Türk-Alman University Institutional Repository
Not a member yet
3665 research outputs found
Sort by
Studies on family law by the Ahkâm-ı Shakh?iyye komisyonu
Get PDFBu çalışma, Türkiye’de aile hukukunun şekillendirilme sürecini anlamak için önemli bir döneme ışık tutmakta ve Cumhuriyet’in ilk yıllarında, Türk Kanun-ı Medenisinin yürürlüğe girmesinden önce faaliyet gösteren Ahkâm-ı Şahsiye Komisyonu’nun çalışmalarını incelemektedir. 1916 yılında Mecelle-i Ahkâm-ı Adliye’nin iyileştirilmesi ve eksikliklerinin tamamlanması için komisyonlar kuruldu. Bu komisyonlardan Hukuk-ı Aile Komisyonu’nun meydana getirdiği Hukuk-ı Aile Kararnamesi 1917 yılında yürürlüğe girdi ve tepkiler neticesinde 1919 yılında yürürlükten kaldırıldı. 1923 yılında kurulan Ahkâm-ı Şahsiye Komisyonu, selefi olan Hukuk-ı Aile Komisyonu’nun çalışmalarını tevârüs ederek ahkâm-ı şahsiye ile ilgili esasların tedvini için çalışmalara başladı. Bu sırada Hukuk-ı Aile Kararnamesi’nin yeniden yürürlüğe konulması düşünüldü ve Kararname’nin neredeyse aynısı olan aile kanunu tasarısı, 1923 yılında Meclis’e sunuldu. Adliye ve Şer‘iye encümenlerinin tashihlerde bulunduğu tasarı, dönemin Adliye Vekili Mustafa Necati Bey tarafından geri çekildi. 1924 yılında başkan ve üyeleri değiştirildikten sonra Ahkâm-ı Şahsiye Komisyonu, aile kanunu ve bir de nafaka kanunu tasarısı hazırladı. Ne var ki, aile kanunu tasarısı sonraki Adliye Vekili Mahmud Esad Bey’in sert eleştirilerine uğradı ve iki tasarı da kanunlaşamadı. 1923-1926 yılları arasında dikkate değer bir mesai harcayan Ahkâm-ı Şahsiye Komisyonu’nun hazırladığı aile kanunu tasarısı, Cumhuriyet’in kurucu kadrosu tarafından beklenen özelliklere sahip değildi. Tasarıların reddedilmesi ve o dönemde resepsiyon yoluyla bir medeni kanun alma fikrinin güç kazanması üzerine, İsviçre Medeni Kanunu’nun tercümesine dayanan Türk Kanun-ı Medenisi, 17 Şubat 1926’da Meclis’te kabul edildi. Bunun üzerine Ahkâm-ı Şahsiye Komisyonu’nun görevine son verildi. Anahtar Kelimeler: Aile Hukuku, Ahkâm-ı Şahsiye Komisyonu, Aile Hukuku Tasarıları, Resepsiyon, İsviçre Medeni Kanunu.This study sheds light on an important period for understanding the shaping process of family law in Türkiye and analyzes the work of the A?k?m-ı Shakh?iyye Komisyonu (the Commission on Personal Status Law), which was active in the early years of the Turkish Republic, before the enactment of the Turkish Civil Code. In 1916, commissions were established to improve the Mejelle-i A?k?m-ı ‘Adliyye (the Ottoman Civil Code) and to complete its deficiencies. The ?uq?q-ı ‘?ile Qar?rn?mesi (the Decree on Family Law), which was prepared by the ?uq?q-ı ‘?ile Komisyonu (the Commission on Family Law), entered into force in 1917 and was repealed in 1919 as a result of the reactions. Established in 1923, the A?k?m-ı Shakh?iyye Komisyonu, which inherited the work of its predecessor, the ?uq?q-ı ‘?ile Komisyonu, started to work on the drafting of the principles related to personal status. In the meantime, it was considered that the ?uq?q-ı ‘?ile Qar?rn?mesi should be re-enacted and the draft family law, which was identical to the Qar?rn?me, was submitted to the Turkish Parliament in 1923. The draft, which was amended by the Justice and Sharia Committees, was withdrawn by Mustafa Necati, the Minister of Justice. In 1924, after its chairman and members were replaced, the A?k?m-ı Shakh?iyye Komisyonu prepared a draft family law and a draft alimony law. However, the draft family law was harshly criticized by Mahmud Esad, the next Minister of Justice, and both drafts failed to become law. The family law draft prepared by the A?k?m-ı Shakh?iyye Komisyonu, which spent a considerable effort between 1923 and 1926, did not have the features expected by the founding cadres of the Turkish Republic. As the drafts were rejected and the idea of adopting a civil code through reception gained strength at the time, the Turkish Civil Code, based on a translation of the Swiss Civil Code, was accepted by the Turkish Parliament on February 17, 1926. Following this, the duties of the A?k?m-ı Shakh?iyye Komisyonu were terminated
Medeni usul ve icra iflas hukukunun güncel meseleleri ulusal sempozyumu : bildirimler özetler kitapçığı
No full text6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (HMK) getirdiği sistemde tarafların delillerini göstermeleri esas olarak dilekçeler aşamasıyla sınırlandırılmıştır. Kanun sistematiğine göre, tarafların iddia ve savunmalarını hangi delillerle ispat edeceklerini madde 198’de düzenlenen somutlaştırma yükü çerçevesinde dilekçelerinde belirtmeleri esastır. Bu şekilde bir düzenleme yapılmasının temel gayesi hususen ispat konusunda davaların usûl ekonomisi ilkesine uygun bir şekilde ve makul bir süre içerisinde neticeye ulaştırılmasıdır. Usûl hukukuna hâkim olan ilkelere bakıldığında, terazinin bir kefesinde ispat hakkı ve bunun bir parçası olduğu hukuki dinlenilme hakkı dururken diğer kefesinde ise teksif ilkesi ve usûl ekonomisi ilkesi durur. Diğer bir ifade ile muhtelif kefelerde yer alan bu haklar mütemadiyen çatışma halindedirler. Bu durumda nazar-ı dikkate alınacak husus nedir? Yargılamayı süratli bir şekilde bitirmek mi yoksa hukuki dinlenilme hakkının bir unsuru olarak ispat ve dolayısıyla delilleri gösterebilme hakkı mı? Doktrinde de ifade edildiği üzere bir yargılamanın sonsuza kadar devam etmesi mevzubahis olamayacağı için hukuki dinlenilme hakkı da sonsuz ve sınırsız bir hak istimali anlamına gelmez; bu sebeple de tahdit edilebilir. Mühim olan teksif ilkesinin doğru karar verilmesini engellememesi ve hukuki dinlenilme hakkını ihlal edecek şekilde katı düzenlenmemesidir. Hukukumuzda çatışan bu unsurlar arasında denge kurabilmek adına sonradan delil gösterme müessesesi (HMK md. 145) kabul edilmiştir. Bu şekilde teksif ilkesi yumuşatılarak doğru karar verilmesi temin edilmeye çalışılmıştır
Company mergers and acquisitions - deal process and the case of Turkey : deep dive to deal continuum (stages of a deal), advisor's role in a deal, due diligence process, main financial schedules inquired and focus on closing mechanisms
No full textThis study aims to provide a profound knowledge on M&A continuum as a whole while focusing on the following subjects: (i) M&A process and deal continuum from start to finish while emphasizing the importance of timeline, (ii) advisor’s role on deal and different types of advisors employed in both buy-side and sell-side, (iii) financial due diligence process and main financial schedules focused in FDD, (iv) deep dive into deal closing mechanisms and different approaches used in various territories, (v) historical review of Turkish M&A market starting from pre-pandemic period (2019) together with the trend comparison of USA M&A market. Each subject above is explained separately using actual samples and supportive documents throughout the thesisBu tezin amacı şirket birleşme ve satın almalarına ilişkin detaylı bir analiz ortaya koymaktır. Tez temel olarak aşağıdaki konulara odaklanmaktadır: (i) Başlangıç aşamasından son aşamasına kadar şirket birleşme ve satın alma süreçlerini zamanlamayı dikkate alarak açıklamak, (ii) Alıcı ve satıcı taraflar için ayrı olacak şekilde şirket birleşme ve satın alma süreçlerindeki danışmanların rolünü açıklamak, (iii) Satın alma surecinde finansal özel inceleme çalışmasının önemini ve odaklanılan temel analizleri açıklamak, (iv) Satın alma işlemi kapanış mekanizmalarına odaklanarak farklı coğrafyalarda kullanılan mekanizmalara değinmek, (v) Pandemi öncesinden başlayarak Türkiye’de gerçeklesen şirket birleşme ve satın alma işlemleri eğilim / gidişatının Amerika Birleşik Devletleri ile karşılaştırmalı olarak incelenmesi. Yukarıdaki tüm konular tez içerisinde gerçek örnekler ve destekleyici dokumanlar kullanılarak ayrı ayrı incelenmiştir
The rola of government in entrepreneurial finance : venture capital investing and innovation
Get PDFThe use of venture capital has been discussed extensively in recent years as an alternative source of funding for start-ups to meet their financial needs. The contribution of venture capitalists to the overall business development of companies has been highlighted in this debate. This paper presents a research framework to identify the innovation indicators in terms of the role of government in their creation that influence venture capital investment. The relationship between innovation as measured by ease of business creation, ease of resolving insolvency, current expenditure on education, ICT (information and communication technology) use, ease of getting credit, domestic financial resources to private sector, protection of minority investors, knowledge-intensive employment, exports of creative goods, domestic patent applications and venture capital investment is examined for OECD countries over ten-year period between 2012 and 2021. The results show that the main determinants of innovation that affect venture capital investment are ease of insolvency procedures, ease of access to credit, current expenditure on education, use of ICT, knowledge-intensive employment, exports of creative goods and GDP per capital.Bu çalışma, risk sermayesi yatırımını etkileyen devlet destekli inovasyon değişkenlerini belirlemek için bir araştırma çerçevesi sunmaktadır. İş kurma kolaylığı, iflastan kurtulma kolaylığı, eğitime yönelik cari harcamalar, BİT (bilgi ve iletişim teknolojisi) kullanımı, kredi alma kolaylığı, özel sektöre sağlanan yerel mali kaynaklar, azınlık yatırımcılarının korunması, bilgi yoğun istihdam, yaratıcı ürün ihracatı, yerli patent başvuruları ve risk sermayesi arasındaki ilişki OECD ülkeleri için on yıllık bir süre olan 2012-2021 dönemi arasında incelenmiştir. Bulgular risk sermayesi yatırımını etkileyen temel inovasyon belirleyicilerinin iflastan kurtulma kolaylığı, kredi alma kolaylığı, cari eğitim harcamaları, BİT kullanımı, bilgi yoğun istihdam, yaratıcı ürünlerin ihracatı ve kişi başına düşen GSMH olduğunu göstermektedir
Explainable data-driven ensemble learning models for the mechanical properties prediction of concrete confined by aramid fiber-reinforced polymer wraps using generative adversarial networks
Get PDF: The current study offers a data-driven methodology to predict the ultimate strain and compressive strength of concrete reinforced by aramid FRP wraps. An experimental database was collected from the literature, on which seven different machine learning (ML) models were trained. The diameter and length of the cylindrical specimens, the compressive strength of unconfined concrete, the thickness, elasticity modulus and ultimate tensile strength of the FRP wrap were used as the input features of the machine learning models, to predict the ultimate strength and strain of the specimens. The experimental dataset was further enhanced with synthetic data using the tabular generative adversarial network (TGAN) approach. The machine learning models’ performances were compared to the predictions of the existing strain capacity and compressive strength prediction equations for aramid FRP-confined concrete. The accuracy of the predictive models was measured using state-of-the-art statistical metrics such as the coefficient of determination, mean absolute error and root mean squared error. On average, the machine learning models were found to perform better than the available equations in the literature. In particular, the extra trees regressor, XGBoost and K-nearest neighbors algorithms performed significantly better than the remaining algorithms, with R 2 scores greater than 0.98. Furthermore, the SHapley Additive exPlanations (SHAP) method and individual conditional expectation (ICE) plots were used to visualize the effects of various input parameters on the predicted ultimate strain and strength values. The unconfined compressive strength of concrete and the ultimate tensile strength of the FRP wrap were found to have the greatest impact on the machine learning model outputs
GENCE
No full textBu makalede, Azerbaycan bölgesine gelen ilk Türk kavimlerinden Udh ve Udhinlerin, Sakalarla birlikte gelmiş olabileceği belirtilmektedir. Gence vilayeti yakınlarında Halhal adında bir kaleden bahsedilerek, milattan önceki dönemlerde Gence vilayetinde Uti adında bir kavmin varlığına işaret edilmektedir. Arap hâkimiyeti döneminde Hazarlar'ın kontrolünde olan Arrân, Sisecan, Vaspurakan ve Gürcistan bölgelerinin Hazarların memleketi olarak adlandırıldığı ifade edilmektedir. Araplar zamanında Güney Kafkasya ve Azerbaycan'a Türk unsurlarının gelmeye devam ettiği bilinmektedir. Abbasi halifelerine hizmet eden Türk emirlerinin de kendi maiyetlerindeki Türkleri getirdiği belirtilmektedir. 848 yılında Benî Bu'ays emirlerinin isyan etmesi üzerine Halife Mütevekkil'in Zirak al-Türkî'yi göndererek Türklerin bölgede yerleşimini güçlendirdiği ifade edilmektedir. Ayrıca, Afşin Haydar'ın Mu'tasım döneminde Ermeniye ve Azerbaycan umumî valisi olduğu ve emirlerinden Ferganalı Menkecur'un Arrân'ın yönetimine getirildiği belirtilmektedir. Yusuf b. Abi'l Sac'ın Ermeniye valiliği sırasında oğlu Muhammed Afşin'in Kars'ı ele geçirdiği ve Berde'de vebadan öldüğü ifade edilmektedir. Makalede ayrıca, Azerbaycan'ın Türklerle iskanıyla ilgili önemli kayıtların Arapça Derbendnâme adlı eserde yer aldığı ve bu eserin Selçuklu Melikşah döneminde yazıldığı ve Türklerin Emîr Savtekin yönetiminde Azerbaycan bölgesinde gerçekleştirdiği fetihlerden ve yerleşimlerden bahsettiği belirtilmektedir
Determination of the Dielectric Coating Parameters to Reduce the Radar Cross-section of the Perfectly Conducting Cylinder
No full text14th International Conference on Electrical and Electronics Engineering, ELECO 2023 -- 30 November 2023 through 2 December 2023 -- Virtual, Bursa -- 197135By defining a functional, a parametric analysis of the dielectric coated infinitely long perfect electromagnetic conducting (PEC) cylinder at a fixed frequency is carried out in order to reduce the radar cross section (RCS) over a range of thickness and permittivity of the layer. The RCS of the cylindrical structure is determined analytically where the fields in different regions are expressed in terms of infinite series summation of Bessel and Hankel functions when a TM polarized plane wave is incident. A comparison of the simulation results with those of the bistatic RCS far- field approximation demonstrates very good agreement. © 2023 IEEE
The concept of work accident in Turkish and German social security law
No full textTeknolojinin her geçen gün gelişmesiyle birlikte iş kazası sayıları gün geçtikçe artmaktadır. Bu nedenle iş kazası sayılması gereken olaylar belirlenmelidir. Bu kapsamda belirtmek gerekir ki, sosyal güvenlik hukukundaki kaza kavramı ile bireysel iş hukukundaki kaza kavramı birbirinden farklıdır. Bireysel iş hukukuna göre iş kazası olarak adlandırılan her kaza aynı zamanda sosyal güvenlik hukuku anlamında da bir iş kazası olarak nitelendirilirken, sosyal güvenlik hukukundaki "kaza" kavramı bireysel iş hukuku bakımından bir "iş kazası" teşkil etmeyebilir. Bu nedenle, sigortalıların meydana gelen kaza sonucu sağlanan sosyal yardım ve haklardan etkili biçimde faydalanabilmeleri için iş kazası kavramının doğru anlaşılması ve sigortalının 5510 sK. m. 13/ f. 1 hükmünde sayılan hallerden birisine girecek şekilde kazaya uğraması gerekir. Bu çalışmada iş kazası kavramının daha iyi anlaşılabilmesi için sosyal güvenlik hukuku anlamındaki iş kazası kavramı ve iş kazası sayılan haller tek tek incelenmiştir. Bunun yanı sıra iş kazası sigorta kolunun ilk olarak Almanya'da ortaya çıkması nedeniyle Alman Sosyal Güvenlik Kanunu'nun yedinci kitabının sekizinci maddesinde yer alan iş kazası kavramı ve iş kazası olarak kabul edilen durumlar da ele alınmıştır. Çalışma; giriş, iki ana bölüm ve sonuç olmak üzere toplam dört bölümden oluşmaktadır. Çalışmanın amacı, Türk ve Alman hukukundaki düzenlemelere karşılaştırmalı olarak yer vererek iş kazası olarak kabul edilen durumları tek tek açıklayıp iş kazası kavramının doğru biçimde anlaşılmasını sağlamaya çalışmaktır. Çalışmanın ilk bölümünde Türk sosyal güvenlik hukukundaki iş kazası kavramının tanımı, unsurları ve kanunda iş kazası olarak düzenlenen hâller ele alınmıştır. Çalışmanın ikinci bölümde Alman sosyal güvenlik hukukundaki iş kazası kavramının tanımı, unsurları ve ilgili düzenlemeye göre iş kazası olarak nitelendirilen hâller, konuyla ilgili yargı kararlarına da değinilerek incelenmiştir. Çalışmanın son bölümde ise Türk ve Alman sosyal güvenlik hukukunda iş kazası sayılan hâller karşılaştırmalı biçimde ele alınarak, iki üke düzenlemesinin benzerlikleri ve farklılıkları ortaya konulmaya çalışılmıştır.Especially with the new developments in technology, the increasing number of occupational accidents requires the definition of which situations may be considered as occupational accidents. In this context, it is important to distinguish between the concepts of "accident" in the area of social security law and individual labour law. At this stage, it should be noted immediately that, while every accident that is called as an occupational accident according to individual labour law, constitutes an occupational accident in terms of social security law as well; not every accident within the area of social security law may constitute an occupational accident in terms of individual labour law. Therefore, in order for the insured to effectively benefit from the social benefits and rights provided as a result of the accident, the concept of work accident must be understood correctly and the insured must be injured in one of the cases listed in Article 13/ paragraph 1 of the Turkish Code of Social Security numbered 5510. Due to the importance of the subject, in this study, the term of occupational accident in the meaning of social security law and the situations considered as occupational accidents are analysed. In addition to this, considering the fact that the occupational accident insurance branch first emerged in Germany, the concept of occupational accident in the eighth article of the seventh book of the Code of German Social Security and the situations that are accepted as occupational accidents are also discussed. The study titled "The Concept of Occupational Accident in Turkish and German Social Security Law" consists of four parts in total: Introduction, two main chapters and conclusion. The aim of the study is to provide the most accurate understanding of the term of occupational accident by explaining the situations that are accepted as occupational accidents in accordance with the legislation of the relevant country one by one. For this reason, the study also includes relevant judicial decisions. In the first part of the study, the definition of the concept of occupational accident in Turkish social security law, its elements and the situations regulated as occupational accidents in the law are explained. In the second part, the definition of the concept of occupational accident in German social security law, its elements and the situations that are considered as occupational accidents according to the relevant regulation are explained by including related court decisions in the relevant sections. In the last part, the situations considered as occupational accidents in Turkish and German social security law are compared and the similarities and differences between the two countries' regulations are observed
The right to Asylum in the jurisprudence of the European court of Human Rights: From the right to seek asylum to the right of access to asylum seeking
Get PDF“Sığınma hakkı” bir kişinin vatandaşlığında bulunduğu ya da ikamet ettiği devleti, uğradığı baskılar nedeniyle terk ederek başka bir ülkeden koruma talep etmesidir. İnsan Hakları Evrensel Beyannamesi’nde baskı karşısında herkesin başka ülkelere sığınma hakkının bulunduğundan söz edilerek sığınma bir hak olarak düzenlenmiştir. Ancak uluslararası hukukta devletlerin sığınma hakkı tanıma konusunda takdir yetkisini ortadan kaldıran ve sığınma hakkını kişiler bakımından talep edilebilir bir hakka dönüştüren bir hukuk kuralı bulunmamaktadır. Dolayısıyla bir devlet, ülkesinde sığınma arayan yabancılara sığınma imkanı tanıyıp tanımamakta kural olarak serbesttir. Sığınma alanında bugün karşılaştırmalı hukukta yasal çerçeveyi belirleyen en önemli belge 1951 tarihli Mültecilerin Hukuki Statüsüne İlişkin Cenevre Sözleşmesi’dir. Ancak 1951 Cenevre Sözleşmesi mültecilerin hukuksal statüleriyle ilgili ayrıntılı düzenlemeler içermesine rağmen, sığınma hakkına ilişkin herhangi bir hüküm içermemektedir. Buna karşın Sözleşme’nin 33. maddesinde düzenlenen non-refoulement yasağı Devletlerin yabancılara yönelik davranışlarını sınırlandıran en temel ilkeyi teşkil etmektedir. Bazı yasal boşluklar barındıran ve yaptırım mekanizmasından yoksun olan 1951 Cenevre Sözleşmesi’nin düzenlediği non-refoulement ilkesi, Sözleşme’nin sınırlarını aşarak, ulusalüstü insan hakları belgelerinde de yer bulmuştur. Bu belgelerden biri olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi sığınma hakkına ilişkin hüküm içermemekle birlikte, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi, içtihadıyla işkence yasağını düzenleyen madde 3 bağlamında non-refoulement ilkesini de koruma altına almıştır. Mahkeme dinamik yorumu, oluşturduğu asgari standartlar ve usuli güvencelerle sığınma hakkına ilişkin etkili bir koruma sağlamaktadır. Öte yandan son yıllarda insan hareketliliğinin artması karşısında devletlerin göç yönetimine ilişkin sıkı politikalar izlemesi sonucunda Mahkeme’nin sığınma olgusuna birey ve insan hakları odaklı yaklaşan içtihadının, sığınma sağlamanın devletin egemenlik hakkının bir yansıması olarak takdir yetkisi dahilinde olduğuna ilişkin görüş lehinde güç kaybettiği görülmektedir. AİHM, özellikle N.D ve N.T. kararıyla başlayan süreçte sığınma arama hakkını, sığınma aramaya erişim olarak ifade edilebilecek ve devletlerin güvenlik kaygılarını ön plana alan bir bakışla, usuli bir hak düzeyinde ele almaya başlamıştır. Bu çalışma kapsamında ilk bölümde sığınma hakkının uluslararası hukukta nasıl düzenlendiği ele alınacaktır. İkinci bölümde AİHS ve Ek Protokoller çerçevesinde AİHM’nin non-refoulement ilkesine ilişkin kararları ve sağladığı koruma düzeyi incelenerek, bu korumanın sığınma hakkı üzerindeki etkisi değerlendirilecektir. Son bölümde ise Arap Baharı sonrası yaşanan insan hareketliliği karşısında devletlerin zorlaştırılmış göç politikalarının Mahkeme içtihadını nasıl şekillendirdiği tartışılacaktır.The "right to asylum" is the right of a person to seek protection from another country by leaving the state of citizenship or residence due to oppression. In the Universal Declaration of Human Rights, asylum is regulated as a right by stating that everyone has the right to seek asylum in other countries in the face of oppression. However, there is no rule of law in international law that eliminates the discretionary power of states to grant asylum and transforms the right to asylum into a claimable right for individuals. Therefore, a State has the ultimate authority to grant asylum to foreigners seeking asylum in its territory. The Convention Relating to the Status of Refugees is the most important document determining the legal framework in the field of asylum in comparative law today. However, although the 1951 Geneva Convention contains detailed provisions on the legal status of refugees, it does not include any provision on the right to asylum. On the other hand, the prohibition of non-refoulement regulated in Article 33 of the Convention constitutes the most fundamental principle limiting the behavior of States towards foreigners. The principle of non-refoulement regulated by the 1951 Geneva Convention, which contains some legal gaps and lacks an enforcement mechanism, has also found a place in supranational human rights instruments. Although the European Convention on Human Rights does not include a provision on the right to asylum, the European Court of Human Rights, through its jurisprudence, has protected the principle of non-refoulement in the context of Article 3, which regulates the prohibition of torture. The Court's dynamic interpretation, minimum standards and procedural safeguards implicitly establish a de facto right to asylum and, provide effective protection. In recent years, it is observed that the Court's jurisprudence approaching the phenomenon of asylum with a focus on the human rights has lost strength in favor of the view that granting asylum is within the discretion of the state as a reflection of its sovereignty. Especially in the process starting with the N.D and N.T. judgment, the ECtHR started to treat the right to seek asylum as a procedural right, which can be expressed as access to asylum, with a view that prioritizes the security concerns of states. The present article explores the evolution of ECtHR jurisprudence on right to asylum in terms of non-refoulement principle. In the first part, the asylum concept in international law will be discussed. The ECtHR's judgments on the principle of non-refoulement and the level of protection it provides within the framework of the ECHR and Additional Protocols will be analyzed and the impact of this protection on the right to asylum will be evaluated in the second part. The last part will discuss how states' coercive engineerede migration policies in the face of increased human mobility after the Arab Spring has shaped the Court's jurisprudence