Przegląd Strategiczny
Not a member yet
500 research outputs found
Sort by
Od zniesienia granic do agencji geopolitycznej: ewoluujący dyskurs graniczny i terytorialny Rady Europejskiej
No full textThis article examines how the European Council has redefined its approach to borders, territoriality, and geopolitical agency in response to a shifting global order marked by multiple, overlapping crises. Through a content analysis of European Council Conclusions from 2022 to 2025, the study identifies six key thematic clusters that structure the EU’s border-related discourse. These include post-COVID debordering, external border protection, territorial integrity, strategic decoupling, the changing global order, and EU enlargement. The findings reveal a significant reorientation of the Council’s geopolitical focus toward Eastern Europe and the Middle East, with declining emphasis on broader regional frameworks. The analysis demonstrates how the European Council has evolved into a central geopolitical actor, actively shaping the EU’s external actions in times of profound instability.
Artykuł analizuje, w jaki sposób Rada Europejska redefiniuje swoje podejście do granic, terytorialności i sprawczości geopolitycznej w obliczu zmieniającego się ładu globalnego, charakteryzującego się wieloma nakładającymi się kryzysami. Poprzez analizę treści konkluzji Rady Europejskiej z lat 2022–2025 zidentyfikowano sześć głównych klastrów tematycznych strukturyzujących unijną narrację dotyczącą granic. Obejmują one: odbudowę strefy „bezgraniczności” po pandemii, ochronę granic zewnętrznych, integralność terytorialną jako zasadę porządku międzynarodowego, decoupling, zmieniający się porządek światowy oraz rozszerzenie UE. Wyniki wskazują na istotną reorientację geopolityczną Rady w kierunku Europy Wschodniej i Bliskiego Wschodu, przy jednoczesnym spadku znaczenia ogólnych kategorii regionalnych. Analiza dowodzi, że Rada Europejska aspiruje do roli kluczowego aktora geopolitycznego, aktywnie kształtującego działania zewnętrzne UE w warunkach głębokiej niestabilności
Strategiczne znaczenie trójkąta geopolitycznego: Bałkany, Południowy Kaukaz, Bliski Wschód dla Europy Środkowo-Wschodniej realizującej Inicjatywę Trójmorze (3SI)
No full textThe subject of the research work is the countries of the Three Seas Initiative, the Balkans, the South Caucasus, and the Middle East, which are creating new trade routes with a global dimension. The adopted research question is: What is the significance of the Balkans, South Caucasus, and Middle East Triangle for the role and position of Central and Eastern Europe implementing the Three Seas Initiative? To obtain an answer to the research question, proper methods were applied, which include historical and structural analysis, as well as case studies based on neorealism. They contributed to the thesis, claiming that this geopolitical triangle will provide a dynamic growth of the Three Seas Initiative’s states’ power in international relations as a global hub for trade and expanding economic and political balance of power. However, the key issue is the identity of Central and Eastern Europe, which shapes interests and the position in international relations. The results show the significance and importance of answering the research question because they help explain the process of shaping the new world order, in which supply chains and trade routes are key elements.Przedmiotem pracy badawczej są państwa obszaru Inicjatywy Trójmorza, Bałkanów, Południowego Kaukazu i Bliskiego Wschodu, które tworzą nowe szlaki handlowe o wymiarze globalnym. Przyjętym pytaniem badawczym jest jakie jest znaczenie Trójkąta Bałkany, Południowy Kaukaz, Bliski Wschód dla roli i pozycji Europy Środkowo-Wschodniej realizującej Inicjatywę Trójmorza? Aby uzyskać odpowiedź na pytanie badawcze, zastosowano odpowiednie metody, do których zaliczono analizę historyczną i strukturalną, a także studia przypadków bazujące na neorealizmie. Przyczyniły się one do tezy, którą jest twierdzenie, że ten trójkąt geopolityczny zapewni dynamiczny wzrost znaczenia państw Inicjatywy Trójmorza w stosunkach międzynarodowych jako globalne centrum handlu oraz dostarczy równowagę sił gospodarczych i politycznych. Jednak kluczową kwestią jest tożsamość Europy Środkowo-Wschodniej, która kształtuje interesy oraz pozycję w stosunkach międzynarodowych. Uzyskane wyniki ukazują duże znaczenie i ważność odpowiedzi na pytanie badawcze, ponieważ pomagają one wyjaśnić proces kształtowania nowego porządku świata, w którym łańcuchy dostaw i szlaki handlowe stanowią kluczowy element
Indywidualny terroryzm dżihadystyczny. Analiza wybranych przykładów działalności terrorystycznej dżihadystów w Unii Europejskiej
No full textThis article analyzes a relatively new form of Islamic terrorist engagement in asymmetric warfare against the West. The main manifestation of this activity is so-called individual Jihadist terrorism. It differs tactically from the classic tactics used by so-called individual terrorists. Individual jihadist terrorism involves the involvement of individuals (rarely small groups of jihadists) in terrorist activity carried out on behalf of, and most often through, indirect support (rarely operational, often propaganda and media) of, the existing network structure of the jihadist movement. The key characteristics of this phenomenon were identified based on a detailed analysis of terrorist attacks carried out in selected European Union countries: France, Germany, and the United Kingdom.W niniejszym artykule analizie poddano relatywnie nową formę zaangażowania terrorystów islamskich w asymetryczną walkę z Zachodem. Głównym przejawem tej aktywności jest tzw. indywidualny terroryzm dżihadystyczny. W taktycznym wymiarze różni się, od klasycznej taktyki stosowanej przez tzw. terrorystów indywidualnych. Indywidualny terroryzm dżihadystyczny polega bowiem w szczególności na zaangażowaniu pojedynczych osób (rzadko małych grup dżihadystów) w aktywność terrorystyczną realizowaną na rzecz i dzięki najczęściej pośredniemu wsparciu (rzadko operacyjnemu, często zaś propagandowo-medialnemu) istniejącej sieciowej struktury ruchu dżihadystycznego. Najważniejsze cechy tego fenomenu zostały określone w oparciu o szczegółową analizę zamachów terrorystycznych przeprowadzonych w wybranych państwach Unii Europejskiej: we Francji, Niemczech i Wielkiej Brytanii
Wojna w Ukrainie a koncepcja stałej bazy Sił Zbrojnych USA w Polsce
No full textThe United States is the most important external guarantor of Poland’s security. For this reason, the Polish authorities have been seeking the closest possible allied relations with the USA for years, including its military presence on Polish territory. The outbreak of a full-scale war in Ukraine confirmed that the threat from Russia still exists and that it is necessary to increase deterrence and defense on NATO’s eastern flank. The aim of this article is to analyze and assess the possibility of locating a permanent base of the US Armed Forces in Poland in the context of the war in Ukraine. The hypothesis assumes that with the Russian invasion of Ukraine in 2022, the chance of permanent US military stationing in Poland has increased. We are currently observing a shift in the center of gravity of European security from Western Europe to Central and Eastern Europe. Due to Poland’s close relations with the US, increasing military potential, and a decisive response to the war in Ukraine, the American authorities perceive Poland as an increasingly important pillar of European security. The prevailing view among American scientists and experts is that after the outbreak of a full-scale war in Ukraine, the permanent stationing of US troops in Poland has become more realistic. However, such a decision will probably not be made during the war, as it could negatively affect its course. The final decision on this issue will depend largely on how the war in Ukraine ends. In addition, Poland must convince the US that it can competently bear responsibility for the security of NATO’s eastern flank. As part of the research, interviews were conducted with American scientists and experts. The article also used the method of content analysis of text sources.Stany Zjednoczone są najważniejszym zewnętrznym gwarantem bezpieczeństwa Polski. Z tego względu polskie władze od lat zabiegają o jak najbliższe stosunki sojusznicze z USA, w tym ich obecność wojskową na terytorium Polski. Wybuch pełnoskalowej wojny w Ukrainie potwierdził, że zagrożenie ze strony Rosji nadal istnieje i konieczne jest zwiększanie odstraszania i obrony na wschodniej flance NATO. Celem artykułu jest analiza i ocena możliwości umiejscowienia w Polsce stałej bazy Sił Zbrojnych USA w kontekście wojny w Ukrainie. Hipoteza zakłada, że wraz z inwazją rosyjską na Ukrainę z 2022 roku wzrosła szansa na stałe stacjonowanie wojskowe USA w Polsce. Obecnie obserwujemy przenoszenie się punktu ciężkości bezpieczeństwa europejskiego z Europy Zachodniej do Europy Środkowo-Wschodniej. Ze względu na bliskie stosunki Polski z USA, wzrastający potencjał militarny i zdecydowaną odpowiedź na wojnę w Ukrainie, amerykańskie władze postrzegają Polskę jako coraz bardziej istotny filar europejskiego bezpieczeństwa. Wśród amerykańskich naukowców i ekspertów przeważa pogląd, że po wybuchu pełnoskalowej wojny w Ukrainie bardziej realne stało się stałe stacjonowanie wojsk USA w Polsce. Prawdopodobnie jednak decyzja taka nie zostanie podjęta w trakcie wojny, gdyż mogłoby to negatywnie wpłynąć na jej przebieg. Ostateczna decyzja w tej kwestii w głównej mierze zależeć będzie od sposobu zakończenia wojny w Ukrainie. Ponadto Polska musi utwierdzić USA w przekonaniu, że potrafi kompetentnie ponosić odpowiedzialność za bezpieczeństwo wschodniej flanki NATO. W ramach badań przeprowadzono wywiady z amerykańskimi naukowcami i ekspertami. W artykule skorzystano również z metody analizy treści źródeł tekstowych
Polityka zagraniczna prezydenta R. T. Erdoğana w kontekście smart power
No full textPresident R. T. Erdoğan’s policy is complex and multifaceted – on the one hand aggressive, and on the other subdued. The aim of the article is to analyze of the strategy used by President R. T. Erdoğan in foreign policy in the context of the definition of smart power introduced by J. Nye. The paper poses the following research question: Does President R. T. Erdoğan’s foreign policy be described as smart power? The following research hypothesis poses in the paper: President R. T. Erdoğan’s foreign policy can be described as smart power, as he skillfully uses selected types of hard and soft power, and other tactics in his actions, strengthening Türkiye’s position on the international arena. The following methods were used: deduction and comparative analysis. The period from 2020 to 2024 was analyzed. The main conclusion of the considerations is as follows. President R. T. Erdoğan’s actions in foreign policy are not limited only to the use of hard and soft power, i.e. smart power as defined by J. Nye. Hence, the work includes the author’s proposal to expand J. Nye’s definition it to include aspects used by the President of Türkiye on the international arena, creating a new, extended definition, corresponding to the foreign policy of R. T. Erdoğan. The article also proposes the introduction of a concept opposed to smart power – imprudent power.Polityka prezydenta R. T. Erdoğana jest złożona i wieloaspektowa – z jednej strony agresywna, z drugiej stonowana. Celem artykułu jest analiza strategii stosowanej przez prezydenta R. T. Erdoğana w polityce zagranicznej w kontekście definicji smart power wprowadzonej przez J. Nye. W artykule postawiono następujące pytanie badawcze: Czy politykę zagraniczną prezydenta R. T. Erdoğana można określić jako smart power? W artykule postawiono następującą hipotezę badawczą: Politykę zagraniczną prezydenta R. T. Erdoğana można określić jako smart power, ponieważ umiejętnie wykorzystuje on wybrane rodzaje hard i soft power oraz inne taktyki w swoich działaniach, wzmacniając pozycję Turcji na arenie międzynarodowej. Wykorzystano następujące metody: dedukcji i analizę porównawczą. Przeanalizowano okres od 2020 do 2024 roku. Główny wniosek z rozważań jest następujący. Działania prezydenta R. T. Erdoğana w polityce zagranicznej nie ograniczają się wyłącznie do stosowania hard i soft power, czyli smart power w rozumieniu definicji J. Nye. Stąd też praca zawiera propozycję autorki, aby rozszerzyć definicję J. Nye o aspekty wykorzystywane przez prezydenta Turcji na arenie międzynarodowej, tworząc nową, rozszerzoną definicję, odpowiadającą polityce zagranicznej R. T. Erdoğana. W artykule zaproponowano również wprowadzenie pojęcia przeciwstawnego smart power – imprudent power
Redefinicja dyplomacji w epoce cyfrowej: wyzwania, szanse i dylematy etyczne
No full textThe rapid development of information and communication technologies (ICTs) has transformed how diplomacy is conducted in the 21st century. Digital diplomacy, or using ICTs to achieve diplomatic objectives, has become a key tool for states and non-state entities to communicate, negotiate, and influence global affairs. However, digitization also poses new challenges and risks for the practice and norms of diplomacy, such as cyberattacks, disinformation, and the digital divide.
The paper adopts a mixed-methods approach, combining a literature review and case studies, analyzes digital diplomacy’s main features, benefits, and drawbacks, compares the experiences and strategies of different bodies, such as the European Union and Kosovo, and the impact of AI in diplomacy, etc. It also examines the ethical and social implications of digital diplomacy and its influence on the principles and values of traditional diplomacy.The digital diplomacy can enhance diplomacy’s efficiency, inclusiveness, and transparency, but it can also undermine its credibility, security, and accountability. It is a new and evolving phenomenon that offers both advantages and disadvantages for the conduct of international relations. Based on that, it can be concluded that the digital diplomacy requires a careful balance between innovation and regulation and it should be guided by a set of norms and standards that respect the interests and rights of all stakeholders.Dynamiczny rozwój technologii informacyjno-komunikacyjnych (ICT) zasadniczo przekształcił sposób prowadzenia dyplomacji w XXI wieku. Dyplomacja cyfrowa, rozumiana jako wykorzystanie ICT do realizacji celów dyplomatycznych, stała się kluczowym narzędziem państw oraz podmiotów niepaństwowych w procesach komunikacji, negocjacji i oddziaływania na sprawy globalne. Jednocześnie proces cyfryzacji generuje nowe wyzwania i zagrożenia dla praktyki oraz norm dyplomatycznych, w tym cyberataki, dezinformację czy pogłębianie się podziału cyfrowego.Artykuł, opierając się na podejściu metod mieszanych, łączącym przegląd literatury z analizą studiów przypadku, bada podstawowe cechy, korzyści i ograniczenia dyplomacji cyfrowej. Porównuje doświadczenia i strategie różnych podmiotów – m.in. Unii Europejskiej oraz Kosowa – uwzględniając również wpływ sztucznej inteligencji na praktyki dyplomatyczne. Analizie poddano także etyczne i społeczne implikacje dyplomacji cyfrowej oraz jej oddziaływanie na zasady i wartości dyplomacji tradycyjnej.Dyplomacja cyfrowa może sprzyjać zwiększeniu efektywności, inkluzywności i transparentności procesów dyplomatycznych, lecz równocześnie niesie ryzyko osłabienia ich wiarygodności, bezpieczeństwa i odpowiedzialności. Stanowi zatem zjawisko nowe i dynamicznie ewoluujące, oferujące zarówno istotne korzyści, jak i poważne wyzwania dla współczesnych stosunków międzynarodowych. W konsekwencji należy stwierdzić, że dyplomacja cyfrowa wymaga wyważenia innowacyjności i regulacji oraz powinna być prowadzona w oparciu o zestaw norm i standardów respektujących interesy i prawa wszystkich interesariuszy
Wrażliwość systemów transportowych w globalnym bezpieczeństwie żywnościowym. Przykład wojny w Ukrainie
No full textThis article analyses the vulnerability of global food transport systems, using the Russia – Ukraine war as an example. It is an attempt to critically identify and conceptually frame an often overlooked problem in food security governance: the strategic fragility of transport infrastructure. Using a geopolitical and infrastructural lens, the article demonstrates how armed conflict can disrupt international food flows not only through production shocks but by undermining vital logistical corridors. While emergency solutions such as the EU’s Solidarity Lanes provided partial relief, the article argues that more strategic, long-term approaches are needed. It concludes that building resilient food transport systems is not merely a technical matter but a geopolitical priority, especially for institutions engaged in global or regional food governance.Artykuł analizuje podatność globalnych systemów transportu żywności na zakłócenia, na przykładzie wojny rosyjsko-ukraińskiej. Stanowi próbę krytycznej identyfikacji i konceptualizacji często pomijanego problemu w zarządzaniu bezpieczeństwem żywnościowym – strategicznej kruchości infrastruktury transportowej. W ujęciu geopolitycznym i infrastrukturalnym pokazano, że konflikty zbrojne destabilizują światowe przepływy żywności nie tylko przez zakłócenia produkcji, ale także przez przerwanie kluczowych korytarzy logistycznych. Choć doraźne inicjatywy, takie jak Szlaki Solidarności Unii Europejskiej, przyniosły częściową ulgę, konieczne są bardziej strategiczne i długofalowe rozwiązania. W konkluzji podkreślono, że budowa odpornych systemów transportu żywności to nie tylko kwestia techniczna, lecz geopolityczny priorytet, szczególnie dla instytucji zaangażowanych w globalne lub regionalne zarządzanie żywnością
Polityka bezpieczeństwa energetycznego w Unii Europejskiej – przykład Hiszpanii. Rozwój energetyki odnawialnej – skutki społeczno-gospodarcze i środowiskowe w Galicji
No full textEnergy security remains a multifaceted and dynamic concept influenced by a variety of factors, including geopolitical developments, technological advances, and environmental considerations. The field continues to evolve, addressing new challenges and striving to balance competing objectives for a resilient and sustainable energy future. Traditional approaches to state security usually focus on military, political, economic, social, and environmental threats. The analysis of offshore wind energy technology, particularly floating wind farms, presents critical insights into how this sector can stimulate economic growth, enhance local employment opportunities, and foster sustainable community development. The exploration of Spain’s ambitious energy goals, in the context of its National Integrated Energy and Climate Plan, highlights the economic strategies employed to transition toward a sustainable energy model. The development of offshore wind energy in Spain reflects a commitment to increasing renewable energy production while considering the potential impacts on local communities, marine transportation and navigation in the territory. Spain‘s ambitious goals include generating 48% of its energy consumption from renewable sources by 2030, alongside a significant push for offshore wind capacity with plans to install 3,000 megawatts of floating wind capacity, Spain has a target to become a leader in this sector. However, managing offshore wind projects requires careful planning to mitigate disruptions to submarine noise and marine ecosystems considering locations fo wind resource, permissions, technical knowledge and strategical structures. Proposed allocations from wind farm revenues include funding for community projects, support for the investments in sustainable infrastructure. Offshore wind energy can contribute significantly to environmental sustainability while fostering socioeconomic development, promoting a balanced approach to renewable energy initiatives with an attractive financial plan.Bezpieczeństwo energetyczne pozostaje pojęciem wieloaspektowym i dynamicznym, na które wpływ ma wiele czynników, w tym rozwój sytuacji geopolitycznej, postęp technologiczny i względy środowiskowe. Dziedzina ta stale się rozwija, stawiając czoła nowym wyzwaniom i dążąc do zrównoważenia konkurujących ze sobą celów na rzecz odpornej i zrównoważonej przyszłości energetycznej. Tradycyjne podejście do bezpieczeństwa państwa zwykle koncentruje się na zagrożeniach militarnych, politycznych, gospodarczych, społecznych i środowiskowych. Bezpieczeństwo energetyczne UE stało się niezwykle kluczowym zagadnieniem w związku z zagrożeniami, jakie przyniosła państwom członkowskim wojna na Ukrainie. Uświadomiła ona, iż nadmierne uzależnienie od jednego dostawcy, w tym wypadku Rosji może być niebezpieczne. Stąd sukcesywnie UE skupia swoją uwagę na innych sposobach pozyskiwania energii. Przykład Hiszpanii, wykorzystania jej podencjału w obszarze energii odnawialnej, jest przedmiotem analizy, stanowiącej zawartość tego artykułu. Multidyscyplinarny charakter tej analizy, rozszerza jej wątki z perspektywy geopolitycznej na aspekty ekonomiczne oraz technologiczne, a nawet ekologiczne. Podstawowe pytania badawcze nie dotyczą tylko i wyłącznie aspektów bezpieczeństwa energetycznego UE, dotyczą one również innych jego wymiarów. Analiza technologii morskiej energetyki wiatrowej, w szczególności pływających farm wiatrowych, przedstawia kluczowe informacje na temat tego, w jaki sposób sektor ten może stymulować wzrost gospodarczy, zwiększać lokalne możliwości zatrudnienia i wspierać zrównoważony rozwój społeczności. Analiza ambitnych celów energetycznych Hiszpanii w kontekście Krajowego Zintegrowanego Planu na rzecz Energii i Klimatu podkreśla strategie gospodarcze stosowane w celu przejścia na zrównoważony model energetyczny. Rozwój morskiej energetyki wiatrowej w Hiszpanii odzwierciedla zaangażowanie w zwiększenie produkcji energii ze źródeł odnawialnych, biorąc pod uwagę potencjalny wpływ na społeczności lokalne, transport morski i nawigację na tym terytorium. Ambitne cele Hiszpanii obejmują wytwarzanie 48% energii ze źródeł odnawialnych do 2030 r., a także znaczny nacisk na moce morskiej energetyki wiatrowej z planami zainstalowania 3 000 megawatów pływających mocy wiatrowych, Hiszpania ma cel, aby stać się liderem w tym sektorze. Zarządzanie projektami morskiej energetyki wiatrowej wymaga jednak starannego planowania w celu złagodzenia zakłóceń w hałasie podmorskim i ekosystemach morskich, biorąc pod uwagę lokalizacje zasobów wiatrowych, pozwolenia, wiedzę techniczną i struktury strategiczne. Proponowane środki z dochodów z farm wiatrowych obejmują finansowanie projektów wspólnotowych, wsparcie inwestycji w zrównoważoną infrastrukturę. Morska energia wiatrowa może w znacznym stopniu przyczynić się do zrównoważenia środowiskowego, jednocześnie wspierając rozwój społeczno-gospodarczy, promując zrównoważone podejście do inicjatyw w zakresie energii odnawialnej wraz z atrakcyjnym planem finansowym
Nauczyciele, obywatele, pracownicy prekaryjni? – bezpieczeństwo stosunków pracy w zawodzie nauczyciela w Polsce: między oczekiwaniami a rzeczywistością
No full textIn 21st-century Poland, the teaching profession faces a profound contradiction: whilst teachers are socially respected for their authority and mission, they experience significant labour precarity characterised by inadequate compensation and often challenging working conditions. This study examines the position of Polish teachers through two major angles: the Teacher-Citizen concept and the profession’s pronounced feminisation, with women comprising 84% of the teaching workforce.The study then applies Guy Standing’s labour security classification and employs mixed methods including analysis of online forums, policy documents, and interviews with female teachers, revealing acute challenges in three key areas: income security (with salaries among the EU’s lowest), work security (unpaid overtime and blurred work-life boundaries), and labour market security (critical staffing shortages). Analysis of 2023 parliamentary election manifestos reveal a significant gap between political promises and policy implementation regarding teacher welfare. Despite widespread rhetoric about salary increases, substantive improvements remain limited. The research concludes that addressing teacher precarity requires comprehensive national policy intervention, including substantial salary increases and recognition of the gendered dimensions of educational labour, with broader implications for understanding labour precarity in feminised public sector professions across Europe.W Polsce profesja nauczycielska stoi w obliczu głębokiej sprzeczności: podczas gdy nauczycielki i nauczyciele cieszą się społecznym szacunkiem ze względu na swój autorytet i misję, doświadczają znaczącej prekaryzacji pracy charakteryzującej się nieodpowiednim wynagrodzeniem i nierzadko trudnymi warunkami pracy. Niniejsze badanie analizuje sytuację polskiej kadry nauczycielskiej z dwóch głównych perspektyw: koncepcji Nauczyciela-Obywatela oraz wyraźnej feminizacji zawodu (kobiety stanowią 84%).Badanie następnie stosuje klasyfikację bezpieczeństwa pracy Guy Standinga i wykorzystuje metody mieszane, w tym analizę forów internetowych, dokumentów programowych oraz wywiady pogłębione z nauczycielkami, ujawniając poważne wyzwania w trzech kluczowych obszarach: bezpieczeństwo dochodowe (z pensjami należącymi do najniższych w UE), bezpieczeństwo pracy (niepłatne nadgodziny i zatarte granice między pracą a życiem prywatnym) oraz bezpieczeństwo rynku pracy (krytyczne niedobory kadrowe). Analiza manifestów wyborczych z wyborów parlamentarnych 2023 roku ujawnia znaczącą lukę między obietnicami politycznymi a wdrażaniem polityki dotyczącej dobrostanu nauczycieli. Pomimo szerokiej retoryki o podwyżkach wynagrodzeń, rzeczywiste ulepszenia pozostają ograniczone. Autorki konkludują, że rozwiązanie problemu prekaryzacji nauczycieli wymaga kompleksowej interwencji politycznej na poziomie krajowym, w tym znaczących podwyżek wynagrodzeń i uznania wymiarów pracy edukacyjnej warunkowanych płcią, co ma szersze implikacje dla zrozumienia prekaryzacji pracy w sfeminizowanych zawodach sektora publicznego w całej Europie
Wojna hybrydowa w ramach geopolityki euroazjatyckiej. Gruzja – studium przypadku
No full textThis comprehensive study focuses on the complicated landscape of hybrid warfare, providing a nuanced exploration of its evolving nature and paramount significance in contemporary geopolitics. Focused on Eurasian security, the research particularly highlights into the experiences of Georgia, offering a meticulous definition and conceptual framework for hybrid warfare. It traces the historical evolution of hybrid warfare tactics, unveiling their adaptation in modern conflicts. The study meticulously examines manifestations and implications within Georgia’s security dynamics, encompassing cyber-attacks, disinformation campaigns, and proxy warfare.Expanding its scope, the research provides an overview of the broader Eurasian geopolitical landscape, unpacking regional power dynamics and exploring the strategic interests of major actors such as Russia, NATO, and China. In a dedicated analysis of Georgia, the study explores the nation’s strategic importance, alliances, and conflicts, shedding light on its multifaceted role within Eurasia.The article also scrutinizes the implications of hybrid warfare on Eurasian security, assessing its impact on regional stability and security dynamics. The study highlights the challenges posed by hybrid warfare tactics, especially in the realms of cyber attacks and information warfare, to traditional security frameworks.Shifting focus to international collaboration, the article evaluates the role of international organizations in deterring hybrid threats in the region as well as it intricates dynamics of hybrid warfare in Georgia within the broader context of Eurasian security. This research contributes valuable insights for scholars, policymakers, and practitioners grappling with the complex challenges presented by hybrid warfare in the contemporary geopolitical landscape.To kompleksowe studium skupia się na skomplikowanym krajobrazie wojny hybrydowej, zapewniając precyzyjną eksplorację jej ewoluującej natury i nadrzędnego znaczenia we współczesnej geopolityce. Koncentrując się na bezpieczeństwie euroazjatyckim, badanie szczególnie podkreśla doświadczenia Gruzji, przedstawiając dokładną definicję i ramy koncepcyjne wojny hybrydowej. Śledzi historyczną ewolucję taktyk wojny hybrydowej, ujawniając ich adaptację do współczesnych konfliktów. Skrupulatnie analizuje przejawy i implikacje w ramach zmieniającej się dynamiki bezpieczeństwa Gruzji obejmując: cyberataki, kampanie dezinformacyjne i wojny zastępcze.Rozszerzając swój zakres, zapewnia przegląd eurazjatyckiego krajobrazu geopolitycznego, ukazując regionalną dynamikę siły i definiując strategiczne interesy głównych aktorów, takich jak Rosja, NATO i Chiny. W analizie poświęconej Gruzji, ukazuje strategiczne znaczenie tego kraju, sojusze i konflikty, rzucając światło na jego wielopłaszczyznową i wielokierunkową rolę w Eurazji.Artykuł podnosi również implikacje wojny hybrydowej dla bezpieczeństwa Eurazji, oceniając jej wpływ na stabilność i poziom bezpieczeństwa w regionie. Podkreśla wyzwania, jakie taktyka wojny hybrydowej, zwłaszcza w sferze cyberataków i wojny informacyjnej, stawia przed tradycyjnymi ramami bezpieczeństwa.Skupiając się na współpracy międzynarodowej, autorzy oceniają także rolę organizacji międzynarodowych w powstrzymywaniu zagrożeń hybrydowych w regionie oraz przedstawiają dynamikę wojny hybrydowej w Gruzji w szerszym kontekście bezpieczeństwa euroazjatyckiego. Badania te wnoszą cenne spostrzeżenia dla naukowców, decydentów i praktyków zmagających się ze złożonymi wyzwaniami związanymi z wojną hybrydową we współczesnym krajobrazie geopolitycznym