Poznańskie Studia Teologiczne
Not a member yet
431 research outputs found
Sort by
Przemiany społeczno-kulturowe małżeństwa i rodziny w rozeznaniu duszpasterskim arcybiskupów Warszawy na podstawie analizy Relacji pięcioletnich Archidiecezji warszawskiej w okresie ostatniego półwiecza
Full text linkThe effort to diagnose the changes taking place in the Church and in society, undertaken in the post-conciliar structure of pastoral discernment in the Catholic Church, is based primarily on the analysis of data sent to the Vatican from dioceses all over the world. This procedure, which has been used for Italy since the antiquity and for the whole world since the Middle Ages, underlines the great importance of the documents analysed here. The study of these documents allows us to conclude that the eminent pastors of the Church in Warsaw were fully aware of the extent to which secularisation was growing in the Polish capital, and of the problem of the gradual dissociation of society from religion and faith, including numerous marriages and families. During the tenure of the Primate of the Millennium, Cardinal Stefan Wyszyński, the negative social changes were external to the Church and was caused by the communist authorities. However, the Church remained the main and effective creator of the ethos of values and morals of Polish social life. The governance of the Warsaw diocese by Cardinal Józef Glemp was part of a period of dynamic political changes in the Polish state, and later changes in the boundaries of dioceses after the creation of more dioceses. With the economic crisis and later developments around marriage and the family, a great debate was opened about the right to abortion. During this time, Cardinal Glemp’s pastoral ministry focused on strengthening structures for the preparation and formation of marriage and family. A different balance of forces in the area of socio-cultural change is seen in the ministry of the current Ordinary of Warsaw, Cardinal Kazimierz Nycz. In the last decade, socio-cultural changes have shown a strong polarisation for socio-political and ideological reasons. The recent COVID-19 pandemic has further accelerated the process of atomisation of the faithful, leading to major changes in the practice of religion. Faced with a crisis not only of faith, but of its dogmas and even of the anthropological vision of man himself, the challenge is to evangelise even more courageously, and to reach out to people who are lost in the context of a social structure in which faith is not taken for granted.Wysiłek diagnozowania zmian zachodzących w Kościele i w społeczeństwie podejmowany w posoborowej strukturze rozeznania duszpasterskiego w Kościele katolickim opiera się przede wszystkim na analizie danych spływających do Watykanu z diecezji z całego świata. Procedura ta, funkcjonująca dla Italii od starożytności, a od średniowiecza dla całego świata, podkreśla ogromne znaczenie analizowanych tutaj dokumentów. Studia nad nimi pozwalają stwierdzić, że wybitni pasterze Kościoła warszawskiego posiadali pełną świadomość, w jakim stopniu w stolicy Polski narastała laicyzacja, problem sukcesywnego oddalania się społeczeństwa od religii i wiary, również licznych małżeństw i rodzin. W okresie urzędowania Prymasa Tysiąclecia, kardynała Stefana Wyszyńskiego, negatywne zmiany społeczne były dla Kościoła zewnętrzne, a powodowała je władza komunistyczna. Kościół pozostawał jednak wciąż głównym i skutecznym kreatorem etosu wartości i moralności życia społecznego Polaków. Zarządzanie diecezją warszawską przez kardynała Józefa Glempa wpisywało się w okres dynamicznych zmian ustrojowych państwa polskiego, a później zmian granic diecezji, po utworzeniu większej ich liczby. Wraz z kryzysem ekonomicznym, a później rozwojem gospodarczym wokół małżeństwa i rodziny, otwarta została wielka dyskusja na temat prawa do aborcji. W tym czasie posługa pasterska kardynała Glempa koncentrowała się na umacnianiu struktur przeznaczonych do przygotowania i formacji małżeństwa i rodziny. Odmienny układ sił w dziedzinie przemianspołeczno-kulturowych wykazuje w swojej posłudze aktualny ordynariusz Warszawy, ks. kardynał Kazimierz Nycz. W ostatniej dekadzie zmiany społeczno-kulturowe wskazują na silną polaryzację z powodów socjopolitycznych i ideologicznych. Miniona pandemia COVID-19 przyspieszyła dodatkowo proces atomizacji wiernych, powodując poważne zmiany w praktykowaniu religii. Wobec kryzysu już nie tylko wiary, lecz także samych jej dogmatów, a nawet samej antropologicznej wizji człowieka, wyzwaniem staje się jeszcze większa odwaga ewangelizacji, wychodzenie do ludzi zagubionych w kontekście struktury społecznej, w której wiara nie jest oczywistością
"Ewangelia Marcjona" jako źródło argumentowania w romantycznym traktacie "Ojcze nasz" Augusta Cieszkowskiego
Full text linkCount August Cieszkowski’s treatise, Our Father (1814–1894), represents a significant contribution to historiosophy and offers an exegetical exposition (expositio) of the Lord’s Prayer. In a manner characteristic of Romanticism, the treatise presents a commentary ‘from the perspective of a new revelation’, or a ‘revelation of Revelation’, heralding the forthcoming era of the Holy Spirit. While interpreting the first petition of the Lord’s Prayer, Cieszkowski endeavours to convince his readers that it is a supplication for the descent of the Third Person of the Holy Trinity upon humanity, thereby inaugurating a new phase of history. As evidence for this claim, Cieszkowski cites a variant of this petition found in the apocryphal Gospel of Marcion. He engages with contemporary debates regarding the textual value of this variant, which have been spurred by two recent critical editions that reconstructed the apocryphal text. Additionally, Cieszkowski presents his own hypothesis concerning the verbal form of the petition. He places equal emphasis on the canonical version of Luke 11:2, while also acknowledging the significance of Marcion’s version. Through his historiosophical thesis on the progressive nature of Revelation and the various degrees of biblical inspiration, Cieszkowski harmonizes the two versions.Traktat Ojcze nasz Augusta hr. Cieszkowskiego (1814–1894) jest dziełem historiozoficznym, zarazem egzegetycznym wykładem (expositio) Modlitwy Pańskiej. W sposób specyficzny dla romantyzmu komentuje „stanowisko nowego objawienia” — „objawienie Objawienia” głoszące nastanie ery Ducha Świętego. Przy objaśnianiu pierwszej prośby Modlitwy Pańskiej autor traktatu stara się przekonać czytelników, że chodzi w niej o błaganie, by na ludzkość zstąpiła Trzecia Osoba Trójcy Przenajświętszej i rozpoczęła nową erę dziejów. Jako argumentu używa wariantu tej prośby występującego w apokryficznej Ewangelii Marcjona. Cieszkowski odnosi się do współczesnych sobie dyskusji o źródłowej wartości tego wariantu (wywołanej dwiema aktualnymi edycjami krytycznymi z rekonstrukcją tekstu apokryfu) i przedstawia własną hipotezę kształtu werbalnego. Zarazem równie mocno podkreśla słuszność kanonicznej wersji wersetu Łk 11,2, jak i wartość treści podanej przez Marcjona. A godzi te dwie wersje za pomocą swej historiozoficznej tezy o postępie Objawienia oraz różnym stopniu realizowania się natchnienia biblijnego
Deizm Thomasa Morgana
Full text linkThomas Morgan was one of the eighteenth-century British deists. He started as an orthodox Christian, but soon steered toward Arianism rejecting along the way the inspired character of the Bible, making it a book filled with fabrications. He rejected the divine status of Christ and the belief that He died to atone for the sins of humanity. In the matter of religion, he relied only on reason accepting natural religion and considering Christianity to be only one version of it. In his rationalism, he constantly referred to the rule of fitness never making it clear what is its meaning and, curiously, he ultimately based the inerrancy of reason on the inspiration the reason obtains directly from God, which altogether invalidates his entire criticism of Christianity. Calling himself a Christian deist, but he only shared with Christianity physico-theology, that is, the proof of God from the design of the world.Thomas Morgan był jednym z osiemnastowiecznych deistów brytyjskich. Zaczynał jako ortodoksyjny chrześcijanin, ale szybko skierował się w stronę arianizmu. Odrzucił natchniony charakter Biblii, czyniąc z niej księgę pełną zmyśleń, odrzucił boski status Chrystusa i wiarę, że umarł za grzechy ludzi. W kwestii religii opierał się wyłącznie na rozumie, uznając religię naturalną i uważając chrześcijaństwo tylko za jedną z jej odmian. W swoim racjonalizmie stale odwoływał się do zasady przydatności, nigdy nie wyjaśniając, jakie jest jej znaczenie. Ciekawe, że ostatecznie nieomylność rozumu oparł na inspiracji, którą rozum czerpie bezpośrednio od Boga, co w sumie unieważnia całą jego krytykę chrześcijaństwa. Nazywał siebie chrześcijańskim deistą, ale dzielił z chrześcijaństwem jedynie fizykoteologię, czyli teleologiczny dowód na istnienia Boga
Prawda o Niepokalanym Poczęciu NMP w kazaniach dominikanina Peregryna z Opola na tle wybranych średniowiecznych zabytków kaznodziejstwa polskiego
Full text linkThis article examines the evolving position of Polish mediaeval Dominicans on the Immaculate Conception of the Blessed Virgin Mary by tracing the gradual shift from opposing to supporting views within Polish theology and Marian devotion. It explores selected mediaeval Polish preaching heritage to illustrate this transition. Initially, the article discusses the 14th-century sermons by the Dominican friar Peregrine of Opole, who staunchly upheld opposing beliefs on the Immaculate Conception. It then moves to the 15th-century sermons by Piotr of Miłosław, which reflect a gradual shift in Polish theology and worship from the conception and purification of Mary in the womb of Saint Anne to an acceptance of the Immaculate Conception. Finally, it presents sermons by the 16th-century preacher Jan of Szamotuły (Paterek), a prominent advocate for the Immaculate Conception. The findings confirm that while the opposing stance, prevalent among medieval Dominicans such as Peregrine of Opole and influenced by Bernard of Clairvaux and Thomas Aquinas, remained significant, it increasingly yielded to the Immaculate Conception supporting perspectives of the Franciscan School.Artykuł przedstawia stanowisko polskich średniowiecznych dominikanów wobec Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny. Czyni to, śledząc drogę stopniowego przechodzenia z pozycji makulistycznych do immakulistycznych w polskiej teologii oraz pobożności maryjnej na podstawie wybranych średniowiecznych zabytków kaznodziejstwa polskiego. Po przedstawieniu głównych rysów tego procesu omawia najpierw XIV-wieczne kazania dominikanina Peregryna z Opola, który jednoznacznie wyraża przekonania makulistyczne. Następnie przywołuje XV-wieczne kazania Piotra z Miłosławia, które są świadectwem stopniowego przechodzenia w polskiej teologii oraz kulcie od tajemnicy poczęcia Maryi i Jej oczyszczenia w łonie św. Anny do Niepokalanego Poczęcia Matki Bożej. Na końcu reprezentuje kazania XVI-wiecznego Jana z Szamotuł (Paterek), który jest już wielkim czcicielem Niepokalanego Poczęcia. Przedstawione wyniki badań poświadczają, że obecne u Peregryna z Opola i charakterystyczne dla średniowiecznych dominikanów mieszkających na terenach Polski, pod wpływem teologii oraz autorytetu Bernarda z Clairvaux i Tomasza z Akwinu, stanowisko makulistyczne coraz bardziej ustępowało immakulistycznym poglądom szkoły franciszkańskiej
Recenzja książki Maria als Siegerin über die Mächte des Bösen, hrsg. v. M. Hauke, Verlag Friedrich Pustet, Regensburg 2024, ss. 461, seria: Mariologische Studien, t. XXXIV
Full text linkThis monograph is the outcome of a conference held in 2022 at the Swiss Benedictine monastery in Disentis, addressing Mary’s unprecedented role in the victory of Jesus Christ over Satan and all forms of evil. It comprises fifteen articles. The first article introduces the topic, presenting the authors and the specific issues they have examined. The next four, rooted in biblical analysis, explore how the Protoevangelium (Genesis 3:15) and the Apocalypse of St. John (Revelation 12) serve as foreshadowings of both Mary’s present and ultimate victory over Satan and evil. The subsequent seven articles offer commentary on historical events, such as revelations in Fatima, and testimonies that suggest Mary’s continued involvement in victories within the Church and the world — whether military, such as the Battle of Lepanto, or both earthly and spiritual, such as in exorcisms. The final section, dogmatic in nature, consists of three articles exploring the theological significance of the title ‘Mary the Victorious’, i.e. elucidating its origin and the essence of Her participation in overcoming Satan and is temptations.Monografia jest pokłosiem konferencji, która odbyła się w 2022 roku w szwajcarskim klasztorze benedyktyńskim w Disentis na temat niepowtarzalnego udziału Maryi w zwycięstwie Jezusa Chrystusa nad Szatanem i wszelkim złem. Składa się z piętnastu artykułów. Pierwszy wprowadza w wybraną tematykę, a następnie prezentuje autorów referatów i podjęte przez nich szczegółowe problemy. Cztery kolejne, biblijne, analizują, w jakim stopniu Protoewangelia (Rdz 3,15) i Apokalipsa św. Jana (12) są proroczymi zapowiedziami zarówno aktualnego, jak i ostatecznego zwycięstwa Maryi nad Szatanem i wszelkim złem. Siedem kolejnych przedłożeń komentuje wydarzenia historyczne (objawienia w Fatimie) i świadectwa, które wydają się potwierdzać, że przyczyniała się Ona i wciąż przyczynia do zwycięstw w Kościele i świecie: militarnych (Lepanto), doczesnych i duchowych (egzorcyzmy). Ostatnia sekcja, dogmatyczna, zgłębia w trzech artykułach teologiczny sens tytułu „Maryja zwycięska”, czyli wyjaśnia, z czego wynika i w czym tkwi istota Jej udziału w pokonywaniu Szatana i wszelkich jego pokus
Ideologizacja ducha Soboru Watykańskiego II w świetle nauczania Josepha Ratzingera/ Benedykta XVI (1927–2022)
Full text linkRatzinger reads the Second Vatican Council through the lens of what he refers to as the most Catholic letter of the alphabet, ‘I’. He asserts that a Catholic cannot oppose Vatican II to Council of Trent or Vatican I, nor can one oppose the latter councils to Vatican II. Thus, Ratzinger rejects the ‘either–or’ dichotomy that places the Council of Trent and Vatican I in opposition to Vatican II, an alternative posited by adherents of ideological interpretations. Employing a hermeneutic of continuity, Ratzinger does not succumb to the anti-spirit of the Council, which promotes a break from pre-conciliar tradition under the premise that all new developments are inherently superior to what preceded them.This progressive interpretation, which Ratzinger identifies as ‘progressism’, is contrasted with ‘traditionalism’ or ‘integrism’. Traditionalists regard the pre-Council Church as superior to its post-Council developments, just as progressives view the new as better than the old. Ratzinger observes that although progressives outnumber traditionalists, the latter maintain more strictly defined structures. He critiques both extremes as manifestations of anti-spirit of the Council which he sees as an ideology , aiming to realize a utopian vision. In Ratzinger’s view the true spirit of the Council emanates from the Holy Spirit, who worked through the people of the Council. He likens himself to ‘the father of a family who brings out of his treasury things new and old’ (Mt. 13:52). The true spirit of the Council originates from the Holy Spirit, and it was articulated through the contributions of the Council’s participants.Ratzinger odczytuje II Sobór Watykański w świetle najbardziej katolickiej litery alfabetu, czyli litery „i”. Uważa bowiem, że katolik nie może przeciwstawiać Soboru Watykańskiego II Soborowi Trydenckiemu lub Watykańskiemu I i odwrotnie. Ratzinger nie uznaje zatem alternatywy „albo–albo” — albo Sobór Trydencki i Watykański I, albo Watykański II. To zwolennicy ideologii stają wobec alternatywy „albo–albo” i przeciwstawiają sobie Sobory: Watykański II Watykańskiemu I oraz Trydenckiemu i odwrotnie. Ratzinger, stosując hermeneutykę ciągłości, nie ulega antyduchowi Soboru. Antyduch Soboru zrywa z tym, co było przed Soborem, w imię zasady, że wszystko, co nowe lub rzekomo nowe, jest o wiele lepsze od tego, co było lub co jest. W taki sposób interpretuje Sobór „skrzydło postępowe”, które można określić mianem „progresizmu”. Oprócz „skrzydła postępowego” istnieje w Kościele również „tradycjonalizm”, który można określić mianem „integryzmu”. Dla tradycjonalistów istnieje tylko Kościół przed Soborem. Tak jak dla progresistów nowe jest lepsze od starego, tak dla integrystów stare jest lepsze od nowego. Chociaż progresistów jest więcej niż integrystów, to jednak ci ostatni mają ściśle określone struktury. Ten antyduch Soboru zdaje się stawać ideologią. Ideologia jest systemem, którego celem jest realizacja jakiejś utopii. W kontekście antyducha Soboru Ratzinger przypomina „ojca rodziny, który ze swego skarbca wydobywa rzeczy nowe i stare” (Mt 13,52). Dla niego Sobór pochodzi od Ducha Świętego, który posługiwał się ludźmi. Od Ducha Świętego pochodzi prawdziwy duch Soboru, któremu litery dali ludzie Soboru
Nicość w duchowości karmelitańskiej, jodze królewskiej oraz zen. Wspólna czy oddzielna droga?
Full text linkThe article addresses whether Christians can employ classical yoga or Zen-Buddhism meditation techniques to attain Christian perfection by invoking the spiritual doctrines of the Carmelite saints John of the Cross and Teresa of Jesus, with particular emphasis on John of the Cross’s concept of ‘nothingness’. It investigates the interpretation of this term within these three traditions to ascertain if it is understood similarly. The findings indicate that it is not. The sole commonality among these traditions is the subjective experience of nothingness or emptiness. However, there is no deeper resemblance, as yoga or Zen practices also imply an objective nothingness in faculties, which contradicts the teachings of John of the Cross and Teresa of Jesus. The article further analyzes the statements of proponents who assert the proximity of these doctrines to determine whether they properly comprehend the teachings of John and Teresa. The conclusion drawn is that, considering the ultimate goals of each tradition, it is not feasible to invoke Carmelite spirituality to justify the use of yoga or Zen techniques in the pursuit of Christian perfection.Artykuł rozważa kwestię możliwości stosowania technik jogi klasycznej lub zen przez chrześcijan w celu osiągnięcia chrześcijańskiej doskonałości, powołując się na duchową doktrynę świętych karmelitańskich: Teresy od Jezusa a szczególnie Jana od Krzyża mówiącego o nicości. Autor artykułu przedstawia rozumienie pojęcia nicości w trzech omawianych szkołach, sprawdzając, czy za każdym razem mówią one o tym samym. Wniosek, do jakiego dochodzi, brzmi, że rozumienia te się nie pokrywają. Okazuje się, że jedynym wspólnym elementem tych szkół w omawianej kwestii jest subiektywne odczuwanie nicości/pustki. Innych podobieństw nie ma. Jest to spowodowane tym, że w jodze oraz zen jest mowa o obiektywnej pustce we władzach, którą należy osiągnąć, czemu przeciwni są święci karmelitańscy. Autor stawia sobie pytanie, czy teza zwolenników podobieństwa tych trzech doktryn, jest oparta na poprawnym zrozumieniu nauczania świętych Jana i Teresy. Wniosek — do jakiego dochodzi, zwracając uwagę na cel, który chce się osiągnąć w każdej z tych szkół — jest taki, że nie można się powoływać na doktrynę świętych Karmelu, aby usprawiedliwić stosowanie przez chrześcijan technik medytacyjnych (czy to jogi klasycznej, czy to zen), aby osiągnąć doskonałość chrześcijańską
Recenzja książki: Marcin Libicki, Kościół i sztuka chrześcijańska pierwszych wieków, Zysk i S-ka Wydawnictwo, Poznań 2022, ss. 197
Full text link‘Without the art of early Christianity, since its birth in the early 3rd century to its peak in the Justinian era, we would not be ourselves, we would be different!’— states Marcin Libicki in the conclusion of his extensively illustrated reflections. An expert on European civilization and an art historian, Libicki covers nearly six centuries of the Christian era, from its beginnings to the reign of Justinian I the Great (527–565). The monograph The Church and Christian Art of the First Centuries by Marcin Libicki exemplifies the work of a seasoned art historian and researcher of European culture, confidently guiding readers through the first six centuries of Christianity. Divided into sixteen concise chapters, the book addresses the doctrinal, political, social and artistic issues that constitute European civilization inspired by Christianity. Libicki’s ability to synthesize complex ideas is a hallmark of his expertise and this work benefits his extensive and diverse experience. It offers an accessible introduction to the history of Christianity in antiquity for beginners, while also providing advanced readers with ample material for further artistic, historical, and theological exploration. Notably, Libicki’s reflections align with those of Benedict XVI, who, in the sixth chapter of the encyclical Spe salvi, discusses the theological significance of early Christian art and references the same early Christian sepulchral monuments examined by Marcin Libicki. Libicki’s focus on early Christian art, intertwined with historical and theological themes, offers an insightful introduction to this field of art history. The text is further enriched by high quality iconographic material. Consequently, The Church and Christian Art of the First Centuries is highly recommended for any reader with a foundational understanding of the humanities.„Bez sztuki wczesnego chrześcijaństwa, od jej narodzin w początkach III wieku do jej apogeum w czasach justyniańskich, nie bylibyśmy sobą, bylibyśmy inni!” — stwierdza Marcin Libicki w konkluzji swoich bogato ilustrowanych rozważań historyka Kościoła i historyka sztuki, obejmujących niemal sześć wieków ery chrześcijańskiej, od jej początków aż do czasów Justyniana I Wielkiego (527–565). Monografia Kościół i sztuka chrześcijańska pierwszych wieków autorstwa Marcina Libickiego jest dziełem dojrzałego już historyka sztuki i znawcy europejskiej kultury, dlatego w sposób pewny prowadzi czytelnika przez sześć pierwszych wieków chrześcijaństwa. Książka, podzielona na szesnaście krótkich rozdziałów, wprowadza w krąg zagadnień doktrynalnych, politycznych, społecznych i artystycznych, które składają się na inspirowaną chrześcijaństwem cywilizację europejską. Umiejętność formułowania syntez jest cechą dojrzałego badacza i Marcin Libicki, również z racji swojego bogatego doświadczenia, proponuje nam dzieło, w którym początkujący znajdą dobre wprowadzenie do dziejów chrześcijaństwa w starożytności, a czytelnik już zaawansowany — inspirację do dalszych poszukiwań artystycznych, historycznych i teologicznych. Dość wymienić w tym miejscu refleksję Benedykta XVI na temat teologicznej wymowy sztuki wczesnochrześcijańskiej w szóstym rozdziale encykliki Spe salvi, gdzie papież sięga do tych samych zabytków wczesnochrześcijańskiej sztuki sepulkralnej, które interesują Marcina Libickiego. Sztuka wczesnochrześcijańska stanowi, obok zagadnień historycznych i teologicznych, ważny element refleksji autora. Czytelnik znajdzie w książce interesujące i wartościowe wprowadzenie w ten dział historii sztuki, ubogacone bogatym i dobrym jakościowo materiałem ikonograficznym. Z wyżej wymienionych powodów Kościół i sztuka chrześcijańska pierwszych wieków to praca, którą można polecić praktycznie każdemu czytelnikowi dysponującemu podstawami wiedzy humanistycznej
Maryja w życiu i posłudze kapłanów według błogosławionego Stefana Wyszyńskiego
Full text linkThe article presents the teachings of Blessed Stefan Cardinal Wyszyński regarding the Marian dimension of the life and ministry of priests. Priestly spirituality is based primarily on the sacraments of baptism and priesthood, therefore both the teachings of Blessed Stefan addressed directly to priests and his selected statements addressed to all the baptized were analyzed. The method of analyzing source texts was used. The arguments pointing to the connection and similarity of the life and ministry of priests with the life and vocation of Mary, appearing in Wyszyński’s teaching, generally speaking, can be reduced to the following: the close connection of priesthood with the mystery of Mary’s Divine Motherhood (including the mystery of the Incarnation); Mary’s relationship with Christ; the presence and role of Mary in the work of Redemption and in the Church and the life of believers in Christ; similarities between the life and vocation of Mary and the life and vocation of the priesthood.W artykule przedstawiono nauczanie błogosławionego Stefana kardynała Wyszyńskiego dotyczące maryjnego wymiaru życia i posługi kapłanów. Duchowość kapłańska opiera się przede wszystkim na sakramentach chrztu oraz kapłaństwa, z tego względu poddano analizie zarówno nauczanie błogosławionego Stefana skierowane bezpośrednio do kapłanów, jak i jego wybrane wypowiedzi adresowane do wszystkich ochrzczonych. Zastosowano metodę analizy tekstów źródłowych. Argumenty wskazujące na związek i podobieństwo życia i posługi kapłanów z życiem i powołaniem Maryi pojawiające się w nauczaniu Wyszyńskiego, ogólnie rzecz ujmując, można sprowadzić do następujących: ścisłego związku kapłaństwa z tajemnicą Bożego Macierzyństwa Maryi (w tym z tajemnicą Wcielenia); relacji Maryi z Chrystusem; obecności i roli Maryi w dziele Odkupienia oraz w Kościele i życiu wierzących w Chrystusa; podobieństw pomiędzy życiem i powołaniem Maryi a życiem i powołaniem kapłańskim
W obronie rozumności wiary. Aktualność przesłania encykliki \u27Fides et ratio\u27
Full text linkThe 25th anniversary of St. John Paul II’s (1978–2005) proclamation of the encyclical Fides et Ratio (1998) prompts reflection on the rationality of faith. The defense of the Christian faith today occurs within the context of scientific thinking, where scientific methods of understanding the world and the natural image of the world itself play significant roles. This article aims to identify potential areas for defending the rationality of the Christian faith. The discussion will present the following inspirations in sequence: interdisciplinary dialogue (1), the Church’s openness to science (2), and the integration of natural knowledge in theological reflection (3).25. rocznica ogłoszenia przez św. Jana Pawła II (1978–2005) encykliki Fides et ratio (1998) inspiruje do refleksji nad rozumnością wiary. Obrona wiary chrześcijańskiej dokonuje się dziś w klimacie myślenia naukowego, w którym ważną rolę odgrywają naukowe sposoby poznawania świata, jak również sam przyrodniczy obraz świata. Celem artykułu jest próba wskazania na możliwe pola obrony rozumności wiary chrześcijańskiej. W toku prowadzonych rozważań zostaną kolejno przedstawione następujące inspiracje do: dialogu interdyscyplinarnego (1); otwarcia Kościoła na naukę (2); odwoływania się do wiedzy przyrodniczej w refleksji teologicznej (3)