Przegląd Strategiczny
Not a member yet
500 research outputs found
Sort by
Brak bezpieczeństwa na Bliskim Wschodzie: Dlaczego ruchy reformatorskie stale ponoszą porażkę? W kierunku nowych ram teoretycznych
No full textOver the last three decades, the Middle East countries have frequently witnessed popular protests against the authoritarian regimes. The question is why these protests never come to a desirable end? Regardless of the role played by foreign actors in perpetuating the authoritarian regimes of the Middle East, it seems that what causes the protests not to be pervasive and the political infrastructures not to collapse is that the protests have not been supported by the people’s majority. The present article argues that such a dearth of support refers to a fundamental cause that we named the fear cycle. This cycle includes the masses’ fear of the regime, fear of the movement’s failure and its dire consequences, and fear of the political system that is supposed to come to power after the overthrow of the incumbent government. The governments have an important role in creating and perpetuating this fear and turning it into a panic.W ciągu ostatnich trzech dekad kraje Bliskiego Wschodu często były świadkami powszechnych protestów przeciwko reżimom autorytarnym. Pytanie brzmi, dlaczego te protesty nigdy nie przynoszą pożądanego rezultatu? Niezależnie od roli, jaką odgrywają podmioty zagraniczne w utrwalaniu autorytarnych reżimów na Bliskim Wschodzie, wydaje się, że tym, co powoduje, że protesty nie są wszechobecne, a infrastruktury polityczne nie upadają, jest fakt, że protesty nie zostały poparte przez większość narodu. W niniejszym artykule dowodzimy, że taki brak poparcia związany jest z fundamentalną przyczyną, którą nazwaliśmy cyklem strachu. Cykl ten obejmuje strach mas przed reżimem, strach przed porażką ruchu i jej strasznymi konsekwencjami oraz strach przed systemem politycznym, który ma dojść do władzy po obaleniu urzędującego rządu. Ważną rolę w tworzeniu i utrwalaniu tego strachu oraz przekształcaniu go w panikę pełnią rządy
The Global Pandemic of Terrorism – Another Mutation of The Terrorist Virus
No full textFrom the editorFrom the edito
Analiza tureckiej polityki zagranicznej w Syrii: perspektywa realizmu neoklasycznego
No full textSince 2011, the Syrian Civil War has become an arena of international competition between regional and global powers. As a dominant regional actor, Turkey has important interests in this conflict. However, although great importance is given to civil war factors and power balances at the field level, Turkey’s internal conditions play a role as well as these externalities. Therefore, an analysis of Turkey’s foreign policy towards Syria from a local perspective is needed to reveal some negligible dynamics. In this direction, this study aims to analyse Turkey’s foreign policy towards Syria, taking into account the interaction between Turkey’s external and internal dynamics within the framework of neoclassical realist theory. Within this scope, we ask “how do Turkish external and internal dynamics explain its foreign policy in Syria?” as the leading search question and conduct our analysis using the explanatory case study method. Based on our findings, we provide a broad perspective on the significant impacts of four main internal factors on Turkish foreign policy, from the start of the Civil War to the most recent “Operation Spring Shield” by the Turkish Army and local Syrian armed groups.Od 2011 roku syryjska wojna domowa stała się areną międzynarodowej rywalizacji pomiędzy regionalnymi i globalnymi mocarstwami. Jako dominujący aktor regionalny, Turcja ma w tym konflikcie ważne interesy. Jednak, mimo że dużą wagę przywiązuje się do czynników wojny domowej oraz równowagi sił na poziomie międzynarodowym, to oprócz tych zewnętrznych uwarunkowań pewną rolę odgrywają również wewnętrzne uwarunkowania Turcji. Dlatego też potrzebna jest analiza polityki zagranicznej Turcji wobec Syrii z perspektywy lokalnej, aby ujawnić pewne pomijalne dynamiki. W tym kierunku, niniejsze opracowanie ma na celu analizę polityki zagranicznej Turcji wobec Syrii, biorąc pod uwagę interakcję pomiędzy zewnętrzną i wewnętrzną dynamiką Turcji w ramach neoklasycznej teorii realistycznej. W tym zakresie zadajemy pytanie „jak turecka dynamika zewnętrzna i wewnętrzna wyjaśniają jej politykę zagraniczną w Syrii?” jako wiodące pytanie poszukiwawcze i przeprowadzamy naszą analizę przy użyciu metody wyjaśniającego studium przypadku. W oparciu o nasze ustalenia przedstawiamy szeroką perspektywę znaczącego wpływu czterech głównych czynników wewnętrznych na turecką politykę zagraniczną, od początku wojny domowej do najnowszej „operacji Wiosenna Tarcza” prowadzonej przez armię turecką i lokalne syryjskie grupy zbrojne
Specyfika, modele i problemy współpracy międzynarodowych organizacji pozarządowych z innymi podmiotami międzynarodowymi w kontekście zapewnienia pokoju i bezpieczeństwa
No full textThe efficiency and effectiveness of the international non-governmental organisations (INGOs) in ensuring peace and security as relevant and growing only in dynamic interaction and cooperation with other international actors (international governmental organisations, non-governmental actors, and civil society institutions) have been justified. The features, models and problems of interaction of INGOs with other international actors in maintaining peace, stability and security, solving and preventing modern security challenges of the international system have been comprehensively studied. Such interaction and coordination of the efforts of INGOs and other international actors is viewed through the prism of expanding the areas of competence of non-governmental international organisations and increasing their activity in various areas. Some examples of an active involvement of non-governmental organisations in the activities of the UN (and its structures), NATO, OSCE, CoE, EU are given. Challenges of the interaction of governmental and non-governmental sectors in the international arena are analysed. International non-governmental actors, being independent (mostly) of their governments and officials of other international structures, are emphasised to have the opportunity to respond to strategic security challenges quickly and effectively, update public opinion, and mobilise the international community to address security issues at the regional and global levels.Celem artykułu jest udowodnienie, iż sprawność i skuteczność międzynarodowych organizacji pozarządowych (INGO) w zapewnianiu pokoju i bezpieczeństwa wymaga ścisłej współpracy z innymi podmiotami międzynarodowymi (międzynarodowymi organizacjami rządowymi, podmiotami pozarządowymi i instytucjami społeczeństwa obywatelskiego). W artykule dokonano analizy cech, modeli oraz problemów interakcji organizacji pozarządowych z innymi aktorami międzynarodowymi niezbędnymi w utrzymaniu pokoju, stabilności i bezpieczeństwa oraz rozwiązywaniu i zapobieganiu współczesnym wyzwaniom zagrażającym bezpieczeństwu systemu międzynarodowego. Taka interakcja i koordynacja wysiłków organizacji pozarządowych i innych aktorów międzynarodowych została ujęta przez pryzmat poszerzania obszarów kompetencji międzynarodowych organizacji pozarządowych i zwiększania ich aktywności w różnych obszarach. Podano przykłady aktywnego zaangażowania organizacji pozarządowych w działalność ONZ (i jej struktur), NATO, OBWE, Rady Europy oraz UE. W artykule przeanalizowano wyzwania jakie powstają w trakcie interakcji sektora rządowego i pozarządowego na arenie międzynarodowej. Podkreśla się, że międzynarodowe podmioty pozarządowe, będące (w większości) niezależne od swoich rządów i urzędników innych struktur międzynarodowych, mają możliwość szybkiego i skutecznego reagowania na strategiczne wyzwania bezpieczeństwa, informowania opinii publicznej i mobilizowania społeczności międzynarodowej do rozwiązywania problemów bezpieczeństwa na poziomie regionalnym i globalnym
Historyczny rozwój badań nad cyberbezpieczeństwem: przegląd literatury i jego miejsce w studiach nad bezpieczeństwem
No full textThis study discusses the formation and development of cybersecurity studies since the creation of the Internet. Although the origin of cybersecurity studies dates back to the 1970s, hacking, malicious software, computer intrusions, and espionage attacks that took place in the 1980s led cybersecurity studies to form in the area of computer science. By the 1990s, the Internet began to be used widely, and an increase in the level of attacks in cyberspace began to occur. This period was a major reason for the growth in writing on software and network security. Network security has become a key priority for governments and many industries. Cybersecurity studies have become a priority area in security studies with the increasing complexity of cyber threats towards 2000s. States and some supranational organizations have started to create cybersecurity strategies. The security of critical infrastructure and computer networks has begun to emerge as a high-priority area. It has been observed that the transition from classical security policies to modern security policies, which should be established in the information age, has begun. Cybersecurity studies were taken more seriously after the 2007 Estonian attacks, especially in the 2010s. In this period, the intensity of attacks on critical infrastructures and the occurrence of some physical attacks caused cybersecurity to deepen and become an issue on an international scale. Cybersecurity studies continue to be shaped by being influenced by many different disciplines, regardless of any discipline, with the important discussions and cyber incidents that have taken place in recent years. Therefore, the studies were handled from a multidisciplinary perspective.W niniejszym opracowaniu omówiono powstawanie i rozwój studiów nad cyberbezpieczeństwem od momentu powstania Internetu. Chociaż początki studiów nad cyberbezpieczeństwem sięgają lat 70tych dwudziestego wieku, hakerstwo, złośliwe oprogramowanie, włamania do komputerów i ataki szpiegowskie, które miały miejsce w latach 80tych, doprowadziły do ukształtowania się cyberbezpieczeństwa w obszarze informatyki. W latach 90tych internet zaczął być powszechnie wykorzystywany i wzrosła ilość ataków w cyberprzestrzeni. Okres ten był głównym powodem wzrostu zainteresowania bezpieczeństwem oprogramowania i sieci. Bezpieczeństwo sieci stało się kluczowym priorytetem dla rządów i wielu branż. Wraz z rosnącą złożonością cyberzagrożeń w 21 wieku studia nad cyberbezpieczeństwem stały się priorytetowym obszarem w studiach nad bezpieczeństwem. Państwa i niektóre organizacje ponadnarodowe zaczęły tworzyć strategie bezpieczeństwa cybernetycznego. Bezpieczeństwo infrastruktury krytycznej i sieci komputerowych zaczęło wyłaniać się jako obszar o wysokim priorytecie. Zaobserwowano, że rozpoczęło się przejście od klasycznych do nowoczesnych polityk bezpieczeństwa, które powinny być tworzone w erze informacji. Studia nad bezpieczeństwem cybernetycznym były traktowane poważniej po atakach estońskich z 2007 roku, zwłaszcza w drugiej dekadzie 21 wieku. Obecnie intensywność ataków na infrastrukturę krytyczną oraz wystąpienie niektórych ataków fizycznych powodują, że problem cyberbezpieczeństwa pogłębia się i staje się problemem w skali międzynarodowej. Studia nad cyberbezpieczeństwem nadal są kształtowane przez wpływ nie jednej, lecz wielu różnych dyscyplin, także dzięki ważnym dyskusjom i incydentom cybernetycznym, które miały miejsce w ostatnich latach. Dlatego też badania prowadzono z perspektywy multidyscyplinarnej
Upolitycznienie kwestii praw własności intelektualnej w kontekście konfliktu w Karabachu
No full textUntil recently, intellectual property law has been kept away from the political realm, as it was merely linked to economic and legal factors. However, in light of recent geopolitical processes and politically charged conflicts, political science has taken dominance in terms of intellectual property (IP) development and proclivities. In contemporary international politics, it is critical to explain and perceive IP tendencies and systems from the perspectives of political science and political economy, to consider appropriate retorts to processes arising from IPR conflicts in the Karabakh region of Azerbaijan during the occupation. Azerbaijan had been confronted with limitations of its control over its territory due to the nearly three decades of the Karabakh conflict. In this regard, the article will answer questions related to the violation of intellectual property rights, the exploitation of goods and services, as well as the other IPR problems encountered by Azerbaijan during the occupation of Karabakh.Do niedawna prawo własności intelektualnej utrzymywane było z dala od sfery politycznej, ponieważ kwestia ta związana była jedynie z czynnikami ekonomicznymi oraz prawnymi. Jednak w świetle ostatnich procesów geopolitycznych i konfliktów o podłożu politycznym zagadnienie własności intelektualnej stało się obiektem zainteresowania nauk politycznych. Obszar Karabachu przez blisko 30 lat pozostawał terenem działań wojennych oraz okupacji. Dlatego też zdaniem autorki analiza problemów związanych z prawem własności intelektualnej na obszarze Karabachu powinna być przeprowadzona w oparciu o instrumentarium nauki o stosunkach międzynarodowych oraz ekonomii politycznej. Artykuł stawia sobie za cel analizę kwestii naruszania praw własności intelektualnej, eksploatacji towarów i usług, a także innych problemów związanych z prawami własności intelektualnej z jakimi zmagał się Azerbejdżan podczas okupacji Karabachu
Kuba i Polska. Zarys analizy porównawczej reżimów totalitarnych
No full textThe aim of the article is to find the similarities and differences between Poland and Cuba by comparing them totalitarian regimes. The research problem consisting in determining the importance of exogenous and endogenous factors favoring the regime or disintegrate it. In this case, the method of desk research is appropriate. The comparison was made using the same and operationalized criteria (hegemony or domination of the party-state apparatus, the intensity of political gnosis, and the scope and extent political mobilization) based on Juan Linz’s modified concept of totalitarianism. At the beginning of the 1960s, in Cuba, the uncivil society had a hegemonic position. In the 21st century, its status changed from hegemonic to dominant, closely linked with the totalitarian party-state apparatus. The political regime slowly evolved from strong to weak totalitarianism. In post-war Poland, the political regime evolved from strong to weak totalitarianism, to become authoritarian after 1980 behind the façade of an inoperable party-state apparatus, and in 1989 it collapsed. In both cases, exogenous factors were of much less importance than endogenous ones.Celem artykułu jest poprzez porównanie reżimów totalitarnych Polski i Kuby znalezienie podobieństw i różnic między tymi dwoma państwami. Dzięki temu możliwe jest rozwiązanie problemu badawczego polegającego na określeniu znaczenia egzogennych i endogennych czynników sprzyjających tworzeniu i rozpadowi tego typu reżimów. Zastosowano w tym przypadku metodę analizy źródeł zastanych. Porównanie zostało dokonane przy pomocy jednolitych i zoperacjonalizowanych kryteriów (hegemonia lub dominacja aparatu partyjno-państwowego, intensywność gnozy politycznej oraz zasięg i zakres mobilizacji politycznej) opartych na zmodyfikowanej koncepcji totalitaryzmu Juana Linza. Na początku lat 60-tych XX wieku społeczeństwo nieobywatelskie i tym samym aparat partyjno-państwowy na Kubie miały pozycję hegemoniczną. W XXI wieku jest to dominacja. Kubański reżim polityczny powoli ewoluował od silnego do słabego totalitaryzmu. W powojennej Polsce reżim polityczny ewoluował od silnego do słabego totalitaryzmu, po 1980 r. stał się autorytarny za fasadą niesprawnego aparatu partyjno-państwowego, a w 1989 r. upadł. W obu przypadkach czynniki egzogenne miały o wiele mniejsze znaczenie niż endogenne
Realizm – zapomniana teoria dla budowania pokoju
No full textThe article brings attention to the gap in the research on peacebuilding from the perspective of realist theories. Started by Johan Galtung, the peacebuilding field has been largely influenced by his understanding of peace and violence, as well as by the peace studies discipline itself. An Agenda for Peace turned the theoretical concept into international practice, and the liberal spirit accompanying it imprinted on the research approaches that guide peacebuilding activities. Executed in the form of democratic transformation and statebuilding, peacebuilding operations often did not bring the expected results and called on a lot of criticism. Besides, throughout the decades dominating approaches (liberalism complemented by institutional and critical IR theories) have not been able to explain the continuous unattainability of sustainable peace and exacerbation of violence. A little attention has been given to peacebuilding by the realist theory, which has limited interest in local conflicts. In this aspect, the article aims to discuss how the realist theories have been addressing the topic of peacebuilding so far, analyse what are the main assumptions related to peacebuilding from a realist perspective; and assess if the realist theories can be helpful in resolving the problem of peacebuilding ineffectiveness. The article opens further discussion on whether the realist perspective and its focus on states’ interests, rather than (democratic and liberal) values and institutions, can be used for analysing the problems of the peacebuilding process and can help to better understand situations, where it is ineffective.Artykuł zwraca uwagę na lukę w badaniach nad budowaniem pokoju z perspektywy teorii realistycznych. Zapoczątkowane przez Johana Galtunga pole budowania pokoju zostało w dużej mierze ukształtowane przez jego rozumienie pokoju i przemocy, jak również przez samą dyscyplinę studiów pokojowych. An Agenda for Peace przekształciła koncepcję teoretyczną w praktykę międzynarodową, a towarzyszący jej duch liberalny odcisnął piętno na podejściach badawczych kierujących działaniami na rzecz budowania pokoju. Realizowane w formie demokratycznej transformacji i budowania państwowości operacje budowania pokoju często nie przynosiły oczekiwanych rezultatów i wywoływały wiele krytyki. Ponadto, przez całe dekady dominujące podejścia (liberalizm uzupełniony o instytucjonalne i krytyczne teorie IR) nie były w stanie wyjaśnić ciągłej nieosiągalności trwałego pokoju i nasilania się przemocy. Niewiele uwagi budowaniu pokoju poświęciła teoria realistyczna, która w ograniczonym stopniu interesuje się konfliktami lokalnymi. W tym aspekcie artykuł ma na celu omówienie, w jaki sposób teorie realistyczne zajmowały się dotychczas tematem budowania pokoju, przeanalizowanie, jakie są główne założenia związane z budowaniem pokoju z perspektywy realistycznej; oraz ocenę, czy teorie realistyczne mogą być pomocne w rozwiązaniu problemu nieskuteczności budowania pokoju. Artykuł otwiera dalszą dyskusję nad tym, czy perspektywa realistyczna i jej skupienie na interesach państw, a nie na (demokratycznych i liberalnych) wartościach i instytucjach, może być wykorzystana do analizy problemów procesu budowania pokoju i może pomóc lepiej zrozumieć sytuacje, w których jest on nieskuteczny
Od „Aktu Mowy” do użycia nadzwyczajnych środków – sekurytyzacja i wojna hybrydowa w stosunkach irańsko-izraelskich
No full textThe purpose of this article is to investigate Iranian-Israeli relations, which are based on hate speech and hybrid warfare, but can actually be reduced to a struggle for power and domination. In order to legitimize their military actions against an enemy state, both Iran and Israel must securitize the threat, which means they must convince the public that the opposing state poses an existential threat. Hate speech and aggressive rhetoric are used by both countries and represent a subjective perception of a threat, as well as a legitimizing tool to justify extraordinary measures to counter the threats. Appealing to fears and threats and the method of creating an enemy are well-known political strategies that ensure the legitimacy of power.Celem artykułu jest analiza stosunków irańsko-izraelskich, które opierają się na mowie nienawiści i wojnie hybrydowej, ale w rzeczywistości można je sprowadzić do walki o władzę i dominację. Aby legitymizować swoje działania militarne przeciwko wrogiemu państwu, zarówno Iran, jak i Izrael muszą dokonać sekurytyzacji zagrożenia, co oznacza, że muszą przekonać opinię publiczną, że wrogie państwo stanowi zagrożenie egzystencjalne. Mowa nienawiści i agresywna retoryka są wykorzystywane przez oba państwa i są przejawem subiektywnej percepcji zagrożenia, a także stanowią narzędzie legitymizujące do uzasadnienia nadzwyczajnych środków przeciwdziałania zagrożeniom. Odwoływanie się do lęków i zagrożeń oraz metoda kreowania wroga to znane strategie polityczne zapewniające legitymizację władzy
Przejęcie władzy przez następcę tronu Mohammada Bin Salmana. Szanse na zmiany w Arabii Saudyjskiej?
No full textThe aim of this paper is to present the outline of planned and already implemented social, political and economic changes in the context of gradual transition of power in the Kingdom of Saudi Arabia. The main thesis put in this paper relates to Mohammed bin Salman’s leading project – “Vision 2030” which assumed gradual multi-dimensional transition in Saudi Arabia. Many of changes implemented already, including the limitation of clergy’s activity will not bring about quick social-political transition due to long-lasting and deeply rooted alliance between Saudi ruling clan and radical movement of Wahhabis, that determines conservative regime in the country. Basing on the main thesis Author tries to give the answer to research questions correlated with the thesis and touching the issue of possibility for implementation political, economic changes in Saudi Arabia by Mohammed bin Salman.
In the paper following research methods has been applied: historical method, which refers to analysis of historical process of shaping and development Saudi monarchy; documentary analysis - relating to governmental project “Vision 2030” particularly; elements of systemic approach in which system is constituted by political regime of Saudi Arabia; elements of statistical method employed in the context of variable economic or social data and elements of predictive referring to the model of Saudi Arabia’s development under the rule of Mohammed bin Salman.Celem artykułu jest przestawienie zarysu planowanych i wprowadzonych już zmian społecznych, politycznych i gospodarczych w Arabii Saudyjskiej w kontekście generacyjnej zmiany władzy. Główna hipoteza jest ściśle powiązana z flagowym projektem zmian pod tytułem „Wizja 2030” i bezpośrednio dotyczy następcy tronu Mohammeda bin Salmana, który stoi za tym przedsięwzięciem. Wiele zmian w różnych sferach życia społecznego, gospodarczego i także politycznego zostało już wprowadzonych, w tym m.in. ograniczenie roli duchowieństwa i instytucji religijnych takich jak Mutaween. Należy przy tum zaznaczyć, że daleko idące przemiany polityczno-religijne wymagają długiej perspektywy czasowej, choćby z uwagi na ist niejący już od 250 lat układ polityczny pomiędzy klanem rodowym Saudów a religijnymi fundamentalistami Wahhabitami. Powiązanie wahhabicko-saudyjskie determinuje konserwatywny ustrój państwa i może być główną przeszkodą w planowanej jego modernizacji. Do hipotezy badawczej postawiono kilka pytań badawczych związanych z szansami implementacji planowanych zmian w sferze gospodarczo-społecznej i tym samym politycznej w Arabii Saudyjskiej.
W tekście wykorzystano następujące metody badawcze: metoda genetyczna, która odnosi się do procesu historycznego kształtowania państwowości Arabii Saudyjskiej; analiza źródłowa dokumentów, w szczególności odnosząca się do flagowego dokumentu „Wizja 2030”. Wykorzystano również elementy metody systemowej, w ramach której określonym systemem jest ustrój polityczny Arabii Saudyjskiej oraz skorzystano z elementów metody statystycznej w zakresie posługiwania się danymi liczbowymi w odniesieniu do zjawisk ekonomicznych i społecznych. W tekście zastosowano również elementy metody predyktywnej w odniesieniu do prognozy dalszego rozwoju zmian wdrażanych przez następcę tronu Arabii Saudyjskiej