Przegląd Politologiczny
Not a member yet
968 research outputs found
Sort by
Święta i świętowanie jako sposób komunikowania o przeszłości państwa – przykład Polski
Full text linkCreating the symbolic space of the state is one of the most important responsibilities of those in power. This authority is manifested, among other things, by creating memory maps, erecting monuments, properly naming streets, squares, and public institutions, and organizing the calendar of holidays. Holidays and celebrations are an excellent tool for communicating with society and an important element of the state’s politics of memory. One of the fundamental questions its creators ask themselves is: How should society learn about a past it has not experienced?The study of symbolic space requires a methodological approach that combines many aspects. One of these is the analysis of a specific example: holidays and anniversaries in two dimensions: national and local, as well as the ways in which they are celebrated. The primary methods include content analysis, rooted in cultural studies, and an anthropological approach to examining holiday ritualization processes. In practice, this means combining approaches from various research areas in the process of observing the phenomena in question. This is due to the fact that national holidays, anniversaries of historically significant events and the ways of celebrating them, are specific communication activities characterized by multi-codes and a variety of – often difficult to capture – indicators. The most crucial issue here is the analysis of the communication process itself and the context of this activity along the lines: sender – content – medium – recipient. In the case of holidays and important anniversaries, this means the following relationships: those in power – narrative of the past – holiday – society.
The aim of the study is to show – using the example of the Polish calendar of holidays, containing national anniversaries in the 20th and 21st centuries – the mechanisms and tools used by those in power to build an appropriate historical narrative.Kreowanie przestrzeni symbolicznej państwa to jedna z ważniejszych kompetencji rządzących. Uprawnienie to znajduje wyraz m.in. w tworzeniu map pamięci, stawianiu pomników, właściwym nazewnictwie ulic, placów, instytucji publicznych oraz organizowaniu kalendarza świąt. Święta i świętowanie są doskonałym narzędziem do komunikowania się ze społeczeństwem i ważnym elementem systemu polityki pamięci państwa. Jedno z podstawowych pytań, jakie zadają sobie jej twórcy, brzmi: Jak społeczeństwo powinno poznawać przeszłość, której nie doświadczyło?Badanie przestrzeni symbolicznej wymaga podejścia metodologicznego, które łączy wiele aspektów. Jednym z nich jest analiza konkretnego przypadku: święta i rocznicy w dwóch wymiarach, państwowym oraz lokalnym, a także sposobów ich obchodzenia. Do podstawowych metod wykorzystanych w opracowaniu zaliczyć należy analizę treści wyrastającą ze studiów kulturowych oraz podejście antropologiczne, służące badaniu procesów rytualizacji świąt. W procesie obserwacji przywołanych zjawisk oznacza to połączenie podejść pochodzących z różnych obszarów badawczych. Praktyka ta wynika z faktu, że święta państwowe, rocznice istotnych historycznie wydarzeń oraz sposoby ich obchodzenia, są specyficznym działaniem komunikacyjnym cechującym się wielokodowością oraz różnorodnością – często trudno uchwytnych – wskaźników. Najistotniejszą kwestią jest analiza samego procesu komunikacji oraz kontekstowość tego działania na linii: nadawca – treść – medium – odbiorca. W przypadku świąt i ważnych rocznic oznacza to następujące zależności: rządzący – narracja przeszłości – święto – społeczeństwo.Celem opracowania jest ukazanie – na przykładzie polskiego kalendarza świąt i określonych w nim rocznic państwowych w XX i XXI wieku – mechanizmów i narzędzi, którymi posługują się rządzący w budowaniu właściwej narracji historycznej
Kościół wobec pamięci zbiorowej Polaków. Millenium chrztu Polski – studium przypadku
Full text linkThe Catholic Church is today one of the key actors in Poland’s politics of memory, understood as efforts aimed at shaping the collective memory of society by establishing a dominant tone in the public discourse on the past. Securing a privileged position in the struggle over the interpretation of history has become not only an expression of the ambitions of various institutions and groups, but also a manifestation of a realistic conviction that the past – and, more precisely, its assessment and interpretation – offers a path toward legitimising their current public role. Shaping a desired image of the past is closely linked to the pursuit of several objectives by the institutional Church, among which are the preservation of its significant presence in public life and its continued participation as an influential actor in public debate. For this reason, alongside other participants in the public sphere, the Church developed its own version of a “politics of memory” and sought, through it, to influence the collective memory of Poles. This activity was already evident during the communist period, and the 1966 Millennium of the Baptism of Poland represents a particularly important moment in which various strands of this policy converged.The article attempts to reconstruct the Church’s vision of the millennium, outline the main themes present in millennial documents and episcopal speeches, and analyse the contemporary ecclesiastical programme for presenting the past and the objectives it sought to achieve. The author argues that the primary goal of the Church’s “politics of memory” during the millennium celebrations was defensive in nature, serving as a response to the deliberate and systematic state policy of marginalising the Church in the public sphere. Through this strategy, the Church defended its role as an institution shaping national identity and the value system of Polish society. The millennial strategy also aimed to maintain the Church’s real social and political standing by reinforcing traditional forms of Polish religiosity – popular, mass-based, and grounded in the identification of Polishness with Catholicism. In pursuit of these goals, the past became subject to instrumentalisation by both sides of the ideological and political conflict: the Church and the communist authorities. This occurred through the selective emphasis of historical events and, at times, through assigning them conflicting interpretations. In this dispute, the Church enjoyed significantly greater credibility than the communist regime, which only in the 1960s began to incorporate positive references to the thousand-year tradition of Polish statehood into its own strategy of legitimation.Kościół katolicki jest w dzisiejszej Polsce jednym z ważniejszych podmiotów polityki pamięci. Jest ona definiowana jako działania na rzecz ukształtowania pamięci zbiorowej społeczeństwa poprzez ustanowienie dominującego tonu w publicznym dyskursie o przeszłości. Zdobycie uprzywilejowanej pozycji w walce o kształt tej pamięci stało się przejawem nie tylko ambicji rozmaitych instytucji i środowisk, ale również wyrazem realistycznego przeświadczenia, które każe w przeszłości, a raczej w jej ocenie i interpretacji, szukać drogi do legitymizacji swej aktualnej roli publicznej. Kształtowanie pożądanego obrazu przeszłości związane jest z realizacją wielu celów instytucjonalnego Kościoła. Są wśród nich: dążenie do zachowania istotnego miejsca w życiu publicznym i pozostanie liczącym się uczestnikiem publicznej debaty. Dlatego obok pozostałych uczestników życia publicznego wypracował on własną wersję „polityki pamięci” i stara się poprzez nią wpłynąć na kształt pamięci zbiorowej Polaków. Była ona uprawiana przez Kościół już w okresie PRL a momentem, w którym można było obserwować szczególny zbieg jej wątków były obchody Milenium chrztu Polski w 1966 r.Artykuł jest próbą odtworzenia kościelnej wizji tysiąclecia, zarysowania głównych wątków, które pojawiają się w milenijnych dokumentach i wystąpieniach hierarchów oraz rekonstrukcji ówczesnego kościelnego programu prezentowania przeszłości, i celów, jakie miały być za jego pośrednictwem realizowane. Autor podkreśla, iż główny cel „kościelnej polityki pamięci” okresu milenijnego miał raczej charakter defensywny i był reakcją na świadomą oraz zaplanowaną politykę wypierania Kościoła ze sfery publicznej, bronił on w ten sposób swej roli, jako instytucji kształtującej tożsamość narodową i system wartości Polaków. Milenijna strategia Kościoła była też próbą utrzymania realnej pozycji Kościoła dzięki wzmocnieniu tradycyjnej formy polskiej religijności: ludowej, masowej, odwołującej się do utożsamienia polskości i katolicyzmu. Wobec takich celów przeszłość stała się przedmiotem instrumentalizacji przez obie strony ówczesnego ideowo-politycznego sporu, kościelną i państwową. Czyniono tak poprzez odpowiednią ekspozycję różnych wydarzeń z przeszłości, niekiedy zaś przez nadawanie im odmiennych interpretacji. Kościół był w tym sporze stroną dysponującą większą wiarygodnością, aniżeli władze komunistyczne, które dopiero w latach sześćdziesiątych uczyniły pozytywne odwołania do tysiącletniej tradycji polskiej państwowości częścią swej strategii legitymizacyjnej
Zarządzanie polityką innowacyjną w Unii Europejskiej i Chinach: analiza porównawcza
No full textThe article presents a comparison of innovation policy governance in China and the European Union (EU), taking into account the impact of institutional configurations and interactions on mode of governance. It is based on a comparative method, analysing the specific governance solutions of both entities. The hierarchical governance model prevails in China, where the main role belongs to the central government, while in the EU there is a multi-level governance system involving central and regional institutions. The key result is the identification of differences and similarities in the approach to innovation policy governance. Centralisation in China favours efficient governance, while flexibility and adaptation to local needs are more pronounced in the EU. The conclusion suggests that the mode of governance of innovation policy should be adapted to the specific socio-economic and political contexts of each region in order to effectively support innovation and increase competitiveness.Artykuł przedstawia porównanie governance polityki innowacyjnej w Chinach i Unii Europejskiej (UE), biorąc pod uwagę wpływ konfiguracji instytucjonalnych i interakcji na sposób zarządzania. Opiera się na metodzie porównawczej, analizując konkretne rozwiązania zarządzania obu podmiotów. W Chinach przeważa hierarchiczny model zarządzania, gdzie główną rolę odgrywa rząd centralny, podczas gdy w UE istnieje wielopoziomowy system zarządzania obejmujący instytucje centralne i regionalne. Kluczowym wynikiem jest identyfikacja różnic i podobieństw w podejściu do zarządzania polityką innowacyjną. Centralizacja w Chinach sprzyja efektywnemu zarządzaniu, podczas gdy elastyczność i dostosowanie do lokalnych potrzeb są bardziej widoczne w UE. Wniosek sugeruje, że sposób zarządzania polityką innowacyjną powinien być dostosowany do konkretnych kontekstów społeczno-ekonomicznych i politycznych każdego regionu, aby skutecznie wspierać innowacje i zwiększać konkurencyjność
Europejski konsensus w wybranych kwestiach społecznie wrażliwych jako wyraz ewolucji europejskich systemów politycznych
No full textThis article explores the notion of European consensus on selected socially sensitive issues – same-sex relationships, abortion, euthanasia, and assisted suicide. It investigates how these topics are addressed in Western and Central-Eastern Europe, with particular attention to the interplay between EU law and national legal and political frameworks. The research focuses on how customary change is negotiated through legal norms, political debate, and social values. It asks how EU integration and European case law influence national policymaking, and how differing historical and political contexts shape policy divergence. The study is based on a qualitative and comparative methodology, combining legal analysis of European case law, comparative review of national legislation and case law, and discourse analysis of EU institutional debates. Findings suggest that Western European countries generally implement more progressive reforms, while Central-Eastern European states proceed more cautiously, constrained by conservative traditions. The article concludes that while EU legal standards exert integrative pressure, local contexts continue to define the limits of normative convergence. A balance between liberal and conservative approaches is necessary to maintain both legal coherence and cultural pluralism within the EU.Artykuł podejmuje problematykę europejskiego konsensusu w wybranych kwestiach wrażliwych społecznie – związkach jednopłciowych, aborcji, eutanazji i wspomaganym samobójstwie. Analizuje, w jaki sposób tematy te są regulowane w Europie Zachodniej i Środkowo-Wschodniej, ze szczególnym uwzględnieniem relacji między prawem UE a krajowymi ramami prawnymi i politycznymi. Badanie koncentruje się na tym, w jaki sposób zmiana obyczajowa jest negocjowana przez normy prawne, debatę polityczną i wartości społeczne. Stawia pytania o to, w jaki sposób integracja europejska i orzecznictwo europejskie wpływają na krajowe procesy decyzyjne, a także jak odmienne uwarunkowania historyczne i polityczne kształtują rozbieżności w politykach publicznych. Analiza opiera się na jakościowej i porównawczej metodologii, łączącej analizę prawną orzecznictwa europejskiego, porównawczy przegląd ustawodawstwa i orzecznictwa krajowego oraz analizę dyskursu debat instytucji unijnych. Wyniki wskazują, że państwa Europy Zachodniej generalnie wprowadzają bardziej progresywne reformy, podczas gdy państwa Europy Środkowo-Wschodniej działają ostrożniej, ograniczane przez tradycje konserwatywne. Artykuł konkluduje, że choć europejskie standardy prawne wywierają presję integracyjną, to konteksty lokalne wciąż wyznaczają granice normatywnej konwergencji. Utrzymanie równowagi między podejściem liberalnym a konserwatywnym jest niezbędne dla zachowania zarówno spójności prawnej, jak i pluralizmu kulturowego w UE
Dwie twarze eurosceptycyzmu we współczesnej polityce włoskiej: Liga (Lega per Salvini Premier) i Ruch Pięciu Gwiazd (MoVimento 5 Stelle)
No full textThis article analyzes two distinct models of Euroscepticism within contemporary Italian politics: the regionalist-sovereign model represented by the League for Salvini Premier and the participatory-deregulatory model embodied by the Five Star Movement (M5S). It traces the League’s evolution from regional separatism to a form of hard Euroscepticism, a shift propelled by both leadership decisions and major European crises. In stark contrast, the M5S’s Euroscepticism was initially moderate and driven by its grassroots membership before it eventually moved toward a pro-European, reformist stance. The analysis argues that Euroscepticism is a dynamic, context-dependent phenomenon whose intensity and form vary significantly across different political groups. By examining these two Italian cases, the paper illustrates broader European trends, demonstrating that Euroscepticism can function either as a temporary political strategy or as a core ideological tenet.W niniejszym artykule poddano analizie dwa modele współczesnego włoskiego eurosceptycyzmu: regionalistyczno-suwerenistycznego – reprezentowanego przez Ligę – oraz partycypacyjno-deregulacyjnego – reprezentowanego przez Ruch Pięciu Gwiazd. Zaprezentowano proces przekształcenia Ligi z ruchu separatystycznego w ugrupowanie twardo eurosceptyczne, co dokonało się poprzez strategiczne decyzje jej liderów, reagujących na europejskie kryzysy. Przedstawiono również eurosceptycyzm Ruchu 5 Gwiazd, który początkowo miał umiarkowany i oddolny charakter, by z czasem przejść na pozycje proeuropejskie o charakterze reformistycznym. W tekście ukazano, że eurosceptycyzm jest zjawiskiem dynamicznym, zmieniającym się w zależności od kontekstu politycznego, a jego intensywność i formy różnią się między konkretnymi ugrupowaniami eurosceptycznymi. Włoskie przykłady wpisują się w szerszy europejski trend, w ramach którego eurosceptycyzm bywa zarówno strategią polityczną, jak i trwałym elementem tożsamości ideowej
Ostatnia fala demokracji? Współczesna koncepcja dekonsolidacji demokracji i jej krytyki
Full text linkThe article examines the validity of the thesis regarding the ongoing process of democratic deconsolidation, a phenomenon characterized by the weakening of democratic values in established Western democracies. It seeks to understand whether this represents a systemic shift or a temporary decline in public confidence in democratic ideals. The research questions include: is the deconsolidation of democracy a lasting trend or a transient challenge, and also what are the critiques and counterarguments to the concept of deconsolidation?The analysis begins with a review of democratic consolidation as a theoretical construct, highlighting its evolution and historical underpinnings. Drawing on contemporary critiques, the paper analyses key arguments from proponents like Foa and Mounk, who suggest a growing detachment from democracy among younger generations. The methodology involves reviewing empirical data from sources like the World Values Survey to assess public attitudes toward democracy.Key findings indicate that while younger generations express scepticism toward traditional democratic values, this may not uniformly signify a rejection of democracy itself but rather a revaluation of its frameworks. Furthermore, the critique of deconsolidation emphasizes generational shifts, evolving definitions of democracy, and the role of socio-economic factors.The conclusions suggest that deconsolidation, although highlighting significant challenges, requires a nuanced analysis, especially as its definition of democracy relates to an idealistic perspective not reflected in socio-political realities.Artykuł weryfikuje prawdziwość tezy o zachodzącym procesie dekonsolidacji demokracji, polegającym na osłabieniu wartości demokratycznych w ugruntowanych demokracjach Zachodu. Celem jest zbadanie, czy proces ten stanowi trwały trend, czy jedynie przejściowy spadek zaufania do demokracji. Postawione pytania badawcze obejmują pytania o sam fakt zaistnienia dekonsolidacji oraz spełnienie wymogu realizmu politycznego. Praca analizuje argumenty krytyków, jak i przeciwników koncepcji dekonsolidacji demokracji.Analiza rozpoczyna się od przeglądu teorii konsolidacji demokracji, uwzględniając jej rozwój i historyczne podstawy. W oparciu o współczesne badania, m.in. Foi i Mounka, artykuł bada argumenty o spadającym poparciu dla demokracji wśród młodszych generacji. Wykorzystując dane empiryczne, takie jak badania World Values Survey, omówiono postawy obywateli wobec demokracji.Wyniki wskazują, że choć młodsze pokolenia wykazują sceptycyzm wobec tradycyjnych wartości demokratycznych, nie oznacza to całkowitego odrzucenia demokracji, lecz reinterpretację jej ram znaczeniowych. Krytycy dekonsolidacji podkreślają rolę zmian pokoleniowych, redefinicji demokracji i wpływ czynników społeczno-ekonomicznych.Wnioski sugerują, że dekonsolidacja, choć ukazuje istotne wyzwania, wymaga złożonej analizy, tym bardziej, że jej definicja demokracji odnosi się do perspektywy idealistycznej niemającej odzwierciedlenia w rzeczywistości społeczno-politycznej. Jednym z podstawowych postulatów jest zmiana charakteru badań i uwzględnienia intelektualnego kontekstu demokracji
Od tożsamości zbiorowej do sieciowej: feminizm cyfrowy i transformacja czwartej fali
No full textThis study argues that digital-era feminism has reconfigured the foundations of political mobilization by transforming collective identity into a fluid, intersectional, and networked phenomenon. The fourth wave’s most notable aspect is its ability to increase participation while also challenging the unity of feminist identity. This research engages a theory-driven, interpretive approach through a three-part analytical framework, examining theoretical mapping of social movement theories like Melucci’s (1995) notion of collective identity and McCarthy and Zald’s (1977) Resource Mobilization Theory, in addition to increasingly digital approaches like Bennett and Segerberg’s (2012) connective action. While examining the transformation of feminist collective identity, the paper also looks at some cases, such as #MeToo and #NiUnaMenos, FEMEN, SlutWalk, to show that emotional and personal connections exist in the digital feminist movement. By redefining collective identity through the perspectives of intersectionality, resource mobilization, and connective action, this study adds to the understanding of how feminist agency is transformed in the digital era, where visibility and solidarity exist in tension, and the ongoing challenge is to turn emotional connections into real political power.Badanie dowodzi, że feminizm ery cyfrowej wpłynął na podstawy mobilizacji politycznej, przekształcając tożsamość zbiorową w zjawisko płynne, intersekcjonalne i sieciowe. Najbardziej charakterystycznym aspektem czwartej fali jest jej zdolność do zwiększania uczestnictwa, a jednocześnie kwestionowania jedności tożsamości feministycznej. Przeprowadzone badanie opiera się na podejściu teoretyczno-interpretacyjnym, wykorzystując trójdzielne ramy analityczne, obejmujące mapowanie teorii ruchów społecznych, takich jak koncepcja tożsamości zbiorowej Melucciego (1995) oraz teoria mobilizacji zasobów McCarthy’ego i Zalda (1977), a także coraz bardziej cyfrowe podejścia, jak teoria działań łączących Bennetta i Segerberga (2012). Analizując transformację feministycznej tożsamości zbiorowej, artykuł przygląda się również przypadkom takim jak #MeToo, #NiUnaMenos, FEMEN czy SlutWalk, aby ukazać, że w cyfrowym ruchu feministycznym istnieją emocjonalne i osobiste więzi. Redefiniując tożsamość zbiorową poprzez perspektywy intersekcjonalności, mobilizacji zasobów i działań łączących, badanie przyczynia się do zrozumienia sposobu transformacji feminizmu w erze cyfrowej, w której widoczność i solidarność współistnieją w napięciu, a nieustannym wyzwaniem pozostaje przekształcenie więzi emocjonalnych w realną siłę polityczną
Izby rolnicze we Francji w procesie tworzenia i wdrażania Wspólnej Polityki Rolnej 2023–2027
No full textIn the context of the principle of subsidiarity and the participatory management of public policies, questions arise regarding the scope and manner of the participation of the representatives of the agricultural community in the creation and implementation of the Common Agricultural Policy (CAP), one of the EU’s most deeply integrated policies. This issue is particularly pertinent in the case of France, a country with a diverse and robust agricultural sector, and the largest recipient of funding under the new CAP for the period 2023–2027. France is also distinguished by its chambers of agriculture forming a long-standing element of its political and administrative system. Given the connections between the chambers of agriculture and the state, as well as the recent institutional changes within the chambers’ network, their future role as permanent participants in CAP decision-making processes is being called into question. Academic literature on this subject is rather scant, so institutional documentation was the main source of knowledge and analysis. Research methods, such as the institutional-legal method, document research and the systemic method were mainly applied.W kontekście zasady pomocniczości i idei partycypacyjnego zarządzania politykami publicznymi pojawia się pytanie o zakres i sposób uczestnictwa przedstawicieli środowiska rolniczego w procesie tworzenia i wdrażania Wspólnej polityki rolnej (WPR) – jednej z najbardziej zintegrowanych polityk UE. Szczególną wagę zyskują te kwestie w odniesieniu do Francji – kraju o zróżnicowanym i silnym sektorze rolnym, będącym największym beneficjentem nowej WPR na lata 2023–2027. Francja wyróżnia się też wieloletnią obecnością izb rolniczych w systemie polityczno-administracyjnym. Z uwagi na powiązania izb rolniczych z państwem oraz ostatnie zmiany instytucjonalne w sieci izb rolniczych pojawia się pytanie o przyszłość izb rolniczych jako trwałych uczestników procesu decyzyjnego w ramach Wspólnej Polityki Rolnej. Dostępna literatura naukowa na ten temat okazała się bardzo skromna, dlatego głównym źródłem poznania i analizy była dokumentacja instytucjonalna. Spośród zastosowanych metod badawczych podstawowe znaczenie miały: metoda instytucjonalno-prawna, metoda badania dokumentów i metoda systemowa
Transatlantycka polityka gabinetu Olafa Scholza (2021–2025)
No full textThe article presents the transatlantic policy of Olaf Scholz’s government (2021–2025), centred on its bilateral relationship with the United States and Germany’s engagement within NATO. It seeks to answer the question of how this policy has changed under the influence of the war in Ukraine and the associated growing threats to the security of Germany and Europe. For this purpose, the relations between Scholz’s cabinet and the American administration are analyzed, attempting to identify areas of cooperation and points of contention. In conclusion, it can be stated that the Scholz cabinet’s balance in relations with the American administration, as well as within the transatlantic community, has been positive. Germany had proved itself to be a dependable ally, giving comprehensive support to Ukraine, and ranking second only to the US in total aid to Kyiv.W artykule przedstawiono transatlantycką politykę rządu Olafa Scholza (2021–2025), rozumianą jako relacje z USA oraz zaangażowanie Niemiec w ramach NATO. Starano się znaleźć odpowiedź na pytanie, jak zmieniła się ta polityka pod wpływem wojny w Ukrainie i związanych z tym rosnących zagrożeń dla bezpieczeństwa Niemiec i Europy. W tym celu analizie poddano relacje między gabinetem Scholza a administracją Joe Bidena, próbując określić pola współpracy i punkty sporu. Starano się także odpowiedzieć na pytanie, czy Niemcy sprawdziły się jako wiarygodny sojusznik w ramach NATO. W konkluzji można stwierdzić, że bilans gabinetu Scholza zarówno w relacjach z administracją amerykańską, jak i we wspólnocie transatlantyckiej wypadł dodatnio. Niemcy sprawdziły się również jako odpowiedzialny sojusznik, udzielając Ukrainie wszechstronnego wsparcia i stając się drugim po USA darczyńcą pomocy dla Kijowa
Bezpieczne dziennikarstwo? Specyfika zagrożeń w zawodzie dziennikarza z perspektywy kobiet
No full textThe aim of this article is to identify the manifestations and determinants of security in the journalistic profession from women’s perspective. Including a gender perspective in the analysis also makes it possible to address the issue of equality within the profession. The article assumes that threats in journalism may affect both men and women; however, because gender inequalities persist, the identified threats are more likely to affect women. To verify this hypothesis, the study employed a comparative method, critical source analysis and in-depth interviews. The findings made it possible to identify the main threats to security in the journalistic profession, encompassing physical and psychological as well as socio-economic security. The research revealed existing gender-related inequalities in this area, with women journalists experiencing a higher incidence of the identified threats, although this is also linked to the type of threat involved.Celem niniejszego artykułu jest identyfikacja przejawów i determinant bezpieczeństwa w zawodzie dziennikarza z perspektywy kobiet. Uwzględnienie perspektywy płci w analizie umożliwia również poruszenie kwestii równości w obrębie zawodu. W artykule przyjęto założenie, że zagrożenia w dziennikarstwie mogą dotyczyć zarówno mężczyzn, jak i kobiet; jednak ze względu na utrzymujące się nierówności płci zidentyfikowane zagrożenia częściej dotyczą kobiet. Aby zweryfikować tę hipotezę, w badaniu wykorzystano metodę porównawczą, krytyczną analizę źródeł oraz wywiady pogłębione. Uzyskane wyniki umożliwiły identyfikację głównych zagrożeń dla bezpieczeństwa w zawodzie dziennikarskim, obejmujących bezpieczeństwo fizyczne i psychiczne, a także społeczno-ekonomiczne. Badania ujawniły istniejące nierówności związane z płcią w tym obszarze, przy czym dziennikarki doświadczają w większym stopniu występowania zidentyfikowanych zagrożeń, choć jest to również związane z rodzajem tych zagrożeń