DergiPark Akademik
Not a member yet
63137 research outputs found
Sort by
Video Visitation by Attorneys in Pretrial Facilities in the United States and its Implications for Japanese Law
No full text葛野尋之先生 名誉教授称号授与記念In Japan, the introduction of video visitation for pretrial inmates and their attorneys has been considered but not adopted as part of the legal system. However, video visitation could serve as an important tool to enhance the right of pretrial inmates to communicate with their lawyers. To date, there has been almost no comparative legal research on video visitation. However, video visitation is already being implemented in the United States. This article presents an example of the introduction of video visitation through an analysis of U.S. law and offers its implications for Japanese law. It begins with an overview of video visitation in the United States, followed by an analysis of whether communication via video visitation is recognized as a right under the Constitution or the law. It then examines the status of video visitation implementation at the federal, state, and local levels. Based on this analysis of U.S. law, the article concludes that, consistent with the spirits of the Japanese Constitution and international human rights law, the right of pretrial inmates to communicate with their lawyers via video visitation should be recognized, along with the tools capable of protecting confidential communication ; it also suggests that facial recognition technology should be used to prevent impersonation, and that video visitation should be introduced as a subsidiary means
A case in which an act constituting a tort under Article 709 of the Civil Code was held to constitute an act “in violation of law” within the meaning of Article 81(1)(i) of the Religious Corporations Law
No full text
How to Measure Whether Inflation Targets Have Been Achieved
No full text特集：金融政策に関する実証研究の展開【コラム】本コラムでは、著者が作成した、インフレ率のトレンドの推計値をもとに、インフレ目標が達成されたかどうかの度合いを測るための計量モデルについて、一般向けにわかりやすく解説する。This essay explains an econometric model that measures how well inflation targets have been achieved based on inflation trend estimates
The Yön-Devrim Movement: Theoretical and Practical Dimensions
No full textBu çalışma, Yön-Devrim Hareketi’nin Türkiye’nin siyasi düşünce tarihindeki yerini ve Sol-Marksist literatüre katkılarını incelemiştir. Araştırma, hareketin düşünsel temellerinden kurumsal yapılanmasına, sosyo-ekonomik perspektifinden özgün sosyalizm yorumuna uzanan dört ana bölümü ele almıştır. Çalışmanın birinci bölümünde, Yön-Devrim Hareketi’nin Demokrat Parti dönemindeki muhalefetsürecinden örgütlü yapıya dönüşümü ele alınmıştır. Demokrat Parti karşısında Ordu, Sanayi Burjuvazisi, Memurlar ve Aydınlardan oluşan dört ana muhalefet grubu oluşmuştur. Aydınlar arasında iktisadi kalkınmayı önceleyen grupla demokratik kurumların tesisini savunan grup olmak üzere iki temel eğilim belirmiştir. Forum ve Akis dergileri etrafında şekillenen muhalefet platformlarında, özellikle DoğanAvcıoğlu’nun yazılarında kalkınma, demokrasi ve milliyetçilik temaları öne çıkmıştır. 27 Mayıs Darbesi sonrası kurumsallaşma süreci ve 1961 Anayasası’nın hazırlanmasıyla hareket, beş temel tez etrafında şekillenmiştir: ekonomik kalkınmanın önceliği, kalkınmaya dayalı demokratikleşme, planlı ekonomi,kapitalist modelin reddi ve anti-emperyalist milliyetçilik. İkinci bölümde, hareketin muhalefetten örgütlü yapıya dönüşümü ele alınmıştır. Demokrat Parti dönemindeki muhalefet gruplarının dinamikleri ve özellikle aydınlar arasındaki iki temel eğilim incelenmiştir. Bölümde ayrıca, hareketin beş temel tezinin teorik temelleri ortaya konmuştur. Üçüncü bölümde, hareketin sosyo-ekonomik perspektifi ve tarihselanalizi değerlendirilmiştir. Osmanlı İmparatorluğu’ndan 27 Mayıs dönemine kadar olan süreç Marksist metodoloji çerçevesinde incelenmiş, hareketin ilerici/gerici ayrımının teorik temelleri ve Türkiye’nin toplumsal yapısına dair çözümlemeleri ele alınmıştır. Dördüncü bölümde, Yön-Devrim Hareketi’nin özgün sosyalizm yorumu ve iktidar stratejisi incelenmiştir. Hareketin sosyalizmi kalkınma modeli olarak elealışı, İslamiyet ve milliyetçilik gibi ideolojik formasyonlarla ilişkisi analiz edilmiştir. Ayrıca toplumsal sınıfların konumu, devrim aşamaları ve mücadele biçimleri değerlendirilmiştir. Sonuç olarak, Yön-Devrim Hareketi’nin Türkiye’ye özgü kalkınma ve sosyalizm modeli geliştirme çabasında olduğu görülmüştür. Hareket, Marksist teoriyi Türkiye’nin toplumsal ve ekonomik koşullarına uyarlarken, antiemperyalist milliyetçilik ve planlı ekonomi gibi özgün sentezler ortaya koymuştur. Yön-Devrim Hareketi’nin en önemli katkısı, Türkiye’nin toplumsal yapısına dair geliştirdiği tarihsel analiziyle ekonomik kalkınmanın önceliğini vurgulayan özgün demokratikleşme perspektifidir. Hareketin kurumsal yapılanması, özellikle Yöndergisi ve Devrim gazetesi aracılığıyla, dönemin sol düşünce hayatına önemli katkı sağlamıştır. Yön-Devrim Hareketi’nin Türkiye’nin modernleşme sürecine dair geliştirdiği analiz ve önerdiği çözümler, günümüz Türkiye’sinin toplumsal ve ekonomik sorunlarını anlamak açısından hâlâ önemli teorik çerçeve sunmuştur.This study examines the place of the Yön-Devrim Movement in Turkey’s political thought history and its contributions to leftist-Marxist literature. The research covers four main sections, ranging from the movement’s intellectual foundations and institutional structure to its socio-economic perspective and unique interpretation of socialism. The first section discusses the transformation of the YönDevrim Movement from an opposition force during the Democratic Party era into an organized structure. During this period, four main opposition groups emerged against the Democratic Party: the Military, Industrial Bourgeoisie, Civil Servants, and Intellectuals. Among the intellectuals, two primary tendencies becameapparent—one prioritizing economic development and the other advocating for the establishment of democratic institutions. In opposition platforms formed around journals such as Forum and Akis, themes of development, democracy, and nationalism stood out, particularly in the writings of Doğan Avcıoğlu. Following the May 27 Coup, the movement institutionalized and coalesced around fivekey theses: the priority of economic development, democratization based on development, a planned economy, rejection of the capitalist model, and antiimperialist nationalism. The second section analyzes the movement’s shift from opposition to an organized structure, exploring the dynamics of oppositiongroups during the Democratic Party era and the two main intellectual tendencies. It also lays out the theoretical foundations of the movement’s five core theses. The third section evaluates the movement’s socio-economic perspective and historical analysis. The period from the Ottoman Empire to the post-May 27 era is examined through a Marxist methodological framework, addressing themovement’s theoretical distinctions between progressive/reactionary forces and its analyses of Turkey’s social structure. The fourth section investigates the YönDevrim Movement’s unique interpretation of socialism and its strategy for attaining power. The movement’s treatment of socialism as a development model and its relationship with ideological formations such as Islam and nationalism are analyzed.Additionally, the position of social classes, stages of revolution, and forms of struggle are assessed. In conclusion, the Yön-Devrim Movement sought to develop a distinct model of development and socialism tailored to Turkey’s conditions. While adapting Marxist theory to Turkey’s socio-economic realities, the movement introduced original syntheses, such as anti-imperialist nationalism and a planned economy. Its most significant contribution lies in its historical analysis of Turkey’s social structure and its unique democratization perspective, which emphasized the primacy of economic development. The movement’s institutional framework, particularly through Yön journal and Devrim newspaper, made substantialcontributions to leftist intellectual life at the time. The Yön-Devrim Movement’s analysis of Turkey’s modernization process and its proposed solutions continue to provide an important theoretical framework for understanding contemporary Turkey’s social and economic challenges
Debates on Political Regimes and Government Systems in Turkey’s ‘Long 1990s’
No full textTürkiye’de hükümet sistemi üzerine yapılan tartışmalar, geride bıraktığımız kırk yıllık süreçte siyasi gündemin önemli bir kısmını kapsayacak boyuta ulaşmıştır. Yürütme organının güçlendirilmesini hedefleyen 1982 Anayasası’nın cumhurbaşkanına parlamenter sistemin sınırlarını görece aşan yetki ve sorumluluklar yüklemesi sözü edilen tartışmanın alevlenmesinde birinci dereceden etkilidir. Neoliberal dönüşüm sürecinde baş gösteren çoklu krizler, sağ siyasette ve sermaye çevrelerinde hükümet sisteminin değiştirilmesi yönündeki talepleri tetiklemiştir. Milliyetçi-mukaddesatçı siyasi aktörler, genellikle başkanlık ya da yarı başkanlık sisteminin bayraktarlığını yaparken liberaller temkinli, sosyal demokratlar ise parlamenter sistemin güçlendirilmesinden yana tutum takınmıştır.Bu çalışma, ‘uzun 1990’lar’ adını verdiğim dönemde hükümet sistemi üzerine yürütülen tartışmaları ele almayı hedeflemektedir. Bu çerçevede ‘güçlü yürütme’, ‘istikrar’ ve neoliberal dönüşüm kavramlarının birbirleriyle ilişkilendirilme biçimleri ile cumhurbaşkanının yetkileri, görev süresi ve seçim usulüne ilişkin siyasi aktörlerin ve sermaye çevrelerinin önerileri çalışmada birlikte incelenecektir. İlk önce cumhurbaşkanının politik sistemdeki rolünün ne olması gerektiğine dair tartışmanın tarihsel arka planı sunulacak akabinde 1980’lerin ikinci yarısından itibaren Turgut Özal’ın cumhurbaşkanlığı adaylığı ile ivme kazanan yeni hükümet sistemi arayışlarının hangi argümanlar ile gerekçelendirildiği irdelenecektir. ANAP’ın içerisinde başkanlık sisteminden yana olanlar ile olmayanlar arasındaki görüş farklılığının denk düştüğü ideolojik pozisyonlar da ihmal edilmeyecektir. Ayrıca Özal’ın cumhurbaşkanlığı döneminde, daha önce genel başkanlığını üstlendiği ANAP’ı dizayn etmeye çalışan ve fiili bir başkanlık sistemini zorlayan girişimlerine de dikkat çekilecektir. Daha sonra, Süleyman Demirel’in cumhurbaşkanlığı döneminde hem kendisinin ilave yetki talebi hem de DYP ve DTP örneğinde merkez sağ siyasi aktörlerin bu bahse ilişkin seçim beyannamelerine dahi yansıyan tutumları ele alınacaktır. Son bölümde ise ‘uzun 1990’ların’ bakiyesi üzerine bina edilen 2000’lere dair panoramik bir bakış sunulacaktır. Bu doğrultuda cumhurbaşkanını halkın seçmesini mümkün kılan 2007 referandumu sürecini ve 2010 sonrası Adalet ve Kalkınma Partisi’nin (AKP) hükümet sistemine yönelik anayasa değişikliği hazırlıklarını içeren kısa bir değerlendirme ile çalışma nihayete erecektir.Debates over Turkey’s system of government have dominated a significant portion of the political agenda over the past four decades. A key factor fueling these discussions is the 1982 Constitution, which, by aiming to strengthen the executive branch, granted the president powers and responsibilities exceeding the boundaries of a parliamentary system. Additionally, crises arising during the neoliberal transformation process have amplified calls for systemic change, particularly from political conservatives and economic elites. Nationalist-conservative political actors have generally advocated for a presidential or semi-presidential system, while liberals have been cautious and social democrats have favored the strengthening of the parliamentary system.This study examines the debates on Turkey’s system of government during what is referred to as the ‘long 1990s.’ It explores the interplay between the concepts of a ‘strong executive,’ ‘political stability,’ and neoliberal transformation, alongside the proposals from political actors and capitalist elites regarding the president’s powers, term length, and election process. The analysis begins with a historical overview of debates on the president’s role within the political system, focusing on the momentum gained during Turgut Özal’s presidential candidacy in the late 1980s. The analysis will also highlight Özal’s efforts during his presidency to shape the ANAP, the party he had formerly chaired, and to advocate for a de facto presidential system. It then investigates Süleyman Demirel’s push for expanded presidential powers and the positions of various right-wing political actors, as reflected in their election manifestos. The study concludes with a panoramic view of the systemic changes in the 2000s, rooted in the legacy of the ‘long 1990s.’ This includes an evaluation of the 2007 referendum that introduced direct presidential elections and the Justice and Development Party’s constitutional amendment initiatives after 2010
Nationalization Practices In The Early Republican Period: History, Memory, Language, Naming, Culture and Architecture
No full textBu çalışma, Türkiye Cumhuriyeti’nin bir ulus devlet olarak kuruluşundan itibaren devletin kurucu-yönetici elitlerinin ulusal sınırlar içerisindeki coğrafya ve topoğrafyaya yönelttiği müdahaleleri, ulus inşa sürecinin bütüncül bir bileşeni olarak haritalandırmayı amaçlamaktadır. İmparatorluktan ulus devlete geçiş, ulus devletin inşa edildiği coğrafyayı saran çeşitliliğin bir anlamda yeni mefkureye göre monolitik yeniden dizaynını gerekli kılıyordu. Bu bağlamda Cumhuriyetin ilanıyla birlikte eğitim politikalarından dil ve kültür mühendisliğine, kolektif hafızanın yeniden kurgulanmasından yer adlarının değiştirilmesine, mimari müdahalelerden resmî tarih yazımına kadar geniş bir yelpazede modern ulus fikrinin yerleştirilmesi amacıyla yoğun bir faaliyet yürütülmüştür. Coğrafya, adeta boş bir tuval gibi yeni ulus fikrinin sembolleri, kurumları, işaretleri, temsilleri ve estetik kodlarıyla donatılarak ulusallaştırılmış; Türk ulus kimliğiyle uyumsuz olduğu düşünülen unsurlar ya tasfiye edilmiş ya da yeni ulus anlatısına uyarlanacak şekilde dönüştürülmüştür.Erken Cumhuriyet dönemine odaklanan bu makale, döneme ait yazılı ve görsel kaynaklar, arşiv belgeleri, faaliyet raporları ve literatür incelemesi üzerinden ulus inşası çerçevesinde gerçekleştirilen müdahaleleri, izlenen politikaları ve bunların ideolojik yönelimlerini analiz etmektedir. Bulgular, erken Cumhuriyet iktidarının çok boyutlu ve eş zamanlı işleyen merkezi, planlı ve kurumsal düzeyde örgütlenmiş bir Türklük inşa sürecini hayata geçirdiğini göstermektedir. Bu inşa süreci, yalnızca siyasal alanla sınırlı kalmamış; mekânsal düzenlemeler, kültürel kodlamalar, eğitim müfredatı, ritüeller, anıtlaştırma pratikleri ve toplumsal hafızanın yeniden kurgulanması gibi çok çeşitli alanlarda kendini göstermiştir.Bu çalışma ayrıca, ulus-devlet inşasının mekânsal, sembolik, kültürel ve epistemolojik düzeylerde birbirini tamamlayan müdahaleler üzerinden yürütüldüğünü; devletin farklı kurum ve aktörleri arasında yüksek bir eşgüdüm gerektiren kapsamlı bir toplumsal mühendislik programı niteliği taşıdığını ortaya koymaktadır. Yeni ulus fikrinin yerleştirilmesi sürecinde kimlik, hafıza ve mekân arasındaki ilişkiler yeniden tanımlanmış; kolektif belleğin hangi unsurları taşıyacağı, hangilerini dışarıda bırakacağı devletin yeni ideolojisinin yönlendirdiği bir politik tercih haline gelmiştir.Bu yönüyle çalışma, erken Cumhuriyet döneminde ulus inşa faaliyetlerinin yalnızca tarihsel bir dönüşüm değil, aynı zamanda mekânı, hafızayı, kültürel ve toplumsal kimlikleri yeniden biçimlendiren derinlikli bir ideolojik süreç olduğunu göstermektedir.The aim of this study is to map the nation-building activities that the founder-administrator elites of the state have undertaken in the geography and topography within the national borders since the establishment of the Republic of Turkey as a nation-state. The transition from empire to nation state necessitated a monolithic redesign of the diversity surrounding the geography where the nation state was built, in a sense, according to the new ideal. In this sense, it is seen that after the declaration of the Republic, an intensive activity was carried out in many areas to establish the new nation idea. Focusing on the Early Republican Period, this article aims to reveal and analyze the interventions and policies pursued within the scope of nation-building activities in different areas such as education, language, culture, collective memory, place names, architecture and other topographical markings, local history and official historiography by examining written and visual sources, activity reports, archival documents and studies conducted on the period. In this context, it can be said that the early Republican government engaged in an intensive construction of Turkishness, brought forward the idea of a new nation (Turkishness) against identities with different histories, memories, languages and cultures and constructed it as a single sovereign identity. This study also reveals the existence of a central policy simultaneously carried out in many areas during the nation-building process
‘The Poverty of Anarchism’ in International Relations: A Theoretical Assessment in Light of Karl Marx and Friedrich Engels’ Anarchism Critiques
No full textBu çalışmanın konusunu, Uluslararası İlişkiler (Uİ) disiplinindeki anarşizmin, Karl Marx ve Friedrich Engels’in anarşizm eleştirileri ışığında değerlendirilmesi oluşturmaktadır. Uİ’de anarşi kavramı teorik ve metodolojik merkeziyetine rağmen felsefi temellerinden tümüyle farklı ve pejoratif imalarla kullanılırken, 20. yüzyılın sonlarına doğru disiplinin gündemine gelen bir teori olarak anarşizm de genellikle normatif, ikincil veya marjinal bir alan olarak değerlendirilmiştir. Uİ’de anarşizm, devletsiz bir küresel toplumsal düzenin olanaklarını ve egemenlik, güç, itaat gibi kavramların eleştirisini ön plana çıkarırken, otorite ve mülkiyet karşıtı perspektifleriyle disipline alternatif bir eleştirel damar ekleme iddiasını taşımaktadır. Bu çalışmada ise Marx ve Engels’in anarşizm eleştirilerine dayanarak, Uİ’deki anarşizmin sınırları bütüncül ve sistematik bir şekilde ortaya konmuştur. Bu eleştiriler ontolojik, metodolojik ve epistemolojik olarak kategorize edilmiş ve normatif ile politik-pratik eleştiriler Uİ’nin teorik odağını aşarak doğrudan siyaset bilimi tartışmalarına içkin oldukları için kapsam dışında bırakılmıştır. Böylece çalışmada, Marx’ın Felsefenin Sefaleti adlı eserine doğrudan göndermeyle, Uİ’deki anarşizmin teorik ve metodolojik sınırları ‘anarşizmin sefaleti’ başlığı altında incelenmiştir. Çalışmanın ilk bölümünde Uİ’deki anarşizm; felsefi öncülleri, güncel literatürü ve temel varsayımları üzerinden ele alınmıştır. İkinci bölümde ise Marx ve Engels’in Max Stirner, Pierre-Joseph Proudhon ve Mihail Bakunin’e yönelik eleştirilerinden hareketle, Uİ’deki anarşizmin teorik ve metodolojik zaafları mercek altına alınmıştır. Metinler arası karşılaştırmalı analizin ve tarihsel eleştirinin yöntem olarak benimsendiği çalışmada Marx ve Engels’in anarşizme yönelttiği eleştirilerin, Uİ’de anarşizmin sınırlarını ortaya koymada güçlü bir teorik çerçeve sunduğu savunulmuştur. Çünkü Marksizm ve anarşizm aynı tarihsel bağlamda ortaya çıkmış, işçi hareketlerinin içinden doğmuş ve benzer sorunlara yanıt aramış düşman kardeşlerdir. Dolayısıyla Marx ve Engels’in değerlendirmeleri anarşizmin öncüllerini içeriden kavrayan bir gözle yapılmıştır. Çalışmada; Uİ’de anarşizmin devleti ilk neden, öz-örgütlenmeyi kendiliğinden çözüm, adalet ve hakları ise tarih-üstü etik ilkeler olarak kurarak, tarihsel-maddi süreçleri ve sınıf karşıtlığını ikincilleştirdiği ve bu nedenle de Uİ’de yeni bir eleştirel damar açmak yerine disiplindeki statükonun yeniden üretimine hizmet ettiği sonuçlarına ulaşılmıştır. Bir başka deyişle, anarşizm Uİ’de bir ‘eleştiri silahı’ üretmiş ancak Marx’ın ifadesiyle ‘silahların eleştirisi’nin yerini alamayan bir vicdan muhasebesine dönüşmüştür.This study assesses anarchism in International Relations (IR) in light of Karl Marx and Friedrich Engels’ critiques of anarchism. In IR, although the concept of anarchy has theoretical and methodological centrality, it has been employed in ways that diverge from its philosophical foundations and often carry pejorative connotations. Anarchism, which entered the agenda in the late twentieth century, has typically been treated as a normative, secondary, or marginal perspective. In IR, anarchism foregrounds the possibilities of a stateless global social order and the critique of sovereignty, power, and obedience, claiming —through anti-authoritarian and anti-proprietarian perspectives — to add an alternative critical current. Drawing on Marx and Engels’ critiques, this study sets out, systematically, the limits of anarchism in IR. These critiques are categorized as ontological, methodological, and epistemological; normative and politico-practical critiques are left outside the scope, as they exceed IR’s theoretical focus and belong to political science debates. Accordingly, with a direct reference to Marx’s The Poverty of Philosophy, the theoretical and methodological limits of anarchism in IR are examined under ‘the poverty of anarchism’. Part I discusses anarchism in IR -its philosophical premises, contemporary literature, and core assumptions. Part II analyses its theoretical and methodological weaknesses through Marx and Engels’ criticisms of Max Stirner, Pierre-Joseph Proudhon, and Mikhail Bakunin. Using intertextual comparative analysis and historical critique, the article argues that these criticisms provide a robust framework for revealing anarchism’s limits in IR. Because Marxism and anarchism emerged in the same historical context, from the workers’ movement, and sought similar answers — making them ‘fraternal adversaries’ —they are uniquely positioned for internal critique. The study concludes that anarchism in IR posits the state as a first cause, treats self-organization as a self-sufficient remedy, and frames justice and rights as trans-historical ethical principles, relegating historical-material processes and class antagonism. Consequently, rather than opening a new critical current, anarchism contributes to reproducing the disciplinary status quo. In other words, anarchism in IR forges a ‘weapon of criticism,’ but -borrowing Marx’s phrase -becomes a moral reckoning that cannot substitute for the ‘criticism of weapons’