Przegląd Strategiczny
Not a member yet
500 research outputs found
Sort by
Bezpieczeństwo kulturowe Ukrainy
No full textCondition and problems of ensuring the cultural security of Ukraine were analyzed. Hypothesis that ensuring development and sustainability of the cultural sphere, formation of a single Ukrainian socio-cultural space based on Ukrainian language, historical memory, spiritual values, cultural traditions is one of priority national interests of the Ukrainian state at the present stage was put forward. Research methodology is based on the principles of objectivity and systematicity. During the research, methods of scientific learning of socio-political phenomena and processes were used, in particular: analysis, synthesis, systematization, empirical, and system-structural methods. The authors prove that cultural traditions, historical memory, self-consciousness and language are key factors that constitute and consolidate a nation, and threats to the nation’s cultural interests can jeopardize its existence. It was found that the centuries-old policy of de-ethnicization and assimilation of Ukrainian ethnos by foreign states has led to deformation and russification of the national linguistic and cultural space of Ukraine, loss of ethnic identity based on the language factor of the titular Ukrainian ethnos, deepening the spiritual crisis of Ukrainian society. It is determined that the key threats in the field of cultural security of Ukraine today are the following: Russia’s hybrid war against Ukraine, formation of information and cultural space of Ukraine under the influence of foreign information flows, imperfection of humanitarian policy in the context of cultivating Ukrainian national values, low level of development of cultural industries, dominance of foreign cultural and artistic products, control over Ukrainian media by financial and industrial groups that often take an anti-Ukrainian position. It was proved that the measures to assert and popularize Ukrainian language as the state language, ensure intercultural communication and interethnic socialization of ethnic subjects of Ukrainian society, formation of national-patriotic education, creation of competitive innovative cultural products and their popularization in the world should be priority directions of the state policy of ensuring cultural security of Ukraine.Artykuł poświęcony został zagadnieniu bezpieczeństwa kulturowego Ukrainy, jego obecnej kondycji oraz zagrożeń. Autorzy stawiają tezę, iż ukraińska racja stanu wymaga zapewnienia rozwoju i trwałości sfery kulturowej państwa, stworzenia jednolitej ukraińskiej przestrzeni społeczno-kulturowej opartej na języku ukraińskim, pamięci historycznej, wartościach duchowych oraz tradycjach kulturowych. Zdaniem autorów, wspomniane powyżej tradycje kulturowe, pamięć historyczna, samoświadomość oraz język są kluczowymi czynnikami konstytuującymi i scalającymi naród, a zagrożenia dla jego interesów kulturowych mogą też zagrażać istnieniu samego narodu. W artykule stwierdzono, iż wielowiekowa polityka wynarodowienia i asymilacji etnosu ukraińskiego przez obce państwa doprowadziła do deformacji oraz rusyfikacji narodowej przestrzeni językowej i kulturowej Ukrainy. Co więcej, w efekcie powyższych procesów doszło do utraty tożsamości etnicznej w oparciu o czynnik językowy części narodu ukraińskiego oraz do głębokiego kryzysu duchowego społeczeństwa ukraińskiego. Za kluczowe zagrożenia w obszarze bezpieczeństwa kulturowego Ukrainy uznano dziś: wojnę hybrydową Rosji z Ukrainą, kształtowanie się przestrzeni informacyjnej i kulturowej Ukrainy pod wpływem zagranicznych kanałów informacyjnych, niski poziom rozwoju ukraińskiego przemysłu rozrywkowego, dominację zagranicznych ośrodków kulturalnych i artystycznych oraz sprawowanie kontroli nad ukraińskimi mediami poprzez podmioty zagraniczne, często reprezentujące antyukraiński punkt widzenia. Wykazano również, że działania na rzecz propagowania i upowszechniania języka ukraińskiego jako języka państwowego, kształtowanie edukacji narodowo-patriotycznej, tworzenia konkurencyjnych i innowacyjnych produktów kultury oraz ich popularyzacja poza granicami Ukrainy powinny stać się priorytetowymi kierunkami państwowej polityki bezpieczeństwa kulturalnego Ukrainy
Polityka państwa wobec przemian demograficznych w Polsce
No full textThe aim of the article is to show that the modern civilization of technological, medical, structural and world-view progress determines the negative changes in the structure of families and the growth of the elderly population. Among the research hypotheses, in particular, it should be pointed out that the modern family policy should take into account the procreative context, as well as the family context with the participation of the older generation, as a consumer and participant in market services. The conclusions proposed by the authors concern a number of solutions in the field of social policy. The unfavorable demographic situation in the European Union raises specific challenges for social and demographic policy, among which, we should point out the changes in attitudes and individual behavior towards marriage and starting a family, changes in procreation attitudes, improving the quality of life of all generations, ensuring active participation of all generations in the demographic and socio-economic development of the country. The article has been written using the following research methods: descriptive, comparative and historical analysis.Celem artykułu jest ukazanie, że współczesna cywilizacja postępu technologicznego, medycznego, strukturalnego i światopoglądowego determinuje negatywne zmiany w strukturze rodzin oraz wzrost populacji osób starszych. Wśród postawionych hipotez badawczych w szczególności wskazać należy na fakt, iż współczesna polityka rodzinna powinna uwzględniać kontekst prokreacyjny, jak i rodzinny z udziałem starszego pokolenia, jako konsumenta i uczestnika usług rynkowych. Wnioski, które proponują autorki dotykają szeregu rozwiązań w zakresie polityki społecznej. Niekorzystna sytuacja demograficzna w Unii Europejskiej wyłania określone wyzwania dla polityki społecznej i demograficznej, wśród których wskazać należy na zmiany w postawach i zachowaniach indywidualnych wobec kwestii zawierania małżeństw i zakładania rodziny, zmiany w postawach prokreacyjnych, podnoszenie jakości życia wszystkich pokoleń, zapewnienie aktywnego uczestnictwa wszystkim pokoleniom w rozwoju demograficznym i społeczno-ekonomicznym kraju. Artykuł powstał z wykorzystaniem następujących metod badawczych: opisowej, porównawczej i analizy historycznej
Granice, deborderizacja i narracje migracyjne na Węgrzech
No full textThe events and processes of the recent decades drive us to awake from the hypnotic illusion of the ‘end of history’. The ‘return of history’ is not only a necessary step that has to be taken, but it is ontologically inevitable. Blinded by the mobile army of metaphors, metonyms and anthropomorphisms, we need to see that the processes of the 21st century are no different from the old politics which were recorded in history, thus it is unavoidable to think within the ‘dialectics of Old and New’. Globalization, relativization of values, removal of borders and the re-narration of borders in previously unseen areas lead us to an existential zero point. Borders play significant self-determining and self-definition role in our life and society, thus their relocation, reorientation and blurring of their meaning is a question that has to be analysed and closely watched. Together with the narration of borders, the narration of security plays major role. Migration and the question of open, permeable borders have become one of the most important security narrations of our everyday life.Wydarzenia i procesy ostatnich dziesięcioleci przypominają nam o hipnotycznej iluzji „końca historii”. „Powrót historii” jest nie tylko koniecznym krokiem, który należy podjąć, ale jest ontologicznie nieunikniony. Zaślepieni mobilną armią metafor, metonimów i antropomorfizmów, musimy dostrzec, że procesy XXI wieku nie różnią się od dawnej polityki, która została zapisana w historii, dlatego nieuniknione jest myślenie w ramach „dialektyki starego i nowego”. Globalizacja, relatywizacja wartości, usuwanie granic i re-narracja granic w niewidzianych wcześniej obszarach prowadzą nas do egzystencjalnego punktu zerowego. Granice odgrywają istotną rolę samostanowiącą i samookreślającą w naszym życiu i społeczeństwie, dlatego ich relokacja reorientacja i zacieranie się ich znaczenia, jest kwestią, którą należy przeanalizować i uważnie obserwować. Wraz z narracją granic główną rolę odgrywa narracja na temat bezpieczeństwa. Migracja i kwestia otwartych, przepuszczalnych granic stały się jedną z najważniejszych narracji bezpieczeństwa w naszym codziennym życiu
Nielegalna kontrola terytorium w prawie międzynarodowym oraz ustalenie statusu Donbasu
No full textTotal rejection of the aggression and territory occupation in the international law leads to their hybrid and concealed forms using gangs and mercenaries, proclaiming new “states” etc. These activities constitute serious threat to international security, can cause and already cause the fragmentation of states, anarchy, criminalization of politics, new forms of expansionism and so on. The authors of the article generalize the forms of illegal control over the territory in international law and their application considering the status of Donbas determination.
International law for more than a century provides for the possibility of separate regulation of the sovereignty and legal rights of the state to the territory, on the one hand, and the implementation of the regime of illegal control over the territory – on the other. Authors argue that in the modern sense, primarily developed by doctrine and courts, illegal control over the territory can be considered as a legal regime, one of the forms of which is occupation, while others are defined as effective, overall, general, de facto control and related to undisclosed actions and informal means used by the aggressor states. This regime is characterized by the exercise of power over the territory by the will of a foreign state, and the forms of implementation of the regime differ depending on whether such a will is officially recognized or concealed.
The transformation of international humanitarian law after the Second World War erased the boundaries between recognized and officially unrecognized occupation. But unlike occupation, the fact of which may be obvious, the fact of effective or other control over the territory requires the determination by judicial authorities.
The qualification of illegal control by the Russian Federation of the Donbas in national and international law is ambiguous. The authors argue that the full recognition of the international armed conflict between Ukraine and Russia in Donbas, as well as Russia’s illegal control over latter should be expected in the process of consideration of a number of cases in the international judicial institutions.Całkowite odrzucenie agresji i okupacji terytoriów w prawie międzynarodowym prowadzi do ich hybrydowych i ukrytych form wykorzystujących gangi i najemników, proklamowania nowych „państw” itp. Działania te stanowią poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa międzynarodowego, mogą powodować i już powodują m.in. fragmentację państw, anarchię, kryminalizację polityki oraz nowe formy ekspansjonizmu. Autorzy artykułu uogólniają formy nielegalnej kontroli terytorium w prawie międzynarodowym i ich stosowanie z uwzględnieniem stanu determinacji Donbasu.
Prawo międzynarodowe od ponad wieku przewiduje możliwość odrębnego uregulowania suwerenności i praw państwa do terytorium z jednej strony, a wprowadzenie reżimu nielegalnej kontroli nad terytorium – z drugiej. Autorzy argumentują, że we współczesnym rozumieniu wypracowanym przede wszystkim przez doktrynę i sądy, nielegalną kontrolę nad terytorium można uznać za reżim prawny, którego jedną z form jest okupacja, podczas gdy inne określa się jako skuteczne, całościowe, ogólne, de facto kontroli i związane z nieujawnionymi działaniami i nieformalnymi środkami stosowanymi przez państwo agresora. Reżim ten charakteryzuje się sprawowaniem władzy nad terytorium z woli obcego państwa, a formy realizacji reżimu różnią się w zależności od tego, czy taka wola jest oficjalnie uznana, czy zatajona.
Transformacja międzynarodowego prawa humanitarnego po II wojnie światowej zatarła granice między uznaną i oficjalnie nieuznaną okupacją. Ale w przeciwieństwie do okupacji, której fakt może być oczywisty, fakt skutecznej lub innej kontroli nad terytorium wymaga ustalenia przez organy sądowe.
Kwalifikacja nielegalnej kontroli Federacji Rosyjskiej nad Donbasem w prawie krajowym i międzynarodowym jest niejednoznaczna. Autorzy argumentują, że pełnego uznania międzynarodowego konfliktu zbrojnego między Ukrainą a Rosją w Donbasie, a także nielegalnej kontroli Rosji nad tym ostatnim, należy się spodziewać w procesie rozpatrywania szeregu spraw w międzynarodowych instytucjach sądowych
Zrozumienie powodów przejścia z irańskiego państwa konstytucyjnego do państwa autorytycznego: analiza w ramach teorii dyskursu Laclau i Mouffe’a
No full textThroughout the history, the formation of the constitutional state has been the first experience of the modern state in Iran. The change in power relations and the restriction of authoritarian power were among the most important issues of constitutional state. The current study aims at investigating the reasons for transition from Constitutional state to an authoritarian bureaucratic state by adopting Laclau and Mouffe’s framework to political discourse analysis. Research methodology is descriptive-analytical conducted by library–based data. The results showed that the constitutional revolution transformed the power structure and traditional state, but the constitutional revolution failed to create a new order. Despite legal provisions such as the formation of the parliamentary system and the constitution, the constitutional state was unable to exercise its legal power. The co-existence of traditional and reactionary components such as the Khānins, tribal leaders, tribal populations and owners in line with modern elements, intellectuals and the heterogeneity of the ruling political elites made the constitutional revolution incapable of producing profound politico-social changes. As a result, a number of internal and external factors such as financial crisis, tribal power, the imperialist treaty of 1907,disillusionment of political elites, the formation of centrifugal forces, insecurity and global chaos and development of neighboring countries, diversity of ideological in line with geopolitical points of view have been the most important factors in the transition to the authoritarian bureaucratic state of Pahlavi and the failure of the nation – building process and the collapse of politico-constitutional system in Iran.Na przestrzeni dziejów tworzenie państwa konstytucyjnego było pierwszym doświadczeniem nowoczesnego państwa w Iranie. Zmiana stosunków władzy i ograniczenie władzy autorytarnej należało do najważniejszych kwestii państwa konstytucyjnego. Niniejsze badanie ma na celu zbadanie przyczyn przejścia od państwa konstytucyjnego do autorytarnego państwa biurokratycznego poprzez przyjęcie ram Laclau i Mouffe do analizy dyskursu politycznego. Metodologia badań jest opisowo-analityczna, przeprowadzona na podstawie danych bibliotecznych. Wyniki analizy pokazały, że rewolucja konstytucyjna przekształciła strukturę władzy i tradycyjne państwo, ale rewolucja konstytucyjna nie stworzyła nowego porządku. Pomimo przepisów prawnych, takich jak ukształtowanie parlamentu i konstytucja, państwo konstytucyjne nie było w stanie sprawować swojej władzy prawnej. Współistnienie tradycyjnych i reakcyjnych elementów, takich jak Chaninowie, przywódcy plemienni, populacje plemienne i właściciele zgodnie z elementami nowoczesnymi, intelektualiści i heterogeniczność rządzących elit politycznych, sprawiły, że rewolucja konstytucyjna nie była w stanie wywołać głębokich zmian polityczno-społecznych. W efekcie powstało szereg czynników wewnętrznych i zewnętrznych, takich jak kryzys finansowy, władza plemienna, traktat imperialistyczny z 1907 r., rozczarowanie elit politycznych, powstawanie sił odśrodkowych, niepewność i globalny chaos oraz rozwój krajów sąsiednich, różnorodność ideologiczna w zgodzie z geopolitycznym punktem widzenia były najważniejszymi czynnikami w przejściu do autorytarnego, biurokratycznego państwa Pahlawi oraz porażce procesu budowania narodu i upadku systemu polityczno-konstytucyjnego w Iranie
Determinanty udziału Chińskiej Republiki Ludowej w Misji Narodów Zjednoczonych w Sudanie Południowym
No full textThe purpose of the paper is to analyze and assess the determinants of the participation of the People’s Republic of China in the United Nations Mission in South Sudan. The first part of the paper presents the background of the Chinese army’s involvement in the Sudanese states, and the second part shows the specificity of its involvement in UNMISS. The next two parts deal, respectively, with political, military and strategic, and economic determinants of China’s involvement in this mission. The research problem is contained in the question what were the most important determinants of China’s involvement in the UN Mission in South Sudan? The hypothesis of the paper assumes that the main deterimnant of the involvement was the protection of China’s economic interests in South Sudan and East Africa. In addition, by being active in UN peacekeeping missions, China wants to strengthen this organization and create the image of the state responsible for maintaining international peace and security. The Chinese army is also interested in gaining experience in expeditionary mission to increase the ability of military operations in distant theaters. The method of text source analysis was used in the paper.Celem artykułu jest analiza i ocena determinantów udziału Chińskiej Republiki Ludowej w Misji Narodów Zjednoczonych w Sudanie Południowym. Pierwsza część artykułu ukazuje tło zaangażowania chińskiej armii w państwach sudańskich, a druga część specyfikę jej zaangażowania w UNMISS. Dwie kolejne części dotyczą odpowiednio politycznych, militarnych i strategicznych oraz gospodarczych powodów zaangażowania się Chin w tę misję. Problem badawczy zawiera się w pytaniu jakie były najważniejsze determinanty zaangażowania Chin w misję ONZ w Sudanie Południowym? Hipoteza artykułu zakłada, że główną determinantą z angażowania była ochrona interesów gospodarczych Chin w Sudanie Południowym i w Afryce Wschodniej. Ponadto, poprzez aktywność w misjach pokojowych ONZ Chiny chcą wzmacniać tę organizację i kreować wizerunek państwa odpowiedzialnego za utrzymanie międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa. Chińskiej armii zależy również na zdobywaniu doświadczeń w misjach ekspedycyjnych, aby zwiększać zdolność działań militarnych na odległych teatrach. W artykule skorzystano z metody analizy źródeł tekstowych
Sowieckie dziedzictwo i wyimaginowana przeszłość skupione na polu bitwy Lewantu
No full textThe article analyzes main drivers of the revitalization of the Soviet ideological narratives in Uzbekistan and Tajikistan. A key impetus for the study has been ever increasing number of the terrorist attacks claiming dozens of lives in Russia committed by Central Asian originated fighters as well as arrest of dozens of members of the various religious organizations banned in Uzbekistan and Tajikistan. The hypothesis rests on the assumption that ideological cacophony stemming from deep controversies embodied in the refashioned Soviet ideological narratives to me major cause of the problem. While employing the path dependence approach, I mainly point to interaction between the surge in the religious extremism and ideological disorientation caused by ideological disorientation in the region continuing since the breakdown of the Soviet Union in 1991 to address main research question “what are external implications of post-Soviet ideological narratives in Uzbekistan and Tajikistan?.” The paper finds out that the post-independent identity policies are not designed to build a new idea but to moot or keep at arms-length identities marginalized during the Soviet period. The Soviet legacy constitutes the core of the neo-ethnic identities introduced by former communist leaders just slightly refashioned with highly selective and politically motivated supplements. Sharp contradictions embodied in these narratives designed to ensure policy goals is among drivers of the ideological disorientation which in its turn acts as a breeding ground for the recruitment of Uzbek and Tajik youth to the global terrorist networks.Artykuł analizuje główne siły napędowe rewitalizacji sowieckich narracji ideologicznych w Uzbekistanie i Tadżykistanie. Kluczowym bodźcem do podjęcia badań jest stale rosnąca liczba ataków terrorystycznych, w których zginęły dziesiątki ofiar śmiertelnych w Rosji, popełnio nych przez bojowników pochodzących z Azji Środkowej, a także aresztowania kilkudziesięciu członków różnych organizacji religijnych zakazanych w Uzbekistanie i Tadżykistanie. Hipoteza opiera się na założeniu, że ideologiczna kakofonia wywodząca się z głębokich kontrowersji zawartych w przerobionych sowieckich narracjach ideologicznych jest główną przyczyną problemu. Stosując podejście „path dependence”, wskazuję przede wszystkim na interakcję między gwałtownym wzrostem ekstremizmu religijnego a dezorientacją ideologiczną spowodowaną dezorientacją ideologiczną w regionie trwającą od rozpadu Związku Radzieckiego w 1991 roku, aby odpowiedzieć na główne pytanie badawcze: „Jakie są zewnętrzne implikacje postsowieckich narracji ideologicznych w Uzbekistanie i Tadżykistanie?” Z artykułu wynika również, że post-niepodległościowa polityka tożsamości nie ma na celu budowania nowej idei, ale dyskutowania lub trzymania na dystans tożsamości marginalizowanych w okresie sowieckim. Sowiecka spuścizna stanowi rdzeń tożsamości neoetnicznych wprowadzonych przez byłych przywódców komunistycznych, tylko nieznacznie przerobionych z wysoce selektywnymi i politycznie umotywowanymi dodatkami. Ostre sprzeczności zawarte w tych narracjach, mające na celu zapewnienie celów politycznych, są jednym z czynników napędzających ideologiczną dezorientację, która z kolei działa jak wylęgarnia rekrutacji młodzieży uzbeckiej i tadżyckiej do globalnych sieci terrorystycznych
Miasta w kierunku globalnego zarządzania klimatem: jak praktyki dyplomacji miejskiej wspierają multilateralizm hybrydowy
No full textOne of the effects of globalization is the increasing number of transnational ties that central governments not only ceased to control but also ceased to participate in; therefore, in recent decades, cities have been increasingly motivated to respond to international issues and initiate various contacts with foreign economic, cultural, and political centres. This article examines practices of city diplomacy in light of the current climate crisis. Albeit cities could be in conflict with their central government, they are executing the global climate agenda. Nonetheless, how do we frame cities’ autonomous activities in the global governance agenda? The article seeks to determine whether the framework of hybrid multilateralism is the niche for cities to assume the role of the central government in defending common global values such as preservation of the environment when the state fails to do so. Based on a dataset consisting of various subnational initiatives responding to climate change, we suggest a remarkable growth in the pledges to the international climate agreements’ commitments involving many subnational actors. Through these pledges, cities enter the international negotiations with various partners under hybrid policy architecture.
Cities hold an enormous potential to influence the global conversation on climate change agenda. Furthermore, we conclude that cities are taking on the states’ role in global issues when they identify the inadequacy of the central governments’ action. Their conflict position forces them to carry out autonomous activities and fosters the new phenomenon of hybrid multilateralism.Jednym ze skutków globalizacji jest rosnąca liczba powiązań transnarodowych, w których rządy centralne nie tylko przestały je kontrolować, ale i w których przestały uczestniczyć. W związku z tym w ostatnich dziesięcioleciach miasta były coraz bardziej zmotywowane do reagowania na problemy międzynarodowe i inicjowania różnorodnych kontaktów z zagranicznymi ośrodkami gospodarczymi, kulturalnymi i politycznymi. W artykule przyjrzymy się praktykom dyplomacji miejskiej w świetle obecnego kryzysu klimatycznego. Chociaż miasta mogą być w konflikcie z rządem centralnym, realizują globalną agendę klimatyczną. Niemniej jednak powstaje pytanie, w jaki sposób umieścimy autonomiczne działania miast w agendzie globalnego zarządzania?
Artykuł ma na celu ustalenie, czy ramy multilateralizmu hybrydowego są niszą dla miast, które mogą przejąć rolę rządu centralnego w obronie wspólnych globalnych wartości, takich jak ochrona środowiska, gdy nie robi tego państwo. Opierając się na zbiorze danych składających się z różnych lokalnych inicjatyw reagujących na zmiany klimatu, sugerujemy znaczny wzrost zobowiązań w zakresie zobowiązań międzynarodowych porozumień klimatycznych z udziałem wielu podmiotów na szczeblu niższym niż krajowy. Dzięki tym zobowiązaniom miasta przystępują do międzynarodowych negocjacji z różnymi partnerami w ramach hybrydowej architektury polityki.
Miasta mają ogromny potencjał wpływania na globalną dyskusję na temat agendy zmian klimatycznych. Ponadto dochodzimy do wniosku, że miasta przejmują rolę państw w kwestiach globalnych, gdy stwierdzają nieadekwatność działań rządów centralnych. Konfliktowa pozycja zmusza je do prowadzenia autonomicznych działań i sprzyja nowemu zjawisku hybrydowego multilateralizmu
Identyfikacja jako wskaźnik entropii społecznej w warunkach globalizacji: ukraińskie realia i kontekst międzynarodowy
No full textThe purpose of the article is to show modern trends in identification in the context of globalization and the specific conditions of political and economic systems, to indicate ways of influencing their formation, to change the value paradigm of identification associated with harmonious human relations. А hypothesis is that modern identification in Ukraine does not correspond to the liberal-democratic tradition and will continue to generate conflict. The existing identification structure should be used to reorient individuals and groups to effective communication within organizations, which will contribute to the political stability and security of the state. The following approaches and research methods have been used as tools to achieve this purpose: synergetic method; the reflective method; the dialectical method; a comparative method; structural-systemic method; synthesis method. The article covers the following issues: Analysis of identification models; Features of the identification mechanism in post-soviet realities; Modern synergetic model of identification in Ukraine; Peculiarities of culture formation in the conditions of digital and socio-cultural globalization; A new approach to identification as a factor of political stability and security. The authors made the following conclusions: The “ethnic model” of identification turns into a strange attractor, resulting in the Ruelle-Takens scenario. According to the theory of synergetics, this scenario became possible after three bifurcations in the political and economic system of Ukraine over the past 29 years. The “turquoise paradigm” elements should be taken as a basis for model of national identity.Celem artykułu jest przedstawienie aktualnych trendów identyfikacji w kontekście globalizacji i specyficznych warunków systemów politycznych i gospodarczych, wskazanie sposobów wpływu na ich kształtowanie, zmiana paradygmatu wartościowego identyfikacji związanego z harmonijnymi relacjami międzyludzkimi. Hipoteza polega na tym, że współczesna identyfikacja na Ukrainie nie odpowiada tradycjom liberalno-demokratycznym i nadal będzie generować konflikty. Istniejące ramy identyfikacji powinny być wykorzystywane do reorientacji poszczególnych osób i grup na skuteczną komunikację w organizacjach, co przyczyni się do stabilności politycznej i bezpieczeństwa państwa. Jako narzędzia do osiągnięcia tego celu zastosowano następujące podejścia i metody badawcze: metodę synergiczną; metodę refleksyjną; metodę dialektyczną; metodę porównawczą; metodę strukturalno-systemową; metodę syntezy. W artykule omówiono następujące zagadnienia: analizę modeli identyfikacji; cechy mechanizmu identyfikacji w realiach postsowieckich; nowoczesny synergiczny model identyfikacji na Ukrainie; cechy kształtowania kultury w warunkach globalizacji cyfrowej i społeczno-kulturowej; nowe podejście do identyfikacji jako czynnika stabilności politycznej i bezpieczeństwa. Autorzy wyciągnęli następujące wnioski: „Model etniczny” identyfikacji przekształca się w dziwny atraktor, w wyniku czego powstaje scenariusz Ruelle-Takensa. Zgodnie z teorią synergii scenariusz ten stał się możliwy po trzech rozwidleniach w systemie politycznym i gospodarczym Ukrainy w ciągu ostatnich 29 lat. Elementy „paradygmatu turkusowego” należy traktować jako podstawę modelu tożsamości narodowej
Porządek międzynarodowy i problem dostępu pokonanego hegemona: przypadek Rosji w erze po zimnowojennej
No full textIt has been evident that Russia as the heir of Soviet foreign policy, could neither achieve to integrate herself into the international order, nor could the international order achieve to find a solution to Russian foreign policy identity quest. As long as Russia cannot find a stable and permanent status for herself in the world politics, her foreign policy will signify a permanent instability on the behalf of the international order. The current hegemonic international order is far from residing technical capabilities in terms of satisfying Russia’s foreign policy expectations, because it is unprecedentedly rigid in terms of allowing or refusing the incorporation of hegemonic power like Russia. While it cannot return to multipolarity, it could not set a community based international order either. Since the current international order was founded upon liberal anti-Soviet values, it entered into a lightness of exposing Russia to make clear-cut choices in her foreign policy. As much as the current international order was founded upon liberal anti-Soviet values, its demands from the new members would much higher that especially Russia would not easily adapt herself to.Za oczywisty fakt należy uznać, iż Rosja jako spadkobierczyni Związku Radzieckiego i jego polityki zagranicznej nie mogła skutecznie zintegrować się z obowiązującym porządkiem międzynarodowym. Równie bezspornym pozostawał fakt, iż system międzynarodowy nie mógł znaleźć dla Rosji i jej wizji polityki zagranicznej odpowiedniego miejsca, które by z jednej strony odpowiadało oczekiwaniom strony rosyjskiej, a z drugiej było zgodne z obowiązującymi zasadami ładu światowego. Zdaniem autora, dopóki Rosja nie znajdzie dla siebie stabilnego i trwałego miejsca w systemie międzynarodowym, jej polityka zagraniczna będzie stanowiła ciągłe wyzwanie dla stabilności międzynarodowej architektury bezpieczeństwa. Co więcej, współczesny hegemoniczny porządek międzynarodowy daleki jest od technicznych możliwości zaspokojenia aspiracji Rosji w zakresie jej polityki zagranicznej. Przyczyną tego stanu rzeczy jest bezprecedensowo sztywna natura wspomnianego porządku międzynarodowego, uniemożliwiająca Rosji realizację jej własnych hegemonicznych celów geopolitycznych. Zdaniem autora, współczesny ład międzynarodowy został zbudowany w oparciu o liberalne i antysowieckie zasady i wartości. Z tego też powodu Rosja, jako polityczna dziedziczka ZSRR, stając się w 1991 r. uczestniczką tego systemu, postawiona została przed wyzwaniami znacznie utrudniającymi jej integrację w ramach obowiązującej architektury ładu międzynarodowego