QMU Open Journal System (Queen Margaret University)
Not a member yet
583 research outputs found
Sort by
Interdisciplinary dialogues
Get PDFΕίχα την τύχη να προσκληθώ ως συντάκτρια αυτού του ειδικού τεύχους που σχετίζεται με ένα θέμα που έχει τόσο προσωπικό όσο και επαγγελματικό νοήμα για μένα. Σε προσωπικό επίπεδο, η συνεργατική δουλειά, όσες προκλήσεις κι αν παρουσιάζει ορισμένες φορές, είναι ο τρόπος που έχω επιλέξει και με τον οποίο προτιμώ να εργάζομαι. Η συνεργασία με συναδέλφους από τους διάφορους τομείς των θεραπειών μέσω τεχνών μού έχει προσφέρει ευκαιρίες να μάθω και να αναστοχαστώ σχετικά με την πρακτική μου, με έχει ενθαρρύνει να αρθρώσω με ακρίβεια αυτό που κάνω και μου έχει προσφέρει το αίσθημα του ανήκειν σε μια κοινότητα. Αν και έχω εκπαιδευτεί ως χοροκινητική ψυχοθεραπεύτρια, συχνά αντιλαμβάνομαι τον εαυτό μου να ανήκει στην ευρύτερη κοινότητα των ψυχοθεραπευτών μέσω τεχνών, μια αίσθηση του «ανήκειν» που αντηχεί την έννοια της «κοινωνίας» όπως αυτή εισήχθη στις μεγάλες ομάδες από τον de Mare (de Mare, Piper & Thompson 1991).
Όσον αφορά την επαγγελματική μου εμπειρία, η εξέταση παρόμοιων και κοινών, καθώς και μοναδικών και διαφορετικών στοιχείων ανάμεσα στις ψυχοθεραπείες μέσω τεχνών έχει αδιαμφισβήτητα καταλάβει μεγάλο μέρος του ερευνητικού μου χρόνου, συμπεριλαμβανομένης και της δουλειάς που πραγματοποίησα κατά τη διάρκεια των διδακτορικών μου σπουδών (η οποία δημοσιεύτηκε στο πρώτο μου βιβλίο: Karkou & Sanderson 2006). Εντυπωσιάστηκα από την διαπίστωση ότι όντως υπάρχουν κοινά σημεία μεταξύ των ψυχοθεραπευτών μέσω τεχνών. Ορίζουμε τις τέχνες με τον ίδιο δημοκρατικό, συμμετοχικό και μη-ελιτίστικο τρόπο. Αναγνω-ρίζουμε τη δημιουργικότητα ως μια βασική έννοια που επιτρέπει τη συμμετοχή και υποστηρίζει τα θεραπευτικά αποτελέσματα. Αντιλαμβανόμαστε τη φαντασία, τον συμβολισμό και τη χρήση της μεταφοράς ως επιπρόσθετα εργαλεία τα οποία υπερβαίνουν τον συγκεκριμένο χαρακτήρα του μέσου και της καλλιτεχνικής μορφής και καθιστούν ικανή την εσωτερική, επικοινωνιακή, έμμεση και, ως εκ τούτου, ασφαλή εμπλοκή με δύσκολα θέματα. Τείνουμε να εκτιμούμε τις μη-λεκτικές πτυχές της δουλειάς μας πιστεύοντας ότι η αλλαγή συμβαίνει μέσα από τον συνδυασμό της καλλιτεχνικής εμπλοκής και της θεραπευτικής σχέσης. Συμφωνούμε όλοι πως οτιδήποτε συμβαίνει στις συνεδρίες εμπεριέχει μια σκόπιμη χρήση της τέχνης η οποία επηρεάζει τους πελάτες με διαφορετικούς τρόπους∙ γι’ αυτόν τον λόγο είναι κοινή πρακτική να αξιολογούμε τις ανάγκες και να εκτιμούμε τη διαδικασία και τα αποτελέσματα της θεραπείας. Εν τέλει, αντί να λειτουργούμε βάσει των δικών μας αισθητικών προκαταλήψεων, στηρίζουμε τη δουλειά μας εντός ξεκάθαρα καθορισμένων θεραπευτικών πλαισίων έτσι ώστε να υπηρετούμε καλύτερα τις ανάγκες των πελατών με τους οποίους και για τους οποίους δουλεύουμε. Στην έρευνα σχετικά με τις ψυχοθεραπείες μέσω τεχνών που πραγματοποιήθηκε το 1998 (και δημοσιεύθηκε από τους Karkou και Sanderson το 2006), εντοπίστηκαν, παρουσιάστηκαν και συζητήθηκαν έξι θεραπευτικά πλαίσια: το ανθρωπιστικό/ υπαρξιακό, το ψυχαναλυτικό/ψυχοδυναμικό, το αναπτυξιακό, το καλλιτεχνικό/δημιουργικό, το ενεργό/κατευθυντικό και το εκλεκτικό/ενοποιητικό. Οι ψυχοθεραπείες μέσω τεχνών στο Ηνωμένο Βασίλειο – σε διαφορετικούς βαθμούς και συνδυασμούς και με πολλαπλές παραλλαγές – φαίνεται κατά κάποιον τρόπο να χρησιμοποιούν ένα ή περισσότερα από αυτά τα θεωρητικά και βασισμένα στην πρακτική πλαίσια, τα οποία καθοδηγούν την εργασία με τους πελάτες και κατευθύνουν και προσφέρουν ψυχολογικό νόημα στη θεραπευτική διαδικασία. Το βιβλίο (Karkou & Sanderson 2006) παρουσιάζει επίσης διακριτές, μοναδικές πρακτικές οι οποίες εμπλουτίζοντάς το δημιουργούν μια ενδιαφέρουσα ποικιλομορφία και πολλές φορές παράγουν δημιουργικές εντάσεις. Μέσα από αυτές τις εντάσεις συχνά προκύπτει ένας διάλογος που προσφέρει τη δυνατότητα καινούριων τρόπων σκέψης και πράξης.
Αυτό το ειδικό τεύχος σχετικά με τους διεπιστημονικούς διαλόγους αποτελεί ως εκ τούτου μια ακόμη πρωτοβουλία διευκόλυνσης των επαγγελματιών του χώρου να συνομιλήσουν, να έχουν δημόσιο διάλογο, να συμφωνήσουν, να βρουν κοινά σημεία και να προχωρήσουν – συνεργατικά και ενωμένοι – μπροστά. Η ανάπτυξη μιας ξεκάθαρης επαγγελματικής ταυτότητας μπορεί να λειτουργήσει ως μια έννοια που διευκολύνει τόσο έναν εσωτερικό ορισμό, όσο και τη διεξαγωγή χρήσιμων διαλόγων.
Το πρώτο άρθρο αυτού του τεύχους επικεντρώνεται στην Ευρώπη και πιο συγκεκριμένα στη Λετονία, με το κείμενο των Akmane και Martinsone στο οποίο βλέπουμε πώς υλοποιήθηκε η επαγγελματική ανάπτυξη από τους ψυχοθε-ραπευτές μέσω τεχνών σε αυτήν τη χώρα. Πιο συγκεκριμένα, δίνεται έμφαση στην ανάπτυξη της επαγγελματικής ταυτότητας τόσο των επαγγελ-ματιών όσο και των φοιτητών στις ψυχοθεραπείες μέσω τεχνών. Όντας ένα καινούριο επάγγελμα στη Λετονία (το οποίο έχει προκύψει μόλις τα τελευταία δέκα χρόνια) οι ψυχοθεραπείες μέσω τεχνών έχουν μια εντυπωσιακή ανάπτυξη με εκπαιδευτικά προγράμματα σε ιδρύματα ανώτατης εκπαίδευσης, νομική αναγνώριση του επαγγέλματος και θεσμοθετημένες θέσεις εργασίας στον τομέα υγείας. Το άρθρο ερευνά τον ορισμό και τα στάδια ανάπτυξης της επαγγελματικής ταυτότητας που προτείνει ο Berliner (1994) και τα οποία αναπτύχ-θηκαν στον τομέα της εκπαίδευσης. Ο ορισμός και τα στάδια αυτά υιοθετούνται ως ένα θεωρητικό πλαίσιο για την αναζήτηση της πολύπλοκης έννοιας της επαγγελματικής ταυτότητας ανάμεσα σε φοιτητές και επαγγελματίες. Τα σημεία καμπής στην επαγγελματική ταυτότητα κάποιου – όπως η αλλαγή από τον πρώτο στον δεύτερο χρόνο σπουδών – συζητιούνται σε συνάρτηση με τους παράγοντες που στηρίζουν (π.χ. η παρουσία συναδέλφων, το νομικό πλαίσιο του επαγγέλματος) ή εμποδίζουν (π.χ. περιορισμένοι οικονομικοί πόροι, γενικότεροι στρεσογόνοι παράγοντες και προβλήματα υγείας, η αβεβαιότητα του μέλλοντος) την ανάπτυξη μιας τέτοιας ταυτότητας. Κατά τη διαδικασία απόκτησης της επαγγελματικής ταυτότητας, εξωτερικοί παράγοντες, όπως η εποπτεία και η διά βίου εκπαίδευση, φαίνεται να παίζουν σημαντικό ρόλο στην περαιτέρω ανάπτυξή της. Ωστόσο, η ανάπτυξη μιας εσωτερικής αίσθησης αυτής της ταυτότητας, ακόμα κι αν είναι μια διαδικασία που παίρνει χρόνο, υποδεικνύει ότι έχει όντως επιτευχθεί. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι η ταχεία ανάπτυξη όχι μόνο του επαγγέλματος αλλά και της επαγγελματικής ταυτότητας των επαγγελματιών στη Λετονία φαίνεται να οφείλεται εν μέρει στον συνεργατικό χαρακτήρα αυτής της ανάπτυξης. Σε αντίθεση με πολλές άλλες χώρες, όπου οι θεραπείες μέσω τεχνών έχουν επιχειρήσει να αναπτυχθούν ανεξάρτητα η μία από την άλλη, η συνεργατική και συντονισμένη δράση στη Λετονία επιτάχυνε την ανάπτυξη του επαγγέλματος αξιοποιώντας την κοινή υποστήριξη και τη γονιμοποίηση των διαφόρων επιστημονικών πεδίων.
Στην άλλη πλευρά της Ευρώπης, στo Ηνωμένο Βασίλειο, όπου η παράδοση των θεραπειών μέσω τεχνών είναι μακροβιότερη, μπορούμε να βρούμε παραδείγματα τέτοιων συνεργασιών τόσο εντός όσο και εκτός της εκπαίδευσης των ψυχοθεραπειών μέσω τεχνών. Στην ανώτατη εκπαίδευση – όπου η εκπαίδευση των ψυχοθεραπειών μέσω τεχνών στο Ηνωμένο Βασίλειο λαμβάνει μέρος – οι Laahs και Derrington πλαισιώνουν το άρθρο τους εντός της ευρέως συζητημένης αρχής της «διεπιστημονικής εκπαίδευσης» η οποία έχει αναπτυχθεί σημαντικά στα πλαίσια υγείας. Παρουσιάζονται και συζητιούνται διεπιστημονικές θεραπευτικές συνεδρίες που πραγματοποιήθηκαν σε ένα πλαίσιο στη Σκωτία, και στις οποίες συμμετείχαν δύο φοιτητές από τον χώρο της μουσικοθεραπείας και της χοροκινητικής ψυχοθεραπείας αντίστοιχα. Οι συγγραφείς καταλήγουν ότι η συγκεκριμένη εργασία εμπλούτισε την εμπειρία των φοιτητών όσον αφορά την αμοιβαία υποστήριξη, βοηθώντας τους να διευρύνουν την κατανόησή τους σχετικά με την πρακτική συγγενικών πεδιών και ενδυνάμωσε τις δεξιότητες των φοιτητών να επικοινωνούν σε διαφορετικούς κλάδους τις ιδέες και τις σκέψεις τους σχετικά με την κλινική τους δουλειά.
Σε αυτό το ειδικό τεύχος συμπεριλαμβάνονται δύο ακόμη παραδείγματα τέτοιων συνεργασιών από τη Μεγάλη Βρετανία οι οποίες βασίζονται στο Εθνικό Σύστημα Υγείας (NHS). Στο πρώτο άρθρο ο Hackett παρουσιάζει δουλειά που έλαβε μέρος στη βόρεια Αγγλία, ενώ στο δεύτερο οι συγγραφείς (Havsteen-Franklin, Maratos, Usiskin και Heagney) αναφέρονται σε πρακτικές από τη νότια Αγγλία. Το πρώτο άρθρο εστιάζει στη συνεργατική δουλειά ψυχοθεραπευτών μέσω τεχνών οι οποίοι εργάζονται κυρίως με άτομα με μαθησιακές δυσκολίες και αυτισμό, ενώ το δεύτερο εστιάζει στην ψυχική υγεία προτείνοντας ξεκάθαρα ότι οι συνεργασίες δεν περιορίζονται σε συγκεκριμένες πελατειακές ομάδες, αλλά μπορούν να πραγματο-ποιηθούν προς όφελος ποκίλων ομάδων και αναγκών. Παρόμοια, το πρώτο άρθρο συζητά παραδείγματα συνεργασιών ανάμεσα σε ψυχο-θεραπευτές μέσω τεχνών σε διάφορα επίπεδα. Δανειζόμενο ορολογία από τις οδηγίες του NICE (National Institute for Health and Care Excellence) εκλαμβάνει τις ψυχοθεραπείες μέσω τεχνών ως πολύπλοκες θεραπευτικές παρεμβάσεις οι οποίες έχουν κοινούς θεραπευτικούς σκοπούς, κλινικές παρατηρήσεις και αξιολογήσεις, τεχνικές και θεραπευτικό έργο. Το κείμενο μελετά την πρακτική μιας ομάδας η οποία αποτελείται από επαγγελ-ματίες που προέρχονται και από τις τέσσερις ψυχοθεραπείες μέσω τεχνών. Τα μέλη της ομάδας συζητούν μελέτες περίπτωσης, μοιράζονται σκέψεις σχετικά με την πρακτική τους και συντονίζουν κοινές θεραπευτικές ομάδες, ενώ παράλληλα συμμετέχουν σε ερευνητικές πρωτοβουλίες και συνεργάζονται με πολλαπλά εργασιακά περιβάλ-λοντα συμπεριλαμβανομένων και των οργανισμών ανώτατης εκπαίδευσης.
Στον νότο, τo δεύτερο άρθρο περιγράφει μια συνεργατική δουλειά η οποία συνδέεται με θεραπευτικές παρεμβάσεις που βασίζονται σε ερευνητικά δεδομένα όπως η θεραπεία που στηρίζεται στην εν-νόηση (mentalisation therapy) και η δυναμική διαπροσωπική θεραπεία (dynamic interpersonal therapy). Πιο συγκεκριμένα, συζη-τούνται πτυχές της έννοιας της εν-νόησης οι οποίες είναι παρούσες στις ψυχοθεραπείες μέσω τεχνών, καθώς και πτυχές από το έργο των ψυχοθερεπειών μέσω τεχνών οι οποίες έχουν δυνητική αξία για τις λεκτικές θεραπείες. Αυτή η συζήτηση γίνεται παράλληλα με μια εις βάθος διερεύνηση σχετικά με το πώς δρούμε ως ψυχοθερεπευτές μέσω τεχνών. Μέσα από μια αναλυτική μελέτη του έργου των θεραπειών μέσω τεχνών εντός ενός συγκεκριμένου πλαισίου, οι συγγραφείς παρουσιάζουν και συζητούν τι έχουν ανακαλύψει κατά τη διάρκεια της κοινής τους θεραπευτικής πρακτικής. Μελετούν συγκεκριμένες έννοιες σε μεγαλύτερο βάθος μέσα από τη χρήση βιντεοσκοπημένων σκηνών με παιχνίδια ρόλων. Μελετάται, για παράδειγμα, ο τρόπος που ένας μουσικοθεραπευτής χρησιμοποιεί την έννοια του συναισθηματικού συντονισμού (affect attunement) έτσι ώστε οι διάφοροι ψυχο-θεραπευτές μέσω τεχνών να εξερευνήσουν πώς αυτή η έννοια μπορεί να χρησιμοποιηθεί με πελάτες με ψύχωση. Οι συγγραφείς καταλήγουν στο ότι υπάρχει αδιαμφισβήτητος λόγος για περαιτέρω εξερεύνηση σχετικά με το τι γίνεται στις συνεδρίες ψυχοθεραπείας μέσω τεχνών και επιχειρούν να εντοπίσουν μια κοινή γλώσσα, ενώ εξερευνούν περαιτέρω το πώς δρούμε ως επαγγελματίες και γιατί. Προτείνεται μια πολύπλοκη σχέση μεταξύ θεωρίας και πράξης, κάτι το οποίο συνδέεται με την ιδέα που συζητείται από τον Hackett στο προηγούμενο άρθρο αναφορικά με τις ψυχοθεραπείες μέσω τεχνών ως πολύπλοκες παρεμβάσεις. Συγκεκριμένες πτυχές μπορούν να περιγραφούν λεκτικά, μερικές δράσεις εντός των συνεδριών μπορούν να εξηγηθούν και να αιτιολογηθούν, αλλά το πεδίο αφήνει – και πολλοί θα συμφωνούσαν ότι οφείλει να αφήνει – χώρο για το απροσδόκτητο, το δημιουργικό και το διαισθητικό.
Μεταφερόμενοι από τη Μεγάλη Βρετανία στη Γερμανία, η συνεργασία μεταξύ των ψυχοθε-ραπειών μέσω τεχνών εξερευνάται από την Αρώνη στον χώρο της ογκολογίας. Το άρθρο συζητά πώς ένα πρόγραμμα συνεχόμενης επαγγελματικής ανάπτυξης στην ογκολογία, το οποίο σχεδιάστηκε αρχικά για χοροκινητικούς θεραπευτές, προσαρ-μόστηκε ώστε να συμπεριλάβει όλους τους θεραπευτές μέσω τεχνών. Το άρθρο αναδεικνύει τη χρησιμότητα της συγκέντρωσης των διαφορετικών τύπων ψυχοθεραπειών μέσω τεχνών προσ-φέροντας έναν πλούσιο διάλογο μεταξύ αυτών των χώρων, ο οποίος έχει επιτρέψει την ανάδειξη και ενδεχομένως την ανάπτυξη νέων τύπων εκπαιδευτικής πρακτικής.
Μια λιγότερο επίσημη συνεργασία περιγράφεται στο άρθρο που διερευνά τη ζωή της ομάδας ΚΑΤΙ (από τους Αθανασιάδου, Καγιάφα, Κάρκου, Λυκοπούλου, Μπάμπαλης, Μπιτζαράκη, Μπουζιώτη, Σαμπαθιανάκη και Τσίρης). Η ομάδα αποτελείται από περισσότερους από 15 θεραπευτές απ’ όλα τα διαφορετικά πεδία των θεραπειών μέσω τεχνών, οι οποίοι ζουν κυρίως στην Ελλάδα και το Ηνωμένο Βασίλειο και ήρθαν σε επαφή για τη διεξαγωγή σεμιναρίων, εργαστηρίων και δρώμενων. Το άρθρο αναφέρεται στους αναστοχασμούς των συγγραφέων σχετικά με την εμπειρία τους ως μελών της ομάδας. Οι αναστοχασμοί αυτοί αναδύθηκαν μέσα μια διαδικασία καλλιτεχνικής αναζήτησης (artistic inquiry) (Hervey 2000) που αποτελεί μια μεθοδολογική προσέγγιση η οποία γίνεται ολοένα και πιο δημοφιλής στην εικαστική και στην χοροκινητική θεραπεία. Έξι από τα μέλη της ομάδας ενεπλάκησαν σε καλλιτεχνικές διαδικασίες ανταποκρινόμενοι δημιουργικά στην ερώτηση: «Ποιο είναι το νόημα της ομάδας ΚΑΤΙ για εμάς;» Μέσα από ένα στάδιο «διαλόγου» με εικόνες, κινήσεις και μουσική που δημιουργήθηκαν κατά τη διαδικασία συλλογής δεδομένων, αναδύθηκε μια σειρά σημαντικών θεμάτων τα οποία είχαν νόημα για τα μέλη της ομάδας. Τα θέματα ήταν τα εξής: (i) καινούριες προοπτικές, (ii) προσωπική και συλλογική εξέλιξη, (iii) εξερεύνηση ταυτότητας, (iv) δέσμευση, απαιτήσεις και δυσκολίες, (v) προσωπική εμπλοκή, (vi) θεωρητικές οπτικές, (vii) συλλογικές διαδικασίες της ομάδας, και (viii) συνεργασία. Οι συγγραφείς καταλήγουν στο ότι η ομάδα έχει λειτουργήσει ως μια πλατφόρμα για κοινές εξερευνήσεις, ένας χώρος συζήτησης όπου επαγγελματίες με κοινά ενδιαφέροντα μπορούν να ανταλλάξουν ιδέες, να συνεργαστούν και να εξελιχθούν. Τέτοιες πρωτοβουλίες μπορούν να εμπνεύσουν περαιτέρω δράση, δίνοντας έμφαση στο τι είναι κοινό και σημαντικό μεταξύ των διαφορετικών πεδίων, καθώς προσπαθούν να γεφυρώσουν θεωρητικές και μεθοδολογικές διαφορές.
Αυτό το ειδικό τεύχος συνεχίζει με ένα θέμα με ιδιαίτερη ευαισθησία: τη συμβολή της δημιουργικότητας, των τεχνών και των θεραπειών μέσω τεχνών στη φροντίδα στο τέλος της ζωής (end of life care). Στη συνέντευξη που δίνει στον Ridley, ο Hartley μοιράζεται την εμπειρία 25 χρόνων εργασίας σ’ αυτόν τον χώρο και υποστηρίζει την ανάγκη για ευελιξία και ανταπόκριση τόσο στις προσωπικές όσο και στις κοινωνικές ανάγκες των ασθενών. Η συμβολή των τεχνών και των θεραπειών μέσω τεχνών στη φροντίδα ασθενών στο τέλος της ζωής είναι επίσης το αντικείμενο του βιβλίου που επιμελήθηκε ο Hartley και το οποίο παρουσιάζεται από την Πέττα. Tο βιβλίο μάς ενημερώνει για τους τρόπους εργασίας και μας υπενθυμίζει τη μοναδική και πολλαπλή συμβολή που μπορεί να φέρουν αυτές οι παρεμβάσεις στη φροντίδα ατόμων που αντιμετωπίζουν το θάνατο. Σε όλες τις περιπτώσεις δίνεται έμφαση στην συνεργατική εργασία.
Αυτό το ειδικό τεύχος κλείνει με δυο επιπλέον βιβλιοκριτικές. Παρουσιαζόμενο από την Derrington, το πρώτο είναι ένα άκρως κατατο-πιστικό και περιεκτικό βιβλίο από τους Τσίρης, Pavlicevic και Farrant σχετικά με τον ρόλο της αξιολόγησης στις θεραπείες μέσω τεχνών. Η Derrington το προτείνει ως έναν ευκολόχρηστο οδηγό για την εκτίμηση της θεραπευτικής δουλειάς που μπορεί να χρησιμοποιηθεί τόσο από επαγγελματίες θεραπευτές μέσω τεχνών, όσο και από φοιτητές. Το δεύτερο βιβλίο, το οποίο παρουσιάζει η Αθανασιάδου, αναφέρεται στην έννοια της συνειδητότητας (mindfulness) στις θεραπείες μέσω τεχνών. Επιμελούμενο από την Rappaport, πρόκειται για ένα πρωτοπορειακό βιβλίο στις θεραπείες μέσω τεχνών το οποίο καταφέρνει να φέρει μαζί και να ισορροπήσει την εσωτερική ακρόαση με τη δημιουργικότητα, ενώ εγκαθιδρύει συνδέσμους μεταξύ όχι μόνο των θεραπειών μέσω τεχνών, αλλά και με το χώρο του διαλογισμού, της νευροεπιστήμης, καθώς και των διάφορων δημιουργικών και σωματικών πρακτικών και ψυχοθεραπειών.
Σε μια εποχή που βρισκόμαστε αντιμέτωποι με την παγκόσμια ύφεση και που γίνονται περικοπές σε όλες τις υπηρεσίες, η στενή συνεργασία, η εύρεση κοινής γλώσσας και η αλληλοϋποστήριξη είναι ζωτικής σημασίας για την επαγγελματική επιβίωση. Τα δυνατά σημεία ενός χώρου μπορούν να προστεθούν σε αυτά ενός άλλου δημιουργώντας έτσι ένα επαγγελματικό μέτωπο το οποίο λειτουργεί στη βάση ενός αμοιβαίου σεβασμού για τη μοναδική πρακτική, εμπειρία και πιθανή συμβολή του καθενός. Τα άρθρα που συμπεριλαμβάνονται σε αυτό το ειδικό τεύχος σίγουρα επιδεικνύουν ότι τέτοιες συνεργασίες δεν θέτουν υπό αμφισβήτηση τις επαγγελματικές ταυτότητες, αλλά προσθέτουν αξία, προσφέρουν καλύτερες υπηρεσίες στους πελάτες, προστατεύουν τους επαγγελματίες από πιθανή απομόνωση και – όπως και στην περίπτωση της ομάδας ΚΑΤΙ, της οποίας είμαι μέλος – δίνουν τεράστια χαρά και ενθουσιασμό. Επιπρόσθετα, αυτό το τεύχος δίνει έμφαση στην ανάγκη εμπλοκής σε έναν διάλογο με άλλες σημαντικές πρωτοβουλίες έξω από τον χώρο των θεραπειών μέσω τεχνών, όπως είναι η ιατρική (π.χ. ογκολογία), ο τομέας υγείας (π.χ. διεπιστη-μονική εκπαίδευση, πολύπλοκες παρεμβάσεις, συνειδητότητα), οι πρωτοβουλίες σε άλλες ψυχο-θεραπείες (π.χ. θεραπεία βασισμένη στην εν-νόηση, τη δυναμική διαπροσωπική θεραπεία και τις σωματικές ψυχοθεραπείες), οι τέχνες (π.χ. διε-πιστημονικά σχέδια εργασίας και αυτοσχεδιαστικά πειράματα) και η έρευνα (π.χ. καλλιτεχνική αναζήτηση, μοντέλα βασισμένα σε ερευνητικά αποτελέσματα και νευροεπιστήμη). Φαίνεται ότι αυτή είναι μια πολύ καλή στιγμή για όλους μας να εμπλακούμε σε τέτοιου είδους συζητήσεις.
Βιβλιογραφία
Berliner, D. C. (1994). Expertise: The Wonders of Exemplary Performance. In J. N. Mangieri & C.C. Block (Eds.), Creating Powerful Thinking in Teachers and Students. Fort Worth, TX: Holt, Rinehart & Winston.
De Mare, P., Piper, R., & Thompson, S. (1991). Koinonia: From Hate through Dialogue to Culture in the Large Groups. London: Karnac Books.
Hervey, L. W. (2000). Artistic Inquiry in Dance/Movement Therapy: Creative Research Alternatives. Illinois: Charles C Thomas.
Karkou, V., & Sanderson, P. (2006). Arts Therapies: A Research-Based Map of the Field. Edinburgh: Elsevier.
Προτεινόμενη παραπομπή:
Κάρκου, Β. (2016). Διεπιστημονικοί διάλογοι. Approaches: Ένα Διεπιστημονικό Περιοδικό Μουσικοθεραπείας, Ειδικό Τεύχος 8(1), 3-7.I was fortunate to be invited as the editor for this special issue on a topic that speaks to me both personally and professionally. On a personal note, I find that working collaboratively, challenging as this may be at different times, has been my default and preferred way of working. Engaging with colleagues from different arts therapy disciplines has offered me opportunities to learn and reflect upon my practice, encouraged me to articulate what I am doing and offered the sense of belonging to a community. Although a trained dance movement psychotherapist, I often perceive myself to be located within the wider community of arts psychotherapies, a sense of belonging that echoes the concept of ‘koinonia’ (community) introduced by de Mare in large groups (de Mare, Piper & Thompson 1991).
In terms of my prior professional experiences, looking at what is similar and common across arts psychotherapies and what is unique and different has certainly taken a lot of my research time including the work I undertook for my PhD studies (published in my first book: Karkou & Sanderson 2006). I was fascinated to discover that there are indeed things that arts psychotherapists do have in common. We define the arts in the same democratic, participatory and non-elitist way. We see creativity as a key concept that enables engagement and supports therapeutic outcomes. We see imagery, symbolism and metaphors as additional tools which go beyond the particular characteristic of the modality and the art form, and enable internal, communicative, implicit, and thus safe engagement with difficult issues. We tend to value the non-verbal aspects of our work, believing that change takes place through a combination of artistic engagement and the therapeutic relationship. We all agree that what is happening within sessions involves an intentional use of the arts affecting clients in different ways; for this reason we assess needs and evaluate process and outcomes as a routine task. Finally, instead of operating with our own artistic biases, we anchor our work within clearly defined therapeutic frameworks in order to better serve the needs of the clients we work with and work for. In the 1998 survey of arts psychotherapies (published by Karkou and Sanderson in 2006), six frameworks were identified, presented and discussed: the humanistic/existential, psychoanalytic/psychodyna-mic, the developmental, the artistic/creative, the active/directive, and the eclectic/integrative. Arts psychotherapies in the UK – in different degrees, combinations and with multiple variations – appear to somehow make use of one or more of these theoretical and practice-based frameworks that guide the work with clients and offer direction and psychological meaning to the therapeutic process. Τhe book (Karkou & Sanderson 2006) also covers distinctive practices, practices that are unique, adding richness and creating interesting variety, if not at times also generating creative tensions. A dialogue often comes from these tensions opening up possibilities for new ways of thinking and working.
This special issue on interdisciplinary dialogues is therefore one more attempt to enable the professionals in this field to talk, debate, agree, find connections and move – collaboratively and jointly – forward. Having a clear professional identity may act as a holding concept that enables both an internal definition as well as useful dialogues to take place.
In the first paper of this issue we turn to Europe, and Latvia in particular, to see, in a paper written by Akmane and Martinsone, how professional development has been facilitated amongst arts therapists in this country. In particular, attention is paid to the development of the professional identity of both qualified an
Spirituality and music therapy: An action research project in clinical music therapy within the context of an anthropological theory of spirituality
Get PDFΤο παρόν άρθρο παρουσιάζει μια μεταθεωρητική προοπτική της μουσικοθεραπείας υπό το πρίσμα της ανθρωπολογικής θεωρίας του Karl Baier για την πνευματικότητα. Ως εργαλείο για τη θεραπευτική αλληλεπίδραση, η θεωρία αυτή προσφέρει μια ερμηνεία των εμπειρικών δεδομένων που προέκυψαν σχετικά με τον προσανατολισμό ζωής ορισμένων αυστριακών ασθενών με καρκίνο σε ένα ογκολογικό κλινικό περιβάλλον. Τα δεδομένα προέρχονται από ένα ερευνητικό πρόγραμμα δράσης που αποτελούσε μέρος μιας πτυχιακής εργασίας στη μουσικοθεραπεία στο IMC University of Applied Sciences στο Κρεμς της Κάτω Αυστρίας. Το πρόγραμμα πραγματοποιήθηκε μεταξύ Νοεμβρίου 2013 και Μαρτίου 2014 στο γενικό νοσοκομείο Wiener Neustadt στην Κάτω Αυστρία. Οι συνεδρίες μουσικοθεραπείας με ασθενείς με καρκίνο (n = 3) καταγράφηκαν οπτικά και ηχητικά, ηχογραφήθηκαν, μεταγράφηκαν αυτολεξεί και αναλύθηκαν. Αυτό το άρθρο επιχειρεί να δείξει πώς οι βασικές έννοιες της ανθρωπολογικής θεωρίας του Karl Baier περί πνευματικότητας, όπως αυτές της «κατάστασης» [situation], της «βασικής κατάστασης» [ground situation] και της «κατάστασης αποκάλυψης» [disclosure situation], προσφέρουν έναν ερμηνευτικό χώρο για αυτά τα εμπειρικά δεδομένα.This paper presents a metatheoretical perspective of music therapy under the lens of Karl Baier’s anthropological theory of spirituality. As a tool for therapeutic encounter, this theory gives an interpretation of empirical data on the life orientation of Austrian cancer patients in the clinical environment of oncology. The data comes from an action research project as part of a Bachelor’s thesis in Music Therapy at the IMC University of Applied Sciences in Krems, Lower Austria. Based in a general hospital, Wiener Neustadt, in Lower Austria, the project took place between November 2013 and March 2014. Music therapy sessions with cancer patients (n=3) were video and audio recorded, transcribed verbatim and analysed. This paper seeks to show how the core concepts of Karl Baier’s anthropological theory of spirituality, such as ‘situation’, ‘ground situation’ and ‘disclosure situation’, offer interpretative space for the data
Dalcroze Eurhythmics-based music and movement training in transitional care brain injury patients: A feasibility study
Get PDFΟι γνωστικές και κινητικές αναπηρίες από τον τραυματισμό του εγκεφάλου σχετίζονται με την καθήλωση, τις πτώσεις και την κατάθλιψη. Με την έρευνα αυτή προσδιορίσαμε το κατά πόσο η ομαδική, πολυσχιδής εκπαίδευση που βασίζεται στη Ρυθμική Dalcroze είναι ένα εργαλείο που καταφέρνει να ενεργοποιήσει τις κινητικές, γνωστικές, συναισθηματικές και καρδιαγγειακές λειτουργίες ατόμων με εγκεφαλικό τραυματισμό. Σε μια κλινική αποκατάστασης συγκεντρώθηκαν ασθενείς με κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις ή εγκεφαλικό επεισόδιο οι οποίοι βρίσκονταν σε μονάδες μεταβατικής φροντίδας. Η παρέμβαση της Ρυθμικής Dalcroze πραγματοποιούνταν για 50 λεπτά την ημέρα, δύο φορές την εβδομάδα, για 6 εβδομάδες και περιελάμβανε δραστηριότητες που βασίζονταν σε μουσικά σήματα που απαιτούσαν τη χρήση της μνήμης, της προσοχής, του συντονισμού και της ισορροπίας. Τυπικές δραστηριότητες της Ρυθμικής Dalcroze τροποποιήθηκαν ειδικά γι’ αυτόν τον πληθυσμό. Η διάθεση, ο ορθοστατικός έλεγχος, η γνωστική λειτουργία και η καρδιαγγειακή κατάσταση αξιολογήθηκαν πριν και μετά τις δραστηριότητες. Επτά άνδρες ηλικίας 23-71 ετών ολοκλήρωσαν την προκαταρκτική αξιολόγηση [pre-test]. Τρεις χρησιμοποίησαν βοηθήματα κινητικότητας. Έξι συμμετείχαν στην παρέμβαση και τρεις ολοκλήρωσαν την καταληκτική αξιολόγηση [post-test]. Οι περιπτώσεις των συμμετεχόντων που εγκατέλειψαν τις δραστηριότητες οφείλονταν στη δυσκολία μετακίνησης, στις ανησυχίες τους σχετικά με την ιατρική ασφάλιση οι οποίες δεν σχετίζονταν με τη μελέτη, στην έλλειψη υποστήριξης από το επαγγελματικό προσωπικό και την οικογένεια, και στη δυσανασχέτιση να συμμετάσχουν σε δραστηριότητες όπου έπρεπε να σχηματίσουν ομάδα με κάποιον άλλο άνδρα. Όσον αφορά τους τρεις που ολοκλήρωσαν την καταληκτική αξιολόγηση, δεν βρέθηκαν μετρήσιμες αλλαγές στον τρόπο που λειτουργούσαν. Για τη βελτίωση των κλινικών αποτελεσμάτων ενδέχεται να χρειάζεται ένα πρόγραμμα μεγαλύτερης διάρκειας. Η Ρυθμική Dalcroze ήταν μια εφαρμόσιμη παρέμβαση σε μια ομάδα ασθενών με διαφορετικού τύπου εγκεφαλική βλάβη. Η παρουσία βοηθών εξασφάλισε ποικιλία ως προς τα κοινωνικά χαρακτηριστικά των συμμετεχόντων. Η αφοσίωση ήταν μεγάλη (67%). Οι συμμετέχοντες ανταποκρίθηκαν καλά στη χρήση των στηριγμάτων και της ηχογραφημένης μουσικής που οι ίδιοι επέλεξαν.Cognitive and motor impairments from brain injury are associated with sedentariness, falls and depression. We determined whether group-based multitask training based on Dalcroze Eurhythmics (DE) is a feasible tool to engage motor, cognitive, cardiovascular and affective function in individuals with a brain injury. Transitional care patients with traumatic brain injury or stroke were recruited from a rehabilitation hospital. The DE intervention took place for 50 minutes a day, twice a week, for 6 weeks, and included activities based on musical cues that required the use of memory, attention, coordination and balance. Typical DE activities were modified for this population. Affect, postural control, cognitive function and cardiovascular fitness were assessed before and after. Seven males aged from 23 to 71 completed the pre-test. Three used mobility aids. Six participated in the intervention, and three completed the post-test. Dropouts were due to transportation difficulty, concerns regarding medical insurance unrelated to the study, the lack of support from the staff and family, and the discomfort of being paired with another male for activities. In the three who completed the post-test, no measurable changes in function were found. A programme of longer duration may be needed to improve clinical outcomes. DE was a feasible intervention for a group of mixed physical function brain injury patients. This was facilitated with assistants to provide social variety. Adherence was high (67%). Participants responded well to the use of props and recorded music of their choosing
Applying the ‘East Kent Outcomes System’ (EKOS) in music therapy
Get PDFΤο παρόν άρθρο εξετάζει τις τρέχουσες προσδοκίες σχετικά με τη μέτρηση κλινικών αποτελεσμάτων στο σύστημα υγείας του Ηνωμένου Βασιλείου, και εισάγει μια εφαρμογή του East Kent Outcomes System (EKOS) (Johnson & Elias 2010) ως μέσου μέτρησης της κλινικής αποτελεσματικότητας της μουσικοθεραπείας. Σκοπός του άρθρου είναι να περιγράψει τον τρόπο εφαρμογής του EKOS στο κέντρο φροντίδας Nottinghamshire Healthcare NHS Foundation Trust, και να παρουσιάσει τη χρήση του στη μουσικοθεραπευτική πρακτική. Η εφαρμογή του EKOS επεξηγείται μέσα από μια μελέτη περίπτωσης με ένα πελάτη της Υπηρεσίας Ατόμων με Νοητική Υστέρηση του κέντρου. Παρατίθενται παραδείγματα για τον τρόπο πιθανής χρήσης των δεδομένων που συλλέγονται για την περιγραφή της αποτελεσματικότητας της μουσικοθεραπείας. Ταυτόχρονα, αναφέρονται οι συνέπειες για τη μελλοντική χρήση του EKOS στον επαγγελματικό χώρο της μουσικοθεραπείας.This paper examines the current expectations for measuring clinical outcomes within the healthcare system in the UK, and introduces an application of the East Kent Outcomes System (EKOS) (Johnson & Elias 2010) as a means of measuring the clinical effectiveness of music therapy. The aim of the article is to describe how the system was implemented within Nottinghamshire Healthcare NHS Foundation Trust and to demonstrate its use within music therapy practice. The application of EKOS is illustrated through a case study with a client in the Intellectual Disability Service. Examples are given of how the data gathered can be used for reporting the effectiveness of music therapy, along with implications for the future use of the EKOS within the music therapy profession
Twenty years of music therapy at Berklee College of Music
Get PDFΑυτή η αναφορά αποτελεί έναν απολογισμό της ίδρυσης και της ανάπτυξης του Music Therapy Department and Institute στο Berklee College of Music στη Βοστώνη, Μασσαχουσέττη, ΗΠΑ. Κάνει μια αναδρομή στα τελευταία 20 χρόνια αναφορικά με την ανάπτυξη της σχολής και του προγράμματος σπουδών, των ειδικών πρωτοβουλιών του, των δρώμενων καθώς και των τάσεων στην εκπαίδευση και την κατάρτιση των μουσικοθεραπευτών. Η αναφορά επεξηγεί τους παράγοντες εκείνους που καθοδηγούν τόσο την εστίαση όσο και την αλλαγή του προγράμματος.This report is an account of the establishment and progress of the Music Therapy Department and Institute at Berklee College of Music in Boston, Massachusetts, USA. It is a retrospective look at 20 years of faculty/curriculum development, special initiatives, events, and trends in the education and training of music therapists. It offers some insights into the factors that guide programmatic focus and change
Health-musicking through Dalcroze Eurhythmics
Get PDFΟ Émile Jaques-Dalcroze ήταν ένας Ελβετός μουσικός παιδαγωγός ο οποίος υποστήριξε τη χρήση των μουσικών δραστηριοτήτων για την ανάπτυξη διαφορετικών ανθρώπινων ιδιοτήτων, όπως είναι η συνείδηση, η προσωπικότητα, η ιδιοσυγκρασία, το υποσυνείδητο, το μυϊκό και νευρικό σύστημα, η φαντασία, οι σκέψεις, η συμπεριφορά, η δράση, η εμπιστοσύνη, η συγκέντρωση και η ελευθερία του πνεύματος. Πολλές από τις απόψεις και τις διαισθήσεις του αναγνωρίζονται πλήρως σε ορισμένες σύγχρονες μουσικοθεραπευτικές προσεγγίσεις, θεωρίες και πρακτικές. Οι στόχοι αυτού του άρθρου είναι να αναγνωριστεί η παρουσία της έννοιας της υγείας και της ευημερίας στις αντιλήψεις του Jaques-Dalcroze για τη Ρυθμική, και να αναπτυχθεί η κατανόηση της σύγχρονης πρακτικής της Ρυθμικής Dalcroze μέσα από το πρίσμα της σύγχρονης μουσικοθεραπευτικής θεωρίας. Το άρθρο αρχίζει με μια συζήτηση της έννοιας της «μουσικοτροπίας της υγείας» και, για να επεξηγήσει την έννοια αυτή, συνεχίζει με τη χρήση μικρών ιστοριών από την πρακτική της συγγραφέα ως δασκάλας της Ρυθμικής και ως μουσικοθεραπεύτριας. Μια δεύτερη ενότητα συνδέει τη θεωρία της επικοινωνιακής μουσικότητας με τις πρακτικές του αυτοσχεδιασμού μέσα από το πρίσμα της υγείας και της ευεξίας. Τέλος, στα συμπεράσματα παρατίθενται διαφορετικές ιδέες για το πώς μπορεί να εφαρμόσει κανείς τη Ρυθμική έχοντας ως άξονα την υγεία και την ευεξία.Émile Jaques-Dalcroze was a Swiss music pedagogue who advocated the use of musical activities to develop different human qualities such as consciousness, personality, temperament, the subconscious, the muscular and nervous system, imagination, thought, behaviour, action, confidence, concentration and freedom of spirit. Many of his statements and intuitions are fully recognised in certain contemporary music therapy approaches, theories and practices. The aims of this article are to: acknowledge the presence of health and wellbeing in Jaques-Dalcroze’s understanding of Eurhythmics; discuss the contributions the method has made and does make in therapeutic or wellbeing contexts; and to develop an understanding of current Eurhythmics practice from the perspectives of contemporary music therapy theory. The article begins with a discussion of the ‘health-musicking’ concept and goes on to use vignettes of the author’s practice as a Eurhythmics teacher and music therapist to illuminate the argument. A second section relates the theory of communicative musicality to improvisation practices through a health and wellbeing lens. Finally, the conclusion exposes diverse ideas on how to carry out a Eurhythmics practice through a health and wellbeing perspective
The initial stage of the professional identity development of an arts therapist: The example of Latvia
Get PDFΤο άρθρο αυτό διερευνά το ζήτημα της ανάπτυξης της επαγγελματικής ταυτότητας του θεραπευτή μέσω τεχνών στη Λετονία. Εκατόν ογδόντα πέντε συμμετέχοντες κλήθηκαν να λάβουν μέρος στην έρευνα και να συμπληρώσουν ένα ερωτηματολόγιο σε ηλεκτρονική μορφή – 118 πιστοποιημένοι θεραπευτές μέσω τεχνών και 67 φοιτητές θεραπευτές μέσω τεχνών από όλες τις τέσσερις ειδικότητες. Το ερωτηματολόγιο συμπληρώθηκε από 101 συμμετέχοντες (51 πιστοποιημένους θεραπευτές μέσω τεχνών, 50 φοιτητές θεραπευτές μέσω τεχνών). Επιπλέον, πραγματοποιήθηκαν πέντε ομαδικές συνεντεύξεις οι οποίες συμπεριλάμβαναν πιστοποιημένους θεραπευτές και φοιτητές. Ως θεωρητική βάση, αυτή η έρευνα χρησιμοποιεί το μοντέλο του Berliner (1994) σχετικά με την ανάπτυξη της επαγγελματικής ταυτότητας το οποίο διακρίνει πέντε στάδια και επίπεδα ανάλογα με τη διάρκεια της επαγγελματικής δραστηριότητας και τη συσσωρευμένη εργασιακή εμπειρία. Ο στόχος της μελέτης ήταν να εντοπίσει τους παράγοντες που διαμορφώνουν την επαγγελματική ταυτότητα ενός θεραπευτή μέσω τεχνών, αλλά και να διερευνήσει τους παράγοντες που επηρεάζουν την εξέλιξη της επαγγελματικής ταυτότητας. Αυτή η μελέτη διερευνά τι βοηθάει και τι εμποδίζει τη διαδικασία ανάπτυξης της επαγγελματικής ταυτότητας του θεραπευτή μέσω τεχνών. Η έρευνα και τα κεκτημένα αποτελέσματα μπορούν να χρησιμοποιηθούν για το σχηματισμό ή τη βελτίωση της εκπαίδευσης των θεραπευτών μέσω τεχνών. Τα συμπεράσματα αυτά θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για την καλύτερη υποστήριξη της προσωπικής και επαγγελματικής ανάπτυξης των φοιτητών και στην αναθεώρηση των προσεγγίσεων εποπτείας, προβλέποντας πιθανές δυσκολίες κατά τη δημιουργία των συστημάτων υποστήριξης. This article explores the issue of professional identity development of an arts therapist within the context of Latvia. One hundred and eighty-five participants were invited to take part in the research and to fill in the questionnaire electronically – 118 certified arts therapists and 67 arts therapies students of all four specialisations. The questionnaire was completed by 101 participants (51 certified arts therapists, 50 arts therapies students). In addition, five focus groups were arranged including certified arts therapists and arts therapies students. As a theoretical basis this research uses the professional identity development model by Berliner (1994) which distinguishes five stages and levels according to duration of the professional activity and the accumulated work experience. The objective of the study was to find out which factors are forming the professional identity of an arts therapist, and also explore factors influencing the professional identity development of an arts therapist. This study explores what helps and what hinders the arts therapist’s professional identity development process. This research and the acquired results can be used to form or improve the training of arts therapists. These conclusions could be used for better supporting trainees’ personal and professional development and in reviewing approaches to supervision by foreseeing possible difficulties while creating the support systems
The Third Nordoff Robbins Plus Conference ‘Exploring music in therapeutic and community settings’
Get PDFThe Third Nordoff Robbins Plus Conference ‘Exploring music in therapeutic and community settings’ | 17 May 2016 | Organised by Nordoff Robbins & Goldsmiths, University of London, U
Examining arts psychotherapies practice elements: Early findings from the Horizons Project
Get PDFΥπόβαθρο: Οι Ψυχοθεραπείες μέσω Τεχνών (εικαστική τέχνη, μουσική, δράμα και χορός/κίνηση) αποτελούν αναπόσπαστο μέρος των υπηρεσιών ψυχικής υγείας για αρκετές δεκαετίες, όμως η συναίνεση και η διαφάνεια σχετικά με την κλινική διαδικασία εξακολουθεί να είναι υπό διερεύνηση. Αυτή η μελέτη ερευνά την πρακτική μιας ομάδας έξι ψυχοθεραπευτών μέσω τεχνών που εργάζονται με σοβαρές ψυχικές ασθένειες στο Λονδίνο, σε ενδονοσοκομειακές και κοινοτικές υπηρεσίες. Η μελέτη εξετάζει τι στοιχεία πρακτικής χρησιμοποιούνται εντός των συνεδριών, αν υπάρχει συναίνεση σχετικά με το ποια είναι αυτά τα στοιχεία και το γιατί οι θεραπευτές μέσω τεχνών τα χρησιμοποιούν.
Μέθοδος: Οι μέθοδοι που χρησιμοποιήθηκαν στην πρώτη φάση του προγράμματος βασίζονταν σε συνεντεύξεις με θεματική ανάλυση, ενώ οι τεχνικές του πλέγματος ρεπερτορίων (repertory grid) και της ονομαστικής ομαδικής γένεσης ιδεών (nominal group technique) χρησιμοποιήθηκαν για την ανάλυση των δεδομένων με σκοπό την τριγωνοποίηση των αποτελεσμάτων και την εξασφάλιση μεγαλύτερης ισχύος. Αποτελέσματα: Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι υπάρχει περιθώριο για την ανάπτυξη μιας κοινής γλώσσας σχετικά με τα ενδο-συνεδριακά στοιχεία πρακτικής μέσα σε ένα πλαίσιο ψυχικής υγείας. Ωστόσο, η έρευνα που εξετάζει την επιλογή του χρόνου και τους λόγους για τη χρήση αυτών των στοιχείων πρακτικής είναι υπό εξέλιξη. Σε αυτή τη μελέτη, τα πρώτα αποτελέσματα από ένα απόσπασμα από τις συνεντεύξεις απεικονίζουν μια σύνθετη σχέση μεταξύ θεωρίας και πράξης. Συμπέρασμα: Από τα ευρήματα μέχρι στιγμής φαίνεται ότι μέσα στο συγκεκριμένο πλαίσιο είναι εφικτό να δούμε ότι υπάρχουν τρόποι κατηγοριοποίησης των ενεργειών του θεραπευτή οι οποίοι γίνονται συγκρίσιμοι μεταξύ των διαφορετικών ψυχοθεραπειών μέσω τεχνών. Από προσωπικές περιγραφές της πρακτικής του/της θεραπευτή/τριας φαίνεται επίσης να υπάρχει μια στενή συσχέτιση μεταξύ των ψυχοθεραπειών μέσω τεχνών σε ένα πλαίσιο κοινοτικής και νοσηλευτικής ψυχικής υγείας. Επιπλέον, τα μοντέλα τεκμηριωμένης πρακτικής, όπως οι θεραπείες βασισμένες στην εν-νόηση (mentalisation-based therapies) φαίνεται να έχουν μια στενή συσχέτιση. Background: Arts Psychotherapies (art, music, drama and dance/movement) have been integral to mental health care services for several decades, however consensus and transparency about the clinical process is still being established. This study investigates practice with a team of six arts psychotherapists working with severe mental illnesses in London, inpatient and community services. The study examines what in-session practice elements are used, whether there is consensus about what the practice elements are and why the arts therapists use them.
Method: The methods employed in the first phase of the project are interview-based with thematic analysis, repertory grid technique and nominal group techniques used to analyse the data with the aim of triangulating results to establish greater validity.
Results: The results showed that there is scope for developing a shared language about in-session practice elements within a mental health context. However the research examining the timing and reasons for employing those practice elements is still being undertaken. In this study the first results from an extract of the interviews illustrates a complex relationship between theory and practice.
Conclusion: From the findings so far it would appear that within this specific context it is possible to see that there are ways of categorising the therapist’s actions that becomes comparable across the arts psychotherapies. From the therapist’s personal descriptions of his or her own practice, there also appears to be a close correlation between arts psychotherapies in a mental health community and inpatient context. Additionally, evidence-based practice models such as mentalisation-based therapies appear to have a close correlation
The CATI team: Experiences and reflections regarding the co-action of arts therapies
No full textΤο παρόν άρθρο περιγράφει την πορεία της ομάδας ΚΑΤΙ – μιας ομάδας Ελλήνων θεραπευτών μέσω τεχνών οι οποίοι εργάζονται στην Ελλάδα και το Ηνωμένο Βασίλειο. Πέρα από μια ιστορική καταγραφή του έργου της ομάδας από το 2011 μέχρι σήμερα, περιγράφονται προσωπικά βιώματα και αναστοχασμοί μελών της ομάδας, όπως αυτά αναδύθηκαν μέσα από μια διαδικασία καλλιτεχνικής αναζήτησης (artistic inquiry). Αντλώντας από το έργο και τα βιώματα της ομάδας ΚΑΤΙ, οι συγγραφείς θέτουν ερωτήματα και προσφέρουν προτάσεις σχετικά με τη διεπιστημονική συνεργασία λαμβάνοντας υπόψιν το ευρύτερο πεδίο των θεραπειών μέσω τεχνών τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. This article describes the trajectory of the CATI team – a team of Greek arts therapists who work in Greece and the UK. In addition to a historic documentation of the team’s work since 2011, personal experiences and reflections of the team members are described, as these emerged through an artistic inquiry process. Drawing from the work and experiences of the CATI team, the authors set questions and offer suggestions regarding interdisciplinary collaboration while considering the broader field of arts therapies not only in Greece but also internationally.
An appendix is also available here: https://youtu.be/eauB21Fy3co