Háskóli Íslands OJS
Not a member yet
1903 research outputs found
Sort by
Frá gestaritstjórum
No full textÞví minna því meira. Því styttra því betra. Þetta er stundum sagt þegar kemur að skrifum á stuttum textum sem þykja því ágætari því meitlaðri og knappari sem þeir eru. Það er töluverður sannleikur í þessum orðum þótt við viljum ekki ganga svo langt að taka undir með Leonardo da Vinci sem á að hafa sagt að „ekkert“ sé æðsta form listar, tilvera þess sem ekki er. Reyndar eru til örsögur sem ganga út á „ekkert“ og eru ekki nema titill og auð síða. Þá er reiknað með hugmyndaflugi og andagift lesandans.
Stutt ritform eiga það til að líða fyrir það að vera stutt. Þess er skemmst að minnast að á smásöguna hefur stundum verið litið sem litlu systur skáldsögunnar og jafnvel sem eins konar æfingu áður en lagt er til atlögu við lengri verk. Í ljósi þessa var Stutt – rannsóknastofa í smásögum og styttri textum sett á laggirnar við Hugvísindasvið Háskóla Íslands fyrir nokkrum árum. Meginmarkmið stofunnar er að efla rannsóknir, þýðingar og miðlun á smásögum og stuttum textum fyrir fræðimenn og þýðendur úr ólíkum áttum. Með styttri textum er meðal annars átt við örsögur, smáprósa, anekdótur, ævintýri, þjóðsögur, fabúlur, exempla, textabrot, strengleika/stuttar ljóðsögur, esseyjur og skemmtisögur. Í raun örverk af hvaða meiði sem er: örleikrit, kjarnyrði, veggjakrot, smáskilaboð, auglýsingar og fleira. Eins og sjá má geta stutt form verið alls konar enda eru þau bæði gömul og ný. Þau hafa fylgt mannkyninu frá aldaöðli.
Í janúarmánuði 2023 efndi Stutt – rannsóknastofa í smásögum og styttri textum til málþings um örtexta, gamla og nýja. Þingið var haldið í Veröld og var helsti tilgangur þess að skapa svigrúm fyrir fræðilega umræðu um örstutt bókmenntaverk. Flutt voru sjö áhugaverð erindi um ólíkar gerðir smáverka sem mynda grunninn að þessu hefti. Einnig las Magnús Sigurðsson rithöfundur upp úr nýútkomnu verki sínu en eitt af markmiðum stofunnar er að kynna höfunda, íslenska og erlenda, sem skrifa stutta texta. Í kjölfarið var ákveðið að helga sérhefti Milli mála 2024 efni þingsins. Heftið endurspeglar fjölbreytileika stuttra verka, tekur á nýjum formum, örsögunni, en einnig eldri svo sem ævintýrum, þjóðsögum og dæmisögum, að ógleymdum prósaljóðum, sem oft eru nálægt örsögunni. Við hæfi þótti að gefa argentíska rithöfundinum og örsagnafræðingnum Raúl Brasca fyrstum orðið og fjallar grein hans um eyðuna í örsögunni sem lesandinn fær sjálfur að ráða í. Rebekka Þráinsdóttir segir þar næst frá ljóðum í lausu máli eftir Ívan Túrgenev sem birtust í ritinu Senilia. Aðalheiður Guðmundsdóttir kynnir Ævintýragrunninn og tekur dæmi um nytsemi hans við rannsóknir á íslenskum ævintýrum. Knappir textar Franz Kafka eru til umfjöllunar í grein Ástráðs Eysteinssonar og Kristín Guðrún Jónsdóttir beinir sjónum að sírenum í örsögum og rekur uppruna þeirra sagna til ferða Ódysseifs. Hjalti Snær Ægisson gerir grein fyrir tengslum dæmisagna og helgisagna, en örsögur og smásögur í sagnasveig eftir David Arnason er viðfangsefni Guðrúnar Bjarkar Guðsteinsdóttur. Rýnt er í dæmisögur í Kvöldvökunum 1794 eftir Hannes Finnsson biskup í grein Ásdísar Rósu Magnúsdóttur og að lokum fjallar Áslaug Agnarssdóttir um rithöfundinn Danííl Kharms og rússnesku örsöguna.
Nokkur smáverk af ólíkum toga og uppruna er að finna í heftinu. Rúnar Helgi Vignisson spreytir sig á fundnum formum og gerir jafnframt grein fyrir því hvað átt er við með þessu heiti og hvernig stuttir textar leita gjarnan í stöðluð form. Þá eru birtar nokkrar þýddar örsögur, allt frá fornöld til samtímans, eftir Huainanzi, Valerius Maximus, Leonardo da Vinci, Jules Lefèvre-Deumier, Ívan Túrgenev, Félix Fénéon, Sławomir Mrożek, Joyce Carol Oates, Karla Barajas og úr verkum Zhuangzi.
Ritstjórar þakka höfundum, þýðendum, ritrýnum, prófarkalesara og umbrotskonu frábært samstarf við gerð og frágang heftisins. Einnig þökkum við Styrktarsjóði Stofnunar Vigdísar Finnbogadóttur í erlendum tungumálum fyrir ómetanlegan stuðning við útgáfu tímaritsins
Marcadores de prestigio lingüístico en el contexto de diglosia entre el ladino y el hebreo actuales en Israel: una aproximación desde la sociolingüística cualitativa
No full textThis study investigates the linguistic attitudes shown by Ladino speakers toward this language and in relation to Hebrew in the diglossia context of Israel, as well as those markers of linguistic prestige that, in each of these languages, may be correlated with the level of favorability present in certain linguistic attitudes. To this end, several bilingual informants were selected from a small sample of Ladino speakers to undergo an assessment of their linguistic attitudes using the matched guise technique as a sociolinguistic analysis procedure. Once the speakers unconsciously revealed their favorability toward Ladino and Hebrew by associating an unseen speaker of each language with particular levels of communicative quality, sympathy, and intelligence, they were asked about the motives or reasons that, from their perspective, lie behind their evaluation, partially incorporating the perspective of the ethnography of communication. The study found two markers of linguistic prestige: one linguistic and one extralinguistic. The notion of ethnicity impact on the linguistic attitudes displayed by the informants toward Ladino is also discussed, and the concept of ethnolect is analytically introduced.Þessi rannsókn skoðar tungumálaafstöðu (linguistic attitudes) ladinomælandi einstaklinga til tungumálsins og til hebresku í aðstæðum þar sem um er að ræða tvítyngi (diglossia) í Ísrael. Eins eru skoðuð einkenni þess hversu hátt undir höfði hvoru máli er gert fyrir sig í samhengi við hversu mikið tungumálaafstaða stjórnar notkun og vali. Með það að markmiði voru valdir tvítyngdir einstaklingar úr litlu þýði ladino mælandi fólks til þátttöku í mati á tungumálaafstöðu þar sem notuð aðferðin „matched guise“ sem er félagsmálfræðileg greiningaraðferð. Þegar viðmælendur höfðu ómeðvitað sýnt fram á hvort þeim líkaði betur við ladino eða hebresku með því að tengja óþekkta málhafa hvors tungumáls við ákveðna eiginleika eins og tjáskiptahæfni, samkennd og vitsmunafærni, voru þeir spurðir um ástæður eða hvata að baki mati sínu; að hluta með hliðsjón af sjónarhorni félagslegra málvísinda. Rannsóknin leiddi í ljós tvo virðingarþætti tungumáls (linguistic prestige); annan málfræðilegan og hinn utanmálfræðilegan (extralinguistic). Einnig er fjallað um áhrif þjóðernis á tungumálaafstöðu viðmælenda til ladino og hugtakið þjóðernismállýska (ethnolect) er kynnt með greinandi aðferð
Preschool leaders’ role in facilitating reflective dialogue on internal evaluation
No full textGreinin fjallar um þróunarverkefni sem unnið var í leikskólanum Uglukletti skólaárið 2022–2023 með það að markmiði að þróa lýðræðislega starfshætti í framkvæmd innra mats leikskólans. Verkefnið var unnið í samstarfi skólastjórnenda og háskólakennara með áherslu á að skapa starfsfólki umgjörð og rými til að skrá, ræða og ígrunda eigin starfshætti. Rannsóknin byggðist á starfendarannsóknum og nýtingu uppeldisfræðilegra skráninga til að greina og rýna í starfshætti og nám barna sem lið í innra mati skólans. Til að skoða hvernig starfsfólk þróaði hæfni sína til að ígrunda og greina eigið starf, var rannsóknin unnin út frá hugmyndum um fyrstu, annarrar og þriðju persónu starfendarannsóknir. Gagnaöflun stóð yfir frá ágúst 2022 og út júní 2023. Gögnin sem aflað var voru fundargögn, rannsóknardagbækur stjórnenda og ýmsar skráningar. Gagnagreining fólst í frumgreiningu gagna í gegnum rannsóknarferlið og lokagreiningu þvert á gögn. Niðurstöður rannsóknarinnar sýna að þegar innra mat byggir á lýðræðislegum starfsháttum og felur í sér virka þátttöku starfsfólks, eykst faglegt sjálfstæði þeirra og ábyrgð á eigin starfi. Stjórnendur gegndu lykilhlutverki í að styðja starfsfólk við að þróa hæfni sína í að skrá og greina eigið starf. Með skipulögðum samræðum, stuðningi og samvinnu við háskólakennara tókst að efla starfsþróun og styrkja innra mat sem lærdómsferli. Niðurstöður rannsóknarinnar draga fram mikilvægi lýðræðislegra starfshátta í leikskólum og sýna hvernig hægt er að nýta starfendarannsóknir og uppeldisfræðilegar skráningar til að auka fagmennsku starfsfólks og bæta gæði skólastarfs. Þannig verður innra mat ekki aðeins eftirlitstæki heldur vettvangur fyrir samvinnu, faglega ígrundun og umbætur í leikskólastarfi.This paper presents a development project conducted at Ugluklettur Preschool during the 2022–2023 school year, focusing on fostering democratic working methods in internal evaluation. The project was a collaboration between preschool administrators and university educators, creating a framework and space for staff to document, discuss, and reflect on their professional practices. The study is grounded in action research and the use of pedagogical documentation as a tool for internal evaluation. To explore how preschool staff developed their professional reflection and self-evaluation capacity, the study adopted a framework based on first-, second-, and third-person action research. First-person research focuses on self-reflection, where administrators and staff critically examine their own practices and professional development. Second-person research involves dialogue and collaboration among staff through structured discussions and documentation, fostering peer learning and shared knowledge creation. Third-person research aims to institutionalise new practices by creating a structured framework that supports continuous professional development and school improvement. This approach helped to strengthen democratic participation among staff and deepen their understanding of quality in preschool education. The study highlights the importance of democratic internal evaluation, where all participants—staff, children, and parents—are actively engaged in shaping the preschool learning environment. Internal evaluation in Icelandic preschools is intended to be an ongoing process that enhances professional competencies, fosters reflection, and increases awareness of staff members’ responsibility for school quality. The project at Ugluklettur Preschool sought to strengthen internal evaluation as a collaborative and reflective process, rather than merely fulfilling a bureaucratic requirement. By engaging in systematic documentation, reflection, and professional discussions, staff members developed a deeper awareness of their role in shaping the educational experience of children. The findings emphasise that when internal evaluation is conducted through democratic working methods, it becomes an effective tool for fostering professional autonomy, strengthening staff confidence, and ensuring continuous quality improvement. Preschool leaders played a key role in supporting and guiding staff through the internal evaluation process. Their leadership was essential in creating an environment that encouraged documentation, reflection, and open dialogue. The study underscores that democratic school leadership is fundamental to empowering staff and promoting a culture of shared responsibility and continuous learning. By integrating pedagogical documentation into everyday practices, administrators provided staff with the tools needed to critically analyse their work and engage in meaningful professional discussions. Additionally, collaboration with university educators played a significant role in reinforcing the theoretical and methodological foundations of internal evaluation. By linking research and practice, the project ensured that new working methods were grounded in evidence-based approaches. This partnership facilitated professional development and helped staff articulate their experiences in ways that contributed to the broader discourse on preschool education. Throughout the project, staff members were encouraged to document and analyse daily educational interactions and experiences. Monthly reflective meetings, structured discussions, and the use of a Padlet platform for documentation were key strategies that supported the internal evaluation process. Staff shared their observations, engaged in peer discussions, and critically examined their teaching practices. A crucial insight from the study is that internal evaluation should not be a rigid, top-down process but rather a dynamic, participatory approach that evolves in response to the needs of children, staff, and the broader school community. By fostering a culture of continuous inquiry and shared responsibility, preschool administrators and educators can create a learning environment where professional growth and quality improvement become an integral part of daily practice. This study contributes to the understanding of how democratic internal evaluation can enhance professional development in preschools. The research highlights that internal evaluation is most effective when it is participatory, reflective, and embedded in everyday professional practice. Preschool staff benefit from structured opportunities for reflection, discussion, and documentation to enhance their professional autonomy and confidence. Leadership is vital in creating a supportive framework that encourages open dialogue, shared learning, and continuous development. Collaboration between practitioners and university educators can strengthen the link between research and practice, ensuring that professional development initiatives are grounded in theoretical and empirical insights.
By integrating first-, second-, and third-person action research, the project at Ugluklettur Preschool successfully created a model for democratic internal evaluation that can be adapted to other educational contexts. The findings suggest that when staff are given the space and support to document, discuss, and reflect on their work, they develop a stronger sense of professional identity and agency. Ultimately, the study demonstrates that internal evaluation, when implemented through a democratic and participatory approach, becomes more than just a tool for accountability—it becomes a transformative process that enhances educational quality and professional engagement in preschools
Samfélagslegt hlutverk háskóla
No full textThis article presents research on how Icelandic university staff understand the role of the university and the service they owe to society as part of their job. The results are measured against four university traditions or ideologies, named after Cardinal Newman, Wilhelm Humboldt, St. Thomas Aquinas and Napoleon Bonaparte. A questionnaire was sent to all academic staff and specialists at Icelandic universities. The results strongly indicate that the basic values of the Humboldt university are strongly entrenched in the community of Icelandic academics. They emphasize that a university ought to be a force of criticism in society, and they share the vision that a university is an independent, academic zone of immunity, where academic freedom is of fundamental value. A large majority believes it is important to establish rules for governing the funding of university positions. This indicates concerns that university funding is becoming increasingly dependent on wealthy special interests with the consequence that researchers, specialists, teachers and students have less than full freedom to seek the truth in every matter. The working environment of Icelandic academics is also criticized, including the systematic evaluation of the effectiveness of university teachers and specialists, which determines their wages and promotion opportunities. Being directly linked with the academic workers‘ material interests, this evaluation system has a controlling influence. Its use appears problematic because it turns out that the incentives it creates seem to be at odds with the professional ideals that university staff adhere to concerning their participation in communal discourse.Greinin fjallar um rannsókn á því á hvern hátt starfsmenn íslenskra háskóla skilja hlutverk háskóla og samfélagslegar starfsskyldur sínar og það mátað að fjórum ólíkum hefðum í starfsemi háskóla, Newman, Humboldt, Tómas frá Akvínó og Napoleons hefðinni. Spurningalisti var lagður fyrir alla akademíska starfsmenn og sérfræðinga við háskóla á Íslandi. Niðurstöður benda sterklega til þess að grunngildi Humboldt háskólans séu föst í sessi innan íslensks háskólasamfélags. Íslenskt háskólafólk metur mikils það hlutverk háskóla að vera gagnrýnið afl í samfélaginu og tekur undir hugmyndina um háskóla sem sjálfstætt griðland fræðanna þar sem akademískt frelsi er grundvallaratriði. Mikill meirihluti telur mikilvægt að settar verði reglur um kostun á háskólastöðum. Bendir það til að háskólafólk hafi áhyggjur af þeirri þróun að fjársterk hagsmunaöfl geri sig ómissandi við fjármögnun háskólastarfs með þeim afleiðingum að rannsakendur, sérfræðingar, kennarar og nemendur hafi ekki fullt frelsi til að leita sannleikans í hverju máli. Gagnrýni kemur fram á starfsumhverfi íslensks háskólafólks. Þar berast böndin að því kerfi sem notað er til að leggja mat á árangur háskólakennara og sérfræðinga og grundvallarákvarðanir um laun þeirra og framgang í starfi. Matskerfið er beintengt við hag og kjör starfsmanna og því mjög stýrandi. Notkun þess kann að hafa misfarist að því leyti að þeir hvatar sem tækið býr til virðast á skjön við þær faglegu hugsjónir sem háskólafólk aðhyllist að því er varðar þátttöku þess í samfélagslegri umræðu
Þekkingarmiðlun í stjórnsýslu sveitarfélaga
No full textThe aim of this paper is to analyse knowledge management (KM) among the administrative units of Icelandic municipalities, with að special emphasis on knowledge sharing. An online survey was sent to nearly all the personnel of all the Icelandic municipalities’ administration. In total 385 individuals responded to the survey, a response rate of 63.3%. Also, five key employees within the administration of the municipalities were interviewed. The main conclusion indicates that there is no explicit strategy within the administration of Icelandic municipalities that supports knowledge sharing even though many methods of knowledge management are used to a certain degree. Organizational culture supports knowledge sharing in certain ways but without strategic intention. The larger municipalities have implemented more aspects of KM than the smaller ones. Positive correlation was found between incentives of managers to disseminate knowledge and knowledge sharing and between organizational culture and knowledge sharing. The respondents believe that the municipalities could provide better services if knowledge sharing were more systematic.Markmið greinarinnar er að öðlast yfirsýn yfir þekkingarstjórnun í stjórnsýslu íslenskra sveitarfélaga, með sérstakri áherslu á þekkingarmiðlun. Rafræn könnun var lögð fyrir starfsmenn stjórnsýslu sveitarfélaga sem hafa fleiri en 1500 íbúa, að Reykjavík, Mosfellsbæ og Hafnarfirði undanskildum. Alls svöruðu 385 einstaklingar og svarhlutfall því 63,3%. Einnig voru tekin fimm viðtöl við lykilstarfsmenn hjá sveitarfélögum. Helstu niðurstöður eru þær að hjá stjórnsýslu íslenskra sveitarfélaga er ekki skýr stefnumótun sem styður við þekkingarmiðlun þó svo að margar aðferðir þekkingarstjórnunar séu til staðar í einhverjum mæli. Stærri sveitarfélög hafa tekið fleiri þætti þekkingarstjórnunar í notkun en minni sveitarfélög. Vinnustaðamenning styður á vissan hátt við þekkingarmiðlun en stefnumiðaða innleiðingu vantar. Jákvæð fylgni er á milli hvatningar stjórnenda til að miðla þekkingu og þeirrar þekkingarmiðlunar sem á sér stað sem og á milli vinnustaðamenningar og þekkingarmiðlunar. Að lokum telja svarendur að sveitarfélögin gætu veitt betri þjónustu ef þekkingarmiðlun væri meiri og markvissari
Jón Ólafsson: Appelsínur frá Abkasíu - Vera Hertzsch, Halldór Laxness og hreinsanirnar miklu
No full textÍ umsögn gagnrýnanda kemur meðal annars eftirfarandi fram:
Með þeirri persónulegu nálgun að örlögum saklausrar móður og barns sem lentu tannhjólum kúgunarvélar stalínismans, sem Jón beitir í bókinni færir hann óhugnað þessa miskunnarlausa óréttarkerfis nærri lesandanum. Þau sérstæðu tengsl sem hin þýzkættaði Sovétborgari Vera Hertzsch og dóttir hennar höfðu við þjóðþekkta Íslendinga færa þennan óhugnað Stalínstímans líka nær íslenzkum nútímalesendum en allar þær bækur sem áður hafa verið skrifaðar um Gúlagið
Dr. Christian Rebhan: North Atlantic Euroscepticism: The rejection of EU Membership in the Faroe Islands and Greenland
No full text"The book explores the interesting question of why the Faroe Islands and Greenland opted to stay outside the European Union (EU) at a time when most European countries aspired to join the EU before an era of growing extremism and opt-out debates.
Although the focus of the analysis is on the positions taken by the Faroe Islands and Greenland, there is also some discussion of a similar attitude that has prevailed in Iceland"
Fifteen Years After the Gender Quota Law: Has the Objective of Enhancing Women’s Representation Been Realized?
Get PDFGreinin metur áhrif kynjakvótalaga nr. 13/2010 á jafnrétti í íslensku viðskiptalífi, fimmtán árum eftir gildistöku þeirra. Sérstaklega er skoðað hvernig kvótinn hefur haft áhrif á kynjahlutföll í stjórnum félaga og hvort breytingarnar hafi náð til efsta stjórnendalags, þ.e. framkvæmdastjóra og forstjóra. Markmiðið er að skýra hvers vegna framvinda er hröð í stjórnum en hæg í framkvæmdastjórnum, og hvaða stjórntæki geti brúað þetta bil. Byggt er á blönduðu rannsóknarsniði sem sameinar (i) samfelld fyrirtækjagögn Creditinfo 2007–2025, (ii) GemmaQ-gögn um öll skráð félög 2008–2025, (iii) 44 hálfopin viðtöl við stjórnarfólk allra skráðra félaga á aðalmarkaði Nasdaq Iceland og (iv) Þjóðmálakönnun Félagsvísindastofnunar 2024 um afstöðu almennings. Niðurstöðurnar sýna að í félögum sem falla undir lögin hefur hlutfall kvenna í stjórnum hækkað markvisst að viðmiðinu um 40%, en á sama tíma eru konur aðeins 18,6% framkvæmdastjóra í fyrirtækjaheildinni og 14,3% forstjóra í skráðum félögum árið 2025. Viðtöl og almenningskönnun benda til klofinna viðhorfa til frekari kvótasetningar, en meirihluti telur framvinduna í efsta stjórnendalagi of hæga. Fræðilegt framlag greinarinnar er að setja niðurstöður um þróun kynjahlutfalla í stjórnum og framkvæmdastjórnum í samhengi stofnanahyggju og femínískrar stofnanahyggju, og ræða hvernig formleg lagasetning getur tryggt sýnilegar breytingar í stjórnum, á meðan óformlegar ráðningarvenjur og tengslanet kunna að takmarka smitáhrif til framkvæmdastjórna. Hagnýtt framlag felst í tillögum um að tengja kvóta í stjórnum við gagnsæ og stöðluð ráðningarferli og mælanlega ábyrgð. Auk þess er mikilvægt að íhuga stigvaxandi kvóta eða „fylgið eða skýrið“ fyrir framkvæmdastjórnir. Niðurstöðurnar varpa þannig ljósi á hver næstu skref geta verið í jafnréttisstefnu viðskiptalífs.The article assesses the impact of Gender Quota Act No. 13/2010 on gender equality in Icelandic business life, fifteen years after its entry into force. It specifically examines how the quota has influenced gender balance on corporate boards and whether these changes have extended to the top executive level, i.e., CEOs and managing directors. The aim is to explain why progress has been rapid in boards but slow in executive management, and which policy instruments might bridge this gap. The study applies a mixed-methods design, combining (i) longitudinal company-level data from Creditinfo (2007–2025), (ii) GemmaQ data on all listed companies (2008–2025), (iii) 44 semi-structured interviews with board members of all companies listed on the Nasdaq Iceland Main Market, and (iv) the 2024 National Survey conducted by the Social Science Research Institute on public attitudes. Findings show that in companies subject to the Act, the share of women on boards has increased significantly, consolidating the 40% threshold over time. At the same time, women constitute only 18.6% of managing directors across all companies and 14.3% of CEOs in listed companies in 2025. Both interviews and survey data indicate divided views on extending quotas to executive positions, although a majority considers progress at the top executive level to be too slow. The theoretical contribution of the article lies in situating the findings on the development of gender ratios in boards of directors and executive teams within institutional theory and feminist institutionalism.
A follow-up study on the aggression replacement training (ART) intervention
No full textThis study is a follow-up of the intervention Aggression Replacement Training (ART) in Iceland. The ART treatment was introduced in Iceland in 2007 as an experimental project in an elementary school in the southern part of Iceland. Subsequently it has grown as a project, training teachers all over the country, although the base continues to be located in Selfoss in the south of Iceland. The current study was originally planned as a final component of a two-section evaluation of the ART intervention, with the first segment consisting of measures at the beginning and conclusion of the intervention, with the current study following up on the participants three years later. The overall aim was to evaluate both the effect of the ART intervention as a means to reduce internal and external problems experienced by the children as well as the durability of the effects. The results of the first two sections were reported in an earlier paper, with the current paper completing the picture by adding the three-year follow up. The evaluation of ART for the current study was based on answers from elementary school teachers who had thought 12 children who participated in ART-treatment among their families in 2017. The children and their teachers also participated in the earlier sections of the study. In order to assess the children’s symptoms, the Icelandic translation and standardization of the ASEBA assessment tool was used at three time points: 1) two weeks before the ART-treatment started, 2) about two weeks after ART-treatment had taken place and 3) three years after the ART-treatment. The records were used to assess both internal and external problems among the children. Only the teacher rating form was used in the follow- up study, whereas the children’s self-report and parents’ forms were also included in the earlier evaluations. In the first part of the study both internaland external symptoms decreased significantly from pre-intervention to post intervention measures. Similarly, in the first section of the research-, both internal and external problems decreased significantly from the first to the second evaluation. When the evaluations of children were compared, they showed fewer behavior problems, less distress and better social skills following ART treatment. However, none of those effects lasted in the follow up, three years later for the group as a whole. The results of the evaluations were divided into four groups; 1) permanently reduced symptoms (three children), 2) reduced symptoms that recurred (four children), 3) little change in symptoms (three children) and 4) irregular changes in symptoms (two children). The results indicate that a better follow-up treatment is needed in order to maintain the positive changes that occurred during the intervention. In addition, a regular evaluation would be beneficial in order to monitor the children before and after treatment and to determine whether they need a follow-up treatment and for how long. In addition to reporting the results of the follow-up study, the authors also discuss practical problems encountered when evaluating intervention programs in a small society with about 170 schools at the grade school level and 350 at the pre-school level.The current project is one of only a handful of empirical evaluations of interventions for psychological or social problems that have been carried out in Iceland. The authors suggest that the municipalities, primary providers of instructional, psychological, and social interventions, establish a common evaluation and data collection scheme and add an evaluation dimension to all contracts for such services. A joint effort by all municipalities can reveal which intervention programs are best suited for various purposes and can alsoallow for joint evaluation of new and promising intervention programs. Hér er um að ræða eftirfylgnirannsókn á reiðistjórnunarúrræðinu ART. Mat á ARTúrræðinu er byggt á svörum frá kennurum tólf barna sem luku ART-meðferð haustið 2017. Til að meta árangur úrræðisins voru notaðir ASEBA-listar, sem lagðir voru fyrir á undan og eftir ART-meðferð og síðan aftur þremur árum síðar. Listarnir mæla ýmis vandkvæði eða erfiðleika hjá börnum. Marktækt færri vandkvæði mældust hjá börnunum eftir ART-meðferðina en fyrir hana. Að mati kennara þeirra hafði almennt dregið úr einkennum sem tengdust hegðunarvandkvæðum. Einnig hafði dregið úr félagslegum vandkvæðum og líðan var betri. Því má ætla að ART hafi skilað árangri hjá þessum börnum. Eftirfylgnirannsókn þessi sýndi þó að sá árangur sem virtist hafa verið náð með meðferðinni væri ekki lengur fyrir hendi hjá þeim öllum þremur árum síðar, en hann hefði þó viðhaldist hjá sumum barnanna. Því er mikilvægt að auka eftirfylgni með meðferðinni, en eftirfylgni virðist vera mikilvægur þáttur í því að unnt sé að viðhalda árangri meðferðar.
Fostering parental awareness through reflective dialogue
Get PDFThe aim of this study was to explore how Reflective Dialogue Parent Education Design (RDPED) supports parents in their parenting role. RDPED is an approach intended to promote parent development and strengthen parent-child interaction. Data was collected from seven parents who participated in a parent education course in Iceland using RDPED, with interviews and written reflections. Thematic analysis suggested enhanced parental self-awareness, including more self-efficacy, where parents recognized both what they were doing well and what they wanted to do differently. Parents also reported enhanced parental awareness of the child’s perspective, describing a better understanding of their child’s behavior, feelings, autonomy, and goals when establishing limits. These findings suggest that RDPED may provide a promising approach to supporting parents. The findings offer a valuable contribution to research in the field of parent education with potential practical relevance for those working with parents, ultimately supporting them in their parenting journey