Poznańskie Studia Teologiczne
Not a member yet
431 research outputs found
Sort by
Poznanie i ujawnienie myśli Pisma Świętego przez kaznodzieję w ujęciu ks. Zygmunta Pilcha (1888–1962)
No full textThe text of the article is an analysis of selected issues from the teaching of Rev. Zygmunt Pilch (1888–1962) PhD, who directed his thoughts not only to students of preaching but also to preachers. His teaching is still relevant today. The homiletics lecturer appealed to the preachers of the Word of God that they were obliged to communicate the Word of Salvation to the world. The text of the Holy Scriptures, according to the homiletics teacher, is a natural source of preaching, as it is the Spirit of God Himself who speaks through it, through the teaching Church. From the inspired text, the preacher should draw content, spirit, anointing, life and grace. A preacher reading the Scriptures is bound to grasp the meaning of God’s speech. By reading the text, he looks for thoughts and meanings, wanting to capture the inner content of the text. The primary concern in reading the Bible is to know its literal meaning, which is directly apparent from the words of the text. There is also a typical sense in the holy books. The preacher’s task is to convince the faithful to live by faith, according to the Lord’s thought contained in types. Reading the Word of God requires appropriate methods that understand its symbolic meaning, revealed in allegories. Christ often made use of parables as the means of visual teaching, drawing images from everyday life. Devoted completely to preaching, Z. Pilch reminded that the Holy Scriptures, being the treasury of the revealed truth, were the main literature for every preacher. The teaching of the prelate Zygmunt Pilch seems to be still relevant and is still an undiscovered treasury.Tekst artykułu stanowi analizę wybranych zagadnień z nauczania ks. dra Zygmunta Pilcha (1888– 1962), który swoje myśli kierował zarówno do uczących się kaznodziejstwa, jak i do kaznodziejów. Jego nauczanie jest wciąż niewygasłe. Wykładowca homiletyki apelował do głosicieli słowa Bożego, że są zobligowani do przekazywania światu Dobrej Nowiny o zbawieniu. Tekst Pisma Świętego, zdaniem profesora homiletyki, jest naturalnym źródłem kaznodziejstwa, gdyż z niego przemawia sam Duch Boży za pośrednictwem Kościoła nauczającego. Z tekstu natchnionego kaznodzieja winien czerpać treść, ducha, namaszczenie, życie i łaskę. Kaznodzieja zapoznający się z Pismem Świętym jest zobowiązany do uchwycenia sensu Boskiej mowy. Poznając Biblię, szuka myśli i znaczenia, aby uchwycić wewnętrzną treść tekstu. Pryncypalną troską przy czytaniu Pisma Świętego jest poznanie dosłownego sensu, który to bezpośrednio wynika ze słów tekstu. W księgach świętych istnieje również sens typiczny. Zadaniem kaznodziei jest przekonywanie wiernych do życia z wiary i według wiary, zgodnie z myślą Pańską zawartą w typach. Odczytanie świata wymaga odpowiednich metod, które ukażą jego znaczenie symboliczne ujawniające się w alegoriach. Chrystus często posługiwał się przypowieściami, które — czerpiąc obrazy z codziennego życia — stanowią środek nauczania poglądowego. Oddany całkowicie kaznodziejstwu Z. Pilch przypominał, że Pismo Święte, będące skarbnicą objawionej prawdy, jest naczelną literaturą dla każdego kaznodziei. Nauczanie księdza infułata Zygmunta Pilcha wydaje się nadal aktualne i stanowi nieodkrytą do końca skarbnicę wiedzy
Teologiczna ocena przymierza Judy Machabeusza z Rzymem. Intertekstualna analiza 1 Mch 8,17-20
Full text linkWhat was the biblical interpretation of the Jews’ conduct in the final stage of the history of Israel in the context of the Law of Moses right before the times of the New Testament? The proposed exegesis of 1 Macc 8:17-20, which describes the covenant between Judas Maccabeus and the Roman republic, strives to discover the theological evaluation of the behavior of the revolt’s leader conducted by the author of the book. The intertextual method is particularly helpful in discovering the right understanding of the text. This method enables one to purposefully combine the expressions found in the consecutive verses with the same expressions found in the earlier biblical books. The theology that underlies these books will reveal the right sense of the studied passage of 1 Macc. It turns out that the theological evaluation is totally different than the political evaluation, the latter being solely taken into consideration in historical-literary analyses and commentaries. The biblical author has a restrained stance toward the political success of the Maccabees. He wants to reveal their conduct in the context of the Lord’s Law, which strongly proves that the First Book of Maccabees should belong to the canon of the inspired texts.Jaka była biblijna interpretacja postępowania Żydów w końcowym etapie historii Izraela w świetle zapisów prawa Mojżeszowego, niemal tuż przed nastaniem czasów Nowego Testamentu? Proponowana egzegeza fragmentu 1 Mch 8,17-20, opisującego zawarcie przymierza przez Judę Machabeusza z republiką rzymską, pragnie ukazać teologiczną ocenę postępowania przywódcy powstania dokonaną przez autora księgi. Najbardziej pomocne w wydobyciu właściwego rozumienia tekstu okazuje się podejście intertekstualne. Pozwala ono celowo łączyć sformułowania kolejnych wersetów z tymi samymi zwrotami wcześniejszych ksiąg biblijnych. Zawarta w nich teologia ukaże właściwy sens zaproponowanego passusu Pierwszej Księgi Machabejskiej. Okazuje się, że ocena teologiczna jest daleka od oceny politycznej, branej niemal wyłącznie pod uwagę w analizach i komentarzach historyczno-literackich. Autor biblijny zachowuje daleko idącą wstrzemięźliwość wobec politycznych sukcesów Machabeuszy, pragnąc ukazać ich postępowanie w świetle prawa Bożego. Mocno zaświadcza to o uzasadnionej przynależności Pierwszej Księgi Machabejskiej do korpusu pism natchnionych
Skomplikowany „mianownik” początków historii Odnowy w Duchu Świętym w Kościele rzymskokatolickim
No full textEvery story has its beginning. Most stories have their end. An attempt at a synthetic analysis of the history of the beginning of the Charismatic Renewal in the Roman Catholic Church turns out to be confronted with a certain initial reality: not only does this history not have a specific beginning, but it also has no end. It is a story that is still open. In celebrating its fiftieth birthday in the Roman Catholic Church recently (2017), a symbolic experience was taken as the original reference date. The receipt of charisms by members of a small group of American students on 18 February 1967, in Pittsburgh (Pennsylvania) in the United States, is a date and place that is in a sense only symbolic. Neither that moment nor that event exhausts the vast and much broader charismatic experience of the Holy Spirit in the Church, which can be seen in various and numerous moments in the history of the Church. This study efforts to explain this singular experience from the perspective of analysing the essential elements of the first structuring of the Charismatic Renewal in the Roman Catholic Church in the 20th century. The study is also an attempt at a synthetic look at the history, but also at its authors, including Ralph Martin, Steve Clark, Gerry Rauch, Veronica O\u27Brien, Cardinal Léon-Joseph Suenens and Pope Paul VI.Każda historia ma swój początek. Większość historii ma swój koniec. Próba syntetycznej analizy historii początku Odnowy w Duchu Świętym w Kościele rzymskokatolickim okazuje się zderzać z pewną wstępną rzeczywistością: owa historia nie tylko nie ma konkretnego początku, lecz także nie ma swojego zakończenia. To historia wciąż otwarta. Obchodząc niedawno (2017 r.) jej pięćdziesiąte urodziny w Kościele rzymskokatolickim, przyjęto za datę pierwotnego odniesienia doświadczenie de facto tylko symboliczne. Dzień otrzymania charyzmatów przez członków niewielkiej grupy amerykańskich studentów 18 lutego 1967 r. w Pittsburghu (Pensylwania) w Stanach Zjednoczonych to data i miejsce tylko umowne. Ani ów moment, ani owo wydarzenie nie wyczerpują bowiem ogromnego i o wiele rozleglejszego charyzmatycznego doświadczenia Ducha Świętego w Kościele, które można dostrzec w różnych i licznych momentach historii Kościoła. Niniejsze studium podejmuje próbę wyjaśnienia owego jednostkowego doświadczenia z perspektywy analizy istotnych elementów pierwszej strukturyzacji charyzmatycznego odrodzenia w Kościele rzymskokatolickim w XX w. Studium to jest też próbą syntetycznego spojrzenia na historię wydarzeń, jak również na tworzących ją autorów, m.in. Ralpha Martina, Steve’a Clarka, Gerry’ego Raucha, Weronikę O’Brien, kardynała Léona-Jospeha Suenensa i papieża Pawła VI
Misjonarze dla Indian według wytycznych pierwszych trzech Synodów w Limie
No full textIn the era of the conquest and colonization of Hispanic America, the church had at least two different manifestations: the Spanish church and the missional church. There was a marked difference between the two, beginning with the ethnic groups that made them up, methods of pastoral work, style of liturgy, content of catechesis, ecclesiastical laws, and, even, identities of priests destined to be chaplains of one of the two groups. Practically, from the founding moment the Catholic Church in the New World had the ability to differentiate its apostolic action according to the ethnic group that comprised it. Relatively easy was the implantation of the Spanish church in colonial cities in America. However, the founding of the new church - missional church - required the creation of a new modus operandi of its apostolic action. Such work could not be conferred on any priest or brother who felt called to undertake activities among the Indians, but on men specially selected and prepared in a different way than the secular clergy. The first three Lima Councils and their parallel Councils of México addressed this issue in several of their sessions. The article will seek to present those Indian missionaries who, although sometimes erred, knew how to carry out the mission with solid logic and apostolic courage, obeying the synod instructions.W czasie podboju i kolonizacji Ameryki hiszpańskiej Kościół katolicki miał co najmniej dwa różnorodne sposoby porządkowe: a) Kościół hiszpański i b) Kościół misyjny. Istniała wyraźna różnica między nimi, poczynając od grup etnicznych, wśród i dla których działały, metod pracy duszpasterskiej, stylu liturgii, treści katechezy, praw kościelnych, a nawet tożsamości księży, którzy mieli być kapelanami tylko jednej z tych społeczności. Niemal od samego powstania instytucji Kościół katolicki w Nowym Świecie miał zdolność różnicowania swojej działalności apostolskiej w zależności od grupy etnicznej, która go tworzyła. Zaszczepienie hiszpańskiego Kościoła w miastach kolonialnych w Ameryce było stosunkowo łatwe. Jednak zbudowanie nowego Kościoła - Kościoła misyjnego - wymagało stworzenia nowego modus operandi dla jego działalności apostolskiej. Praca misyjna wśród Indian nie mogła być powierzona któremukolwiek księdzu lub bratu, który czułby się powołany do podjęcia działań wśród Indian, ale zakonnikom i księżom specjalnie dobranym, by zamieszkać wśród ludności rodzimej i przygotowanym inaczej niż duchowieństwo świeckie. Pierwsze trzy Synody w Limie i ich równoległe Synody w Meksyku poruszyły tę kwestię na kilku swoich posiedzeniach. W artykule staram się przedstawić ówczesnych misjonarzy Indian, którzy choć niejednokrotnie nie uchowali się od niedoskonałości i błędów, umieli wypełniać misję z logiką i z apostolską odwagą, przestrzegając instrukcji synodów
Święto nowiu księżyca w kapłańskich kalendarzach w Pięcioksięgu. Analiza egzegetyczna fragmentów z Księgi Kapłańskiej (23,23–25) i z Księgi Liczb (28,11–15; 29,1–6)
No full textIn the present article the author deals with pericopes from the priestly layer in the Pentateuch, which include references concerning the New Moon Festival. In the first point of this article, the author underlines connections of Hebrew words with other Semitics languages in terms of naming this feast. The controversial issue is the translation of Lev. 23:23–25, in which many scholars see not the New Moon Festival, but the New Year Festival. The author sets himself the task, using synchronous methods of work on the biblical text, to present his translation proposal of this disputed fragment. Also, he deals with the problem of the Hebrew expression תְּרוּעָה , which leaves some interpretative freedom as to how to celebrate this festive day. An important point in the presented analysis is an attempt to outline the difficulties associated with placing the examined fragments in one of the layers. However, the author does not intend to solve this issue. In his last point, the author analyzes the fragments mentioned in the title, often juxtaposing them with each other or referring to biblical texts that come from a different layer (Deuteronomist) or extra-biblical testimonies.W prezentowanym artykule autor zajmuje się perykopami z warstwy kapłańskiej Pięcioksięgu, w których pojawiają się wzmianki o święcie nowiu księżyca. W pierwszym punkcie podkreśla związki słownictwa hebrajskiego z innymi językami semickimi w kwestii nazewnictwa tegoż święta. Dyskusyjną sprawą jest bowiem tłumaczenie Kpł 23,23–25, w której to perykopie część egzegetów dopatruje się nie święta nowiu księżyca, lecz święta Nowego Roku. Autor przedstawia własną propozycję tłumaczenia tego spornego fragmentu. Dodatkowo zajmuje się problemem hebrajskiego wyrażenia תְּרוּעָה , które pozostawia pewną dowolność interpretacyjną co do sposobu celebracji tego świątecznego dnia. Punktem wyjścia w prezentowanej analizie jest próba nakreślenia trudności związanych z umieszczeniem badanych fragmentów w którejś z warstw. Autor ma zamiar przedstawić propozycje składane przez egzegetów i nie rości sobie prawa do rozsądzania w kwestiach spornych. Punktem zasadniczym jest analiza wymienionych w tytule fragmentów, które autor bada również w odniesieniu do tekstów biblijnych pochodzących z innej warstwy (Deuteronomista) bądź świadectw pozabiblijnych
Europejski humanizm a benedyktyński monastycyzm. Wokół wybranych wypowiedzi Benedykta XVI
No full textJosef Ratzinger has made the problem of the solid foundations of European humanism one of the most important in his scientific and pastoral work. Called to the Holy See, he chose the name Benedict XVI, indicating the Saint Abbot of Nursia as the special patron of his pontificate. In this study two valuable statements of Pope Ratzinger are discussed, showing the relationship between European humanism and Benedictine monasticism. The first is the speech of Benedict XVI during a meeting with people active in culture at the Bernardine College in Paris on September 12, 2008. The second is the text Crisis of cultures, in which the Pope pensioner presents Abbot Benedict and his way of life as an adequate response to the contemporary crisis of European humanism. To seek God in the first place, to sensitize conscience to trueness, showing the paths of freedom, which advocates good and beauty, is the calling of Benedictine monks and at the same time, a necessary condition for integral humanism, the creative development of European culture.Josef Ratzinger problem trwałych fundamentów europejskiego humanizmu uczynił jednym z najważniejszych w swojej pracy naukowej i duszpasterskiej. Powołany na Stolicę Piotrową wybrał imię Benedykta XVI, wskazując świętego Opata z Nursji jako szczególnego patrona swojego pontyfikatu. W opracowaniu omówiono dwie cenne wypowiedzi papieża Ratzingera ukazujące relacje pomiędzy europejskim humanizmem a benedyktyńskim monastycyzmem. Pierwszą z nich jest przemówienie Benedykta XVI wygłoszone w czasie spotkania z ludźmi kultury w Kolegium Bernardynów w Paryżu 12 września 2008 r. Drugą jest tekst Kryzys kultur, w którym papież emeryt przedstawia opata Benedykta i jego sposób życia jako adekwatną odpowiedź na współczesny kryzys humanizmu europejskiego. Poszukiwać na pierwszym miejscu Boga, uwrażliwiać sumienia na wierność prawdzie, wskazywać drogi wolności, która opowiada się za dobrem i pięknem, to powołanie benedyktyńskich mnichów a zarazem konieczny warunek integralnego humanizmu, twórczego rozwoju kultury europejskiej
Wybrane aspekty duchowości biblijnej w pismach św. Urszuli Ledóchowskiej
Full text linkThe aim of this article is to present selected aspects of the biblical spirituality according to writings of Saint Ursula Ledóchowska. The Word of God has the central position in the spirituality of the Founder of the Congregation of the Ursuline Sisters of the Agonizing Heart of Jesus. Mother Ledóchowska is the author of Meditations, that contain considerations based on specific fragments of the Gospel, intended for each day of the year. Her Testament is also full of biblical references and permeated with the evangelical logic. According to Saint Ursula Ledóchowska the meditation of the Word of God in the spirit of faith enables us to learn more and get to know better the person of Jesus Christ and to deepen the relationship with Him. Mother Ledóchowska, by her attitude to the Holy Bible, was ahead of the Second Vatican Council’s time. All her life was an active exegesis of the words of Christ.The aim of this article is to present selected aspects of the biblical spirituality according to writings of Saint Ursula Ledóchowska. The Word of God has the central position in the spirituality of the Founder of the Congregation of the Ursuline Sisters of the Agonizing Heart of Jesus. Mother Ledóchowska is the author of Meditations, that contain considerations based on specific fragments of the Gospel, intended for each day of the year. Her Testament is also full of biblical references and permeated with the evangelical logic. According to Saint Ursula Ledóchowska the meditation of the Word of God in the spirit of faith enables us to learn more and get to know better the person of Jesus Christ and to deepen the relationship with Him. Mother Ledóchowska, by her attitude to the Holy Bible, was ahead of the Second Vatican Council’s time. All her life was an active exegesis of the words of Christ
Pneumatologiczna eklezjologia i jej związek z permanentną eklezjogenezą. Wybrane aspekty.
No full textThe Christological-pneumatological character of post-conciliar ecclesiology, which appreciates the personal-communal (relational), as well as historico-redemptive and eschatological character of the Church, and restores institutional-social dimension of the Church to its proper place in ecclesiology, opens the possibility of extending the traditional approach to the establishment of the Church as a historico-redemptive set of Christ’s actions. Deepened theological reflection on the pneumatological-personal (communio) character of the Church allows us to speak of its permanent personal-pneumahagic process of constant birth in the baptized ones and in the community of faith. Constant presence and influence of the Spirit in the community of the Church and its activities include its offices, evangelizing mission and means of sanctification, but also various gifts (charisms) of the Holy Spirit, as well as development or renewal of the faith life of individual Christians and the community. Aspects of permanent ecclesiogenesis can vary in intensity and form, but they all derive from the influence of the Spirit sent by Christ to His disciples, and are based on the personal, communal, event-oriented (historical) and processual character of faith as communio with Christ and brothers. The forms of permanent ecclesiogenesis can be seen in eschatological Church-directing tension dynamism between ‘already’ and ‘not yet’ of the Kingdom of God, in event-donative nature of faith as a communion with Jesus and its processual character, in life-giving character and fruitfulness of faith, in generating new ecclesial realities, clearly beyond human possibilities, in moving towards the missionary future, theological openness, and universality of the Church.Chrystologiczno-pneumatologiczny charakter posoborowej eklezjologii, dowartościowujący osobowo- wspólnotowy (relacyjny) i historiozbawczo-eschatologiczny charakter Kościoła oraz przywracający właściwe miejsce w eklezjologii instytucjonalno-społecznościowemu wymiarowi Kościoła otwiera możliwość poszerzenia tradycyjnego ujęcia ustanowienia Kościoła jako historiozbawczego zespołu działań Chrystusa. Pogłębiona refleksja teologiczna nad pneumatologiczno-osobowym (communio) charakterem Kościoła pozwala mówić o jego permanentnym personalno-pneumahagijnym procesie nieustannego rodzenia się w osobie ochrzczonego i we wspólnocie wiary. Stała obecność i oddziaływanie Ducha we wspólnocie Kościoła i jej działaniach obejmuje urzędy, posłannictwo ewangelizacyjne i środki uświęcenia, ale także różnorakie dary (charyzmaty) Ducha Świętego i rozwój bądź odnowę życia wiary pojedynczych chrześcijan i wspólnoty. Aspekty permanentnej eklezjogenezy mogą mieć różny stopień intensywności i formy, wszystkie one są jednak pochodną oddziaływania Ducha posłanego uczniom przez Chrystusa i bazują na osobowym, komunijnym, wydarzeniowym (historycznym) i procesualnym charakterze wiary jako communio z Chrystusem i braćmi. Postacie permanentnej eklezjogenezy można widzieć w eschatologicznym, ukierunkowującym Kościół dynamizmie napięcia między „już” a „jeszcze nie” królestwa Bożego, w wydarzeniowo-donatywnym charakterze wiary jako przeżywanej wspólnoty z Jezusem i jej procesualnym charakterze, w sposobie nadawania życiodajnego charakteru i owocności wierze, w generowaniu nowych rzeczywistości eklezjalnych, wyraźnie przekraczających ludzkie możliwości, w ukierunkowaniu ku przyszłości misyjnej i teologicznej otwartości i uniwersalności Kościoła
Wybrane argumenty doktrynalne przeciwko dopuszczaniu do sakramentu święceń osób o orientacji homoseksualnej
No full textThe problem addressed in this article is what doctrinal arguments are behind the current decision of the Holy See not to admit men with a deep-seated homosexual orientation to the sacrament of Holy Orders. The problem may be solved in three stages: by showing selected contents of the documents of the Holy See in the 20th and 21st centuries, by presenting the doctrinal themes contained therein and by attempting to evaluate their reception in the light of current challenges. The author invokes the documents of the Holy See and the statements of the popes.Problem poruszany w niniejszym artykule brzmi: jakie doktrynalne argumenty stoją za aktualną decyzją Stolicy Apostolskiej o niedopuszczaniu do sakramentu święceń mężczyzn o trwale zakorzenionej orientacji homoseksualnej. Trzyetapowa droga do rozwiązania problemu przebiega następująco: przez ukazanie wybranych treści dokumentów Stolicy Apostolskiej w XX i XXI wieku, prezentację doktrynalnych wątków tam obecnych i próbę oceny ich recepcji w świetle aktualnych wyzwań. Autor odwołuje się do dokumentów Stolicy Apostolskiej oraz wypowiedzi papieży
Człowiek dzieckiem Bożej Wolności. Wybrane aspekty antropologii teologicznej Pawła Evdokimova
Full text linkPaul Evdokimov (1901-1970) is one of the most important contemporary Orthodox theologians. His works feature very important, inspiring and prophetic anthropological intuitions. His anthropology is built around the following concepts: imago Dei, body-soul-spirit, biblical heart, person, theandrism, love and freedom. Man as a human person fulfills himself in freedom through the recognized and accepted gift of iconicity. The perfect Image is the incarnate Son. Believers in Jesus Christ participate in a real manner in His sonship and freedom that is realized through love.Paweł Evdokimov (1901-1970) to jeden z najważniejszych współczesnych teologów prawosławnych. W jego pracach znajdujemy bardzo ważne, inspirujące i prorocze intuicje antropologiczne. Jego antropologia zbudowana jest wokół pojęć: „imago Dei”, ciało-dusza-duch, biblijne serce, osoba, teandryzm, miłość oraz wolność. Człowiek jako osoba ludzka realizuje się poprzez w wolności rozpoznany i przyjęty dar ikoniczności. Doskonałym Obrazem jest wcielony Syn. Wierzący w Jezusa Chrystusa realnie uczestniczy w Jego synostwie oraz wolności, która urzeczywistnia się przez miłość