Przegląd Strategiczny
Not a member yet
500 research outputs found
Sort by
Polityka zagraniczna Arabii Saudyjskiej wobec Turcji w okresie Arabskiej Wiosny oraz po jej zakończeniu w ujęciu realizmu defensywnego
No full textThe Arab Uprisings in 2011 have led to redistribution of power in the Middle East. It has brought challenges and opportunities for regional powers such as Saudi Arabia and Turkey. While Turkey has perceived the developments as an opportunity to increase its influence in the region, it has created threat perceptions for Saudi Arabia’s hegemony in the Middle East. Especially, due to Turkey’s rising influence in Egypt and Syria it has been perceived as a second rival, after Iran, by Riyadh. This article argues that due to Turkey’s rising power in Egypt and Syria, Saudi Arabia’s foreign policy towards Turkey has been shifting by supporting local actors in Egypt and Syria in order to maintain the status quo. The paper aims to analyze shifts in Saudi Arabia’s foreign policy towards Turkey during and post-Arab uprisings in the Middle East in the framework of defensive realism through the regional level of analysis.Wydarzenia arabskiej wiosny 2011 roku doprowadziły do redystrybucji władzy na obszarze Bliskiego Wschodu. Stworzyło to nowe wyzwania i możliwości dla mocarstw regionalnych, takich jak Arabia Saudyjska i Turcja. Turcja postrzegała arabską wiosnę jako okazję do zwiększenia swoich wpływów w regionie, tworząc tym samym poczucie zagrożenia u roszczącej sobie hegemoniczne aspiracje na Bliskim Wschodzie Arabii Saudyjskiej. Turcja, zwiększając swoje wpływy w Egipcie i Syrii zaczęła być postrzegana przez Rijad jako drugi po Iranie najważniejszy rywal w regionie. Artykuł dowodzi, że ze względu na rosnącą pozycję oraz wpływy Turcji w Egipcie i Syrii, polityka zagraniczna Arabii Saudyjskiej wobec Turcji zmienia się poprzez wspieranie lokalnych aktorów w Egipcie i Syrii w celu utrzymania status quo. Artykuł ma na celu analizę zmian w polityce zagranicznej Arabii Saudyjskiej wobec Turcji w trakcie i po wydarzeniach arabskiej wiosny na Bliskim Wschodzie w ujęciu paradygmatu realizmu defensywnego
Fake News i manipulacja treści w warunkach rosyjskiej agresji informacyjnej
No full textThe article explores the information aggression of Russian mass media in the hybrid war against Ukraine by analyzing cases when Russian media spread distorted or fake information in their coverage of the annexation of Crimea, the military conflict in Donbas, and political events inside and outside Ukraine. The research employs content and comparative analyses to study the structure of fake news as well as methods to use and disseminate the news among readers. In particular, attention is paid to manipulation technologies in social media. The article examines the concept of hybrid war that Russia managed to actualize during its occupation of Crimea and a part of Eastern Ukraine, its methods to expand into external information space during the Ukrainian presidential election and its increasing tension in relations with the United States and Iran. The results of the research consist of the analysis of techniques used in Russian mass media texts to spread fake news and influence audiences; the article also puts forward a classification of fake news as well as offers recommendations on ways to counteract disinformation in crisis communication. It is also argued that Russia is waging the war not only in the content environment of Ukraine but also that of many other countries. It is urgent that various forms and methods of Russian influence on the public opinion, its attempts to shape pro-Russian views in the democratic Western world, imposition of one-sided interpretation of international treaties should be resisted by teaching media literacy to audiences as well as by granting them with transparency and unimpeded access to original information sources.Artykuł analizuje problem agresji informacyjnej mediów rosyjskich w wojnie hybrydowej z Ukrainą, podaje przykłady rozpowszechniania zafałszowanych i nieprawdziwych informacji oraz faktów podczas aneksji Krymu, konfliktu zbrojnego w Donbasie, wydarzeń politycznych na Ukrainie i za granicą. Za pomocą analizy treści i metody porównania badana jest struktura fake newsów, a także sposoby ich wykorzystania i dystrybucji wśród czytelników. Szczególną uwagę zwraca się na technologię manipulacji w mediach społecznościowych. W artykule omówiono koncepcję wojny hybrydowej, którą Rosja realizowała podczas okupacji Krymu i części Ukrainy Wschodniej, metody ekspansji w zewnętrzne środowisko informacyjne podczas wyborów prezydenckich na Ukrainie oraz zaostrzenie stosunków międzynarodowych między Stanami Zjednoczonymi a Iranem. Analizowane są metody zastosowane przez media rosyjskie do rozpowszechniania fałszywych informacji i ich wpływ na odbiorców na konkretnych przykładach. Przedstawiana jest klasyfikacja fałszywych informacji oraz rekomendacje mające na celu przeciwdziałanie rozpowszechnianiu dezinformacji w warunkach komunikacji kryzysowej. Artykuł zwraca uwagę na fakt, że Rosja prowadzi wojnę informacyjną nie tylko w środowisku treściowym na Ukrainie, ale także w wielu innych krajach. Próbom kształtowania prorosyjskich poglądów w demokratycznym świecie zachodnim, narzucania rosyjskiej interpretacji wydarzeń międzynarodowych należy przeciwstawić umiejętność korzystania z mediów, przejrzystość i swobodny dostęp do pierwotnych źródeł informacji
Zmierzch „wyjątkowości Arktyki”? Nowe podejście do Arktyki po 24 lutego 2022 r.
No full textSince the end of the Cold War, the Arctic has often been portrayed as a symbol of model cooperation. Individual states were prepared to cooperate extensively despite disputes in other areas. The Arctic was therefore customarily regarded as an area with little potential for conflict. Cooperation between states that were in strong competition with each other in other regions or areas was so rare that the “Arctic exceptionalism’ was commonly recognized.
This article examines updated Arctic strategies of states directly involved in the region. It analyzes the changes over the past few years, which have mostly been a consequence of Russia’s aggression (as early as 2014) and its strong militarization of the region. The article discusses the initiated process of Sweden and Finland’s accession to NATO and the consequences of this historic change for the High North. Finally, it analyses decisions taken by a number of Arctic organizations to exclude, freeze, or “pause’ their relations with Russia in consequence of the February 24, 2022 attack on Ukraine. This raises questions about whether the Arctic can be managed without Russia and whether measures adopted can be effective.Od zakończenia Zimnej Wojny Arktyka nader często przedstawiana była jako symbol modelowej współpracy. Poszczególne państwa gotowe były do szerokiej kooperacji mimo sporów w innych obszarach. Region ten zwyczajowo postrzegany był zatem jako obszar o niewielkim potencjale konfliktowym. Współpraca między państwami, które silnie konkurowały ze sobą w innych wymiarach, była tak unikalna, że niemal powszechnie uznawano „wyjątkowość Arktyki” (Arctic exceptionalism).
Artykuł bada zaktualizowane strategie arktyczne państw bezpośrednio zaangażowanych w tym regionie. Analizuje zmiany na przestrzeni ostatnich kilku lat, które w większości były konsekwencją agresywnych działań Rosji (już od 2014 roku) i silnej militaryzacji regionu. Artykuł omawia zainicjowany proces przystąpienia Szwecji i Finlandii do NATO i konsekwencje tej historycznej zmiany dla regionu. Wreszcie, analizuje decyzje podjęte przez szereg organizacji arktycznych o wykluczeniu, zamrożeniu lub „wstrzymaniu” relacji z Rosją w konsekwencji ataku na Ukrainę z 24 lutego 2022 roku. W konsekwencji, rodzi to pytania o to, czy Arktyka może być zarządzana bez Rosji i czy przyjęte środki mogą być skuteczne
Potencjał wybranych państw Azji Środkowej do zapewnienia bezpieczeństwa w sytuacjach kryzysowych
No full textThis article aims to introduce the activities of selected Central Asian countries – having a direct border with Afghanistan, i.e. Turkmenistan, Tajikistan and Uzbekistan – to ensure security after the change of power in Kabul. Familiarisation with the subject matter made it possible to pose the following research questions: 1) Do the selected Central Asian states show predestination to pursue an independent policy towards the Afghan problem? 2) Has the Taliban’s seizure of control of the country been reflected in the strengthening of the position of China, the United States and Russia in the region? 3) ) Has the Taliban’s seizure of control of the country been reflected in the strengthening of the position of China, the United States and Russia in the region?? The collected materials in the form of official government communiqués and press releases provided the key to analyzing the selected actions of state bodies in the situation of increasing threat, tracing the attempts to expand cooperation with subjects of international law understood as states and international organizations. While highlighting the issues of maintaining internal order, it was impossible to omit the issue of the military potential of the state, influencing the security strategy planning process. The main research methods used while creating the article were: synthesis through causal association, analogy, induction and deduction.Niniejszy artykuł ma na celu przybliżenie działań wybranych państw Azji Centralnej – posiadających bezpośrednią granicę z Afganistanem tzn. Turkmenistan, Tadżykistan i Uzbekistan – dla zapewnienia bezpieczeństwa po zmianie władzy w Kabulu. Zapoznanie się z tematyką umożliwiło postawienie następujących pytań badawczych: 1) Czy wybrane państwa Azji Centralnej wykazują predestynację do prowadzenia niezależnej polityki wobec problemu afgańskiego? 2) Czy przejęcie kontroli nad krajem przez Taliban znalazło swoje odzwierciedlenie w umocnieniu pozycji Chin, Stanów Zjednoczonych i Rosji w regionie? 3) Czy decydenci polityczni Turkmenistanu, Tadżykistanu i Uzbekistanu prowadzą racjonalną politykę wobec talibów? Zebrane materiały w postaci oficjalnych komunikatów rządowych i informacji prasowych zapewniły klucz do przeanalizowania wyselekcjonowanych działań organów państwowych w sytuacji wzrostu zagrożenia, prześledzenia prób poszerzenia współpracy z podmiotami prawa międzynarodowego rozumianymi jako państwa i organizacje międzynarodowe. Naświetlając kwestie utrzymania porządku wewnętrznego, niemożliwe było pominięcie zagadnienia potencjału militarnego państwa, wpływającego na proces planowania strategii bezpieczeństwa. Głównymi metodami badawczymi wykorzystanymi podczas tworzenia artykułu były: synteza poprzez kojarzenie przyczynowe, analogia, indukcja i dedukcja
Konflikt o Płyciznę Scarborough a polityka Chińskiej Republiki Ludowej wobec sporów terytorialnych na Morzu Południowochińskim
No full textThe aim of this article is to distinguish the key assumptions and instruments of the People’s Republic of China’s foreign policy towards territorial disputes in which this country is involved (with particular focus on the conflicts over islands and features in the South China Sea) through in-depth analysis of PRC’s policy in the conflict over Scarborough Shoal. According to the working hypothesis the events that took place in 2012 and ultimately led to the PRC’s de facto control over the shoal could be viewed as a model for the country’s future actions in the regional conflicts.
The article has been divided into three parts. The first one presents the subject matter of the dispute and its historical determinants. The latter characterizes the interests of individual countries involved in the conflict, their position, and the legal background to the dispute. Finally, the third section analyzes the events of 2012 and their implications, along with an attempt to isolate the elements that may constitute the model of the PRC’s future policy with regard to territorial disputes in which it is involved (“Scarborough model”).
The following research questions were asked for the purpose of structuring the analysis: 1) What is the factual and legal background to the Scarborough Shoal standoff? 2) How and by means of what instruments did China establish effective control of the atoll? 3) What is the role of the dispute in the context of the PRC’s remaining territorial claims over the South China Sea?
The article primarily uses the method of gathering and observing facts, as well as the decision-making method in the context of analyzing the positions of the states involved in the dispute. Also, the process method was used to present the genesis of the studied political processes.Celem niniejszego artykułu jest wyodrębnienie najważniejszych założeń i instrumentarium polityki zagranicznej Chińskiej Republiki Ludowej wobec sporów terytorialnych, w które jest ona zaangażowana (przede wszystkim konfliktów o przynależność wysp i obiektów na Morzu Południowochińskim) przez pogłębioną analizę działań tego państwa w kontekście sporu o Płyciznę Scarborough. Według przyjętej roboczej hipotezy badawczej wydarzenia z 2012 r., które doprowadziły do ustanowienia przez ChRL faktycznej kontroli na płycizną mogą stanowić model przyszłych zachowań Chińskiej Republiki Ludowej wobec konfliktów regionalnych.
Artykuł został podzielony na trzy części. W pierwszej przedstawiono przedmiot sporu i jego historyczne uwarunkowania. W drugiej części scharakteryzowano interesy poszczególnych państw zaangażowanych w konflikt, ich stanowisko, a także prawne tło sporu. W trzeciej części poddano wreszcie analizie wydarzenia, które miały miejsce w 2012 r., a także ich następstwa wraz z próbą wyodrębnienia elementów, które mogą składać się na model przyszłej polityki ChRL w odniesieniu do sporów terytorialnych, w które jest ona zaangażowana (“model Scarborough”). Celem ustrukturyzowania analizy postawiono następujące pytania badawcze: 1) Jak wygląda stan faktyczny i tło prawne sporu o Płyciznę Scarborough? 2) W jaki sposób i przy wykorzystaniu jakiego instrumentarium Chiny ustanowiły faktyczną kontrolę nad atolem? 3) Jaką rolę spór odgrywa w kontekście pozostałych roszczeń terytorialnych ChRL w odniesieniu do Morza Południowochińskiego?
W artykule wykorzystano przede wszystkim metodę gromadzenia i obserwacji faktów, a także metodę decyzyjną – w kontekście analizy stanowiska państw zaangażowanych w spór. Wykorzystana została także metoda procesualna w zakresie przedstawienia genezy analizowanych procesów politycznych
Od retoryki do postawy: studium porównawcze podejścia George’a W. Busha, Baracka H. Obamy oraz Donalda J. Trumpa wobec kwestii programu atomowego Korei Północnej
No full textThis article explores the postures of the last three former US presidents towards North Korean nuclear issue. The study applies Fairclough’s critical discourse analysis (CDA) model as a new approach to examine this topic. By analyzing 17 speech corpuses, this study sheds light on the foreign policy adapted G. W. Bush, Obama, and Trump to address North Korea Nuclear issue. Theoretically, the study uses both Waltz’s foreign policy analysis model and Aristotle modes of persuasion to analyze the findings. It also clarifies the original foundations of each presidents’ foreign policy based on the four American IR school of thoughts. Results indicate that the legacy of the Cold War continues to shape and influence the stances of US presidents toward DPRK, despite the differences in their rhetorical and political strategies. While this study focuses individually on presidents as the main unit of analysis, future studies can further expand the use of CDA analysis to examine the stances of other key decision makers in the presidents’ administration to fully understand the relation between discourses and power structure.W artykule analizie poddano postawy administracji G. W Busha, Baracka Obamy oraz Donalda J. Trumpa wobec kwestii zagrożenia nuklearnego ze strony Korei Północnej. W badaniu zastosowano model krytycznej analizy dyskursu (CDA) Fairclougha jako nowe podejście do badania tego tematu. Analizując 17 korpusów przemówień, niniejsze badanie rzuca światło na politykę zagraniczną przyjętą przez administracje G. W Busha, Baracka Obamy oraz Donalda J. Trumpa wobec zagrożeń związanych z programem atomowym Korei Północnej. Jako podstawą teoretyczną autorka posłużyła się zarówno modelem analizy stosunków międzynarodowych K. Waltza, jak również perswazją w ujęciu arystotelesowskim. Artykuł ten wyjaśnia również pierwotne podstawy polityki zagranicznej każdego z prezydentów w oparciu o cztery szkoły myślenia amerykańskich badań nad stosunkami międzynarodowymi. Wyniki analizy wskazują, iż dziedzictwo zimnej wojny nadal kształtuje i wpływa na postawy prezydentów USA wobec KRLD, pomimo różnic w ich strategiach retorycznych i politycznych. Podczas gdy niniejsze badanie koncentruje się indywidualnie na urzędzie prezydenckim jako głównej jednostce analizy, przyszłe badania mogą jeszcze bardziej rozszerzyć wykorzystanie analizy CDA np. do zbadania roli i zachowania innych kluczowych członków administracji prezydenckich, aby w pełni zrozumieć związek pomiędzy różnymi dyskursami a strukturą władzy
Badania naukowe w austriackich strategiach bezpieczeństwa oraz badań nad bezpieczeństwem i obronnością
No full textOfficial documents of the Austrian government indicate the growing dependence of the economy and society on technical infrastructure, which required continuous research. Austria has developed a national research program to promote its economy, technology and cooperation. It is also intended to support the Austrian defence and civilian economy as a coherent part of the EU’s research, technology and economic structures. This text is based in particular on primary literature, which includes documents of EU institutions, Austrian security and defence strategies, and statements of the Ministry of Defense. This publication attempts to answer the question of how Austria made an effort to integrate security and defence issues with the national research-technology-innovation system (Forschung-Technologie-Innovation, hereinafter FTI), with the specificity of the domestic industry dominated by small and medium-sized enterprises. This paper is based on the analysis of documents and scientific interpretation of key EU and Austrian positions. The research aims to analyze and understand the role of research in the concept of (national) security in Austria and to link it with the EU’s security and defence policy. Research and this publication verify the assumption that the security and strategic autonomy of the EU / Member States require integrated solutions (Europeanization process). Going beyond the soft impact toward hard instruments requires a knowledge-based development and synergies of coherent strategies, technologies and research. The EU saw the need for a structured promotion of research and innovation in the field of security and defence. Austria has been developing such research for several years, mainly at the national level and application. The steps taken by Austria demonstrate the will to operate in wider EU (infra) structures and to benefit from financial instruments while supporting and profiting from socio-economic processes.Oficjalne dokumenty austriackiego rządu wskazują na wzrost zależności gospodarki i społeczeństwa od technicznej infrastruktury, która to zależność wymagała stałych badań. Dlatego Austria opracowała narodowy program badań, aby promować własną gospodarkę, technologię i zacieśniać współpracę. Ma to także wspierać austriacką gospodarkę obronną i cywilną, jako spójną część unijnych struktur badawczo-technologicznych i ekonomicznych. Tekst bazuje w sposób szczególny na literaturze prymarnej, na którą składają się dokumenty instytucji unijnych, austriackie strategie bezpieczeństwa i obronności, stanowiska ministerstwa obrony. Publikacja jest próbą odpowiedzi na pytanie, w jaki sposób Austria podjęła trud zintegrowania problematyki bezpieczeństwa i obronności z narodowym systemem badań – technologii – innowacji (Forschung-Technologie-Innovation, dalej FTI), ze specyfiką krajowego przemysłu zdominowanego przez małe i średnie przedsiębiorstwa. Przyjętą metodą badawczą jest analiza dokumentów i interpretacja kluczowych stanowisk unijnych i austriackich. Celem badań jest analiza i zrozumienie roli badań naukowych w koncepcji bezpieczeństwa (narodowego) Austrii oraz powiązanie z polityką bezpieczeństwa i obronności UE. Badania i publikacja weryfikują założenie, że bezpieczeństwo i strategiczna autonomia UE/państw członkowskich wymagają zintegrowanych rozwiązań (proces europeizacji). Wyjście poza miękkie oddziaływanie w stronę instrumentów twardych wymaga rozwoju osadzonego na wiedzy oraz synergii spójnych strategii, technologii i badań naukowych. UE dostrzegała konieczność usystematyzowanej promocji badań i innowacji na polu bezpieczeństwa i obronności. Austria rozwijała takie badania naukowe od szeregu lat, jednakże miały one głównie narodowy wymiar i zastosowanie. Kroki poczynione przez Austrię dowodzą woli funkcjonowania w szerszych unijnych (infra)strukturach i czerpania korzyści z instrumentów finansowych, jednocześnie wspierania i profitowania z procesów społeczno-gospodarczych
Terroryzm i Dżihadyzm w Islamskiej Republice Iranu
No full textAlthough from the very beginning of its existence the Islamic Republic of Iran has been regularly accused of supporting international terrorism, including Sunni organizations, this phenomenon is also a significant and growing threat for Tehran itself. In recent years Iran has become a target for the Sunni jihadists, who have even announced that in the near future the Shi’ite regime in Tehran would collapse and the Islamic State would take over. At the same time Iran has to cope with more traditional threats, posed by ethnic separatists – mainly Arabs, Kurds and the Baloch people – as well as by the MEK (People’s Mujahedin of Iran).
This paper analyzes main terrorism-related threats to contemporary Iran and to present both their causes and dynamics. The main argument of the paper is that although these challenges are mainly local (provincial), they have a potential to trigger a snowball effects and can weaken already a vulnerable stability of the Islamic Republic even further. Moreover, it is argued that decision-makers in Iran do not solve structural problems, but react with a further securitization. A risk is even higher now, when an increasing number of Iranians have become highly dissatisfied with their living conditions.Chociaż od samego początku swojego istnienia Islamska Republika Iranu regularnie oskarżana jest o wspieranie międzynarodowego terroryzmu, w tym organizacji sunnickich, zjawisko to stanowi istotne i narastające zagrożenie również dla Teheranu. W ostatnich latach Iran stał się celem sunnickich dżihadystów, którzy ogłosili nawet, iż w najbliższej przyszłości szyicki reżim w Teheranie upadnie, a władzę przejmie Państwo Islamskie. Jednocześnie Iran musi radzić sobie także z bardziej tradycyjnymi zagrożeniami, których źródłem są etniczne separatyzmy – głównie ze strony Arabów, Kurdów i Beludżów, ale również MEK (Mudżahedinów Ludowych). Niniejszy artykuł analizuje główne zagrożenia związane z terroryzmem dla współczesnego Iranu i prezentuje zarówno ich przyczyny, jak i dynamikę. Zasadniczym stwierdzeniem artykułu jest, iż chociaż wyzwania te są głównie lokalne (prowincjonalne), to mają potencjał zainicjowania efektu śnieżnej kuli i mogą jeszcze bardziej osłabiać i tak już wrażliwą na kryzysy stabilność Republiki Islamskiej. Co więcej, uważa się, że decydenci Iranu nie rozwiązują problemów strukturalnych, lecz odpowiadają pogłębiającą się sekurytyzacją. Ryzyko staje się jeszcze większe teraz, gdy coraz większa liczba Irańczyków staje się niezadowolona z poziomu życia
History Repeats Itself. The Issue of Terrorism and Afghanistan on the Twentieth Anniversary of the 9/11 Attacks
No full textFrom the editorFrom the edito
Rosyjska kultura strategiczna: dlaczego przeszłość ma znaczenie
No full textToday, strategic culture becomes an essential element of the national security policy of the Russian Federation. While absorbing some modern aspects, its strategic culture reflects historical lessons learnt by the Russian Empire and the USSR. Russia still cannot refuse from the idea to restore its superpower status and to fight for new territories. Thus, we can define a number of essential elements of the Russian strategic culture formed in relation to the historical and contemporary development of this state. Throughout the history, the Russians have legitimized the decisions and activities of the ruling elites. As the Russian leadership has long built up powerful associations which had taken root in the minds of people while remembering patriotism and love for their Motherland, the Russians believe in the importance of maintaining and enhancing patriotic feelings. While cultivating its civilizational and cultural detachment, Russia continues developing its own messianic idea which envisages the views of the special historical kismet of Russia. In order to fulfill its global tasks, Russia uses the policy of military interventions and violates state sovereignty of other countries, since the ‘militant’ political culture of its leaders has always militarized the strategic culture of the RF.
So, the strategic culture of Russia emanates from the unique position and history of this state which manages to adapt it to the new realities. However, Russia’s aspirations to reclaim its status as a global superpower at any cost do not allow its strategic culture to be changed or even to be altered.Kultura strategiczna staje się obecnie istotnym elementem narodowej polityki bezpieczeństwa Federacji Rosyjskiej. Przyswajając pewne współczesne wzorce, jej kultura strategiczna odzwierciedla doświadczenia historyczne zdobyte przez Imperium Rosyjskie i ZSRR. Rosja wciąż nie może odrzucić idei odzyskania statusu supermocarstwa i walki o nowe terytoria. W ten sposób można określić szereg kluczowych elementów rosyjskiej kultury strategicznej ukształtowanej w oparciu o historyczne oraz współczesne wzorce rozwojowe. Na przestrzeni dziejów Rosjanie legitymizowali decyzje i działania własnych elit rządzących. Te ostatnie z kolei, od dawna budowały i starały się zakorzenić w społeczeństwie rosyjskim patriotyzm i przywiązanie do państwa. Rosja, pielęgnując obraz swej cywilizacyjnej oraz kulturowej odrębności, rozwija własną ideę mesjanizmu, opartą na wizji realizacji wyjątkowej rosyjskiej historycznej misji dziejowej. Co więcej, do realizacji swoich globalnych zadań Rosja wykorzystuje politykę interwencji militarnych oraz naruszania suwerenności innych państw. Proces ten tłumaczony jest przez autora „wojowniczą” kulturą polityczną rosyjskich elit, która zawsze militaryzowała kulturę strategiczną Federacji Rosyjskiej. Reasumując, kultura strategiczna współczesnej Rosji jest efektem mariażu wyobrażenia rosyjskich elit o wyjątkowej pozycji Rosji oraz jej historycznego dziedzictwa ze współczesnymi uwarunkowaniami geopolitycznymi. Tymczasem zdaniem autora, aspiracje Rosji do odzyskania statusu globalnego supermocarstwa za wszelką cenę nie pozwalają na zmianę jej kultury strategicznej, utrudniając tym samym jej adaptację do zasad rządzących współczesną architekturą bezpieczeństwa w systemie międzynarodowym