ChiangMai Rajabhat University Intellectual Repository
Not a member yet
1393 research outputs found
Sort by
การประยุกต์ใช้เทคโนโลยีสารสนเทศในการศึกษารูปแบบการ อนุรักษ์ภูมิปัญญาท้องถิ่น โดยกระบวนการมีส่วนร่วมของชุมชน กรณีศึกษาวิสาหกิจชุมชน โคมไฟ 700 ปี เทศบาลเมืองแกน อำเภอแม่แตง จังหวัดเชียงใหม่
No full textการประยุกต์ใช้เทคโนโลยีสารสนเทศในการศึกษารูปแบบการอนุรักษ์ภูมิปัญญาท้องถิ่น โดยกระบวนการมีส่วนร่วมของชุมชน กรณีศึกษาวิสาหกิจชุมชน โคมไฟ 700 ปี เทศบาลเมืองแกน อำเภอแม่แตง จังหวัดเชียงใหม่ มีวัตถุประสงค์หลัก คือ เพื่อศึกษาบริบทและรูปแบบภูมิปัญญาท้องถิ่นหัตถกรรมด้านงานหัตถกรรม กรณีศึกษาวิสาหกิจชุมชน โคมไฟ 700 ปี เทศบาลเมืองแกน อำเภอแม่แตง จังหวัดเชียงใหม่ เพื่อสร้างสื่อมัลติมีเดียด้านการอนุรักษ์ภูมิปัญญาท้องถิ่น เรื่อง โคมไฟ 700 ปี เพื่อประเมินคุณภาพสื่อสื่อมัลติมีเดียด้านการอนุรักษ์ภูมิปัญญาท้องถิ่น เรื่อง โคมไฟ 700 ปี และ เพื่อสำรวจความพึงพอใจในการใช้สื่อสื่อมัลติมีเดียด้านการอนุรักษ์ภูมิปัญญาท้องถิ่น เรื่อง โคมไฟ 700 ปี โดยกลุ่มเป้าหมายที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ ได้มาโดยการการสุ่มตัวอย่างแบบเจาะจง คือนักเรียนช่วงชั้นที่ 3 ของโรงเรียนชุมชนวัดช่อแล อำเภอแม่แตง จังหวัดเชียงใหม่จำนวน 50 คน และครูจำนวน 2 คน รวมจํานวน 52 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ประกอบด้วย 1) สื่อมัลติมีเดียด้านการอนุรักษ์ภูมิปัญญาท้องถิ่น เรื่อง โคมไฟ 700 ปี 2) แบบประเมินคุณภาพสื่อสื่อมัลติมีเดียด้านการอนุรักษ์ภูมิปัญญาท้องถิ่น เรื่อง โคมไฟ 700 ปี 3) แบบสำรวจความพึงพอใจในการใช้สื่อสื่อมัลติมีเดียด้านการอนุรักษ์ภูมิปัญญาท้องถิ่น เรื่อง โคมไฟ 700 ปี ซึ่งมีผลการวิจัยดังนี้ 1) ได้สื่อมัลติมีเดียด้านการอนุรักษ์ภูมิปัญญาท้องถิ่น เรื่อง โคมไฟ 700 ปี ที่มีลักษณะการนำเสนอในรูปแบบของการ์ตูนเล่าเรื่องและเป็นตัวดำเนินเรื่องประกอบกับการใช้วีดีโอสาธิตในการนำเสนอขั้นตอนและวิธีการทำโคมไฟ 700 ปี อย่างละเอียด 2) ผลการประเมินคุณภาพสื่อมัลติมีเดียด้านการอนุรักษ์ภูมิปัญญาท้องถิ่น เรื่อง โคมไฟ 700 ปีที่ประเมินโดยผู้เชี่ยวชาญ 3 ท่านรวมคุณภาพทั้งหมด 5 ด้าน มีค่าเฉลี่ยรวมเป็น 4.07 ซึ่งระดับคุณภาพอยู่ในระดับดี 3) ความพึงพอใจในภาพรวมของนักเรียนที่มีต่อสื่อมัลติมีเดียด้านการอนุรักษ์ภูมิปัญญาท้องถิ่น เรื่อง โคมไฟ 700 ปีมีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 4.31 อยู่ในระดับความพึงพอใจมากมหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม
การบูรณาการภาษาอังกฤษและเนื้อหาวิชาในการจัดการการท่องเที่ยว เชิงวัฒนธรรมสำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย อำเภอเชียงดาว จังหวัดเชียงใหม่
No full textThe objectives of this research were to construct the English lessons with the integration of English and cultural tourism management contents and to compare speaking and listening abilities of the students before and after the implementation of the lessons. The sample group consisted of 68 tenth grade students at Chiang Dao Withayakhom School, Chiang Mai, who enrolled in the Basic English Course (E 41101) in the second semester of the 2017 academic year. The research instruments included a questionnaire on needs and interests in studying English of the students, an assessment on the efficiency of the lessons, and an assessment on speaking and listening abilities of the students. The experiment instruments were the proto-syllabus and eight lesson plans.
The research findings reveal that the 3, 5 and 6 lesson plans of the lessons were appropriate at the highest level, while the 1, 2, 4, 7 and 8 lesson plans were appropriate at the high level. The suitability of the lesson plans enabled the students to pass the 50-percent criterion on their listening and speaking abilities. After the implementation of the lessons, it is found that all students pass the minimum criterion of 50 percent. Ten of them, or 14.71%, received the total scores of over 70%, 50 of them, or 73.53% received the total scores of over 80%, and eight of them, or 11.76%, received the total scores of over 90%. For their listening and speaking abilities, all of them passed the minimum criterion of 50%. Two students, or 2.94%, received the total scores of over 60%, 52 of them, or 76.47%, received the total scores of over 70%, and 14 of them, or 20.59%, received the total scores of over 80%. When the pre- and posttest scores on their listening and speaking abilities were compared, it is found that their listening posttest scores were at the highest level, and their speaking posttest scores were at the high level.งานวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อพัฒนาบทเรียนภาษาอังกฤษที่มีการบูรณาการภาษาอังกฤษและเนื้อหาวิชาในการจัดการการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม และ 2) เพื่อเปรียบเทียบความสามารถทางด้านการฟัง-พูดภาษาอังกฤษของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายก่อนและหลังการเรียนโดยใช้บทเรียนที่มีการบูรณาการภาษาอังกฤษและเนื้อหาวิชาในการจัดการการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม โดยกลุ่มตัวอย่างในการวิจัยครั้งนี้ คือ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 โรงเรียนเชียงดาววิทยาคม อำเภอเชียงดาว จังหวัดเชียงใหม่ ที่ลงทะเบียนเรียนวิชาภาษาอังกฤษพื้นฐาน (อ 41101) ในภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2560 จำนวน 68 คน เครื่องมือที่ใช้ในการรวบรวมข้อมูลประกอบไปด้วย แบบสอบถามความต้องการและความสนใจของนักเรียนในการเรียนวิชาภาษาอังกฤษ แบบประเมินประสิทธิภาพของบทเรียนภาษาอังกฤษที่เน้นเนื้อหาการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม และแบบประเมินความสามารถทางการฟัง-พูดภาษาอังกฤษ และเครื่องมือที่ใช้ในการทดลองได้แก่ หลักสูตรแม่แบบ (Proto-Syllabus) และแผนการสอนที่เน้นเนื้อหาการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมจำนวน 8 แผน
ผลการวิจัยพบว่าบทเรียนภาษาอังกฤษที่เน้นเนื้อหาวิชาในการจัดการการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมที่มีแผนการสอนที่ 3, 5 และ 6 มีความเหมาะสมอยู่ในระดับมากที่สุด และบทเรียนภาษาอังกฤษที่เน้นเนื้อหาวิชาในการจัดการการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมที่มีแผนการสอนที่ 1, 2, 4, 7 และ 8 มีความเหมาะสมอยู่ในระดับมาก ซึ่งส่งผลให้ความสามารถในการฟังและพูดของนักเรียนผ่านเกณฑ์ร้อยละ 50 ขึ้นไป หลังจากที่ได้นำบทเรียนภาษาอังกฤษดังกล่าวมาใช้เป็นเครื่องมือในการทดลอง พบว่า นักเรียนทุกคนสอบผ่านเกณฑ์ขั้นต่ำที่กำหนดคือร้อยละ 50 นักเรียนที่ได้คะแนนรวมร้อยละ 70 ขึ้นไปมีจำนวน 10 คน คิดเป็นร้อยละ 14.71 ของนักเรียนทั้งหมด นักเรียนที่ได้คะแนนรวมร้อยละ 80 ขึ้นไปมีจำนวนทั้งหมด 50 คน คิดเป็นร้อยละ 73.53 ของนักเรียนทั้งหมด และนักเรียนที่ได้คะแนนรวมร้อยละ 90 ขึ้นไปมีจำนวนทั้งหมด 8 คน คิดเป็นร้อยละ 11.76 สำหรับความสามารถทางด้านทักษะการฟัง ส่วนความสามารถทางด้านทักษะการพูด นักเรียนทุกคนสอบผ่านเกณฑ์ขั้นต่ำที่กำหนดคือร้อยละ 50 เช่นกันโดยนักเรียนที่ได้คะแนนรวมร้อยละ 60 ขึ้นไปมีจำนวน 2 คน คิดเป็นร้อยละ 2.94 ของนักเรียนทั้งหมด นักเรียนที่ได้คะแนนรวมร้อยละ 70 ขึ้นไปมีจำนวน 52 คนคิดเป็นร้อยละ 76.47 ของนักเรียนทั้งหมด และนักเรียนที่ได้คะแนนรวมร้อยละ 80 ขึ้นไปมีจำนวน 14 คน คิดเป็นร้อยละ 20.59 ของนักเรียนทั้งหมด นอกจากนั้นผลการเปรียบเทียบคะแนนความสามารถทักษะด้านการฟัง-พูดภาษาอังกฤษของนักเรียนก่อนและหลังการใช้บทเรียนที่เนื้อหาวิชาในการจัดการการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม พบว่าความสามารถด้านการฟังภาษาอังกฤษของนักเรียนหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอยู่ในระดับดีมาก และความสามารถด้านการพูดภาษาอังกฤษของนักเรียนหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอยู่ในระดับดีมหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม
A Study of Homeschool Educational Management Model and Government Agencies’ Involvement Consistent With Learners’ Needs
No full textThe purpose of this research were to: 1) study homeschool educational management model consistent with learners’ needs, and 2) study government agencies’ involvement with homeschool educational management. The population consisted of parents who provided homeschool in Chiang Mai Province and students, and the primary educational service area office’s administrators who were responsible for managing homeschool education in Chiang Mai. Data were collected from documents of the educational service area office, field study, and in-depth interviews with schooling organizers and students. The data were analyzed using descriptive statistics including frequency, percentage, mean, and standard deviation.
The research results were:
1) The schooling organizers were mother rather than father. Most of them were Thai, Buddhist, and their educational level was bachelor degree. The schooling organizers had a private business the most. The learners were aged 11-15 years and interested in art. The reason that families provided home school for their children because they believed that teaching in the system cannot meet learners’ needs. Consequently, learners cannot study of their full attention. Most homeschool educational management model has an agreement with a school or other agencies which allowed them to use the resources of the school or do activities together. Most Homeschools used their own guidelines for the preparation of the study plan together with the manual of the educational service area office, followed by the application together with the plans of other families who have been approved. Individuals who were involved in homeschool educational management were family members, followed by the tutors.
2) The government agencies’ involvement were providing a home school educational management manual, examples of teaching plans, personnel counseling about managing homeschool. For the involvement of the educational service area office to investigate and determine the validity of the management plan, the study found that the family of schooling organizers has improved education management plan based on recommendations of the committee. There is also a board meeting to consider the plan.การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษารูปแบบของการจัดการศึกษาบ้านเรียนที่มีความสอดคล้องกับความต้องการของผู้เรียน และศึกษาถึงการมีส่วนร่วมของหน่วยงานภาครัฐที่มีต่อการจัดการศึกษาบ้านเรียน ประชากรที่ใช้ในการศึกษาครั้งนี้ ประกอบด้วย ผู้ปกครอง ผู้เรียน ที่ได้จัดให้มีการเรียนการสอนแบบบ้านเรียนแล้วในพื้นที่จังหวัดเชียงใหม่ ผู้บริหารหรือบุคลากรของสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาและมัธยมศึกษาในจังหวัดเชียงใหม่ ซึ่งรับผิดชอบดูแลเรื่องของการจัดการศึกษาบ้านเรียน เก็บข้อมูลโดยการวิเคราะห์เอกสารจากสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษา และลงพื้นที่แลกเปลี่ยนเรียนรู้ รวมถึงสัมภาษณ์เชิงลึกกับผู้จัดการศึกษาโดยตรง ได้แก่ หัวหน้าครอบครัวผู้จัดการศึกษาและผู้เรียน แล้วนำมาวิเคราะห์และสรุปผล โดยหาค่าความถี่และอธิบายด้วยวิธีการพรรณนา
ผลการวิจัย พบว่า ผู้จัดการศึกษาแบบบ้านเรียนเป็นมารดามากกว่าบิดา ส่วนใหญ่มีเชื้อชาติไทย สัญชาติไทย นับถือศาสนาพุทธ วุฒิการศึกษาสูงสุดระดับปริญญาตรี ผู้จัดการศึกษามีอาชีพประกอบธุรกิจส่วนตัวมากที่สุด ซึ่งผู้เรียนส่วนใหญ่ มีอายุ 11-15 ปี และมีความสนใจด้านศิลปะมากที่สุด เหตุผลของครอบครัวที่มีการจัดการเรียนการสอนแบบบ้านเรียน เนื่องจากเชื่อว่าการเรียนการสอนในระบบไม่สามารถตอบสนองความต้องการของผู้เรียนได้ ทำให้ผู้เรียนไม่สามารถศึกษาด้านที่ตนเองสนใจได้อย่างเต็มที่ รูปแบบการจัดการศึกษาแบบบ้านเรียน ส่วนมากจะจัดแบบมีข้อตกลงร่วมกับโรงเรียน หรือหน่วยงานอื่น โดยมีการเข้าไปใช้ทรัพยากรของโรงเรียน หรือทำกิจกรรมร่วมกัน มีแนวทางในการจัดทำแผนการศึกษาด้วยการจัดการศึกษาเองร่วมกับศึกษาจากคู่มือของสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษา รองลงมาคือ การศึกษาเองร่วมกับการประยุกต์จากแผนของครอบครัวอื่นที่ได้รับอนุญาตแล้ว บุคคลที่มีส่วนร่วมในการจัดการศึกษาแบบบ้านเรียนมากที่สุดคือ บุคคลภายในครอบครัว รองลงมาคือ ครูพิเศษที่จัดมาแบบบ้านเรียน
การมีส่วนร่วมของหน่วยงานของรัฐ ในขั้นตอนแรกมีการมอบคู่มือการจัดแผนการศึกษาแบบบ้านเรียน การจัดหาแผนตัวอย่างในการจัดการศึกษาแบบบ้านเรียน และการจัดบุคลากรให้คำแนะนำปรึกษาเกี่ยวกับการจัดการศึกษาแบบบ้านเรียน กระบวนการที่มีส่วนร่วมของสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาในการตรวจสอบและพิจารณาความถูกต้องของแผนการจัดการศึกษา พบว่า ครอบครัวผู้จัดการศึกษา มีการปรับปรุงแผนการจัดการศึกษาตามข้อเสนอแนะของกรรมการ อีกทั้ง มีการประชุมคณะกรรมการพิจารณาแผนและแต่งตั้งคณะกรรมการจากผู้แทนครอบครัวให้ส่วนร่วมในการตรวจสอบและพิจารณามหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม
การศึกษาฤทธิ์ของสารพฤกษเคมีในกล้วยไม้ป่าและแนวทางการขยายพันธุ์สำหรับชุมชน
No full textThis research is aimed to study the antioxidant activity and antimicrobial activity of methanol extract of an orchid in Chiangdao wildlife conservation area and to study its propagation by plant tissue culture technique. The result showed that the methanol extract of dried Dendrobium chrysotoxum was brick-red sticky liquid with %yield at 25.346. The antioxidant activity of the extract using DPPH and ABTS method showed the antioxidant activity with Vitamin C Equivalent Antioxidant Capacity (VCEAC) values of 1.64 and 1.12 mg vitamin C/ g extract ,respectively. The extract showed the antioxidant activity with Trolox Equivalent Antioxidant Capacity (TEAC) values of 1.27 and 1.04 mg Trolox / g extract, respectively.
The extract of Dendrobium chrysotoxum had antimicrobial activity against Bacillus cereus, Staphylococcus aureus, Enterobacter aerogenes, and Escherichia coli. The inhibition zones were 0.77-1.16 cm, 0.79-1.37 cm, 0.97-1.56 cm and 0.77-0.99 cm, respectively.
To study the micropropagation of Dendrobium chrysotoxum by simple plant tissue culture technique. In vitro plantlets were cultured on Vacin and Went (VW) ager medium compared with 0, 1/5, 2/5, 3/5, 4/5 and Kittisak (2013) agar media, media from hydroponic solutions, associated with 30 g/L sugar, 7 g/L agar and pH was adjusted to 4.9 which were sterilized with 0.5 mL/L Haiter supplementation. They were incubated in 16 h photoperiod at 25±2ºC compared with room temperature for 4 weeks. It was found that shoot high of plantlet cultured on KS medium with room temperature (2.3333 cm) higher that VW medium with significantly. Furthermore, leaf length of this treatment (2.8333 cm) also higher that all treatments with significantly. Therefore, KS medium can be used as a replacement for VW medium because it had positive effects on plant growth and development, low cost and simple preparation. Furthermore, the result indicated that room temperature promote better growth than in the controlled growth room. All treatments cultured in room temperature showed 100% root induction. So, room temperature was the cost saving alternative for plant tissue culture.งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาฤทธิ์การต้านอนุมูลอิสระและฤทธิ์การต้านจุลินทรีย์ของสารสกัดจากดอกกล้วยไม้บางชนิดในเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเชียงดาว และเพื่อศึกษาการขยายพันธุ์โดยเทคนิคการเพาะเลี้ยงเนื้อเยื่อพืช จากการทดลองพบว่า เมื่อนำดอกเอื้องคำที่ผ่านการอบที่อุณหภูมิ 50 °C แล้วมาสกัดด้วยตัวทำละลายเมทานอล โดยวิธี Maceration และนำไประเหยตัวทำละลายออกด้วยเครื่อง Rotary evaporator แล้วจะได้สารสกัดหยาบที่มีลักษณะเป็นของเหลวหนืด มีสีแดงอิฐ และมีร้อยละผลผลิตที่ได้ของสารสกัดหยาบ เท่ากับ 25.364 จากการศึกษาฤทธิ์ต้านออกซิเดชันของสารสกัดด้วยวิธีดีพีพีเอช (DPPH) และ วิธีวิธีเอบีทีเอส (ABTS) พบว่า สารสกัดมีฤทธิ์ต้านออกซิเดชันโดยมีค่า IC50 เท่ากับ 32.78 mg/mL และ 30.06 mg/mL ตามลำดับ มีค่า VCEAC เท่ากับ 1.64 และ 1.12 mg vitamin C/ g extract ตามลำดับ และค่า TEACเท่ากับ 1.27 และ 1.04 mg Trolox / g extract ตามลำดับ
สารสกัดจากดอกกล้วยไม้เอื้องคำสามารถยับยั้งการเจริญเติบโตของแบคทีเรียที่ใช้ทดสอบได้ทั้ง แกรมบวกและแกรมลบ โดยสามารถยับยั้งการเจริญเติบโตของ Bacillus cereus, Staphylococcus aureus, Enterobacter aerogenes, และ Escherichia coli ได้ มีค่าเฉลี่ยเส้นผ่านศูนย์กลางวงใสอยู่ในช่วง 0.77-1.16 cm, 0.79-1.37 cm, 0.97-1.56 cm และ 0.77-0.99 cm ตามลำดับ
การศึกษาแนวทางในการขยายพันธุ์ต้นอ่อนเอื้องคำด้วยเทคนิคการเพาะเลี้ยงเนื้อเยื่อพืชอย่างง่ายโดยการนำต้นอ่อนในสภาพปลอดเชื้อมาเพาะเลี้ยงบนอาหารวุ้นสูตร Vacin and Went (VW) เป็นชุดควบคุม เปรียบเทียบกับอาหารเพาะเลี้ยงเนื้อเยื่อพืชอย่างง่ายที่เตรียมจากสารละลายสำหรับปลูกพืชโดยไม่ใช้ดิน สูตรกิตติศักดิ์ (KS, 2558) ความเข้มข้น 0KS, 1/5KS, 2/5KS, 3/5KS, 4/5KS และ KS เติมน้ำตาล 20 g/L ปรับ pH เป็น 4.9 เติมผงวุ้น 7 g/L นำไปต้มจนวุ้นละลาย แล้วรอให้อุณหภูมิของอาหารลดลงถึง 60°C จึงเติมน้ำยาฟอกผ้าขาว Haiter 0.5 มิลลิลิตรต่อลิตร เพื่อฆ่าเชื้อจุลินทรีย์ จากนั้นนำไปเลี้ยงในสภาวะให้แสงเป็นเวลา 16 ชั่วโมงต่อวัน ความเข้มแสง 2,000 ลักซ์ เป็นเวลา 4 สัปดาห์ ในห้องไม่ควบคุมอุณหภูมิ เปรียบเทียบกับห้องควบคุมอุณหภูมิ 25°C รวม 14 ชุดการทดลอง ผลการทดลองพบว่าต้นอ่อนเอื้องคำที่เพาะเลี้ยงบนอาหารวุ้นสูตร KS ในห้องไม่ควบคุมอุณหภูมิ ให้ความสูงเฉลี่ยของต้นอ่อน 2.2000 cm ซึ่งสูงกว่าการพาะเลี้ยงบนอาหารสูตรมาตรฐาน คือ VW อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ นอกจากนี้ยังมีความยาวใบเฉลี่ย 2.8333 cm มากกว่าทุกชุดการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ที่ระดับนัยสำคัญ 0.05 ดังนั้นอาหารวุ้นสูตร KS จึงสามารถนำมาใช้เพื่อขยาบพันธุ์เอื้องคำทดแทนอาหารสูตร VW ได้อย่างมีประสิทธิภาพ อีกทั่งยังมีขั้นตอนการเตรียมที่ง่าย อุปกรณ์ และสารเคมีที่สามารถหาซื้อได้ง่ายในท้องตลาด และมีราคาถูก นอกจากนี้เมื่อเปรียบเทียบอาหารสูตรเดียวที่เพาะเลี้ยงในอุณหภูมิแตกต่างกันยังพบว่าการเพาะเลี้ยงต้นอ่อนในห้องไม่ควบคุมอุณหภูมิจะมีการเจริญเติมโตมากกว่า และทุกชุดการทดลองยังสามารถชักนำให้ต้นอ่อนเกิดรากได้ 100% ดังนั้นการเพาะเลี้ยงเนื้อเยื่อพืชในห้องที่ไม่ควบคุมอุณหภูมิจึงเป็นที่หนึ่งทางเลือกสำหรับการประหยัดต้นทุนในการติดตั้งเครื่องปรับอากาศ และลดการใช้พลังงานไฟฟ้าได้มากเป็นแนวทางในการส่งเสริมให้เกษตรกรสามารถนำไปประยุกต์ใช้กับพืชชนิดอื่น ๆ ได้ในอนาคตมหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม
Effects of the Physical activity of Natural material for preschool children’s development of 4 Chiang Mai Rajabhat University DemonstrationSchool.
No full textThis research aims to compare emotional, sociol and intellectual development in preschool children by doing physical activities using natural materials. The tests were carried out at Chiang Mai Rajabhat University Demonstration School, 27 preschool children aged 5-6 years from kindergarten in 3/1 of the academic year 2560. were acquired by purposive Sampling. Physical activity tests using natural materials for 1) body mass index 2) forward movement was 3) 30 seconds of sit ups 4) standing long jump 5) 3 point shuttle race 6) timed 20 metres run
The findings revealed that : the preschool children who had been given physical activities using natural materials have emotional social and intellectual development, the average percentage scores take before and after testing were as follows. physical development was 70.81% and 91.98%. Physical development was 61.11% and 81.60%.Emotional development was 75.55 % and 99.62 %. Social development was 84.07 and 99.25 Intellectual development was 74.34 % and 98.91 %. In conclusion the research found that preschool children who had been given physical activity using Natural materials improves Physical Emotional Social and Intellectual development.การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบพัฒนาการด้านร่างกาย ด้านอารมณ์ จิตใจ ด้านสังคม และด้านสติปัญญา ของเด็กปฐมวัยใน โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่ ก่อนและหลังการจัดกิจกรรมทางกายโดยใช้สื่อวัสดุธรรมชาติ กลุ่มทดลองที่ใช้ในการศึกษาครั้งนี้ เป็นเด็กปฐมวัย อายุ 5-6 ปี ศึกษาอยู่ในชั้นอนุบาลปีที่ 3/1 ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2560 โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่ จำนวน 27 คน ได้มาโดยการเลือกแบบเจาะจง (Purposive Sampling) เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยได้แก่ 1. แผนการจัดกิจกรรมทางกายโดยใช้สื่อวัสดุธรรมชาติ 2. แบบทดสอบและแบบประเมินพัฒนาการทั้ง 4 ด้าน ได้แก่ 2.1 แบบทดสอบด้านร่างกายจำนวน 6 รายการ เป็นแบบทดสอบและเกณฑ์มาตรฐานสมรรถภาพทางกายที่สัมพันธ์กับสุขภาพของเด็กไทย อายุ 5-6 ปี ของสำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ(สสส.) พ.ศ.2549 จำนวน 6 รายการ คือ 1) ดัชนีมวลกาย 2) นั่งงอตัวไปข้างหน้า 3) ลุกนั่ง 30 วินาที 4) ยืนกระโดดไกล 5) วิ่งเก็บของ 3 จุด และ 6) วิ่งเร็ว 20 เมตร 2.2 แบบประเมินด้านอารมณ์-จิตใจ 10 ข้อ 2.3 แบบประเมินด้านสังคม 10 ข้อ 2.4 แบบประเมินด้านสติปัญญา 10 ข้อ การวิเคราะห์ข้อมูลเปรียบเทียบพัฒนาการด้านร่างกาย ด้านอารมณ์-จิตใจ ด้านสังคม และด้านสติปัญญา ของเด็กปฐมวัย ก่อนการทดลองและหลังการจัดกิจกรรม โดยหาค่าร้อยละ นำเสนอข้อมูลตารางประกอบการบรรยาย
ผลการวิจัยพบว่า เด็กปฐมวัยที่ได้รับการจัดกิจกรรมทางกายโดยใช้สื่อวัสดุธรรมชาติ มีพัฒนาการด้านร่างกาย ด้านอารมณ์ จิตใจ ด้านสังคม และด้านสติปัญญา ของเด็กปฐมวัย มีคะแนนเฉลี่ยก่อนและหลังการทดลองจัดกิจกรรม คิดเป็นร้อยละ 70.81 และ 91.98 ตามลำดับ เมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน พัฒนาการด้านร่างกาย มีคะแนนเฉลี่ยก่อนและหลังการทดลองจัดกิจกรรม คิดเป็นร้อยละ 61.11 และ 81.60 ตามลำดับ พัฒนาการด้านอารมณ์ จิตใจ มีคะแนนเฉลี่ยก่อนและหลังการทดลองจัดกิจกรรม คิดเป็นร้อยละ 75.55 และ 99.62 ตามลำดับ พัฒนาการด้านสังคม มีคะแนนเฉลี่ยก่อนและหลังการทดลองจัดกิจกรรม คิดเป็นร้อยละ 84.07 และ 99.25 ตามลำดับ พัฒนาการด้านสติปัญญา มีคะแนนเฉลี่ยก่อนและหลังการทดลองจัดกิจกรรม คิดเป็นร้อยละ 74.34 และ 98.91 ตามลำดับ และเมื่อเปรียบเทียบก่อนและหลังการทดลองจัดกิจกรรมทางกายโดยใช้วัสดุธรรมชาติ พบว่า เด็กปฐมวัยมีพัฒนาการด้านร่างกาย ด้านอารมณ์-จิตใจ ด้านสังคม และด้านสติปัญญาที่สูงขึ้นมหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม
ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับสาเหตุการลาออกกลางคันของนักศึกษาสาขาวิชา สาธารณสุขศาสตร์มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่ : มุมมองนักศึกษาปัจจุบัน
No full textThis study was aimed to investigate factors related to the cause of resignation among public health sciences students. From the perspective of regular and special current student status. The sample consisted of 117 Public health sciences students. The research instrument was a questionnaire and a group discussion. Statistics used in data analysis were percentage, mean, standard deviation and the statistical analysis is Correlation coefficient.
Personal factors include the age of students in the field of public health. Current Graduation Grade (Grades 2-3 only), Grade Point Average before admission, Family income per month, Student expenditures per month, The number of siblings found to be related to the cause of the resignation decision of the students in the field of public health, Chiang Mai Rajabhat University Very low level. The personal factors included the age of the public health sciences students sciences (r=0.06, p-value=0.39). Graduation Grade (Grades 2-3 only) (R=-0.01, p-value=0.96), Grade Point Average before admission (r=-0.08, p-value=0.29), family income (R=-0.02, p-value=0.76). The student's per capita expenditures (r=-0.03, p-value=0.68) and the number of siblings (r=0.01, p-value=0.94) There is no correlation to the cause of the decision to resign Public health sciences students, Rajabhat University The statistical significance level was 0.05. The students were guided to prevent and reduce the resignation. 7 factors for this information to be improved on student care. Learning and teaching and the facilities that are conducive to student learning.การศึกษาวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับสาเหตุการลาออกกลางคันของนักศึกษาสาขาวิชาสาธารณสุขศาสตร์ ตามมุมมองของนักศึกษาภาคปกติและภาคพิเศษ ที่ยังคงสภาพเป็นนักศึกษาในปัจจุบัน เพื่อเสนอแนะแนวทางการป้องกันและลดการลาออกกลางคันของนักศึกษาสาขาวิชาสาธารณสุขศาสตร์ จำนวน 117 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบทดสอบ แบบสอบถาม และการสนทนากลุ่ม สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล คือ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และใช้สถิติวิเคราะห์ คือ ค่าสัมประสิทธ์สหสัมพันธ์ (Correlation coefficient)
ปัจจัยส่วนบุคคล ได้แก่ อายุของนักศึกษาสาขาวิชาสาธารณสุขศาสตร์ เกรดเฉลี่ยสะสมปัจจุบัน (เฉพาะชั้นปีที่ 2-3) เกรดเฉลี่ยสะสมระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย รายได้ครอบครัวต่อเดือน รายจ่ายของนักศึกษาต่อเดือน และจำนวนพี่น้อง พบว่า มีความสัมพันธ์กับสาเหตุการตัดสินใจลาออกกลางคันของนักศึกษาสาขาวิชาสาธารณสุขศาสตร์มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่ ในระดับที่ต่ำมาก ดังนั้นปัจจัยส่วนบุคคล ได้แก่ อายุของนักศึกษาสาขาวิชาสาธารณสุขศาสตร์(r=0.06, p-value=0.39) เกรดเฉลี่ยสะสมปัจจุบัน (เฉพาะชั้นปีที่ 2-3) (r=-0.01, p-value=0.96) เกรดเฉลี่ยสะสมระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย (r=-0.08, p-value=0.29) รายได้ครอบครัวต่อเดือน(r=-0.02, p-value=0.76) รายจ่ายของนักศึกษาต่อเดือน(r=-0.03, p-value=0.68) และจำนวนพี่น้อง(r=0.01, p-value=0.94) จึงไม่มีความสัมพันธ์กับสาเหตุการตัดสินใจลาออกกลางคันของนักศึกษาสาขาวิชาสาธารณสุขศาสตร์มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่ ที่ระดับนัยสำคัญทางสถิติ 0.05 นักศึกษาได้แนะแนวทางการป้องกันและลดการลาออกกลางคัน 7ปัจจัยเพื่อให้ข้อมูลนี้ได้ถูกนำไป ปรับปรุง พัฒนาในเรื่องของการดูแลนักศึกษา การเรียนการสอน และการจัดสิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆที่เอื้อต่อการเรียนของนักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม
The Creation of a Suitable Community Enterprise Administration Model for Competitive Advantage in ASEAN Economic Community: Case study, Community Enterprise in Mae Rim District of Chiang Mai Province
No full textThe study about the creation of a suitable community enterprise administration model for competitive advantage in ASEAN economic community: case study, community enterprise in Mae Rim district of Chiang Mai province aims to 1) create an administration knowledge and business plan 2) develop a business administration model to use as a guideline for community enterprise’s value creation in Mae Rim district of Chiang Mai province under the concept of competitive advantage. This research had studied the behaviors and market factors, which leaded customers’ buying decision, to develop the community enterprise administration potential. There were 246 samples from two population groups including the state registered community enterprise members in Mae Rim district and the customers who used to buy products from Mae Rim’s community enterprise. The sample size came from population ratio of 0.2 with 95% of confidential level and + 5% of statistic error.
This research used the content, problems and opinions drilldown to describe and quote in the quantity data descriptions. Research data was qualitative data which were collected from group discussion, METAPLAN brain storm, and customers’ behaviors and market factors study to develop the community enterprise administration potential in Mae Rim district of Chiang Mai province.
This research found that;
From the evaluation about ability in competitive advantage, the entrepreneurs were in a moderate level compared with competitors in the same business with 3.351 average score, which came from the following issue; product development, pricing, selling, marketing plan, marketing channels, marketing effectiveness, marketing information management with the average score of 3.622, 3.488, 3.377, 3.355, 3.311, 3.222 and 3.088 respectively.
From the acceptance and willingness to buy issue, the most consumers bought product to use by themselves and got the information about community enterprise in Mae Rim district from friends.
Moreover, having less choice in product size seemed to be the main buying decision problem for customers. About market factors, customer paid attention to the product factors in the average level ( = 3.36), price factor in the average level ( = 3.40), selling factor in the average level ( = 3.33) and promotion factor also in the average level ( = 3.13).
The correlation testing between pricing and gender had a level of significance of 0.05, which mean gender affected the pricing of community enterprise products. Gender and customers’ buying purpose also had a level of significance of 0.05 which mean gender affected the purpose of buying community enterprise products too.
The comparison of purchasing factors classified by gender shown that, for the main factors; product, price, place and promotion, gender did not affect each factor differently with a level of significance of 0.05. For the detailed factors; having famous and trusted brand, using good quality material, showing price, and convenience in buying product, gender affected each factor differently with a level of significance of 0.05.
A guideline for community enterprise product development should be concerned that the most customers had agreed to the community enterprise product development in a high level ( = 4.18). The most important issues that should be supported were; research and development ( = 4.45), product development training for producers ( = 4.34) and promoting the values of using community product ( = 4.26). The following important issues that should be supported were; supporting from related departments ( = 4.14), continual supporting in advertisement and public relations ( = 4.02) and innovating for community products ( = 3.89).
The study about Mae Rim community business environment found that, the entrepreneurs were ready and willing to increase their potential to extend market in the ASEAN community but still need a human development and supporting from related departments in marketing, producing knowledge and ability. In the process of business model creation, which had been done with a participation of Mae Rim community entrepreneurs, pointed that the potential development in marketing approach strategy was needed, such as joining national expo, design and develop product to meet market target, extend market through departments of the government sector. In marketing defensive strategy, community enterprise needed to reform their brand sign, it should not only show the community unique but also match to consumer’s taste.การศึกษาการสร้างตัวแบบการบริหารวิสาหกิจชุมชนที่เหมาะสม เพื่อสร้างความได้เปรียบเชิงการแข่งขันในการเข้าสู่ประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน : กรณีศึกษาธุรกิจชุมชน อำเภอแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่ มีวัตถุประสงค์เพื่อสร้างองค์ความรู้การบริหารและจัดทำแผนธุรกิจ พัฒนาตัวแบบของการบริหารธุรกิจเพื่อสร้างแนวทางการสร้างคุณค่า (Value creation) วิสาหกิจชุมชน อำเภอแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่ ภายใต้แนวคิดการสร้างความได้เปรียบเชิงการแข่งขัน (Competitive advantage) จากนั้นได้ทำการศึกษาพฤติกรรมและปัจจัยทางการตลาดในการเลือกซื้อผลิตภัณฑ์ของผู้บริโภค เพื่อพัฒนาศักยภาพการบริหารวิสาหกิจชุมชน กลุ่มประชากรในการศึกษามี 2 กลุ่ม ได้แก่ กลุ่มสมาชิกวิสาหกิจชุมชนที่จดทะเบียนในอำเภอแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่ และกลุ่มผู้บริโภคที่เคยซื้อสินค้าของวิสาหกิจชุมชนอำเภอแม่ริมจำนวน 246 ตัวอย่าง ซึ่งได้จากสูตรคำนวณโดยกำหนดสัดส่วนของประชากรเท่ากับ 0.20 ที่ระดับความมั่นใจ ร้อยละ 95 และค่าความคาดเคลื่อนที่ระดับร้อยละ + 5
การศึกษาใช้การเจาะลึกเนื้อหาปัญหาและข้อคิดเห็น เพื่ออธิบายและนำไปประกอบคำอธิบายข้อมูลเชิงปริมาณ โดยวิธีการเก็บรวบรวมข้อมูลในเชิงคุณภาพ จากการจัดสนทนากลุ่มการระดมสมองด้วย METAPLAN และข้อมูลด้านพฤติกรรมและปัจจัยทางการตลาดในการเลือกซื้อผลิตภัณฑ์ของผู้บริโภค เพื่อพัฒนาศักยภาพการบริหารวิสาหกิจชุมชนในอำเภอแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่
ผลการวิจัยด้านการประเมินความสามารถทางการตลาดเทียบคู่แข่งในธุรกิจเดียวกันของวิสาหกิจชุมชนในอำเภอแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่ พบว่า ผู้ประกอบการมีความสามารถทางการตลาดเทียบคู่แข่งในธุรกิจเดียวกันอยู่ในระดับปานกลาง มีค่าเฉลี่ย 3.351 โดยผู้ประกอบการมีความสามารถทางการตลาดเทียบคู่แข่งในธุรกิจเดียวกันในประเด็นต่าง ๆ เรียงลำดับดังนี้ การพัฒนาผลิตภัณฑ์ ด้านราคา การขาย การวางแผนด้านการตลาด การจัดการช่องทางการตลาด การทำให้เกิดผลด้านการตลาด และการจัดการข้อมูลข่าวสารด้านการตลาด มีค่าเฉลี่ย 3.622, 3.488, 3.377, 3.355, 3.311, 3.222 และ 3.088 ตามลำดับ
ด้านการยอมรับและความยินดีซื้อผลิตภัณฑ์ชุมชนจังหวัดเชียงใหม่ของผู้บริโภค พบว่า ผู้บริโภคส่วนใหญ่จะซื้อผลิตภัณฑ์ของกลุ่มฯ เพื่อใช้เองโดยรับรู้ข้อมูลข่าวสารเกี่ยวกับกลุ่มวิสาหกิจชุมชนอำเภอแม่ริมจากเพื่อนแนะนำ ปัญหาในการเลือกซื้อผลิตภัณฑ์ของกลุ่มวิสาหกิจชุมชนอำเภอแม่ริม พบว่า ลูกค้าส่วนใหญ่เห็นว่าปัญหาด้านการมีขนาดของสินค้าให้เลือกน้อย ด้านปัจจัยทางการตลาด พบว่า ปัจจัยที่มีผลต่อการซื้อผลิตภัณฑ์จากกลุ่มวิสาหกิจชุมชนอำเภอแม่ริม ผู้บริโภคให้ความสำคัญกับปัจจัยทางด้านผลิตภัณฑ์ โดยรวมอยู่ในระดับปานกลาง ( = 3.36) ปัจจัยทางด้านราคา โดยรวมอยู่ในระดับปานกลาง ( = 3.40) ปัจจัยการจัดจำหน่ายโดยรวม ในระดับปานกลาง ( = 3.33) และปัจจัยด้านการส่งเสริมการตลาดโดยรวมอยู่ในระดับ ปานกลาง ( = 3.13)
การทดสอบความสัมพันธ์ระหว่างผู้ที่กำหนดราคาผลิตภัณฑ์จากชุมชนกับสถานะภาพส่วนบุคคลด้านเพศ มีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 แสดงให้เห็นว่าเพศต่างกันมีผลต่อความแตกต่างในความคิดด้านการเป็นผู้ที่กำหนดราคาผลิตภัณฑ์จากธุรกิจชุมชน ในส่วนของความสัมพันธ์ระหว่างจุดประสงค์ในการซื้อผลิตภัณฑ์กับสถานะภาพส่วนบุคคลด้านเพศ มีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 แสดงให้เห็นว่าเพศต่างกันมีผลต่อความแตกต่างในจุดประสงค์ในการซื้อผลิตภัณฑ์ชุมชน
การเปรียบเทียบความแตกต่างของค่าเฉลี่ยระดับความสำคัญในปัจจัยที่มีผลต่อการเลือกซื้อ จำแนกตามสถานภาพส่วนบุคคลด้านเพศ พบว่า การเปรียบเทียบเป็นรายด้านของปัจจัยหลัก ได้แก่ ปัจจัยด้านผลิตภัณฑ์ ปัจจัยด้านราคา ปัจจัยด้านการจัดจำหน่าย และปัจจัยด้านการส่งเสริมการตลาด ไม่มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 ส่วนการเปรียบเทียบปัจจัยย่อยในแต่ละด้าน พบว่า การมีตรายี่ห้อมีชื่อเสียงน่าเชื่อถือ การผลิตจากวัสดุที่มีคุณภาพ การระบุราคาชัดเจนและสถานที่จำหน่ายสะดวกในการหาซื้อสินค้า มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05
แนวทางการพัฒนาผลิตภัณฑ์วิสาหกิจชุมชนผู้บริโภคมีความเห็นว่าควรมีการพัฒนาผลิตภัณฑ์วิสาหกิจชุมชนโดยรวมอยู่ในระดับมาก ( = 4.18) ซึ่งลูกค้าวิสาหกิจชุมชนเห็นว่าวิสาหกิจชุมชนควรได้รับการสนับสนุนอยู่ในระดับมากที่สุด ได้แก่ การสนับสนุนด้านการวิจัยและพัฒนา ( = 4.45) การอบรมให้ความรู้แก่ผู้ผลิตเกี่ยวกับการพัฒนาผลิตภัณฑ์ ( = 4.34) และการสนับสนุนก่อให้เกิดค่านิยมการใช้ผลิตภัณฑ์ชุมชนในสังคม ( = 4.26) ความเห็นต่อแนวทางการพัฒนาผลิตภัณฑ์วิสาหกิจชุมชนระดับมาก ได้แก่ ควรได้รับการสนับสนุนจากหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง ( = 4.14) ควรได้รับการสนับสนุนด้านการโฆษณาประชาสัมพันธ์อย่างต่อเนื่อง ( = 4.02) และควรมีการเสริมสร้างนวัตกรรมของผลิตภัณฑ์ชุมชน ( = 3.89) ตามลำดับ
จากการศึกษาสภาพแวดล้อมทางธุรกิจของกลุ่มวิสาหกิจชุมชนอำเภอแม่ริม พบว่า ผู้ประกอบการวิสาหกิจมีความพร้อมและความต้องการในการพัฒนาศักยภาพไปสู่การขยายตลาดไปสู่ตลาดในประชาคมอาเซียน แต่ยังคงต้องทำการพัฒนาบุคลากรและการสนับสนุนจากหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง เพื่อพัฒนาความรู้ความสามารถของบุคลากรในระบบวิสาหกิจชุมชนในด้านการตลาดและการผลิต ในส่วนของการจัดทำโมเดลธุรกิจโดยผู้ประกอบการวิสาหกิจชุมชนอำเภอแม่ริมมีส่วนร่วม พบว่า มีความต้องการในการพัฒนาศักยภาพการแข่งขันด้านการตลาดเชิงรุก เช่น การออกงานแสดงสินค้าระดับประเทศ การออกแบบและพัฒนาผลิตภัณฑ์ให้เหมาะสมกับตลาดเป้าหมาย การขยายตลาดโดยผ่านหน่วยงานภาครัฐ ในส่วนของการส่งเสริมกลยุทธ์เชิงป้องกันกลุ่มวิสาหกิจชุมชนต้องการปรับปรุงตราสินค้าให้คงความเป็นเอกลักษณ์ของชุมชนให้สอดคล้องกับรสนิยมของผู้บริโภคมหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม
The Ride Sharing in case of student’s right in Civil and Commercial Law
No full textThe researcher in this study to examine the concept of Ride sharing in aspect concerning the civil and commercial code, such as a contract for hire, passenger transport contract or rental agreement property, the purpose of studying the concept of co-passengers to the same path. Study the possibility to take advantage of the service to passengers on the same route for students traveling to the Viangbua campus to Mae Sa campus. The research group, the study population is a group of students traveling to Chiang Mai Rajabhat University classes between campuses, Viangbua to Mae SA campus with number of 100 people by studying the period from June to December 2560, 6 months total by the research include documentary research, interviews and questionnaires. By exploring the understanding and utilization of passenger service on the same route for students Chiang Mai Rajabhat University in five areas: the cognitive, security, price, convenience and time. The study found that college students Chiang Mai Rajabhat University understanding the concept of copassengers to the same path (Ride sharing), Overall, the level is higher than average. Considering each side, find that the students are aware of the security of the passengers to share the same path. A moderate, except the price and the time factor is low than average. To study concepts in ridesharing to the same path in specific contracts, according to the civil and commercial code, by comparison with employment contract found that the share of passengers on the same path, not access to the characteristics of Hire of work agreement. Because, according to the civil and commercial code section 587 requires that employment contract must have agreed on remuneration. No access to the characteristics of labour contract because the labour contract then, the employer has the authority command employees while working. Moreover, No access to the elements of the contract of carriage according to the civil and commercial code of Thailand because of the carriage to freight vehicles, but are closer to a part of rental contract. In case of driving do not have their own car, the riders must sign a contract with a network operator providing taxi.
For the possibility to take advantage of Ride sharing services for students to study during the campus with Viangbua to Mae sa campus also is going to be less because the majority of students also use private cars instead in case of the main bus service of the university is not available. Business call taxi service is also illegal in Thailand because it is contrary to the Vehicles Act in 2522 B.E., But Ride sharing also useful in case of passengers’ desire to travel in a backcountry area that does not have a public taxi service, such as mountain or rural areas. Moreover, the Ride sharing service also available when public transport out of service time. Thus, Thailand should make it legal by statute regarding Ride shared laws. Design rules about who can be the motorists, including the requirements that public companies, entrepreneurs. Permission must be obtained from the State prior to perform the service.การวิจัยในครั้งนี้เป็นการศึกษาถึงศึกษาถึงแนวคิดการร่วมโดยสารกันไปในเส้นทางเดียวกัน (Ride Sharing) ในแง่มุมที่เกี่ยวกับกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ เช่น สัญญารับจ้างทำของ สัญญาขนส่งคน โดยสาร หรือสัญญาเช่าทรัพย์ โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาแนวคิดการร่วมโดยสารกันไปในเส้นทาง เดียวกัน ในเอกเทศสัญญาตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์และศึกษาถึงความเป็นไปได้ในการใช้ ประโยชน์จากบริการร่วมโดยสารกันไปในเส้นทางเดียวกันของนักศึกษาที่เดินทางไปเรียนระหว่างวิทยาเขต เวียงบัวกับวิทยาเขตแม่สา การวิจัยมีกลุ่มประชากรที่ทำการศึกษาคือกลุ่มนักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏ เชียงใหม่ที่เดินทางไปเรียนระหว่างวิทยาเขต เวียงบัวกับวิทยาเขตแม่สา จำนวน 100 คน โดยทำการศึกษา ระยะเวลาตั้งแต่เดือนมิถุนายน 2560 ถึง ธันวาคม 2560 รวม 6 เดือน โดยมีเครื่องการวิจัยได้แก่การวิจัย เอกสาร การสัมภาษณ์ และการใชแ้บบสอบถาม โดยสำรวจความรู้ความเข้าใจและการใช้ประโยชน์จากบริการร่วมโดยสารกันไปในเส้นทาง เดียวกันของนักศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่ ใน 5 ด้านคือด้านความรู้ความเข้าใจ ด้านราคา ด้านความ ปลอดภัย ด้านความสะดวก และด้านเวลา ผลการศึกษาพบว่านักศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่ มี ความรู้ความเข้าใจแนวคิดการร่วมโดยสารกันไปในเส้นทางเดียวกัน โดยรวมอยู่ในระดับสูงกว่าปานกลาง และเมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน พบว่านักศึกษามีความตระหนักด้านความปลอดภัยของการร่วมโดยสารกันไป ในเส้นทางเดียวกัน โดยรวมอยู่ในระดับปานกลาง ยกเว้นปัจจัยด้านราคาและด้านเวลาอยู่ในระดับต่ำกว่า ปานกลาง การศึกษาแนวคิดการร่วมโดยสารกันไปในเส้นทางเดียวกันในเอกเทศสัญญาตามประมวล กฎหมายแพ่งและพาณิชย์ โดยเปรียบเทียบกับสัญญาจ้างทำของ พบว่าการร่วมโดยสารกันไปในเส้นทาง เดียวกัน ไม่เข้าลักษณะของสัญญาจ้างทำของเพราะตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 587 ก าหนดให้สัญญาจ้างทำของต้องมีการตกลงเรื่องสินจ้าง และไม่เข้าลักษณะสัญญาจ้างแรงงานด้วยเพราะ สัญญาจ้างแรงงานนั้น นายจ้างมีอำนาจบังคับบัญชาลูกจ้างระหว่างที่ทำงานให้ ไม่เข้าองค์ประกอบของ
สัญญารับขนตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ของไทยเพราะการรับขนจะมีค่าระวางพาหนะ แต่มี ความใกล้เคียงกับสัญญาเช่าทรัพย์ส่วนหนึ่ง กรณีที่ผู้ขับขี่ไม่มีรถเป็นของตนเอง โดยผู้ขับขี่ต้องทำสัญญากับ ผู้ประกอบการเครือข่ายการให้บริการเรียกรถโดยสาร
สำหรับความเป็นไปได้ในการใช้ประโยชน์จากบริการร่วมโดยสารกันไปในเส้นทางเดียวกัน ของนักศึกษาที่เดินทางไปเรียนระหว่างวิทยาเขตเวียงบัวกับวิทยาเขตแม่สา ยังเป็นไปได้น้อย เนื่องจาก นักศึกษาส่วนใหญ่ยังใช้รถส่วนตัวกรณีไม่สามารถใช้บริการหลักคือรถบริการของมหาวิทยาลัยได้ การประกอบธุรกิจเรียกรถบริการแท็กซี่ยังเป็นสิ่งที่ผิดกฎหมายในประเทศไทยเพราะขัดต่อ พระราชบญัญตัิรถยนต์ พ.ศ.2522 แต่การร่วมเดินทางไปในเส้นทางเดียวกัน ยังมีประโยชน์กรณีผู้โดยสาร ต้องการเดินทางไปในพื้นที่ที่ไม่มีการให้บริการแท็กซี่สาธารณะ เช่น บนภูเขา หรือพื้นที่ธุระกันดาร นอกจากนี้ยังสามารถเรียกใช้บริการ Ride sharing กรณีนอกเวลาบริการของรถสาธารณะ ประเทศไทยจึง ควรทำให้เป็นเรื่องถูกกฎหมายโดยออกกฎหมายเกี่ยวกับการร่วมเดินทางไปในเส้นทางเดียวกัน การออก กฎเกณฑ์เกี่ยวกับคุณสมบัติของบุคคลที่สามารถเป็นผู้ขับขี่รถยนต์สาธารณะได้ รวมถึงข้อกำหนดให้บริษัท ผู้ประกอบการ ต้องได้รับอนุญาตจากรัฐก่อนดำเนินการให้บริการมหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม
Integrating Local Wisdom : Local wisdom Curriculum development for Learning Skill on Free Time in Elementary school, Doi Lo District, Chiang-Mai Province
No full textThe purposes of this research were to: 1) develop local wisdom Curriculum for learning skill on free time in elementary school, Doi Lo district, Chiang-Mai province, and to study the effectiveness of a local curriculum. The research and development procedure were comprised of four steps : 1) study the fundamental data to develop a local curriculum by teachers, students, local wisdom and student’s guardian by interviewing. 2) design and construct the local curriculum. The research tools were semi-structured interview and curriculum outline 3) implement the curriculum into two periods : pilot study and curriculum experiment. In the pilot study, the curriculum was used with 47 grade 1-6 students at Ban Nong Ngao School, Yangkram sub-district, Doilo district to study the suitability of using the curriculum in a real situation. After that the curriculum was experimented with samples who were in grade 1-6 students at 4 schools, 4 sub-district, Doilo district,, Chiang Mai. The experiment took two hours daily for 10 days. Statistics used in data analyses were percentage, mean, S.D. and t-test for dependent samples.
The results of this study have shown that :1) The quality of developed curriculum was highly suitable and having correspondence among curriculum component; consisted the following elements : rationale, introduction, vision, mission, morale, objectives, learners’ competencies, desired qualifications, curriculum structure, subject and learning standards, learning standards and indicators, course description, units, learning arrangement, contents, time, instruction guidelines, educational media and resources, and learning evaluation and measurement. 2) From the experimental used of the curriculum, it was found that students were highly interested in the subject and paid attention in learning. They could cook local food and sweet accordingly. They enjoyed learning the subject. The results of evaluation and curriculum improvement have shown that students’ learning achievement was higher after they were taught with the developed curriculum at a significance level of .05 Overall, satisfaction of students towards the curriculum was in the high levelการวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนาหลักสูตรภูมิปัญญาท้องถิ่น สำหรับจัดกิจกรรมเสริมทักษะในโรงเรียนระดับประถมศึกษา อำเภอดอยหล่อ จังหวัดเชียงใหม่ 2) ศึกษาผลการใช้หลักสูตรภูมิปัญญาท้องถิ่น ดำเนินการวิจัยโดยใช้กระบวนการวิจัยและพัฒนา 4 ขั้นตอน ดังนี้ 1) ศึกษาค้นคว้าข้อมูลพื้นฐานเพื่อพัฒนาหลักสูตรจากครู นักเรียน ผู้ปกครอง และภูมิปัญญาท้องถิ่นด้วยการสัมภาษณ์ 2) ออกแบบและสร้างหลักสูตร เครื่องมือที่ใช้คือแบบสัมภาษณ์แบบกึ่งมีโครงสร้าง แบบประเมินโครงร่างหลักสูตร 3) ทดลองใช้หลักสูตร แบ่งเป็น 2 ระยะ คือระยะศึกษานําร่องและระยะทดลองใช้หลักสูตร ระยะนําร่องนําหลักสูตรไปทดลองใช้กับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 ถึง 6 โรงเรียนวัดหนองหลั้ว ตําบลยางคราม อําเภอดอยหล่อ จังหวัดเชียงใหม่ จำนวน 47 คน ศึกษาความเหมาะสมการใช้หลักสูตรในสภาพจริง เครื่องมือที่ใช้คือหลักสูตรภูมิปัญญาท้องถิ่นสำหรับจัดกิจกรรมเสริมทักษะในโรงเรียนระดับประถมศึกษา และ 4) ประเมินผลและการปรับปรุงหลักสูตร กลุ่มตัวอย่างได้แก่ โรงเรียนระดับประถมศึกษา อำเภอดอยหล่อ จังหวัดเชียงใหม่ จำนวน 4 โรงเรียนได้มาจากการสุ่มแบบกลุ่ม (cluster random sampling) โดยใช้ตำบลเป็นหน่วยในการสุ่ม ใช้ระยะเวลาทดลอง 10 วันๆ ละ 2 ชั่วโมง รวม 20 ชั่วโมง ใช้รูปแบบการทดลองแบบกลุ่มเดียวทดสอบก่อน และหลังการใช้หลักสูตร เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ หลักสูตรภูมิปัญญาท้องถิ่นสำหรับจัดกิจกรรมเสริมทักษะในโรงเรียนระดับประถมศึกษา แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน แบบประเมินความพึงพอใจต่อการเรียนโดยใช้หลักสูตรภูมิปัญญาท้องถิ่น สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบค่า t-test แบบ Dependent Samples
ผลการวิจัยพบว่า 1) หลักสูตรภูมิปัญญาท้องถิ่นสำหรับจัดกิจกรรมเสริมทักษะในโรงเรียนระดับประถมศึกษา อำเภอดอยหล่อ จังหวัดเชียงใหม่ที่พัฒนาขึ้นมีคุณภาพเหมาะสมอยู่ในระดับมาก ( = 4.40, S.D. = 0.41) มีความสอดคล้องระหว่างองค์ประกอบของหลักสูตร ได้แก่ คำชี้แจงในการใช้หลักสูตร ความนำ วิสัยทัศน์ พันธกิจ หลักการ จุดหมาย สมรรถนะสำคัญของผู้เรียน คุณลักษณะอันพึงประสงค์ โครงสร้างหลักสูตร สาระและมาตรฐานการเรียนรู้ และตัวชี้วัด คำอธิบายรายวิชา หน่วยการเรียนรู้ การจัดการเรียนรู้ เนื้อหา เวลาเรียน แนวการจัดการเรียนการสอน สื่อและแหล่งการเรียนรู้ การวัดและประเมินผลการเรียนรู้ และ 2) ผลการทดลองใชหลักสูตร พบวา นักเรียนมีความรูเกี่ยวกับภูมิปัญญาอาหารและขนมพื้นบ้าน ลงมือทำตามขั้นตอน สนุกสนานกับกิจกรรม นักเรียนมีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนหลังใชหลักสูตรสูงกวากอนใชหลักสูตรอยางมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 มีความพึงพอใจตอหลักสูตรอยูในระดับมากสำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ (วช.
Biodiversity of Algae and Aquatic Insect in Organic Rice Field, Chiang Mai Province
No full textThe diversity of algae and aquatic insects in the lotic ecosystem of organic and chemical paddy fields areas at Chom Thong and Phrao District in Chiang Mai Province were investigated during the months of March 2018. A total of 7 species of macroalgae, 61 species of benthic diatoms and 7 Orders 32 families of aquatic insects were found in organic paddy fields areas at Chom Thong and total of 2 species of macroalgae, 53 species of benthic diatoms and 7 Orders 29 families of aquatic insects were found in chemical paddy fields areas at Chom Thong. A total of 6 species of macroalgae, 44 species of benthic diatoms and 7 Orders 30 families of aquatic insects were found in organic paddy fields areas at Phrao and total of 2 species of macroalgae, 55 species of benthic diatoms and 6 Orders 21 families of aquatic insects were found in chemical paddy fields areas at Phrao. The study of diversity index, evenness and richness showed a organic paddy fields areas higher than chemical paddy fields areas. The relationship of benthic diatoms and aquatic insects with some physical and chemical properties were found aquatic insects higher tolerance than benthic diatoms. In addition, macroalgae found in few quantities are not suitable for use in agricultural value addition.จากการศึกษาความหลากหลายทางชีวภาพของสาหร่ายและแมลงน้ำในระบบนิเวศแหล่งน้ำไหลบริเวณนาข้าวอินทรีย์และเคมี อำเภอจอมทองและอำเภอพร้าว จังหวัดเชียงใหม่ ในเดือนมีนาคม 2561 บริเวณนาข้าวอินทรีย์อำเภอจอมทองพบสาหร่ายขนาดใหญ่ในกลุ่มสาหร่ายสีเขียวและสีเขียวแกมน้ำเงินทั้งหมด 7 ชนิด ไดอะตอมพื้นท้องน้ำ 61 ชนิด และแมลงน้ำ 7 อันดับ 32 วงศ์ บริเวณ นาข้าวเคมีอำเภอจอมทองพบสาหร่ายขนาดใหญ่ในกลุ่มสีเขียวแกมน้ำเงินทั้งหมด 2 ชนิด ไดอะตอมพื้นท้องน้ำ 53 ชนิด และแมลงน้ำ 7 อันดับ 29 วงศ์ บริเวณนาข้าวอินทรีย์อำเภอพร้าวพบสาหร่ายขนาดใหญ่ในกลุ่มสาหร่ายสีเขียวและสีเขียวแกมน้ำเงินทั้งหมด 2 ชนิด ไดอะตอมพื้นท้องน้ำ 44 ชนิด และแมลงน้ำ 7 อันดับ 30 วงศ์ บริเวณนาข้าวเคมีอำเภอจอมทองพบสาหร่ายขนาดใหญ่ในกลุ่มสีเขียวทั้งหมด 2 ชนิด ไดอะตอมพื้นท้องน้ำ 55 ชนิด และแมลงน้ำ 6 อันดับ 21 วงศ์ จากการศึกษาดัชนีความหลากหลายทางชีวภาพ ความสม่ำเสมอและความมากชนิดของไดอะตอมพื้นท้องน้ำและแมลงน้ำในพื้นที่นาข้าวอินทรีย์และนาข้าวเคมี อำเภอจอมทองและพร้าว พบว่านาข้าวอินทรีย์มีค่าสูงกว่านาข้าวเคมี เมื่อหาความสัมพันธ์ระหว่างไดอะตอมพื้นท้องน้ำและแมลงน้ำกับคุณภาพน้ำทางกายภาพและเคมีบางประการพบว่าแมลงน้ำมีสามารถเจริญหรือทนทานต่อคุณภาพน้ำทางกายภาพและเคมีที่เปลี่ยนแปลงได้มากกว่าไดอะตอมพื้นท้องน้ำ นอกจากนั้นสาหร่ายขนาดใหญ่ที่พบทั้งหมดพบในปริมาณน้อยจึงยังไม่เหมาะสมในการนำมาใช้ในการเพิ่มมูลค่าทางการเกษตรมหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม