Czasopisma UKSW (Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego)
Not a member yet
13171 research outputs found
Sort by
Ecumenical Spirituality as a Basis for Christian Unity Introduction
No full textSpirituality is a space that, regardless of denomination, affects every Christian. As we can see, divisions among Christians are nothing new. In fact, we have been dealing with them since its beginnings. As we can see, the scandalous division of Christianity was and is an anti-testimony that is not conducive to the sanctification of believers nor to the work of evangelization. Neither denominational exclusivism nor indifferentism and relativism are acceptable. The study concerns the possibility of meeting the followers of Christ and His Gospel on the basis of spirituality. Ecumenical spirituality, which is a lens that focuses dogmatic and practical ecumenism. By its nature, the pursuit of unity with God includes love for both Him and for every neighbor. Therefore, a denomination that rejects striving for this unity is not fully Christian.Duchowość jest przestrzenią, która niezależnie od denominacji dotyka każdego chrześcijanina. Jak możemy zauważyć, podziały wśród chrześcijan nie są niczym nowym. Właściwie mamy z nimi do czynienia od samych początków istnienia chrześcijaństwa. Skandaliczny podział chrześcijaństwa był i jest antyświadectwem, które nie sprzyja uświęceniu wierzących ani dziełu ewangelizacji. Ani ekskluzywizm wyznaniowy, ani indyferentyzm i relatywizm nie są akceptowalne. Opracowanie dotyczy możliwości spotkania wyznawców Chrystusa i Jego ewangelii na gruncie duchowości. W takim ujęciu duchowość ekumeniczna jest soczewką skupiającą dogmatyczny i praktyczny ekumenizm. Z natury rzeczy dążenie do jedności z Bogiem obejmuje miłość zarówno do Niego, jak i do każdego bliźniego. Dlatego wyznanie, które odrzuca dążenie do tej jedności, nie jest w pełni chrześcijańskie
The forgotten category of involuntary act (actus involuntarius). The value of involuntary act and its implications in canonical matrimonial law
No full textIn the presented study, the Author’s attention was focused on the category of an involuntary act (actus involuntarius), which is absent in current canonical doctrine. It was, however, the subject of attention of some medieval thinkers (Abelard, St. Thomas). The main research goal of this study is to determine the issue of this category’s implication in the functioning of canonical marital law and the answer to the key question: Does the reference to the category of an involuntary act undermine the theory of a legal act used in marital law? By presenting the achievements of representatives of medical and psychological sciences aho have researched the human brain, the Author demonstrated that the results of research indicate the existence of acts determining human action that remain outside the volitional sphere. In his opinion, however, the assumption of the existence of such acts does not undermine the theory of a legal act. By examining the defects of matrimonial consent which are related to the functioning of reason (simulation, error, lack of the use of reason, lack of discretion of judgment), the Author took the position that, in all of these hypotheses, the lack of will results in the absence of consensus, which is reflected in the absence of marriage (matrimonium inexistens)
Rodzicielski obowiązek i prawo troski o prawidłowy rozwój dzieci pod względem fizycznym (kan. 1136 KPK)
No full textThe aim of the article is to show the parents\u27 duty to care for the proper development of their children in terms of their physical condition. This is an essential marriage obligation. The first part of the article presents the obligation to care for the physical development of offspring in general. The second part presents the obligation to care for the development of the conceived child, while the third part is devoted to the issue of caring for the physical development of the child after its birth Celem artykułu jest ukazanie obowiązku troski rodziców o prawidłowy rozwój dzieci pod względem fizycznym. Jest to istotny obowiązek małżeński. W pierwszej części artykułu ukazano obowiązek dbania o fizyczny rozwój potomstwa w ogólności. W części drugiej przedstawionoobowiązek troski o rozwój dziecka poczętego, natomiast część trzecia została poświęcona problematyce troski o rozwój fizyczny dziecka po jego urodzeniu
Sprawozdanie z Międzynarodowej Konferencji Naukowej „System szkolnictwa wyższego i nauki. Prawne aspekty funkcjonowania”
No full textW kierunku prawa karnego zakonnego? (II/4). Życie konsekrowane w świetle reformy Księgi VI KPK papieża Franciszka z 2021 r.: Część II. Uwagi szczegółowe (4): rada ewangeliczna posłuszeństwa jako przedmiot ochrony prawnokarnej
No full textIn the final article of the series, the author analyses the protection of the evangelical counsel of obedience, especially in the light of the reformed Book VI CIC/21. Despite different conceptions of obedience within various traditions of consecrated life, its essence remains consistent: the fulfilment of precepts (I.1). Therefore, the norms of universal law are sufficient in this regard, particularly the offence of disobedience under canon 1371, §1 CIC/21 (I.3). Consequently, the penal protection of the counsel of obedience in consecrated life is indirectly provided for as well. Subjects undoubtedly have a duty to denounce certain delicts (II.2) and religious superiors have a duty to discipline their brothers and sisters (II.3). The protection of the vow of obedience is also influenced by the changes made to the delict of abuse of power, ecclesiastical office, and function in consecrated life (canon 1378 §1 CIC/21) (III.2.), the abuse of authority as an element of the delict in canon 1395 §3 CIC/21 in conjunction with canon 1398 §2 CIC/21 (III.3), and the aggravating circumstance in canon 1326 §1, no. 2 CIC/21 (III.1). In conclusion, the author states that the reform of Book VI CIC/21 has not changed the model of protection of consecrated life already present in the 1983 Code. This model provides two levels of protection: first disciplinary, then penal. This model is more practical and, in principle, does not consider theological aspects. Consequently, Pope Francis’ reforms give rise to a disciplinary and canonical conception of consecrated life rather than a theological one. Finally, the recent reform of penal law may be an impetus to start working on the proper law, penal and disciplinary, of individual Institutes of Consecrated Life and Societies of Apostolic Life.Nell’ultimo articolo della serie, l’Autore analizza la tutela del consiglio evangelico dell’obbedienza, soprattutto alla luce del riformato Libro VI CIC/21. Nonostante le diverse concezioni dell’obbedienza nelle varie tradizioni di vita consacrata, l’essenza dell’obbedienza è la stessa e consiste nell’adempimento dei precetti (I.1.). Pertanto, la normativa di diritto universale è sufficiente a questo proposito, in particolare il delitto di disobbedienza, di cui al can. 1371, § 1 CIC/21 (I.3.). Quindi, anche la tutela penale del consiglio di obbedienza nella vita consacrata è stata indirettamente prevista. Indubbiamente, si tratta del dovere di denunciare determinati delitti da parte dei sudditi (II.2.) e del dovere di disciplinare i confratelli e le consorelle da parte dei Superiori religiosi (II.3.). Questa tutela del voto di obbedienza è influenzata anche dalle modifiche apportate al delitto di abuso di potestà, di ufficio ecclesiastico e di incarico nella vita consacrata nel can. 1378, § 1 CIC/21 (III.2.), all’abuso di autorità come elemento del delitto nel can. 1395, § 3 CIC/21 in combinato disposto con il can. 1398, § 2 CIC/21 (III.3.) e alla circostanza aggravante nel can. 1326, § 1, n. 2° CIC/21 (III.1.). In conclusione, l’Autore afferma che la riforma del Libro VI CIC/21 non ha modificato il modello di tutela della vita consacrata già presente nel Codice del 1983, che prevede una tutela a due binari: prima disciplinare e poi penale. Tale modello è più pratico e, in linea di principio, non tiene conto degli aspetti teologici. Di conseguenza, dalle riforme di Papa Francesco emerge una concezione disciplinare e canonica della vita consacrata piuttosto che teologica. Infine, la recente riforma del diritto penale può rappresentare un impulso per iniziare a lavorare sul diritto proprio, penale e disciplinare, dei singoli Istituti di vita consacrata e delle Società di vita apostolica.W ostatnim artykule w serii autor analizuje ochronę rady ewangelicznej posłuszeństwa, zwłaszcza w świetle zreformowanej księgi VI CIC/21. Mimo różnego rozumienia posłuszeństwa w poszczególnych tradycjach życia konsekrowanego istota posłuszeństwa jest jednakowa i polega na wypełnianiu poleceń (I.1.). Dlatego wystarczająca jest regulacja z prawa powszechnego w tym zakresie, zwłaszcza przestępstwa nieposłuszeństwa z kan. 1371 § 1 CIC/21 (I.3.). Stąd również ochrona karna rady posłuszeństwa w życiu konsekrowanym dokonała się pośrednio. Niewątpliwie chodzi o obowiązek denuncjacji niektórych przestępstw – po stronie podwładnych (II.2.), a także obowiązek dyscyplinowania współbraci i współsióstr – po stronie przełożonych zakonnych (II.3.). Na tę ochronę ślubu posłuszeństwa wpływają też zmiany w przestępstwie nadużycia władzy, urzędu kościelnego i zadania w życiu konsekrowanym, o którym mowa w kan. 1378 § 1 CIC/21 (III.2.) oraz nadużycie autorytetu jako znamię przestępstwa w kan. 1395 § 3 CIC/21 w zw. z kan. 1398 § 2 CIC/21 (III.3.) oraz okoliczność obciążająca z kan. 1326 § 1 n. 2° CIC/21 (III.1.). Podsumowując („Conclusioni finali”), autor stwierdza, że reforma Księgi VI CIC/21 nie zmieniła modelu ochrony życia konsekrowanego obecnego już w Kodeksie z 1983, czyli ochrony dwutorowej: najpierw dyscyplinarnej, a potem karnej. Taki model jest bardziej praktyczny i w zasadzie nie bierze pod uwagę aspektów teologicznych. W konsekwencji z reform papieża Franciszka wyjawia się koncepcja raczej dyscyplinarna i kanoniczna życia konsekrowanego aniżeli teologiczna. W końcu ostatnia reforma prawa karnego może być impulsem do rozpoczęcia prac nad własnym prawem karnym i dyscyplinarnym poszczególnych Instytutów życia konsekrowanego i Stowarzyszeń życia apostolskiego
Sakramenty odpuszczające grzechy
No full textThe forgiveness of sins takes place not only in the sacrament of penance and reconciliation but also in baptism and the anointing of the sick. This article outlines the issue of sacramental forgiveness of sins, taking into account the concept and types of sin, as well as the Church’s doctrine on these matters. It also examines Church documents concerning the ministers empowered to forgive sins in these sacraments, the matter and form of the sacraments, and the conditions required of those receiving baptism, penance, and the anointing of the sick.Odpuszczenie grzechów dokonuje się nie tylko w sakramencie pokuty i pojednania, ale także przy chrzcie i przyjmowaniu namaszczenia chorych. W niniejszej publikacji został przedstawiony zarys problemu sakramentalnego odpuszczania grzechów, z uwzględnieniem pojęcia grzechu i jego rodzajów, oraz doktryna Kościoła dotycząca tych kwestii. Przeprowadzono także analizę dokumentów pod kątem szafarzy odpuszczających grzechy w tych sakramentach, ich materii i formy, a także warunków stawianych podmiotom przyjmującym chrzest, sakrament pokuty i namaszczenia chorych
Tytuły i stopnie naukowe oraz tytuły zawodowe uzyskane na Wydziale Prawa Kanonicznego Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie (2024-2025)
No full textKrzysztofa Hegendorfera „Racja studiowania” jako przykład recepcji renesansowej myśli pedagogicznej w Akademii Lubrańskiego
No full textThe aim of this study is to present the reception of Renaissance school pedagogical thought in Christoph Hegendorph’s 1534 treatise Studiorum Ratio auctore …, written for students of the Lubrański Academy. The analysis reveals that the primary source of inspiration was the humanist thought of Erasmus of Rotterdam, drawn from various of his pedagogical works, yet adapted to local needs.Abstrakt
Celem opracowania jest ukazanie recepcji renesansowej szkolnej myśli pedagogicznej w rozprawie Krzysztofa Hegendorfera Racja studiowania z 1534 r., przeznaczonej dla uczniów Akademii Lubrańskiego. Przeprowadzona analiza wykazała, że głównym źródłem inspiracji była humanistyczna myśl Erazma z Rotterdamu, czerpana z różnych jego dzieł pedagogicznych, ale dostosowana do lokalnych potrzeb
Wyższe Katolickie Studium Społeczne w Poznaniu (1928-1939). Zapomniana poznańska uczelnia
No full textThe Higher Catholic School of Social Studies in Poznań was one of only two higher education institutions in interwar Poland dedicated to training personnel for social services. It formally obtained the status of a higher education institution just two years before the outbreak of World War II, which explains its scarce presence in surviving official registers and statistics compiled by central authorities. The School trained staff for care facilities and social institutions, primarily those affiliated with the Church. Students came from across Poland, with the largest numbers from Greater Poland and Silesia. The core faculty of the School consisted of four permanent professors who taught key subjects in the curriculum, including Catholic Action, sociology, pedagogy, and law. Supplementary subjects were taught by a dozen or so teachers, including professors from the University of Poznań, seminary lecturers, as well as practitioners and social activists.Wyższe Katolickie Studium Społeczne w Poznaniu było jednym z dwóch ośrodków dydaktycznych dla służb społecznych w Polsce w okresie międzywojennym na poziomie wyższym. Status uczelni uzyskało formalnie dopiero dwa lata przed wybuchem wojny, dlatego jest ledwie obecne w zachowanych wykazach i statystykach sporządzanych przez władze centralne. Studium kształciło kadry zakładów opiekuńczych i instytucji społecznych, przede wszystkim tych o proweniencji kościelnej. Słuchacze pochodzili z terenu całej Polski, a najliczniej reprezentowana była Wielkopolska oraz Śląsk. Trzon kadry WKSS stanowiło czterech profesorów stałych, którzy wykładali przedmioty z kluczowych dziedzin programu dydaktycznego: zagadnienia związane z Akcją Katolicką, socjologią, pedagogiką i prawem. Przedmioty o charakterze uzupełniającym wykładało kilkunastu nauczycieli, wśród których byli profesorowie Uniwersytetu Poznańskiego, wykładowcy seminarium, a także praktycy i działacze społeczni
PODSTAWY PRYMATU ORAZ MISJA BISKUPA RZYMU WEDŁUG O. JACKA SALIJA OP
No full textOne of the central themes of Fr. Jacek Salij’s apologetic writings is the primacy and mission of the Bishop of Rome. In his book Why Does the Church Need a Pope? the Dominican undertakes a systematic analysis of this issue. His defence of the papal primacy is grounded in the presentation of the scriptural foundations of St Peter’s preeminence in the New Testament. The Dominican cites three words spoken by Jesus to Peter, which constitute a synthesis of the apostolic tasks entrusted to him as recorded in Mt 16, Lk 22, and Jn 21. He also refers to the testimonies of early Christian writers. By drawing on the writings of Clement of Rome, Ignatius ofAntioch, and Irenaeus of Lyons, Salij demonstrates how the mission of the Bishop of Rome was understood by the ancient Christian community. A significant aspect of his work is the thorough response to accusations levelled against certain popes — Victor, Liberius, and Honorius — as well as the unmasking of legends, such as that of Pope Joan. After a careful examination of Fr. Salij’s apologetic approach, one may observe that the complementarity of the employed sources and his distinctive apologetic method have served to present a well-founded argument in favour of St Peter’s primacy. The mission of the Bishop of Rome, as presented by Fr. Jacek Salij in the light of the New Testament and the writings of the early Christian authors, reveals the cooperation of humankind with the Creator in the shaping of the history of the world.Jednym z tematów apologii o. Jacka Salija jest prymat i misja biskupa Rzymu. Dominikanin w książce pt. „Po co Kościołowi papież” podjął się dokonania systematycznej analizy tej kwestii. Swoją obronę tej kwestii oparł na ukazaniu źródła pierwszeństwa św. Piotra w Nowym Testamencie. Odwołał się również do świadectw pisarzy wczesnochrześcijańskich, a poprzez ukazanie tych tekstów pozwolił odkryć jaka była misja Kefasa, i jak ona rzutuje na posługę jego następców. Ważnym elementem było również rzetelne rozprawienie się z zarzutami stawianymi poszczególnym papieżom oraz zdemaskowanie legend (m.in. o papieżycy Joannie). Po przeprowadzonej analizie apologii o. Jacka Salija można zauważyć, że komplementarność wykorzystanych środków oraz niepowtarzalny warsztat apologetyczny pomogły w ukazaniu rzeczowej argumentacji przemawiającej za prymatem św. Piotra