาหลายยุค มีการพัฒนาที่ชัดเจนทั้งดานความเปนอย ู สังคม และ กฎกติกาที่ถูกสรางขึ้นในชุมชน มีรูปแบบการรักษาประเพณีวัฒนธรรม และการพัฒนารูปแบบตามการเปลี่ยนแปลงทางดาน เศรษฐกิจและสังคม มีการปรับเปลี่ยนกิจกรรมทุกป เนื่องจากกระแสการทองเที่ยวของนักทองเที่ยวเปลี่ยนแปลงตามกระแส โลกาภวิัตน อาจกลาวไดวาอัตลักษณในการนําประเพณวีัฒนธรรมของไทลื้อที่ประกอบดวย การพัฒนาการของกิจกรรมประเพณี วัฒนธรรม อันเปนอัตลักษณที่แสดงออกของประเพณีวัฒนธรรม วิถีชีวิตมาชวยสงเสริมการทองเที่ยวของชาวไทลื้อมากขึ้น ในปจจุบัน นอกจากนั้นการพัฒนารูปแบบประเพณีวัฒนธรรม พบวาไดผานกระบวนการการสรางความหมายที่สะทอน ผานสัญญะทางวัฒนธรรมประเพณีที่สัมพันธกับการทองเที่ยว โดยในการสรางความหมายทางสัญญะทางวัฒนธรรมไดสราง ตามวัตถุประสงคในความตองการที่จะอนุรักษวัฒนธรรมใหคงไวดวยการผานการทองเที่ยวที่เปนเครื่องมือในการถายทอด ประกอบกับกล ุมไทลื้อที่มีการแสดงออกทางสัญญะตัวตนที่ชัดเจน มีความเปนอัตลักษณที่โดดเดนพรอมกับยังไมมี การเปลี่ยนแปลงมากนัก ขณะที่การประเมินรูปแบบการรักษาประเพณวีัฒนธรรมทองถิ่นเพื่อการทองเที่ยวอยางยั่งยนื ไดนํามาสูการจัดการทองเที่ยว ที่มีเปาหมายในการดึงนักทองเที่ยวมากขึ้น ทําใหมีการเพิ่มคาใชจายสําหรับการทองเที่ยว ซึ่งชุมชนมีแนวทางในการประเมิน โดยการจัดการการทองเที่ยวอยางยั่งยืน มีองคประกอบที่สําคัญ เชน การดําเนินธุรกิจทองเที่ยวที่ตองตระหนักถึงความสามารถ ในการรองรับนักทองเที่ยวในดานพื้นที่ การพิจารณาสภาพธรรมชาติ สมาชิกในชุมชน ขนบธรรมเนียมประเพณี และวิถีชีวิต ของคนในชุมชน ที่นาสนใจคือยังพบวาการจัดการทองเที่ยวอยางยั่งยืนที่สามารถเปนรูปแบบของการรักษาประเพณีวัฒนธรรม ทองถิ่นตองสัมพันธกับเศรษฐกจิ สังคม และวัฒนธรรม อาทิ ดานเศรษฐกิจทยี่ั่งยืนดวยการนําเอาวถิดีั้งเดิมมาปรับใชใหสอดคลองกับสถานการณปจจุบัน โดยเฉพาะวิถีดานเกษตรกรรมที่มีการเปลี่ยนการผลิตไปเปนเกษตรเชิงเดี่ยวมากขึ้น มีการใชเครื่องจักร เขามาแทนทสี่ัตวเลี้ยงไวใชงาน ขณะทดี่านสังคมทยี่ั่งยนื พิจารณาไดวาไดสงผลตอการจัดการทางสังคม เชน มีการเปดตลาดนดั ทุกวันพธุ เพื่อนําผลผลิตการเกษตรของแตละชุมชนมาจําหนาย และพืชผักสวนครวั โดยเปนการเกษตรปลอดสารพษิ การพัฒนา ตลาดนัดไทลื้อเพื่อเปนถนนวถิีคนลอื้ สําหรับดานวัฒนธรรมอยางยั่งยนื มีการพัฒนารูปแบบอยางตอเนื่อง ยังสงผลตอความยั่งยนื ของวัฒนธรรมที่อยูในมติิของการนําประเพณทีี่เปนรูปแบบไปประยุกตเพื่อการสงเสริมการทองเที่ยว ทําใหมีผลิตภัณฑการทองเที่ยว รองรับกอใหเกิดความยั่งยืนในดานวัฒนธรรม นอกเหนือจากการยึดถือแนวปฏิบัติตามประเพณี ยังไดใชการทองเที่ยว เปนเครื่องมือที่เสริมเขาไปในอีกมิติหนึ่งไดเชนกั
The Comparative Study of Chinese and Thai Adjectives
No full textThe purpose of this paper is to study and compare the similarities and differences between
Chinese and Thai adjectives in their syntactic function, position and reduplication.
Through study and comparison, it shows that the syntactic function, position and reduplication
of adjectives in both Chinese and Thai have similarities and differences. Similarities: Chinese and Thai
adjectives can be used as attributes in the sentence as well as predicates, and adverbials; the overlap
mode is AAAABB and ABAB; the meaning of some adjectives change after overlap; semantic degree
of some adjectives increase after overlap and some reduce to show uncertainty; some completely
change after overlap.
Differences: Thai adjectives can be used as complements, just as Chinese adjectives do; Thai
adjectives are unlimited when they function as an attribute, predicate and adverbial, with no necessity
to use auxiliary words. In Chinese, however, auxiliary words become necessary in most cases when
multi-syllable adjectives are used as an attribute, predicate and adverbial. For example:
“()” is needed when an adjective functions as an attribute, “()” is needed when an adjective
is used as an adverbial, while “()” is a must if an adjective functions as a complement; Chinese
adjectives are placed before the modied word when they are used as attributes and predicates, but
when it comes to the case of complement, adjectives have to placed after the modied word. In
Thai language, adjectives, when functioning as modiers, are positioned after the modied word; the
reduplicative pattern of A(li)AB in Chinese does not have an equivalent in Thai language, while the
reduplicative pattern of A A and reduplicative variant (in which the tone of the preceding word
changes or some individual syllables are reduplicated) in Thai language is absent in Chinese; the
meaning of Chinese and Thai adjectives are also different after reduplication: in Chinese, some adjectives
express the idea of likes or dislikes after reduplication, and some are more vivid than they are
before reduplication. In Thai, some reduplicative expressions have the same meaning as the
adjectives before reduplication, while some express a deeper meaning after reduplication.การวิจัยเรื่อง "การเปรียบเทียบคำคุณศัพท์ภาษาจีนกับภาษาไทย" มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาเปรียบเทียบความเหมือนกันกับความแตกต่างกันระหว่างคำคุณศัพท์ภาษาจีนกับภาษาไทยในด้านตำแหน่งหน้าที่ และลักษณะการซ้ำคำ
ผลการวิจัยพบว่า ส่วนที่เหมือนกันคือ คำคุณศัพท์ในภาษาจีนและภาษาไทยสามารถทำหน้าที่เป็นหน่วยขยายนาม ภาคแสดง และหน่วยขยายกริยาในประโยคได้ มีรูปแบบ A รูปแบบ AABB และรูปแบบ ABAB1 ทั้งนี้ภาษาจีนและภาษาไทย มีความหมายด้านเน้นเพิ่มน้ำหนักของความหมายเดิม มีความหมายเบาลง ไม่เจาะจงแน่นอนอย่างความหมายของคำเดิม และมีความหมายเปลี่ยนไปจากเดิมทั้งในภาษาจีนและภาษาไทย
ส่วนที่แตกต่างกันคือ คำคุณศัพท์ภาษาไทยไม่สามารถทำหน้าที่เป็นหน่วยเสริมได้ คำคุณศัพท์ภาษาไทยทำน้าที่เป็นหน่วยขยายนาม ภาคแสดง และหน่วยขยายกริยาจะอิสระกว่าคำคุณศัพท์ภาษาไทย มีคำอื่นมาช่วยหรือไม่ก็ได้แต่ภาษาจีนส่วนใหญ่ต้องมีภาษาจีนมีรูปแบบ A(li)AB แต่ภาษาไทยมีรูปแบบ A แสน A และการซ้ำคำคุณศัพท์ที่เปลี่ยนเสียงวรรณยุกต์ตรงกับเปลี่ยนเสียงสระที่คำคุณศัพท์ภาษาจีนไม่มี ความหมายของการซ้ำคำคุณศัพท์ที่มีเฉพาะในภาษาจีน มีการซ้ำคำคุณศัพท์มีความหมายแฝงแสดงว่าชอบหรือไม่ชอบ และการซ้ำคำคุณศัพท์ทำให้เกิดภาพความหมายของการซ้ำคำคุณศัพท์ที่มีเฉพาะในภาษาไทยคือ การซ้ำคำคุณศัพท์บางค้ามีความหมายเหมือนค้าเดิมและการซ้ำมีความหมายเพิ่มน้ำหนักเป็นพิเศ
Learning Management to Increase the Potential Capacity of Human Resources in Enhancing the Economic and Society of Chiang Mai Rural and Urban Areas
No full textThe main objective of this study was to investigate managing of learning management in order
to increase human resource potential capacity to enhance the economic and society in rural and
urban areas of Chiang Mai. Participatory action research and SWOT analysis were conducted. The
target group consisted of 58 local administrative organizations from 19 districts based on local
socio-economic plans. 32 local administrative organizations are interested in developing economic
plan. 26 local administrative organizations are interested in developing social plan and one of these
26 organizations is the local administrative organization of the district in Chiang Mai. The sample group
selected by purposive sampling was composed of 58 representatives from local administrative
organizations and 58 representatives from local communities who joined in developing the socio-economic
plans in this project . Basic information was concerned with the potential of local community in
socio-economic survey with the evaluation of the potential capacity of the sample groups; thinking,
management, knowledge and skill as well as potential mental capacity. Descriptive analyses by
percentage were used to analyze the data.
Managing learning management to increase the potential capacity of human resources consisted
of 1) learning management to analyze the potential capacity of human resources; 2) learning management
to bring a body of knowledge concerning management to perform in local communities; 3) learning
management for creative thinking; 4) learning management to pass on the body of local wisdom to
youth; 5) learning management for cooperation between government and communities.
The evaluation of the potential capacity of the representatives was that the representatives
from both local administrative organizations and local communities who are interested in developing
their economic plan have 53.12 percent increased in their creativity, knowledge and ability, patience
and collaboration as well as management. Local administrative organizations join in social development
have 53.84 percent increased in creative thinking, knowledge and skill, patience and collaboration as
well as management. 9.37 percent of samples who are representatives from local administrative
organizations and local communities and interested in developing economic plan have no capacityincreased. 46.15 percent of representatives from local administrative organizations and local communities
and interested in developing social plan have no capacity increased.การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์ คือ ศึกษาการจัดการการเรียนรู้เพื่อเพิ่มศักยภาพทรัพยากรมนุษย์ในการยกระดับ
เศรษฐกิจและสังคมของชุมชนภาคชนบทและชุมชนเมืองจังหวัดเชียงใหม่ ใช้วิธีการวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม และ
การวิเคราะห์สถานการณ์กับกลุ่มเป้าหมายคือองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในจังหวัดเชียงใหม่ จำนวน 58 แห่ง ใน 19
อำเภอของจังหวัดเชียงใหม่ มีองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่มีความสนใจในการพัฒนาแผนทางด้านเศรษฐกิจจำนวน
32 แห่ง และพัฒนาด้านแผนทางด้านสังคมจำนวน 26 แห่ง ประชากรคือเจ้าหน้าที่จากองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น
และแกนนำจากภาคชุมชนที่มีบทบาทสำคัญในการพัฒนาเศรษฐกิจหรือสังคม กลุ่มตัวอย่างใช้วิธีการเลือกแบบเจาะจง
ประกอบไปด้วยนายกองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ปลัดองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นหรือเจ้าหน้าที่ขององค์กรปกครอง
ส่วนท้องถิ่นที่รับผิดชอบการพัฒนาแผนทางด้านเศรษฐกิจและสังคมแห่งละ 1 คน และตัวแทนจากภาคชุมชนที่เป็น
แกนนำและมีบทบาทสำคัญในการขับเคลื่อนการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งละ 1 คน รวมจำนวนกลุ่มตัวอย่างทั้งสิ้น
116 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือ แบบสำรวจศักยภาพข้อมูลพื้นฐานของชุมชนที่เกี่ยวข้องกับเศรษฐกิจและสังคม
แบบประเมินศักยภาพทรัพยากรมนุษย์ ด้านความคิด ด้านการบริหารจัดการ ทักษะความรู้ความสามารถ ความมุ่งมั่นตั้งใจ
และความร่วมมือ การวิเคราะห์ข้อมูลใช้สถิติเชิงพรรณนา โดยค่าสถิติที่ใช้คือ ค่าร้อยละ
ผลการวิจัยพบว่า วิธีการจัดการการเรียนรู้เพื่อเพิ่มศักยภาพของทรัพยากรมนุษย์ในการยกระดับเศรษฐกิจและ
สังคมของชุมชนภาคชนบทและชุมชนเมืองจังหวัดเชียงใหม่ ได้แก่ 1) การจัดการการเรียนรู้ในการวิเคราะห์ศักยภาพตนเอง
2) การจัดการการเรียนรู้ในการนำองค์ความรู้ไปทดลองใช้และปฏิบัติจริงในการบริหารจัดการภายในกลุ่มหรือชุมชน
3) การจัดการการเรียนรู้ในการคิดเชิงสร้างสรรค์โดยทำการคิดและแก้ไขปัญหาภายในชุมชน 4) การจัดการการเรียนรู้
ในการถ่ายทอดองค์ความรู้ภูมิปัญญาท้องถิ่นให้แก่ เด็กและเยาวชน และ 5) การจัดการการเรียนรู้ในการทำงาน
แบบมีส่วนร่วม การแลกเปลี่ยนเรียนรู้ร่วมกันในการดำเนินงานระหว่างหน่วยงานภาครัฐและชุมชน ผลการประเมินการเพิ่มศักยภาพของกลุ่มตัวอย่างพบว่า ตัวแทนจากองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นและภาคชุมชน
ในการพัฒนาแผนทางด้านเศรษฐกิจมีการเพิ่มศักยภาพด้านความคิด ด้านการบริหารจัดการ ทักษะความรู้ความสามารถ
ความมุ่งมั่นตั้งใจและความร่วมมือ คิดเป็นร้อยละ 53.12 สำหรับตัวแทนจากองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นและภาคชุมชน
ในการพัฒนาแผนด้านสังคมที่มีการเพิ่มศักยภาพด้านความคิด ด้านการบริหารจัดการ ทักษะความรู้ความสามารถ
ความมุ่งมั่นตั้งใจและความร่วมมือ คิดเป็นร้อยละ 53.84 ตัวแทนจากองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นและภาคชุมชนในการ
พัฒนาแผนด้านเศรษฐกิจที่ไม่มีการเพิ่มศักยภาพ คิดเป็นร้อยละ 9.37 ตัวแทนจากองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นและ
ภาคชุมชนในการพัฒนาแผนด้านสังคมที่ไม่มีการเพิ่มศักยภาพ คิดเป็นร้อยละ 46.1
Morality Base on Suffi ciency Economy Philosophy with the Community Economic Development in Chiang Mai Province
No full textThe objective of this research is to study the suitable types of morality base on sufficiency
economy philosophy in order to apply in the management of community business, Chiang Mai
province. The research method is to make the understanding of the phenomena by rational and
analysis systematically. It is the qualitative research and collect the data by the participatory action
meeting with 32 groups of community business in 24 district of Chiang Mai in order to get the conclusion by
content analysis technical and bring the result to use with the prototype of community business
groups.
The result of study is that there are 5 suitable types and characteristic of morality base on
sufficiency economy philosophy to apply in the management of community business; 1) honesty;
2) lack of greed; 3)patience; 4)diligence and 5)generosity. All of these morals will be expressed through
physical, verbal and mental of both group leaders and members. These five morals will thereby
be applied in the management of the five prototypes of the community business groups consisting of
agricultural business, processed food, handicraft industry, garment and tourism community business
groups totally 10 groups of community business in Chiang Mai. This will create the guideline to adjust
and apply to use all of these 5 moralities with business and make the sustainable sufficiency for
communities.การศึกษาเรื่อง “คุณธรรมตามปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงกับการพัฒนาเศรษฐกิจชุมชน จังหวัดเชียงใหม่”
มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาประเภทของคุณธรรมตามปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงที่เหมาะสมกับการนำไปประยุกต์ใช้
ร่วมกันกับการบริหารจัดการของกลุ่มธุรกิจชุมชน ในพื้นที่จังหวัดเชียงใหม่ อาศัยวิธีการวิจัยโดยการสร้างความเข้าใจ
ปรากฏการณ์ในเชิงเหตุผล ด้วยวิธีวิเคราะห์ที่เป็นระบบโดยใช้การวิจัยเชิงคุณภาพเป็นหลัก และเทคนิคของการได้ข้อมูล
ด้วยวิธีการประชุมเชิงปฏิบัติการเชิงกลุ่ม กับกลุ่มธุรกิจชุมชนจำนวน 32 แห่งใน 24 อำเภอ ของจังหวัดเชียงใหม่ วิเคราะห์
ผลการวิจัยแบบ Content Analysis และได้ข้อสรุปจากการวิจัยเป็นกลุ่มธุรกิจชุมชนต้นแบบ อันเป็นการส่งผลต่อการ
พัฒนาเศรษฐกิจของชุมชนได้อย่างยั่งยืน
ผลการวิจัยพบว่ากลุ่มธุรกิจชุมชนควรมีหลักคุณธรรมในการดำเนินกิจการกลุ่มนอกเหนือจากการมุ่งแสวงหากำไร
เป็นที่ตั้ง และหนึ่งในคุณธรรมที่ควรจะส่งเสริมให้กับกลุ่มธุรกิจชุมชนที่เหมาะสมในยุคปัจจุบัน คือ คุณธรรมตามปรัชญา
ของเศรษฐกิจพอเพียง เพื่อให้เกิดความรอบคอบในการดำเนินงาน จนเกิดความยั่งยืนของธุรกิจได้ ทั้งนี้ผลการวิจัยสามารถ
ระบุประเภทของคุณธรรมในปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงที่เหมาะสมสำหรับนำมาประยุกต์ใช้สำหรับการบริหารจัดการ
กลุ่มธุรกิจชุมชน จนเกิดการพัฒนาที่ยั่งยืนของธุรกิจเอง ได้ 5 ประเภท ได้แก่ 1) ความซื่อสัตย์สุจริต 2) ความไม่โลภ
จนเกินไป 3) ความอดทน 4) ความขยันหมั่นเพียร และ 5) ความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ ซึ่งลักษณะของคุณธรรมเหล่านี้
จะแสดงออกมาโดยการกระทำทางกาย วาจาและจิตใจของสมาชิกกลุ่มธุรกิจชุมชนทั้งตัวของผู้นำกลุ่มและสมาชิกของกลุ่ม
ทุกคน การนำเอาหลักคุณธรรมตามปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงเหล่านี้ไปประยุกต์ใช้กับการบริหารจัดการองค์กรของกลุ่ม
ธุรกิจชุมชนต้นแบบ 5 ประเภท ได้แก่ ธุรกิจชุมชนประเภทสินค้าเกษตร, ธุรกิจชุมชนแปรรูปอาหาร, ธุรกิจชุมชนประเภท
งานหัตถอุตสาหกรรม, ธุรกิจชุมชนประเภทผ้า และธุรกิจชุมชนด้านบริการท่องเที่ยว รวม 10 กลุ่มธุรกิจชุมชนต้นแบบ
ในจังหวัดเชียงใหม่ สามารถพัฒนาแนวทางการปรับและประยุกต์ใช้หลักคุณธรรมควบคู่กับการดำเนินธุรกิจในเชิงคุณธรรม
หรือจริยธรรมทางธุรกิจได้อย่างเหมาะสมและยั่งยืน จนเป็นต้นแบบธุรกิจชุมชนเชิงคุณธรรมของจังหวัดเชียงใหม
Development of Lanna Traditional Music Curriculum for Mattayomsuksa Two in the Nan Cultural Zone
No full textThe research studied the development of a Lanna traditional music curriculum in the Nan
cultural zone for Mattayomsuksa two utilizing an action research approach. The objectives of the
study were: (1) to study the problems of the Lanna traditional music and the possibility of an inclusion of
the music in the school local curriculum, (2) to develop a local curriculum of Lanna traditional music,
(3) to determine the efficiency and effectiveness of the curriculum and (4) to evaluate the suitability
of the curriculum. The samplings for the curriculum implementation were two groups of students
in Mattayomsuksa two, a group of 7 students and a group of 28 students. Research tools were
1) a curriculum manual and learning plans, 2) interval informative tests and 3) students’ achievement
tests. The analysis of data was displayed in qualitative and quantitative forms.
The findings from the study were: (1) the popularity of Nan’s traditional music was lessening to
such a degree that it was becoming endangered, especially knowledge in traditional singing, and
tactics in playing Salo and Sueng. Songs that showed the uniqueness of the Nan Cutural Zone were
Saw Long Nan. Salor (string) Saw (singing) Sung (pin) Band was the only ensemble. (2) The curriculum
aimed at developing basic knowledge of Lanna Traditional Music, skills in performing and having
potential of further progression with an understanding the importance of musical intellectual
knowledge inherited, appreciation and gratification of the ancestors. (3) The efficiency of curriculum
revealed a statistic significance at 83.60/82.67 and the effectiveness was 0.70, (4) the feedbacks
of experts on a suitability of the curriculum were at a high level.การศึกษาเรื่อง การพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่น ดนตรีล้านนา ในเขตวัฒนธรรมน่าน ระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ใช้วิธีการ
วิจัยเชิงปฏิบัติการ มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่นดนตรีล้านนา ในเขตวัฒนธรรมน่าน โดยมีวัตถุประสงค์เฉพาะ
ดังนี้ (1) เพื่อศึกษาสภาพปัญหาดนตรีล้านนา และหลักสูตรท้องถิ่น ในเขตวัฒนธรรมน่าน (2) เพื่อพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่น
ดนตรีล้านนา ในเขตวัฒนธรรมน่าน (3) เพื่อหาประสิทธิภาพและประสิทธิผลหลักสูตรท้องถิ่นดนตรีล้านนา ในเขตวัฒนธรรม
น่าน และ (4) เพื่อประเมินหลักสูตรท้องถิ่นดนตรีล้านนา ในเขตวัฒนธรรมน่าน กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ทดลอง มีจำนวน 2 กลุ่ม
โดยกลุ่มที่ 1 เป็นกลุ่มเล็ก จำนวน 7 คน และกลุ่มที่ 2 เป็นกลุ่มใหญ่ จำนวน 28 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ประกอบด้วย
1) คู่มือหลักสูตรและแผนการจัดการเรียนรู้ดนตรีล้านนาในเขตวัฒนธรรมน่าน 2) แบบทดสอบระหว่างเรียน 3) แบบทดสอบ
วัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน วิเคราะห์ข้อมูลโดยวิธีเชิงคุณภาพและเชิงปริมาณ
ผลการศึกษา พบว่า (1) สภาพปัญหาดนตรีล้านนา ในเขตวัฒนธรรมน่าน มีความนิยมน้อยลงและใกล้สูญหาย
โดยเฉพาะวรรณกรรมการขับซอ และเทคนิคกลวิธีการบรรเลงสะล้อและซึง เพลงขับซอที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะทางวัฒนธรรม
คือ เพลงซอล่องน่าน ส่วนการประสมวงดนตรีมีเพียงชนิดเดียว คือ วงซะล้อ ซอ ซึง (2) หลักสูตรท้องถิ่น ดนตรีล้านนา
ในเขตวัฒนธรรมน่านที่พัฒนาขึ้นมุ่งเน้นให้ผู้เรียนมีความรู้เกี่ยวกับพื้นฐานดนตรีล้านนา มีทักษะในการเล่นดนตรีเบื้องต้น
ที่สามารถพัฒนาต่อยอดได้ เห็นความสำคัญและภาคภูมิใจในภูมิปัญญาดนตรีที่ได้รับการถ่ายทอดมาจากบรรพชน
(3) หลักสูตรท้องถิ่น ดนตรีล้านนา ในเขตวัฒนธรรมน่าน มีประสิทธิภาพ 83.60/82.67 และมีค่าประสิทธิภาพผล เท่ากับ
0.70 และ (4) ความคิดเห็นของผู้เชี่ยวชาญ เกี่ยวกับหลักสูตรท้องถิ่น ดนตรีล้านนา ในเขตวัฒนธรรมน่าน มีความเหมาะสม
ในระดับมา
Value Added Measurement of Communities' Assets for Developing Economic and Social of Urban and Rural of Chiang Mai
No full textThe main objective of value added measurement of communities’ assets for developing
socio-economic of rural and urban areas in Chiang Mai is to create learning of local people in order to
build the stability of communities’ assets management and also to know the value added gained from
socio-economic development from the operation of the main research project “Learning management
for developing socio-economic of rural and urban areas in Chiang Mai” in 2009. Participatory action
research and learning management for managing communities’ assets were conducted in order to
investigate the potential capacity and the socio-economic value added with the target groups; 58 sub
district administrative organizations in 19 districts of Chiang Mai based on local socio-economic plans.
The study was that communities could learn how to build the stability of their management in
communities’ assets. They could think, analyze and operate. They could also understand and analyze
the value of communities’ assets, human resource, organizations, culture, environment and the body of
knowledge of communities and integrated all of these things together with learning to develop local
communities depend on human and knowledge capitals, a good management, virtue, participation and
good awareness towards local communities. These will drive forward and increase the potential capacity
of local communities and make the balance of economic as well as create the sustainability of local
communities under the base of social, natural, ethical and sustainable capitals.
The result of the analysis of the value added was that it could measure the value added of the
economic by these indicators; the achievement of income and the worth of finance which could generate the
value of goods and services to be increased in effectiveness and efficiency for 52% and 61% respectively.
For intellectual capital, human capital is 85% of the most important. Concerning the attainment of vision
and mission, the indicator of the impact towards communities related to income and social welfare could
create 87 percent of the confidence for economic development. Regarding society, the participation in
the form of love and unity of people had 73% of increase.การวัดมูลคาเพิ่มของสินทรัพย์ชุมชนเพื่อพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมภาคชนบทและชุมชนเมือง จังหวัดเชียงใหม่เพื่อสร้างการเรียนรู้ของคนในท้องถิ่นในการสร้างความมันคงด้านการจัดการสินทรัพย์ชุมชน อีกทั้งยังสามารถทราบถึงมูลค่าเพิ่มที่ได้จากการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมจากการดำเนินงานวิจัยชุดโครงการ "การจัดการเรียนรู้เพื่อพัฒนาเศรษฐกิจละสังคมของชุมชนชนบทและชุมชนเมือง จังหวัดเชียงใหม่" ในปี 2552 มีวิธีการศึกษาโดยการใช้วิธีการวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม (PAR) โดยใช้รูปแบบของการจัดการเรียนรู้ในการจัดการสินทรัพย์ชุมชนเพื่อค้นหาศักยภาพและหามูลค่าเพิ่มทางเศรษฐกิจและสังคมกับกลุ่มเป้าหมาย คือ องค์การบริหารส่วนตำบลจำนวน 58 แห่ง ใน 19 อำเภอ ทั่วจังหวัดเชียงใหม่ตาม แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมของท้องถิ่น
ผลการศึกษาพบว่า ชุมชนสามารถเรียนรู้เกี่ยวกับการสร้างความมั่นคงด้านการจัดการสินทรัพย์ชุมชนของตนเองได้เป็นอย่างดี ชุมชนสามารถคิดเป็น วิเคราะห์เป็น และปฏิบัติได้ โดยเข้าใจและวิเคราะห์ถึงคุณค่าสินทรัพย์ชุมชน คือ ทรัพยากรมนุษย์ สถาบันองค์กร วัฒนธรรม สิ่งแวดล้อม และองค์ความรู้ในชุมชน ให้สามารถนำมาบูรณาการร่วมกับการเรียนรู้เพื่อการพัฒนาท้องถิ่น ภายใต้การเรียนรู้และการพัฒนาที่สำคัญจากทุนมนุษย์ และทุนความรู้ ด้านการบริหารจัดการที่ดี หลักคุณธรรมการมีส่วนร่วม และการมีจิตสำนาที่ดีต่อท้องถิ่น อันจะนำไปสู่การขับเคลื่อนและเพิ่มศักยภาพชุมชนให้เป็นองค์กรชุมชนที่เข้มแข็งจนสามารถนำพาทุนทางสังคมไปสร้างเศรษฐกิจที่สมารถส่งผลต่อการพัฒนาชุมชนอย่างยังยืน ภายใต้ฐานของทุนทางสังคม ทุนธรรมชาติ ทุนจริยธรรมและทุนแห่งความยังยืนที่จะอยู่คู่กับชุมชนตลอดไปสำหรับผลการวิเคราะห์มูลค่าเพิ่มของโครงการวิจัยที่ไดดำเนินงานในปีที่ผ่านมา สามารถวัดมูลค่าเพิ่มทางด้านเศรษฐกิจด้วยตัวชี้วัด "ผลสมฤทธิ์ทางรายได้และความคุมค่าทางการเงิน" ซึ่งก่อให้เกิดมูลค่าของสินค้าและบริการที่เพิ่มขึ้นในด้านประสิทธิภาพและประสิทธิผลถึงร้อยละ 52 และร้อยละ 61 ตามลำดับด้านการวัดทุนทางปัญญาพบว่าทุนมนุษย์มีความสำคัญที่สุดถึงร้อยละ 85 และการวัดการบรรลุวิสัยทัศน์และพันธะกิจ พบว่าตัวชวดทางด้านผลกระทบต่อชุมชนในด้านสร้างรายได้และก่อเกิดสวัสดิการในชุมชน สามารถสร้างความเชื่อมันในการพัฒนาด้านเศรษฐกิจได้ถึงร้อยละ 87 สำหรับทางด้านสังคมนั้น ผลการศึกษาพบว่า ตัวชี้วัดมลค่าเพิ่มทางสังคมที่เพิ่มขึ้น คือ การมีส่วนร่วมในการพัฒนาชุมชนในลักษณะของความรักและความสามัคคีของคนในชุมชน มีค่าเพิ่มสูงขึ้นถึงร้อยละ 73 ทั้งนี้เพราะคนในชุมชนมีความพึงพอใจเป็นอย่างมากต่อการเรียนรู้ร่วมกันที่จะนำพาชุมชนให้เกิดการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมของชุมชนของตันเอ
Polished Pottery Production Techniques for Contemporary Product Design
No full textThe purposes of this research were. 1) to study the techniques used in the production of polished
pottery in Ban Muang Kung, Chiang Mai province, 2) to design contemporary polished pottery that suits the
needs of consumers and adds values to the community’s products. The sample were selected using the
passive sampling method, 1) the group of villagers who made pottery in Ban Muang Kung, Hang Dong
district, Chiang Mai province, 2) the group of pottery manufacturers in Ban Muang Kung, Moo 7, Tambon
Nong Kwai, Hang Dong district, Chiang Mai province.
As for the sites of polished pottery production, it was found that the site of largest polished pottery
production was located at Moo 7, Tambon Nong Kwai, Hang Dong district, Chiang Mai. The pottery production
process and the clay used as material in Ban Muang Kung had unique characteristics. Especially well-known
products were its jugs and water pots. A unique feature of this village’s pottery was the coating of red paint
derived from red soil found in Saket district, Chiang Mai. To make the red paint, the red soil was mixed with
water and High Speed Diesel oil (aka Sola oil).
As to the materials and processes of polished pottery production, it was found that in the old days
when a potter’s wheel was not available, the people shaped their pottery with a device called “Chaak” made
from plywood or bamboo. This invention derived from the folk wisdom of Muang Kung villagers could still be
seen in some households that make pottery of smaller sizes such jugs and water pots. Unlike modern-day
potter’s wheels which could be used to shape large-sized pottery, “Chaak” could be used with only smaller
items. Another pottery material that brought reputation to Ban Muang Kung was the red paint. The coating
of this red paint was followed by the polishing with pebbles found in rivers to make the pottery shine. Then
the pottery would be baked at a low temperature of around 800 degrees. The fi nal product was a unique
polished pottery of the Lanna style.Regarding the process of shaping the pottery, the compatibility and suitability between the desired
forms and the production process were taken into consideration in order to reduce the amount of time and
to ease the production. In terms of pottery-related marketing data which suggested how pottery should be
designed, it was discovered that pottery buyers could be divided almost equally into males and females who
were between 35-45 years of age. Most of them purchased pottery as useful household items. A smaller
number used pottery as souvenirs and decorative items for gardens respectively. As for the needs of the
consumers, most of them considered usefulness of the pottery as the fi rst priority followed by its beauty.
Integration of other materials with the pottery was also suggested.
Concerning the ideas for the design of contemporary hand-made polished pottery, the analysis of data
in various aspects leads to the following conclusion in three areas: 1) the consumers’ demands in the pottery
vary according to variables such as gender and age, 2) the types of pottery accepted by the market include
those used as household items, souvenirs and decorative items for gardens, 3) the shapes and patterns of
pottery products are major factors that attract buyers. They can be divided into two major groups: those of
traditional styles with local characteristics and others of contemporary designs. Both categories can be
embraced so as to conserve the local folk wisdom and to also provide an alternative for modern consumers.การพัฒนาผลิตภัณฑ์เครื่องปั้นดินเผาแบบขัดมันร่วมสมัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ คือ 1) เพื่อศึกษาเทคนิค
การผลิตเครื่องปั้นดินเผาแบบขัดมัน บ้านเหมืองกุง จังหวัดเชียงใหม่ 2) เพื่อออกแบบผลิตภัณฑ์เครื่องปั้นดินเผาแบบ
ขัดมันร่วมสมัย ให้เหมาะสมกับความต้องการของผู้บริโภคและสร้างมูลค่าเพิ่มให้ผลิตภัณฑ์ชุมชน กลุ่มตัวอย่างที่ใช้
ในงานวิจัยครั้งนี้ คือ 1) ประชากร ได้แก่กลุ่มชาวบ้านผู้ผลิตเครื่องปั้นดินเผาบ้านเหมืองกุง อำเภอหางดง จังหวัด
เชียงใหม ่ จำนวน 2 กลุม่ ตัวอยา่ งที่ทำการผลิตเครื่องปนั้ ดินเผา 2) กลุม่ ตัวอยา่ ง ผูผ้ ลิตเครื่องปนั้ ดินเผาบา้ นเหมืองกุง
หมู่ 7 ตำบลหนองควาย อำเภอหางดง จังหวัดเชียงใหม่ โดยการสุ่มตัวอย่าง
เทคนิคการผลิตเครื่องปั้นดินเผาแบบขัดมัน บ้านเหมืองกุง อำเภอหางดง จังหวัดเชียงใหม่ พบว่าแหล่งผลิต
งานหัตถกรรมเครื่องปั้นดินเผาแบบขัดมัน มีการผลิตงานเครื่องปั้นดินเผาแบบขัดมันที่เป็นแหล่งใหญ่ที่สุดจำนวน
2 แหล่งที่ผลิต ซึ่งกระบวนการผลิตและใช้การขัดมันที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะของบ้านเหมืองกุง โดยเฉพาะผลิตภัณฑ์
เครื่องปั้นดินเผาแบบคนโท หรือน้ำต้น และหม้อน้ำ ที่เป็นที่ขึ้นชื่อของหมู่บ้านนี้ และเอกลักษณ์อย่างหนึ่งที่การ
เคลือบผิวด้วยน้ำเคลือบสีแดงที่ได้มาจากดินแดงของอำเภอดอยสะเก็ด จังหวัดเชียงใหม่ โดยนำมาผสมกับน้ำและ
น้ำมันโซล่า
วัสดุและกรรมวิธีการผลิตเครื่องปั้นดินเผาแบบขัดมัน พบว่า การขึ้นรูปเครื่องปั้นดินเผา ในสมัยก่อนที่ยังไม่มี
การขึ้นรูปจากแป้นหมุนได้มีการสร้างแป้นหมุนแบบชาวบ้านที่เรียกกันว่า จ๊าก เป็นแป้นหมุนที่ทำมาจากไม้อัดแผ่น
และไม้ไผ่โดยเป็นภูมิปัญญาของชาวบ้านเหมืองกุงและปัจจุบันยังมีให้เห็นอยู่เฉพาะบางบ้านที่ทำการผลิตเฉพาะ
คนโทน้ำ น้ำหม้อ เพราะว่า จ๊าก จะสามารถขึ้นรูปผลิตภัณฑ์ที่มีขนาดเล็กได้อย่างเดียวแตกต่างกับการขึ้นรูปด้วย
แป้นหมุนที่สามารถขึ้นรูปผลิตภัณฑ์ที่มีขนาดใหญ่ๆ ได้ วัสดุหลักอีกประเภทหนึ่งที่ขึ้นชื่อให้กับชุมชนบ้านเหมืองกุง
คือ น้ำเคลือบสีแดงและเมื่อทำการเคลือบด้วยน้ำเคลือบสีแดงแล้วทำการขัดมันโดยการใช้หินแม่น้ำในการขัด
ให้ขึ้นเงาก่อนนำไปเผาในอุณหภูมิที่ต่ำประมาณ 800 องศา ก็จะได้เครื่องปั้นดินเผาแบบขัดมันและเป็นเอกลักษณ์
ของเครื่องปั้นดินเผาแบบล้านนา
ด้านกรรมวิธีการขึ้นรูปชิ้นงานเครื่องปั้นดินเผานั้นจำเป็นต้องมีความสอดคล้อง และเหมาะสมกับลักษณะ
รูปทรงและกรรมวิธีการผลิตที่ถูกต้อง เพื่อลดระยะเวลาในการผลิต และง่ายต่อการผลิต ด้านข้อมูลการตลาดงานหัตถกรรมเครื่องปั้นดินเผาเพื่อใช้เป็นข้อมูลทางการออกแบบ พบว่า ผู้ซื้องานเครื่องปั้นดินเผาส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง
และชาย มีจำนวนพอๆ กัน มีอายุระหว่าง 35-45 ปี ส่วนใหญ่เลือกซื้อเครื่องปั้นดินเผาประเภทเครื่องใช้ภายในบ้าน
รองลงมา ประเภทของที่ระลึก และของตกแต่งสวน ตามลำดับ ผู้บริโภคต้องการให้มีการพัฒนาประโยชน์ใช้สอย
ความสวยงาม รองลงมา การประยุกต์ใช้วัสดุอื่นเป็นส่วนประกอบของผลิตภัณฑ์
ด้านแนวความคิดในการออกแบบงานหัตถกรรมเครื่องปั้นดินเผาแบบขัดมันร่วมสมัย จากการวิเคราะห์ข้อมูล
ด้านต่างๆ สามารถสรุปแนวคิดเพื่อใช้เป็นแนวทางในการออกแบบได้ 3 ด้าน 1) กลุ่มผู้บริโภคมีความต้องการในงาน
หัตถกรรมเครื่องปั้นดินเผาที่มีรสนิยมที่แตกต่างกันไปตามตัวแปรได้แก่ เพศ และ อายุ 2) ประเภทของเครื่องปั้นดินเผา
ที่ตลาดให้การยอมรับได้แก่ ประเภทเครื่องปั้นดินเผาใช้ภายในบ้าน ประเภทของที่ระลึก และผลิตภัณฑ์ของตกแต่ง
สวน 3) รูปทรงและลวดลายของเครื่องปั้นดินเผาที่เป็นสิ่งที่ดึงดูดผู้ซื้อ ซึ่งสามารถแบ่งการออกแบบรูปทรงและ
ลวดลายที่เป็นเอกลักษณ์ของพื้นถิ่น หรือสามารถสร้างรูปแบบและลวดลายในลักษณะร่วมสมัย เพื่อเป็นแนวทาง
ในการอนุรักษ์ภูมิปัญญาของท้องถิ่นไม่ให้สูญหายและเป็นช่องทางเลือกให้กับผู้บริโภคสมัยใหม
The Factors Which After Students Cancelling Courses of Chiang Mai Rajabhat University in Academic Year 2552
No full textStudy about factor that affect student canceling courses of Chiang Mai Rajabhat University
this in 2552. In academic year 2554, the purpose of this study factor that affect canceling courses
of students in Chiang Mai Rajabhat University, 2552 and in order to study ways to reduce the
number of student canceling courses
To research by use the survey opinions of students about canceling courses. Population
including undergraduate that the submission students canceling courses of 1942 people.
The respondents who had used sample 570 people, 29.35% of students who canceling courses.
Tool used in this search were questions the researcher created. Data analysis used program SPSS
for winder. By the average standard deviation the results showed that.
The most students who cancel subjects are female 54.9%. Studying first, 36.00%.
The most students are faculty of education, 27.1%. Only study 79.3%. Cumulative grades between
2.00 to 2.50 point.
There are many factors that cause student to cancel their course. Faintly, family issues
are found at a high level, because a lack of loving care within families means that student are not
supported through problems. Factors relating to teachers are also important. The most common
problem is that teachers do not always attend classes regularly. The student factory which is mostcommon is not being able to register for the course that they want, because some courses are too
popular. Other factors include the course location, environments, friends etc.
The Faculty of Science and Technology has the most students cancelling course, 26.52%.
The Department of Computer Science has 19.81% of student cancelling course.
The second place is the Faculty of Management with 25.33%, with the Department of
Management and Human Resources at 28.46%.
Then the Faculty of Education has 23.79% with the Department of Curriculum Instruction
and Research Education at 69.70%.
In the Faculty of Humanities and Social Sciences, 18.80% of students cancelled courses.
The Department of fine Arts and applied Arts is 14.25%. The Faculty of Agriculture has 5.56%,
with the department of Agriculture at 43.52%
The most common reason that students cancel their courses is that their mid-term mark
is not satisfaction, with 88.2%. The second reason is that the students do not understand the
course content. Other reasons are that the test time is too close to other subjects, or the students
can not read the books in time, or they are afraid that their grade does not meet the registration
target. Or the teacher does not provide for their needs 17 students, or 6.6% cancelled a course
because they changed their subject.
The way to reduce the number of students’ canceling courses of Chiang Mai Rajabhat
University. Found that the university should focus on teaching and learning. Lecturer in particular
subjects should be described and explained thoroughly taught. As well as the advisory committee
should advise the students as individuals. Same academic promotion bureau should release
included personnel consultants cancel subject courses.การศึกษาเรื่อง ปัจจัยที่มีผลต่อการยกเลิกรายวิชาเรียนของนักศึกษามหาวิทยาลัย
ราชภัฏเชียงใหม่ ปีการศึกษา 2552 ครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยที่มีผลต่อการยกเลิกรายวิชา
เรียนของนักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่ ปีการศึกษา 2552 และเพื่อศึกษาแนวทาง
การลดจำนวนการยกเลิกรายวิชาเรียนของนักศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่
วิธีการวิจัยใช้วิธีการสำรวจความคิดเห็นของนักศึกษาเกี่ยวกับการยกเลิกรายวิชาเรียน
กลุ่มประชากร ได้แก่ นักศึกษาระดับปริญญาตรีที่ยื่นขอยกเลิกรายวิชาเรียน จำนวน 1,942 คน
มีผู้ตอบแบบสอบถามซึ่งใช้เป็นกลุ่มตัวอย่าง จำนวน 570 คน คิดเป็นร้อยละ 29.35 ของนักศึกษา
ที่ขอยกเลิกรายวิชาเรียน เครื่องมือที่ใชใ้ นการวิจัย ไดแ้ ก ่ แบบสอบถามที่คณะผูวิ้จัยสรา้ งขึ้น วิเคราะห์
ข้อมูลโดยใช้โปรแกรม SPSS for Windows โดยหาค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัยพบว่า
นักศึกษาที่ขอยกเลิกรายวิชาเรียนส่วนใหญ่เป็นเพศหญิงร้อยละ 54.9 กำลังศึกษาระดับ
ชั้นปีที่ 1 ร้อยละ 36.00 ส่วนใหญ่เข้าศึกษาในคณะครุศาสตร์ ร้อยละ 27.1 โดยเรียนอย่างเดียว
ร้อยละ 79.3 มีผลการเรียนสะสมระหว่าง 2.00-2.50
ปัจจัยที่มีผลต่อการยกเลิกรายวิชาเรียนของนักศึกษา ได้แก่ ปัจจัยด้านครอบครัวอยู่ใน
ระดับมาก พบว่า องค์ประกอบที่มีระดับความคิดเห็นด้านครอบครัวมากที่สุด คือ ครอบครัวไม่มี
ความรักใคร่กัน ไม่สามารถช่วยเหลือเมื่อมีปัญหาได้ ปัจจัยด้านผู้สอนอยู่ในระดับมาก พบว่า
องค์ประกอบที่มีระดับความคิดเห็นด้านผู้สอนมากที่สุด คือ ผู้สอนเข้าสอนไม่สม่ำเสมอ ปัจจัยด้าน
ผู้เรียนอยู่ในระดับมาก พบว่า องค์ประกอบที่มีระดับความคิดเห็นด้านผู้เรียนมากที่สุด คือ
ลงทะเบียนเรียนไม่ตรงแผนการเรียน และปัจจัยด้านอื่นๆ ได้แก่ สถานที่ สิ่งแวดล้อม เพื่อน ฯลฯ
อยู่ในระดับมาก โดยนักศึกษาสังกัดคณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ได้ยกเลิกรายวิชาเรียนมากที่สุด
คิดเป็นร้อยละ 26.52 คือสาขาวิชาวิทยาการคอมพิวเตอร์ คิดเป็นร้อยละ 19.81 รองลงมาคือ
นักศึกษาสังกัดคณะวิทยาการจัดการ คิดเป็นร้อยละ 25.33 คือสาขาวิชาการจัดการและการบริหารทรัพยากรมนุษย์ คิดเป็นร้อยละ 28.46 นักศึกษาสังกัดคณะครุศาสตร์ คิดเป็นร้อยละ 23.79 คือสาขาวิชา
หลักสูตรการสอนและวิจัยการศึกษา คิดเป็นร้อยละ 69.70 นักศึกษาสังกัดคณะมนุษยศาสตร์และ
สังคมศาสตร์ คิดเป็นร้อยละ 18.80 คือสาขาวิชาวิจิตรศิลป์และประยุกต์ศิลป์ คิดเป็นร้อยละ 14.25
และนักศึกษาสังกัดคณะเกษตรศาสตร์ คิดเป็นร้อยละ 5.56 คือสาขาวิชาเกษตรศาสตร์ คิดเป็นร้อยละ
43.52 ซึ่งสาเหตุที่นักศึกษาได้ยกเลิกรายวิชาเรียนมากที่สุดคือ มีคะแนนกลางเทอมไม่เป็น
ที่พอใจ คิดเป็นร้อยละ 88.2 รองลงมาคือ ไม่เข้าใจเนื้อหากระบวนวิชาที่เรียน เวลาสอบใกล้กับวิชาอื่น
(อ่านหนังสือไม่ทัน) เกรงว่าจะได้เกรดไม่เป็นไปตามเป้าหมายลงทะเบียน ได้อาจารย์ผู้สอนไม่ตรง
ตามความต้องการ และเหตุผลว่าต้องการย้ายสาขาวิชาน้อยที่สุด จำนวน 17 คน คิดเป็นร้อยละ 6.6
ส่วนแนวทางการลดจำนวนการยกเลิกรายวิชาของนักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่
พบว่าทางมหาวิทยาลัยควรให้ความสำคัญกับการจัดการเรียนการสอน โดยเฉพาะอาจารย์ประจำวิชา
ควรอธิบายและชี้แจงเนื้อหารายวิชาอย่างละเอียด ตลอดจนอาจารย์ที่ปรึกษาควรให้คำแนะนำ
แก่นักศึกษาเป็นรายบุคคล ทั้งนี้สำนักส่งเสริมวิชาการควรมีการประชาสัมพันธ์ รวมถึงจัดบุคลากร
ให้คำปรึกษาการยกเลิกรายวิชาเรียนโดยเฉพาะด้ว
A Study of the Efectiveness of an Audioarticulation Model in Improving Thai Learners’ Pronunciation of Fricative Sounds
No full textThe objectives of this research were to investigate the effectiveness of the Audioarticulation
model (AAM) in improving the pronunciation of English fricative sounds among adult Thai
students and their attitude toward the AAM. Eight third year English Education students from
Chiangmai Rajabhat University participated in the pronunciation training course based on AAM
for 12 weeks. The study was quasi-experimental design with both quantitative and qualitative
data analyses. The participants took pronunciation tests before and after the training course.
During the course, they completed the learning logs and a questionnaire developed for measuring
their attitudes toward the course. The Mann-Whiney U Test was applied to detect whether the
participants have made any improvement in pronouncing English fricative sounds. The open
coding system was used as a guideline for the analysis of the questionnaire. The three participants
were purposive selected to be nested cases and individually analyze how the student engage with
AAM and support three research questions. The findings indicated that all participants significantly
improved their pronunciation of fricative sounds at the .05 level. They had positive attitudes
toward the AAM. The three nested cases revealed that class hour and teaching techniques using in
the training course helped them improve their pronunciation of fricative sounds.การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาประสิทธิภาพของการใช้ Audioarticulation Model
ในการพัฒนาการออกเสียงเสียดแทรกในกลุ่มนักศึกษาไทยและเจตคติที่ได้รับจากการสอนด้วยวิธี
ดังกล่าว นักศึกษากลุ่มทดลองคือ นักศึกษาชั้นปีที่สาม คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่
สาขาวิชาภาษาอังกฤษ จำนวน 8 คน ในการฝึกอบรมโดยใช้เทคนิค AAM เป็นระยะเวลา 12 สัปดาห์
งานวิจัยในครั้งนี้เป็นการศึกษาแบบการวิจัยกึ่งทดลอง ซึ่งประกอบด้วยการวิเคราะห์เชิงปริมาณ
และการวิเคราะห์เชิงคุณภาพ กลุ่มตัวอย่างทำการทดสอบก่อนและหลังเรียน ตลอดระยะเวลาในการ
ฝึกอบรมกลุ่มตัวอย่างต้องเขียนสรุปความรู้หลังการเรียน และในชั่วโมงสุดท้ายของการเรียน
กลุ่มตัวอย่างทำแบบสอบถามวัดระดับเจตคติต่อการเรียนการสอน Mann-Whitney U Test ได้รับ
การปรับใช้เพื่อการวิเคราะห์พัฒนาการด้านการออกเสียง ระบบ รหัสปลายเปิดได้รับการนำมาใช้
เพื่อวิเคราะห์แบบสอบถาม นอกจากนี้กลุ่มตัวอย่างจำนวนสามคนได้รับการสุ่มเลือกเป็นกลุ่ม
nested cases ในการวิเคราะห์ปฏิกิริยาของกลุ่มตัวอย่างต่อการเรียนด้วยเทคนิค AAM และ
เพื่อสนับสนุนผลการวิจัย
ผลการวิจัยพบว่า กลุ่มตัวอย่างมีพัฒนาการด้านการออกเสียงที่ดีขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ
ทางสถิติที่ระดับ .05 อีกทั้งมีเจตคติที่ดีต่อการใช้ AAM และผลการศึกษาในกลุ่ม nested case
จำนวนสามคนพบว่า ระยะเวลาและเทคนิคที่ใช้ในการฝึกอบรมสามารถช่วยให้กลุ่มตัวอย่าง
มีพัฒนาการด้านการออกเสียงเสียดแทรกที่ดีขึ้
Development of Knowledge and Understanding on Analog TV to Digital TV for New Generation
No full textThis is a Research and Development Research (R&D), which is one aspect of Action Research. The objectives of this research are 1) to develop knowledge and understanding of transitions from analog TV to digital TV for new generation and 2) to study knowledge and understanding of transitions from analog TV to digital TV for new generation. The researcher has developed an innovation which has been tested. The research was conducted by using qualitative research, piloting communication to enhance knowledge and understanding by conducting seminars to provide knowledge to the sample. Then, the questionnaires were used to measure the overall performance. It was conducted on 1,100 students from 22 schools in Chiang Mai through convenience sampling.
The results showed that, firstly, researcher conducted activities to enhance the knowledge about digital TV to the sample. Secondly, after completing the activities, data were collected by valid and reliable questionnaires. The results showed that 1) the sample were aware that Thailand has changed the transmission system from analog to digital at a low level with the mean at 9.06 of 20 points 2) the sample had knowledge and understanding of digital TV transitions at an average level with the mean at 12.04 of 20 points, and 3) the sample had different knowledge and understanding of digital TV statistically significant at .01, the sample who watched television and acknowledged that digital TV has been broadcasted had a better understanding of digital TV than those who did not watch television.งานวิจัยนี้เป็นการวิจัยและพัฒนา (Research and Development: R&D) ซึ่งเป็นลักษณะหนึ่งของการวิจัยเชิงปฏิบัติการ (Action Research) โดยมีวัตถุประสงค์การวิจัยคือ 1) เพื่อพัฒนาความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับการเปลี่ยนถ่ายจากแอนาล็อคทีวีสู่ดิจิทัลทีวีสำหรับคนรุ่นใหม่ และ 2) เพื่อศึกษาความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับการเปลี่ยนถ่ายจากแอนาล็อคทีวีสู่ดิจิทัลทีวีสำหรับคนรุ่นใหม่ ซึ่งผู้วิจัยทำการพัฒนาต้นแบบนวัตกรรมซึ่งผ่านการทดลองใช้ โดยใช้การวิจัยในเชิงคุณภาพนำร่องในการสื่อสารเพื่อเสริมสร้างความรู้ความเข้าใจที่ถูกต้องโดยการจัดสัมมนาย่อยให้ข้อมูลความรู้กับกลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาในจังหวัดเชียงใหม่ รวม 1,100 คน จากโรงเรียน 22 แห่ง โดยใช้วิธีการเลือกตัวอย่างโดยอิงความสะดวก (Convenience Sampling)
ผลการวิจัยพบว่ากลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่ มีความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับการเปลี่ยนถ่ายทีวีดิจิทัลในระดับปานกลาง มีค่าเฉลี่ย 12.04 (คะแนนเต็ม 20 คะแนน) กลุ่มตัวอย่างทราบว่าประเทศไทยมีการเปลี่ยนแปลงระบบการส่งสัญญาณจากแอนาล็อคเป็นดิจิตอลในระดับต่ำ มีค่าเฉลี่ย 9.06 (คะแนนเต็ม 20 คะแนน) กลุ่มตัวอย่างมีความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับทีวีดิจิทัล แตกต่างกัน ที่ระดับนัยสำคัญทางสถิติ .01 กล่าวคือ ผู้ที่รับชมโทรทัศน์เป็นประจำและรับทราบว่ามีการแพร่ภาพของโทรทัศน์ด้วยระบบดิจิตอล มีความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับโทรทัศน์ระบบดิจิตอลสูงกว่าผู้ที่ไม่ค่อยรับชมโทรทัศน์มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม