Repositorium of Institute of International Politics and Economics
Not a member yet
1516 research outputs found
Sort by
Malvertising: the use of malicious advertising to spread malware, and its negative effects on the world economy
Get PDFCyberattacks like ransomware, spyware, and viruses are referred to as malware, or malicious
software. Malvertising is the term for the malicious advertising that cybercriminals employ to
trick victims into installing malware or steal data from their devices. While the attack might
take many different forms, online advertising is always used to attract in the victim. For
companies of all sizes, malware poses a serious risk. They have a significant impact both
directly and indirectly. These include of financial loss, data loss, sensitive information theft,
and disruption of operations. Cyberattacks also have an impact on the company's reputation
and the trust that both clients and staff have in it. Malware can result in additional expenses
that are directly related to a malware attack, as well as decreased user productivity, lost income
from a system that is malfunctioning or performing poorly. Malvertising is thought to cause a
loss of more than a billion dollars a year worldwide, and analysts believe the problem is
growing and continues to negatively impact the global economy. To stop these cybercriminal
acts, it appears that much more work must be done. For the time being, businesses and regular
Internet users must take all available preventative measures to lessen the threat posed by
malware. These precautions include installing Ad Blockers, Click-to-Play Plugins, updating
software on a regular basis, configuring web browsers, and installing software updates.
However, the most important advice is to not blindly trust Internet advertisements and to
continually check devices
Osnovni instrumenti civilne zaštite Evropske unije: trenutno stanje i izazovi
No full textUkoliko se ne sprovedu mere u oblasti zaštite životne sredine
kojima će se smanjiti zagrevanje planete, može se očekivati češća
pojava katastrofa. Takođe, može se pretpostaviti da će naredne
katastrofe biti razornije i da će trajati dug vremenski period. To
znači da će se povećati finansijske štete, kao i štete koje trpe
životna sredina i kulturna dobra. Postavlja se pitanje kako će se
zemlje u razvoju izboriti sa katastrofama kada one postanu opasnije,
posebno ako se uzme u obzir da se i sada teško suočavaju sa njima.
Očigledno je da će na globalnom nivou morati da se angažuju
relevantne međunarodne organizacije i drugi slični subjekti s
ciljem pružanja pomoći zemljama u razvoju. U suprotnom, katastrofe
sa kojima se zemlje u razvoju ne mogu izboriti mogu izazvati značajne
političke i ekonomske posledice. To može rezultirati
nestabilnošću u vidu oružanih sukoba, siromaštva, gladi i slično.
Dakle, smanjivanjem rizika od katastrofa onemogućava se pojava
kriza koje bi se pojavile tokom ili nakon katastrofa. To znači da
zaštita životne sredine i sa njom povezano smanjivanje rizika od
katastrofa ima širi kontekst. Treba istaći da pojave poput
siromaštva, slabosti institucija, političke i ekonomske
nerazvijenosti utiču na jačanje rizika od katastrofa. Ove pojave
onemogućavaju uspostavljanje stabilnih institucija koje bi sprovele
mere u vezi sa zaštitom životne sredine i poštovanjem ekoloških
standarda. Zato je problemu rizika od katastrofa potrebno
pristupiti na širi način kako bi se eliminisale pojave u društvu
koje jačaju i održavaju ove rizike. Time bi se prekinuo krug u kome
negativne pojave jačaju jedna drugu i kao krajnji rezultat imaju nastanak katastrofa koje imaju veoma teške posledice po
stanovništvo, državu i društvo.
Dodatni problem predstavljaju pojave koje izazivaju ili
pogoršavaju klimatske promene. Neke od njih su glad i nedostatak
vode. Ove pojave, s druge strane, mogu izazvati velike migracije
stanovništva. Vidi se da postoji snažna uzročno-posledična
povezanost između negativnih pojava koje osnažuju jedna drugu. U
slučaju da se trenutni trend nastavi i dođe do većih migracija koje
su uzrokovane teškim životnim uslovima EU može biti pod velikim
pritiskom. S obzirom na nivo razvijenosti EU i kvalitet života
koji u njoj postoji, može se očekivati da bi se značajan broj ljudi tokom
migracija uputio kao evropskim državama. Time bi se politički,
ekonomski i bezbednosni sistem našao na udaru. EU bi morala da
izdvoji velika finansijska sredstva za smeštanje ovih ljudi, a kasnije
bi morala da optereti svoj privredni sistem naglim prijemom
velikog broja ljudi na radna mesta. Zato bi za EU bilo bolje da se više
angažuju na globalnom nivou, kako bi podstakla druge međunarodne
subjekte da odvoje veća finansijska sredstva za rešavanje problema
koje izazivaju klimatske promene. Prioritet bi trebalo da
predstavljaju humanitarne krize zbog nedostatka vode i hrane. Na
drugom mestu, EU bi trebala da više zauzme ulogu neizbežnog
političkog aktera u rešavanju političkih problema koji izazivaju
oružane sukobe. Ovi sukobi mogu imati iste posledice po EU u vezi
sa migracijom stanovništva ka njenim članicama.
S obzirom na to da EU ima zavidan nivo političkog i ekonomskog
razvoja, bilo bi korisno da se nametne kao globalni akter u vezi sa
sprovođenjem promena u očuvanju životne sredine. Na teritoriji EU
nalazi se veliki broj privrednih subjekata što zahteva da EU, bez
obzira na visoke ekološke standarde, uloži dodatne napore u
unapređenje ovih standarda. Time će EU prevashodno zaštititi svoje
građane i smanjiti štete koje izazivaju katastrofe. Nesporno je da je
EU u prethodnim decenijama dosta uradila u oblasti prevencije i
reagovanja u vanrednim situacijama. EU je uspostavila koherentan sistem civilne zaštite u kome su objedinjeni kapaciteti svih
država članica, a uključila je u njega i susedne države. Veoma je
značajno što je u ove procese EU uključila organizacije civilnog
društva, privredne subjekte i građane. Time je u svojim aktivnostima
protiv rizika od katastrofa EU usvojila širi pristup, čime se
posebno jača prevencija. Potrebno je da u narednom periodu EU uradi
više na jačem povezivanju država učesnica Mehanizma Unije.
Princip dobrovoljnosti u vezi sa dodelom kapaciteta država
članica Mehanizma Unije nije loš ako su države posvećene
zajedničkom delovanju. Ipak, čini se da u određenim situacijama ovaj
princip može biti problematičan, posebno ako nadležni organi
država učesnica procenjuju da njihova teritorija može u jednom
trenutku biti ugrožena. Jedno od rešenja može biti formiranje
kapaciteta i jedinica civilne zaštite EU kojima bi isključivo
rukovodile njene nadležne institucije. To bi podrazumevalo
uvođenje principa obaveznosti u postojanje i funkcionisanje
sistema civilne zaštite EU. Ukoliko bi ovaj pokušaj uspeo, ne bi
bilo problema da se u budućnosti širi nadležnost institucija EU
na druge kapacitete i jedinice koje se trenutno nalaze u okviru
ECPP-a i Resk EU. Jedini problem može biti uključivanje jedinica
civilne zaštite država koje su članice Mehanizma Unije, a nisu
članice EU. U tom slučaju, ove države bile bi obavezne da uključe neke
od svojih jedinica u civilnu zaštitu EU. Problem se može rešiti
uvođenjem određenih institucionalnih aranžmana kojima se mogu
rešiti odnosi između nadležnih institucija EU i partnerskih
država koje trenutno učestvuju u Mehanizmu Unije. S obzirom na
stalnu promenu karakteristika katastrofa, potrebno je da EU
nastavi sa razvojem opreme koja se koristi u vanrednim situacijama.
Unapređenja opreme treba da odgovaraju promenama u nastanku i
razvoju katastrofa kako bi se olakšalo i ubrzalo njihovo
eliminisanje. Svakako je potrebno da EU nastavi da konstantno
obnavlja svoje kapacitete civilne zaštite kroz nabavku nove opreme
i tehničko unapređenje postojeće.
Da bi EU definitivno postala globalni akter u rešavanju
problema katastrofa potrebno je da uspostavi bližu saradnju sa
međunarodnim organizacijama kao što je UN. Time bi se EU
pozicionirala kao ravnopravan partner međunarodnim
organizacijama i drugim sličnim globalnim akterima koje u svom
programu imaju smanjivanje rizika od katastrofa. Kao što je već
rečeno, na teritoriji EU postoje visoki ekološki standardi, pa bi
bilo korisno da se EU bliže poveže sa organizacijama iz oblasti
ekologije koje su globalno aktivne. Tako bi EU postala promoter
usvajanja ekoloških standarda, čime bi pružila doprinos zaštiti
životne sredine na globalnom nivou. Iskustva EU u procesu razvoja
i usvajanja ekoloških standarda bila bi korisna za međunarodne
organizacije u ovoj oblasti sa kojima bi uspostavila saradnju, kao i
za slabije razvijene države. Naravno, to bi bilo korisno i za države
koje žele da se priključe EU, jer bi se usvajanjem ekoloških standarda
koji važe na njenoj teritoriji dodatno približile svom članstvu.
Srbija jeste članica Mehanizma Unije, ali bi njeno učlanjenje u
EU značilo potpuno uklapanje u evropski sistem civilne zaštite.
Srbija bi nakon prijema u EU mogla da računa na dodatnu pomoć u
unapređivanju svog sistema civilne zaštite. To bi bilo veoma
značajno ako se uzme u obzir da reforma i osavremenjavanje sistema
civilne zaštite zahteva značajna finansijska sredstva, ali i da
Srbija ne spada u ekonomski snažne države. Dok se ne postigne
članstvo u EU neophodno je da Srbija samostalno radi na
transformaciji svog sistema civilne zaštite i da u potpunosti
uskladi svoje zakonodavstvo u ovoj oblasti sa evropskim. Mesto gde
bi Srbija mogla da nađe pomoć u svojim aktivnostima jesu regionalne
inicijative kao što je DPPI, a od velike koristi može biti i
bilateralna saradnja sa pojedinim članicama EU. Takođe, neophodno
je da Srbija određene standarde, poput onih u vezi sa klimatskim
promenama, sprovede u potpunosti u praksu. Time bi Srbija dala svoj
doprinos politici EU koja se odnosi na zaštitu životne sredine i
umanjivanje posledica klimatskih promena. Jasno je da naš sistem
civilne zaštite nije u mogućnosti da se sam odupre svim vanrednim situacijama koje nastaju na teritoriji Srbije. Nije retka pojava da
države učesnice Mehanizma Unije, a posebno one koje su članice EU,
šalju pomoć u Srbiju kada se dogodi vanredna situacija širokog
obima. Takođe, Srbija je slala svoje jedinice civilne zaštite u
države regiona nakon što su na njihovoj teritoriji nastale vanredne
situacije sa kojima nisu mogle da se samostalno izbore. Sve navedeno
govori o dobroj i stabilnoj saradnji između Srbije i država članica
EU. Ipak, Srbija kao država koja želi da se priključi EU mora
nastaviti da unapređuje svoj sistem civilne zaštite i da prati
promene koje se događaju u EU, a koje se tiču vanrednih situacija
Blockchain integration in public sector: A comprehensive review of economic and legal challenges
Get PDFThis paper presents a comprehensive analysis of the benefits, obstacles,
and ramifications of integrating blockchain technology into public sector
functions, specifically focusing on economic and legal aspects. The discussion
commences with an examination of the societal relevance of blockchain
technology, as it is poised to dramatically enhance procedural efficiency
within public sector organizations. Subsequently, the paper delineates the
primary research objectives, which encompass identifying the multitude
of benefits of blockchain technology for the public sector, investigating
its legal and economic consequences, and scrutinizing the challenges
that public sector organizations might face during implementation.
Research methodologies employed to attain these objectives consist of
an extensive literature review and qualitative primary data acquisition
from field experts. Findings reveal that blockchain technology holds the
potential to augment the swiftness and dependability of administrative
procedures while bolstering data security within public sector organizations,
albeit some legal and economic apprehensions persist. Regardless of
these challenges, the authors maintain that the public sector is poised
to reap significant rewards from blockchain technology deployment due
to its capacity to modernize and streamline operations, as well as its
capabilities for precise and verifiable data storage. Research limitations
include a scarcity of available primary data and reliance on a singular data
collection method. Suggestions for future research involve conducting
additional studies addressing the questions raised in this research and
supplementing the findings with user perspectives
Značaj i dometi novopredložene Uredbe o utvrđivanju roditeljstva u prekograničnim situacijama
No full textSavremeno liberalnije poimanje porodice uz napredak reproduktivnih tehnologija u praksi dovodi do negativnih posledica po nesmetano uživanje roditeljskih prava. Unutar Evropske unije (EU) često se dešava da se identitetska, imovinska, obrazovna i druga prava dece nađu na udaru zbog različitosti u pravnim sistemima država članica u pogledu osnova za utvrđivanje roditeljstva. Težeći da smanje negativne posledice različitih materijalnih pravila država članica u području roditeljstva, a vodeći se pritom primarnim interesom zaštite prava deteta, Evropska komisija uputila je krajem 2022. godine Predlog Uredbe o nadležnosti, merodavnom pravu, priznavanju odluka i prihvatanju javnih isprava u pitanjima roditeljstva i uspostavljanju Evropske potvrde o roditeljstvu. Predloženim instrumentom Komisija je nastojala da ojača pravosudnu saradnju država članica u građanskim stvarima, što je preduslov za ostvarenje pravne sigurnosti i zaštite dece od diskriminacije po osnovu porekla. Za konačno usvajanje ovog akta biće neophodna jednoglasnost država članica u Savetu. Glasovi pobune pojedinih država članica, uplašenih od prekomernog zadiranja EU u osetljivo područje porodičnog prava, budi sumnju u konačni uspeh inicijative. Ipak, i pored strukturalnih, sadržinskih i teritorijalnih ograničenja novopredloženog akta, nesumnjiv je njegov širi društveni i politički značaj. Inicijativa Komisije bi, nezavisno od njene konačne pravne sudbine, trebalo da bude važan uzor za odlučnije reagovanje država u pitanjima roditeljstva sa prekograničnim implikacijama
Threats to cybersecurity in the internet of things (IoT) era
Get PDFDevices that have sensors, processors, software, and other technologies that connect to other devices and
systems over the internet or other communication networks to exchange data are referred to as Internet of
Things, or IoT. With the use of IoT, machines can finish laborious tasks without assistance from humans. This
technology has a huge impact on our daily lives by improving its functionality, convenience, and efficiency.
They are changing not only how people use their homes and personal electronics but also how the healthcare,
IoT manufacturing, and transportation sectors operate. However, one of the main issues is that a lot of IoT
devices don't even have basic security protections. The acceleration in the use of IoT devices has drawn the
attention of cybercriminals as well. These IoT attacks represent malicious attempts to exploit weaknesses in
internet-connected devices, including medical, industrial, and smart home management systems. Attackers may
take over the device, take advantage of confidential information, or utilize it to carry out other unlawful acts.
The biggest businesses in this industry are aware of this issue and are making efforts to enhance privacy
protection for IoT device users by encrypting data and putting strong access controls in place. The advancement
of artificial intelligence (AI), which can identify dangers like malware and other harmful activity in real time,
also holds enormous promise for enhancing IoT device security. Nevertheless, to guarantee cybersecurity, users
themselves must also be vigilant and consistently take preventive measures by setting up data protection
strategies
Serbia and China: From Strategic Partnership to the Community with a Shared Future
Get PDFThe relationship between the People’s Republic of China and the
Republic of Serbia has deep historical roots, marked by mutual respect and
cooperation. Over the years, the relationship between the two countries
developed on the ascending line, parallel with mutual recognition of their
potential for strategic collaboration across various sectors, including trade,
infrastructure development, cultural exchanges, and scientific research. In that
respect, the cooperation between China and Serbia has yielded fruitful results,
growing from a strategic partnership to a community with a shared future. The
development of this relationship is the focus of this article
Self-defense against non-state actors
Get PDFIn the doctrine of international law, there is a division
around the question: Is the right of self-defense available to states
against non-state actors who undertake armed attacks? According to
one doctrinal point of view, such possibility does not exist in general
international law. The Charter of the United Nations does not provide
for this possibility either, because it bound the right to self-defense ex-
clusively to states. Therefore, any armed attack carried out by non-state
actors, which cannot be attributed to states, cannot provoke an armed
response by the affected state, that is, the legitimate exercise of the right
to self-defense. However, according to another doctrinal point of view
that prevails in international practice, such a possibility still exists in
situations of high-intensity and large-scale armed attack by non-state
actors. Since non-state actors do not have full legal capacity and often
act under the influence and control of foreign governments, the use of
force by attacked states in self-defense seems a legitimate right under
ius ad bellum. This approach would be a logical set of circumstances in
light of the transformation of international relations and the progres-
sive development of international law. However, its legal justification
remains highly disputed since the right of self-defense is interpreted
contrary to the rule from Article 51 of the United Nations Charter, and
with reference to the existence of the customary rule on self-defense,
which was allegedly not derogated after its adoption. Starting from the
fact that this conceptual division in international legal doctrine has
far-reaching consequences in the international practice of preserving
international peace and security, the following study will consider the
questions whether positive international law allows self-defense and
under what conditions against non-state actors and whether the illegal
use of force by non-state actors can be attributed to the state from whose
territory these actors act against other states
The EU’s Central Asia Policy in a Shifting Regional Geopolitical Landscape
Get PDFHistorically situated as a crossroads of great powers, Central
Asia has regained prominence in the contemporary global arena. For
decades, the European Union (EU) has been a significant player whose
normative power, geopolitical interests and geoeconomic needs influence
(Central)Asian (inter)regional dynamics. This paper examines the EU’s
evolving policy towards the region, assessing its responsiveness to shifting
(geo)political and security realities, currently and notably shaped by
China’s rise and constant search for stability. Moving beyond a primarily
aid-centric approach, the EU is strategically prioritizing facets such as
energy security, connectivity, human rights, and the promotion of regional
cooperation. This article examines the transformation and ramifications
of the EU’s policy trajectory concerning Central Asia amid the rapidly
changing regional landscape. The effectiveness of the EU’s existing
strategies and initiatives in the region is examined, alongside an analysis of
the challenges posed by the increasing influence of other powers, which has
triggered a New Great Game. Through a study of key policy dimensions,
diplomatic undertakings, and collaborative endeavors within the region,
the paper aims to illuminate how the EU navigates the complex dynamic
of a regional environment, seeking to support cooperation, address shared
challenges, and foster stability in its engagements with Central Asia. In
doing so, this paper provides insights into the EU’s role in shaping and
recalibrating its policy framework in response to the evolving geopolitical
and economic dynamics characterizing Central Asia
The Economic Effects of Serbian Neutrality in the Ukrainian Crisis: Risks and Benefits
Get PDFThe article explores and evaluates the dangers, advantages,
opportunities, and risks for the Serbian economy stemming from its neutral
stance in the Ukrainian crisis. Methods employed include content analysis
of documents and official announcements, statistical description, analysis,
and comparison of data. The research revealed an anticipated uptick in
Serbia’s trade with Russia, attributed to its lower energy prices. This led to
increased production in various sectors, such as machinery, motor vehicles,
and the electrical industry. Contrary to expectations, trade with the EU not
only increased but also improved structurally, particularly in higher-value
goods exports. Recommendations advocate for internal resource investment
in EU-threatened industrial sectors, specifically in bolstering production of
products witnessing export growth
