Przegląd Strategiczny
Not a member yet
500 research outputs found
Sort by
Bezpieczeństwo energetyczne w regionie Morza Czarnego: geostrategia a geoenergia
No full textThe purpose of the article is the analysis of the state of energy security in the states of the Black Sea region in terms of the geopolitics and geostrategies of different regional and international political forces. Energy security is interpreted as the provision of steady energy supply from different types and sources (diversification) and energy market stability. Energy security analysts have always emphasized the importance of energy and energy policies, but too often focused solely on the utilization of resources as an element of political power. The problem of energy and its security is often viewed as vague, misunderstood or unsolvable, with countries hostage to threats with hazardous consequences. A quality selection of analytical and statistical resources has been made to identify energy security problems, such as the growing dependence of most advanced industrial countries on oil and gas supplies, and increasing demand from developing economies for fuel. The objectives of the study are based on the notion of the regional division between the states of the Black Sea basin. The results of the study are founded on the analysis of the operations of the Black Sea Economic Cooperation Organization and the geostrategic and geopolitics interests of the major players in the Black Sea region in the context of their energy security. The article is concluded with the suggestion of a potential solution to the problem of uneven geographic distribution of energy resources such as oil and gas on the political map of the world. The political instruments for influencing energy security in the EU, NATO, USA, Russia and Turkey are analyzed in the article. Recommendations for reducing potential conflicts in the Black Sea region and minimizing the impact on the energy security of the states involved by providing a steady energy supply are given.Celem artykułu jest analiza stanu bezpieczeństwa energetycznego w państwach regionu Morza Czarnego w aspekcie geopolityki i geostrategii różnych regionalnych i międzynarodowych sił politycznych. Bezpieczeństwo energetyczne rozumiane jest jako zapewnienie stabilnych dostaw energii z różnych rodzajów i źródeł (dywersyfikacja) oraz stabilność rynku energii. Analitycy bezpieczeństwa energetycznego zawsze podkreślali znaczenie energii i polityki energetycznej, ale zbyt często skupiali się wyłącznie na wykorzystaniu zasobów jako elementu władzy politycznej. Problem energii i bezpieczeństwa energetycznego często jest nieokreślony, niezrozumiały lub nierozwiązywalny, a państwa pozostają praktycznie bezradnymi zakładnikami zagrożeń niosących niebezpieczne konsekwencje. W celu zbadania problemów związanych z bezpieczeństwem energetycznym, takich jak rosnąca zależność najbardziej rozwiniętych krajów uprzemysłowionych od dostaw ropy i gazu, oraz rosnące zapotrzebowanie gospodarek rozwijających się na paliwo, dokonano wyboru jakościowego zasobów analitycznych i statystycznych. Cele pracy nawiązują do pojęcia podziału regionalnego między państwami basenu Morza Czarnego. Wyniki badania opierają się na analizie działalności Czarnomorskiej Organizacji Współpracy Gospodarczej i interesów geostrategicznych i geopolitycznych głównych graczy regionu Morza Czarnego w kontekście jego bezpieczeństwa energetycznego. W artykule przedstawiono sugestię potencjalnego rozwiązania problemu nierównomiernego rozmieszczenia geograficznego surowców energetycznych, takich jak ropa i gaz, na politycznej mapie świata. Przeanalizowano polityczne instrumenty wpływania na bezpieczeństwo energetyczne w regionie UE, NATO, USA, Rosji i Turcji. Podano zalecenia dotyczące ograniczenia potencjalnych konfliktów w regionie Morza Czarnego i zminimalizowania ich wpływu na bezpieczeństwo energetyczne zainteresowanych państw przy stabilnych dostawach energii
ASEAN wobec sporu na Morzu Południowochińskim po orzeczeniu trybunału arbitrażowego w Hadze
No full textThe South China Sea is the most inflammable area in the region of Southeast Asia due to its natural resources, commercial and political importance. The ASEAN countries directly involved in the dispute have conflicting interests, mainly related to their relationship with China, a pretender for the whole area. Therefore, attemps to settle the dispute are not successful. On July 12, 2016, the Permanent Court of Arbitration in The Hague issued a verdict taking into account the Law of the Sea, in which it accepted the Philippines’s arguments and rejected China’s claims based on historical arguments against the islands in the South China Sea. China did not take part in the trial and found its sentences non-binding but at the same time it has entered into a dialogue with ASEAN on the code of conduct (COC) in the South China Sea. The purpose of the article is to discuss how the parties are involved in the conflict, progress towards signing the Code of Conduct for the Parties in the South China Sea and the attitude of ASEAN countries to this conflict. Due to the degree of dependence of economies on Chinese influence, and relations with other powers, mainly the US, the behavior of individual countries is different. Hence the problem with the organization’s cohesion and attempts to break the deadlock, which have been unsuccessful so far. The basic research hypothesis that will be verified is to maintain the status quo in the South China Sea in the long run. At the same time, it was noted that Vietnam is prepared for long-term actions, based on diplomatic tools combined with a tough attitude, to solve problems related to the sovereignty of disputed areas. ASEAN will have to face up with the issues more consistently, by making greater use of quiet diplomacy. The theoretical basis of the article is Hurrell’s theory of neorealism, which analyzes, among other things, the principles and objectives of regional organizations in the international environment. Hurrell assumes that all regional organizations cannot be understood differently from their regional balance of power and regional dominant forces policy and ASEAN’s attitude proves this point of view.Morze Południowochińskie jest najbardziej zapalnym obszarem w regionie Azji Południowo-Wschodniej, ze względu na jego zasoby naturalne, znaczenie handlowe i polityczne. Państwa ASEAN, bezpośrednio zaangażowane w spór mają sprzeczne interesy, związane głównie z ich relacjami z Chinami, pretendentem do całego tego obszaru. Dlatego też podejmowane próby uregulowania sporu nie przynoszą rezultatów. W dniu 12 lipca 2016 r. Trybunał Arbitrażowy w Hadze przyznał rację Filipinom w sporze z Chinami w oparciu o Prawo Morza i odrzucił racje historyczne Chin. Chiny nie brały udziału w postępowaniu i nie uznały wyroku, ale jednocześnie podjęły dialog z ASEAN nad Kodeksem Postępowania Stron na Morzu Południowochińskim. W artykule przybliżone są powody, dla których te rozmowy przedłużają się. Obecnie najbardziej zdeterminowanym członkiem ASEAN, który wszelkimi dyplomatycznymi metodami dąży do uregulowania sporu jest Wietnam. Celem artykułu jest omówienie w jaki sposób strony są zaangażowane w konflikt, jakie są postępy dotyczące podpisania kodeksu postępowania stron na Morzu Południowochińskim oraz postaw członków ASEAN wobec konfliktu. Ze względu na stopień uzależnienia gospodarek od wpływów chińskich oraz relacji z innymi mocarstwami, głównie USA zachowania poszczególnych państw są różne. Stąd problem ze spójnością organizacji i niemożnością przełamania impasu w tej sprawie. Podstawową hipotezą badawczą, która zostanie zweryfikowana jest utrzymanie status quo na Morzu Południowochińskim w perspektywie długoterminowej. Jednocześnie odnotowano, że Wietnam jest przygotowany na długofalowe działania, z zastosowaniem środków dyplomatycznych w połączeniu z twardą postawą. ASEAN będzie musiał stawić czoła tym problemom w sposób bardziej konsekwentny, wykorzystując w większym stopniu cichą dyplomację. Teoretyczną podstawą artykułu jest teoria neorealizmu Hurrella, który analizuje między innymi zasady i cele działania organizacji regionalnych w środowisku międzynarodowym. Hurrell zakłada, że wszystkie organizacje regionalne nie mogą być rozumiane inaczej niż przez pryzmat równowagi sił i polityki sił dominujących i postawa ASEAN udowadnia ten punkt widzenia
Stosunki Unii Europejskiej z Afryką: w kierunku nowej, kompleksowej strategii z Afryką. Między Scyllą a Charybdą
No full textThe European Union has a long history of relations with Africa and Africa has always been a strategic partner for the European Union. Today, however, the European Union’s relations with Africa are at a crossroads and the partnership needs to undergo a profound and rapid change. In order to properly investigate this research problem and to address its research questions concerning the future of the EU-Africa partnership, it is demonstrated that the time has come for change and redefinition of the partnership. Therefore, the overall aim of the article is to provide an insight into the EU’s new partnership with Africa, to explore its complex, fragmented nature and scope, actors, legal bases, constitutive elements and different ways both sides are going to present the new agreement to their respective constituencies. The way this research is pursued combines a number of methods. It involves textual analysis of primary sources – the instruments regulating the EU’s relations with Africa, secondary sources, documentary analysis as well as comparative, contextual and historical analysis. The complexities facing the EU and its African partners encourage curiosity and reflection about the new partnership. The article strongly emphasizes that the EU-Africa partnership does not stand still. It is a process of ever closer partnership. It has evolved from a relatively limited scale into a comprehensive system of normative instruments and institutions. And it has bifurcated into EU-ACP and EU-AU partnerships and today both partnerships are being re-negotiated. The likelihood of the negotiations being completed successfully, optimistically, by the end of 2020, remains open. It is our overall conclusion and prediction that the EU-Africa partnership will be enhanced and move a step closer to an integrated, comprehensive partnership, an effective framework for EU-AU relations.Unia Europejska ma długą historię stosunków i strategicznego partnerstwa z Afryką. Dziś jednak stosunki Unii Europejskiej z Afryką są na rozdrożu, a ich partnerstwo musi ulec głębokiej i szybkiej transformacji. Aby właściwie zbadać ten problem badawczy i odpowiedzieć na pytania badawcze dotyczące przyszłości partnerstwa Unii Europejskiej z Afryką, artykuł dowodzi, że nadszedł czas na jego zmianę i redefinicję. Głównym celem tego artykułu jest identyfikacja nadrzędnych ram nowego partnerstwa UE z Afryką, analiza jego elementów konstytutywnych, złożonego charakteru i zakresu, aktorów, podstaw prawnych, i pozycji negocjacyjnych stron nowego partnerstwa. Badania prowadzono z wykorzystaniem wielu metod badawczych, przede wszystkim analizy tekstowej źródeł podstawowych – dokumentów regulujących stosunki UE z Afryką, literatury, analizy dokumentalnej, a także analizy porównawczej, kontekstualnej i historycznej. Trudności przed jakimi stoją negocjatorzy Unii Europejskiej i ich afrykańscy partnerzy, których oczekiwania są często dramatycznie rozbieżne, rodzą ciekawość i refleksję na temat nowego partnerstwa. Autorzy wychodzą z założenia, że partnerstwo Unii Europejskiej z Afryką jest procesem i nie stoi w miejscu. Jest to proces coraz ściślejszego związku, który stopniowo przekształcił się w kompleksowy system instrumentów i instytucji i podzielił się na dwa równoległe partnerstwa – partnerstwo Unii Europejskiej z państwami Afryki, Karaibów i Pacyfiku i partnerstwo Unii Europejskiej z Unią Afrykańską. Oba te partnerstwa są dzisiaj przedmiotem ponownych negocjacji, a prawdopodobieństwo pomyślnego zakończenia negocjacji do końca 2020 roku pozostaje zdaniem autorów pod znakiem zapytania. Niemniej jednak naszym ogólnym wnioskiem i prognozą jest, że partnerstwo Unii Europejskiej z Afryką zostanie wzmocnione i zbliży się o krok do zintegrowanego, kompleksowego partnerstwa i skutecznych ram dla stosunków Unii Europejskiej z Unią Afrykańską
Rosja – zewnętrzny czynnik konfliktu w Donbasie
No full textThe hypothesis of this research is that Russia has been imposing its influence on Ukraine since the collapse of the Soviet Union. Before the political and military crisis in 2013, it was an indirect influence, whereas since 2014 it has been a direct impact in many spheres.
It is necessary to underline that Ukraine has always been split into two parts in terms of foreign policy priorities, language, religion, and culture. This fact was mentioned by Samuel Huntington, who predicted an intense crisis in bilateral relations between Russia and Ukraine in his work Clash of Civilizations. There were two parties in Ukraine that were widely supported in South-Eastern Ukraine, namely the Party of Regions and the Communist Party. The former never spoke about the integration of Ukraine as part of Russian integrational projects because its politicians were afraid of aggressive Russian capital. So they only used pro-Russian rhetoric to win elections. The Communist Party openly backed integration with Russia, but didn’t get enough support as for this idea. It is also demonstrated that there were no parties that were backed financially by Russia, because the parties that offered a kind of a union with Russia never got any seats in the parliament.
Since 2014, Russia has been imposing its influence on Ukraine in various spheres, such as economics, politics, diplomacy, the military sphere, etc. Having signed two cease-fire agreements, Russia and Ukraine have failed to apply them and the crisis continues to this day.W badaniu postawiono hipotezę mówiącą o wpływie wywieranym przez Rosję na Ukrainę od czasu rozpadu Związku Radzieckiego. Przed kryzysem polityczno-wojskowym w 2013 r. był to wpływ pośredni, a po 2014 r. przerodził się w wielu sferach we wpływ bezpośredni. Należy podkreślić, że ze względu na priorytety polityki zagranicznej, język, religię i kulturę Ukraina zawsze była podzielona na dwie części. Wspomniał o tym S. Huntington, który w swoim „Zderzeniu cywilizacji” przewidział intensywny kryzys w stosunkach dwustronnych między Rosją i Ukrainą. Na Ukrainie istniały dwie partie, które uzyskały szerokie poparcie w południowo-wschodniej Ukrainie, mianowicie Partia Regionów i Partia Komunistyczna. Partia Regionów nigdy nie mówiła o integracji Ukrainy w ramach rosyjskich projektów integracyjnych, ponieważ jej politycy obawiali się agresywnego kapitału Rosji. Aby wygrywać wybory posługiwali się jedynie retoryką prorosyjską. Partia Komunistyczna natomiast otwarcie popierała integrację z Rosją, ale nie uzyskała wystarczającego poparcia dla tego pomysłu. Udowodniono też, że żadne partie nie były wspierane finansowo przez Rosję, ponieważ partie, które oferowały coś w rodzaju unii z Rosją, nigdy nie uzyskały mandatów w parlamencie.
Od 2014 roku Rosja narzuca Ukrainie swoje wpływy w różnych sferach, takich jak ekonomia, polityka, dyplomacja, sfera wojskowa itp. Po podpisaniu dwóch porozumień o zawieszeniu broni Rosja i Ukraina nie zdołały ich zrealizować, wobec czego kryzys wciąż trwa
Arabia Saudyjska jako mocarstwo regionalne i reformująca się monarchia absolutna. Vision 2031 Initiative – perspektywa z końca drugiej dekady XXI wieku
No full textThe research objective of this paper is an analysis of the determining factors which allow Saudi Arabia at the end of the second decade of the 21st century to hold the position of a regional power and to maintain it at least in the medium-term perspective. This paper also aims at an analysis of the potential effectiveness of the reforms which have been implemented by the authorities in Riyadh in order to build a new, modified image of the feudal monarchy – Saudi Arabia as an enlightened (but permanently absolute) monarchy undergoing reforms. The hypothesis formed in this paper is as follows: Saudi Arabia at the end of the second decade of the 21st century is a regional power and an absolute monarchy undergoing reforms, which intends to build a new, positive and friendly image of the kingdom by way of reforms introduced in the economic, political and social spheres. The reforms, however, actually take place only at the economic level, which results from the fact that they do not undermine the foundations of the sharia law and the doctrine of Wahhabism. In the political and social spheres the reforms are just a façade. The methods used in this paper include: content analysis, systemic analysis and comparative method. The findings: the hypothesis posed above has been verified positively. Saudi Arabia at the end of the second decade of the 21st century is a regional power and an absolute monarchy undergoing reforms, which intends to build a new, positive and friendly image of the kingdom in the international community through introduction of reforms. The reforms undertaken within the framework of the Vision 2030 initiative are revolutionary, but actually they take place only in the economic sphere. However, in the political and social spheres – especially as regards granting further privileges and rights to Saudi women – although they are extremely important and even of breakthrough character and the very fact of their existence should be recognised, in reality they are only a façade and their implementation meets resistance not only from a part of political elites and radical clergy but also from the society itself, which is not mentally prepared for such changes.Celem badawczym niniejszego artykułu jest dokonanie analizy determinant, które sprawiają, że Arabia Saudyjska u schyłku drugiej dekady XXI wieku posiada i w perspektywie co najmniej średnioterminowej utrzyma pozycję mocarstwa regionalnego. Celem jest również analiza potencjalnej efektywności reform, które wprowadzają władze w Rijadzie, na rzecz zbudowania nowego, zmodyfikowanego wizerunku feudalnej monarchii, jaką jest Arabia Saudyjska, na rzecz reformującej się i oświeconej monarchii (aczkolwiek permanentnie absolutnej). Hipoteza postawiona w niniejszym artykule, brzmi następująco: Arabia Saudyjska u schyłku drugiej dekady XXI wieku to mocarstwo regionalne i reformująca się monarchia absolutna, która poprzez wprowadzane reformy w sferach ekonomicznej, politycznej i społecznej zmierza do zbudowania nowego pozytywnego i przyjaznego wizerunku królestwa. Reformy faktycznie zachodzą jednak tylko w płaszczyźnie ekonomicznej, co wynika z faktu, iż nie godzi to w podstawy prawa szariatu i zasady wahabizmu. W płaszczyznach politycznej i społecznej, reformy mają tylko charakter fasadowy. Metody wykorzystane w artykule to analiza treści, analiza systemowa, jak również metoda komparatywna. Dokonane ustalenia: hipoteza postawiona na wstępie została pozytywnie zweryfikowana. Arabia Saudyjska u schyłku drugiej dekady XXI wieku to mocarstwo regionalne i reformująca się monarchia absolutna, która poprzez wprowadzane reformy zmierza do zbudowania nowego pozytywnego i przyjaznego wizerunku w społeczności międzynarodowej. Reformy w ramach Vision 2030 są rewolucyjne, ale faktycznie dokonują się tylko w sferze ekonomii. W płaszczyznach politycznej i społecznej – zwłaszcza w materii przyznawania Saudyjkom kolejnych przywilejów i praw – mimo iż są niezwykle istotne, a nawet przełomowe i należy docenić sam fakt ich zaistnienia, to jednak mają charakter fasadowy i jedynie wizerunkowy, a ich implementacja napotyka nie tylko na opór części elit politycznych, radykalnych duchownych, ale również saudyjskiego społeczeństwa mentalnie nieprzygotowanego do takich zmian
Instytucjonalne mechanizmy zapewnienia bezpieczeństwa narodowego w przestrzeni informacyjnej Stanów Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii i Federacji Rosyjskiej
No full textThe paper is devoted to an analysis of the institutional mechanisms that ensure national security in the information space of several leading countries – the United States, the United Kingdom and the Russian Federation. It is stated that institutional mechanisms that ensure national security in the information space of the leading countries all have a similar structure. The main components of these mechanisms involve public authorities (state leaders – president or prime minister, government, ministries, and agencies), local government bodies, civil society institutions, the academic community, business community, and the media. The gradual expansion of the system of institutions that ensure national security in the information space and increase in their powers occurs in all these states. The analysis also demonstrates the paradigm shifts in the development and implementation of US and UK information policy in the context of modern nonlinear processes. Paradigmatic shifts are currently being reoriented towards the interests and needs of target audiences, diversification of channels and mechanisms of the distribution of meaning (strategic narratives) in the information space, from vertical to horizontal interaction with internal and external audiences. Emphases are shifting to the involvement of a wide range of institutions and other stakeholders in the implementation of information policy and delegation of powers from the center to the periphery, while preserving the main parameters of the policy established by state structures.Artykuł poświęcony jest analizie mechanizmów instytucjonalnych zapewniających bezpieczeństwo narodowe w przestrzeni informacyjnej kilku najważniejszych państw świata – Stanów Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii i Federacji Rosyjskiej. Stwierdzono, że mechanizmy instytucjonalne zapewniające bezpieczeństwo narodowe w przestrzeni informacyjnej państw będących liderami światowymi mają podobną strukturę. Główne składowe tych mechanizmów obejmują władze publiczne (przywódcy państw – prezydent lub premier, rząd, ministerstwa i agencje), organy samorządu terytorialnego, instytucje społeczeństwa obywatelskiego, środowiska akademickie, biznesowe i media. We wszystkich analizowanych państwach następuje stopniowa rozbudowa systemu instytucji zapewniających bezpieczeństwo narodowe w przestrzeni informacyjnej oraz zwiększanie ich uprawnień. Przeprowadzona analiza ukazuje również zmiany paradygmatu w zakresie tworzenia i wdrażania polityki informacyjnej Stanów Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii w kontekście nowoczesnych procesów nieliniowych. Obecne zmiany paradygmatów oznaczają przeorientowanie na interesy i potrzeby odbiorców docelowych, dywersyfikację kanałów i mechanizmów dystrybucji znaczeń (narracje strategiczne) w przestrzeni informacyjnej, od interakcji pionowej do poziomej z odbiorcami wewnętrznymi i zewnętrznymi. Akcent przenosi się na zaangażowanie szerokiego grona instytucji i innych interesariuszy w realizację polityki informacyjnej i delegowanie uprawnień z centrum na peryferie, przy zachowaniu głównych parametrów polityki ustalonych przez struktury państwowe
Zrodzeni w popiołach: niepewność jądrowa „zwiększa” stabilność strategiczną
No full textThe article explores the challenges that strategic stability is facing under the new nuclear world order. These are conceptual deviations from Cold War-framed deterrence theory, technological breakthroughs and critical transformations of states’ nuclear postures. Contrary to the existing publications on this issue, we claim that strategic stability will continue under the new nuclear order and might even be strengthened by the complex combination of security challenges, given the growing impossibility to de-escalate war once it breaks out.Artykuł analizuje wyzwania, jakie przed stabilnością strategiczną stawia nowy nuklearny porządek świata, obejmujące koncepcyjne warianty teorii odstraszania w ramach zimnej wojny, przełom technologiczny i krytyczną transformację postaw nuklearnych państw. Wbrew dotychczasowym publikacjom na ten temat twierdzimy, że w nowym porządku nuklearnym stabilność strategiczna zostanie utrzymana, a nawet może wzmocniona przez złożoną kombinację wyzwań, jakie stoją przed bezpieczeństwem, biorąc pod uwagę rosnącą niemożność deeskalacji wojny po jej wybuchu
Scenariusze rozwoju problemu migracji w Rosji
No full textThe article is devoted to the impact of migration processes on public opinion and possible solutions to the migration problem in modern Russia. An analysis and comparison of the results of sociological surveys conducted by various sociological agencies over the past five years has made it possible to identify the most vulnerable points in interethnic relations. Speaking about the future prospects of Russian migration policy, the authors offer scenarios for the development of the migration problem in Russia. To study the experience of the organization, as well as to determine the specific features of the functioning of the migration process, comparative methods are used to identify the main ways of regulating the migration policy in Russia and to compare this practice with international experience. The generalization method is also used, allowing the authors to identify common properties and characteristics of the objects of study by moving from a particular or less general concept and judgment to a more general concept or judgment within the framework of this study. The methods of induction and deduction are widely used in academic research. Thanks to these methods, researchers have the opportunity to examine certain processes in detail, build logical relationships and sequences, and identify patterns. The use of induction made it possible to derive general propositions from a series of particular statements and isolated facts based on data from past experience.Artykuł poświęcony jest wpływowi procesów migracyjnych na opinię publiczną i możliwym rozwiązaniom problemu migracyjnego we współczesnej Rosji. Analiza i porównanie wyników badań socjologicznych przeprowadzonych przez różne instytucje socjologiczne w ciągu ostatnich pięciu lat pozwoliły określić najbardziej wrażliwe punkty w relacjach międzyetnicznych. Mówiąc o perspektywach rosyjskiej polityki migracyjnej, autorzy proponują scenariusze rozwoju problemu migracyjnego w Rosji. W celu zbadania doświadczeń organizacji, a także określenia specyfiki funkcjonowania procesu migracji, zastosowano metody porównawcze, które pozwoliły zidentyfikować główne sposoby regulowania polityki migracyjnej w Rosji i porównać tę praktykę z doświadczeniami międzynarodowymi. Zastosowano również metodę uogólnienia, w wyniku której autorzy określili wspólne właściwości i cechy obiektów badań, przechodząc w ramach niniejszego opracowania od pojęcia i osądu konkretnego lub mniej ogólnego do bardziej ogólnego. Metody indukcji i dedukcji są szeroko stosowane w badaniach naukowych. Dzięki tym metodom badacze mają możliwość szczegółowego zbadania określonych procesów, zbudowania logicznych relacji i sekwencji, oraz wyznaczenia schematów. Zastosowanie indukcji umożliwiło wyprowadzenie ogólnych propozycji z szeregu konkretnych stwierdzeń i pojedynczych faktów opartych na danych z przeszłych doświadczeń
Prawo do prywatności a polityka państwa w zakresie cyberbezpieczeństwa. Konieczność czy zagrożenie ze strony państwa
No full textIn the era of extremely rapid technological development, the state is directing particular interest towards security in cyberspace and cyber security is becoming a dominant value in its policy. Such a policy may cause a number of negative consequences, such as the willingness to introduce legal regulations that may limit civil rights and freedoms, and in the next stage may lead to violence. As a result, their implementation causes excessive, and often unauthorized, interference of public authorities in the sphere of citizens’ privacy. It should also be stressed that the global nature of the Internet means that mechanisms based on territoriality in a rather limited way ensure effective protection of individual rights against violations by public authorities in cyberspace. In addition to significant physical damage and direct financial losses, the mere likelihood of future cyber threats may cause social distrust and unwillingness to work with new technologies.W dobie niezwykle szybkiego rozwoju technologicznego szczególne zainteresowanie państwo kieruje ku bezpieczeństwu w cyberprzestrzeni, a dominującą wartością w jego polityce staje się cyberbezpieczeństwo. Tego rodzaju polityka może wywołać szereg negatywnych konsekwencji, do których można zaliczyć m.in. chęć wprowadzenia regulacji prawnych, które ograniczać mogą prawa i swobody obywatelskie, a w następnym etapie mogą prowadzić do stosowania przemocy. Skutkiem tego, ich realizacja powoduje nadmierną, a niejednokrotnie nieuprawnioną ingerencję organów publicznych w sferę prywatności obywateli. Należy też podkreślić, że globalny charakter Internetu sprawia, iż mechanizmy oparte na terytorialności w dość ograniczony sposób zapewniają skuteczną ochronę praw jednostek przed naruszeniami ze strony władzy publicznej w cyberprzestrzeni. Obok dużych szkód fizycznych i bezpośrednich strat finansowych, samo prawdopodobieństwo wystąpienia przyszłych cyberzagrożeń wywoływać może społeczną nieufność i niechęć do pracy z nowymi technologiami
Sekurytyzacja pamięci: teoretyczne ramy badania przypadku łotewskiego
No full textThe article suggests and argues a theoretical framework for studying a particular case of memory securitization. It is based on the constructivist perception of security that is systematically framed in the studies of representatives of the Copenhagen School, who consider security as a socially constructed phenomenon and define identity protection to be one of its primary goals.
Pursuant to this approach, the article presents a correlation between memory and security in at least three aspects. In the first instance, similar to security, collective memory is socially determined. In the second instance, collective memory lies at the core of various forms of identity, including national identity. In the third instance, collective memory is not only an object of protection but also a resource, which is used by securitization actors for threat identification, enemy image modeling as well as for defining the means of protection.
The Latvian case is applied for setting the theoretical framework of the memory securitization model. In future, it might be used to study specific juridical and political mechanisms of memory securitization in the countries of Central and Eastern Europe.
The authors perceive the securitization of memory as a diverse complex of measures aimed at establishing and setting a certain historical narrative, as well as convincing society to be actively loyal to it. Accordingly, the policy of memory is defined as a mechanism for putting securitization in practice. The initial conditions for understanding this process in Latvia are the post-communist transition, ethnocultural divisions of the society, and the external factor represented by Russia, that promotes its historical narratives.
In one respect, R. Brubaker’s concept of the “nationalized” state is taken as a theoretical model of the politics of memory in Latvia. According to this concept, the official narrative of post-communist countries has been set as a nation-oriented one. On the other hand, the concept of the memory regime developed by M. Bernhard and J. Kubik is also considered. As per their theory, the memory regime in Latvia can be described as being divided into the official and alternative narrative of counter-memory, which is based on the Soviet legacy.Artykuł proponuje i uzasadnia teoretyczne ramy badania sekurytyzacji pamięci na konkretnym przypadku. Opiera się na konstruktywistycznym postrzeganiu bezpieczeństwa, systematycznie formułowanym w badaniach przedstawicieli Szkoły Kopenhaskiej, którzy traktują bezpieczeństwo jako zjawisko konstruowane społecznie, uznając ochronę tożsamości za jeden z głównych jego celów.
Zgodnie z tym podejściem artykuł przedstawia korelację między pamięcią a bezpieczeństwem w co najmniej trzech aspektach. W pierwszej kolejności, podobnie jak w przypadku bezpieczeństwa, pamięć zbiorowa jest zdeterminowana społecznie. Po drugie, pamięć zbiorowa leży u podstaw różnych form tożsamości, w tym tożsamości narodowej. Po trzecie, pamięć zbiorowa jest nie tylko przedmiotem ochrony, ale także zasobem, który jest wykorzystywany przez podmioty sekurytyzacyjne do identyfikacji zagrożeń, modelowania obrazu wroga, a także do definiowania środków ochrony.
Teoretyczne ramy modelu sekurytyzacji pamięci ustalono w oparciu o przypadek łotewski. W przyszłości może on posłużyć do badania konkretnych prawnych i politycznych mechanizmów sekurytyzacji pamięci w krajach Europy Środkowo-Wschodniej.
Autorzy postrzegają sekurytyzację pamięci jako zespół różnorodnych środków mających na celu ustanowienie i ustalenie pewnej narracji historycznej, a także przekonanie społeczeństwa do aktywnej lojalności wobec tej narracji. W związku z tym polityka pamięci jest definiowana jako mechanizm wprowadzania sekurytyzacji w praktyce. Warunki wstępne dla zrozumienia tego procesu na Łotwie obejmują transformację postkomunistyczną, podziały etniczno-kulturowe społeczeństwa oraz czynnik zewnętrzny, jakim jest promująca swoje narracje historyczne Rosja.
W jednym aspekcie teoretyczny model polityki pamięci na Łotwie odnosi się do koncepcji „unarodowionego” państwa R. Brubakera. Zgodnie z tą koncepcją oficjalna narracja krajów postkomunistycznych została określona jako narodowa. Z drugiej strony rozważono także koncepcję reżimu pamięci, opracowaną przez M. Bernharda i J. Kubika. Zgodnie z ich teorią reżim pamięci na Łotwie można opisać jako podzielony na oficjalną i alternatywną narrację kontrpamięci opartej na dziedzictwie sowieckim