DSpace at Srinakharinwirot University
Not a member yet
3044 research outputs found
Sort by
การศึกษาบทบาทของภาคีเครือข่ายที่มีส่วนร่วมในการบริหารทรัพยากรทางการศึกษาของโรงเรียนเกาะช้างวิทยาคม
Get PDFThe purposes of this study are as follows: (1) to study the actors and roles of policy actors in the management of educational resources of Koh Chang Wittayakhom School; and (2) to study the relationship characteristics between policy actors in the management of educational resources of Koh Chang Wittayakhom School. The purpose of this study was qualitative research by in-depth interviews and document analysis. The related concepts and theories including the following: (1) educational resource management; (2) participation; and (3) network management. It was found that the policy actors in network partners involved in the management of educational resources of Koh Chang Wittayakhom School and classified two characteristics: (1) the government actors consisted of Koh Chang Wittayakhom School,the Secondary Educational Service Area Office Chanthaburi Trat, Local Administrative Organization, another school, other government; (2) non-government actors consisted of local leaders, the community, organizations, parents, monasteries, establishments, hotels, resorts and volunteer groups. The relationship between policy actors is a horizontal relationship. Participation depends on the potential of the characters and the context of the area and the dependency of policy actors resulting in a closer relationship. Both parties benefit from participation. Sometimes participation will be based on consideration and benefits. This informal relationship has an effect on the management of educational resources was untroubled. In particular, setting goals is a key condition of working in a network that leads to success, dependency of policy actors by the school is the center of action and Basic Education Board was that the actors consulted a collaborative link between policy actors. The operations of network did not have a strong mechanism or concrete system, according to the activities assigned by the school. However, the relationship of policy actors is very stronger. This is an important mechanism that reflects the potential and ability to participate in the management and promoting and supporting operations.การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ (1) เพื่อศึกษาตัวแสดงและบทบาทของตัวแสดงทางนโยบายที่มีส่วนร่วมในการบริหารทรัพยากรทางการศึกษาของโรงเรียนเกาะช้างวิทยาคม (2) เพื่อศึกษาลักษณะความสัมพันธ์ ระหว่างตัวแสดงทางนโยบายที่เข้ามามีส่วนร่วมในการขับเคลื่อนการบริหารทรัพยากรทางการศึกษาของโรงเรียนเกาะช้างวิทยาคมซึ่งเป็นงานวิจัยเชิงคุณภาพโดยการสัมภาษณ์และวิเคราะห์เอกสาร ในการเข้ามามีส่วนร่วมของภาคีเครือข่ายในการบริหารทรัพยากรทางการศึกษาของโรงเรียนเกาะช้างวิทยาคม พบว่า ตัวแสดงทางนโยบายมีส่วนร่วมในการบริหารทรัพยากรทางการศึกษาของโรงเรียนเกาะช้างวิทยาคม มี 2 ลักษณะ ดังนี้ 1.ตัวแสดงในภาครัฐ ประกอบไปด้วย โรงเรียนเกาะช้างวิทยาคม สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาจันทบุรี ตราด องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น สถานศึกษาอื่น และหน่วยงานภาครัฐอื่น 2.ตัวแสดงนอกภาครัฐ ประกอบด้วย ผู้นำท้องถิ่น กลุ่มองค์กร ผู้ปกครองนักเรียน ชุมชน วัด สถานประกอบการ โรงแรม รีสอร์อท และกลุ่มอาสาสมัคร ความสัมพันธ์ระหว่างตัวแดงเป็นความสัมพันธ์ในแนวราบ การมีส่วนร่วมเป็นไปตามศักยภาพของตัวแสดงและบริบทของพื้นที่ในเชิงความร่วมมือระหว่างกัน ในลักษณะของเครือข่ายเชิงพื้นที่ และเครือข่ายเชิงประเด็นกิจกรรม เป็นความสัมพันธ์ที่พึ่งพาระหว่างตัวแสดงในเครือข่าย การพึ่งพาอาศัยกันทำให้เครือข่ายมีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิด แน่นแฟ้นมากยิ่งขึ้น และรับผลประโยชน์ร่วมกัน แต่ความสัมพันธ์แบบไม่เป็นทางการนี้กลับส่งผลให้การบริหารทรัพยากรทางการศึกษาเป็นไปได้อย่างราบรื่น โดยเฉพาะการกำหนดจุดมุ่งหมายเป็นเงื่อนไขสำคัญของการทำงานเครือข่ายที่นำไปสู่ความสำเร็จ โดยมีโรงเรียนเป็นแกนหลักในการดำเนินการ และมีคณะกรรมการสถานศึกษาขั้นพื้นฐานเป็นตัวแสดงที่คอยให้คำปรึกษาเชื่อมการประสานความร่วมมือระหว่างตัวแสดง การดำเนินงานของเครือข่ายไม่ได้มีการวางกลไกที่แข็งแรง หรือการวางรูปแบบการทำงานที่ชัดเจน กลไกและรูปแบบของเครือข่ายจะแปรผันตามกิจกรรมรายกิจกรรมที่ทางโรงเรียนกำหนดเป็นประเด็นขึ้นมาในขณะนั้น แต่ความสัมพันธ์ของตัวแสดงในเครือข่ายนโยบายต่างหากที่มีความแข็งแรง ซึ่งเป็นกลไกสำคัญที่สะท้อนให้เห็นถึงศักยภาพและความสามารถในการบริหารทรัพยากรทางการศึกษาอย่างมีส่วนร่วม โดยหน่วยงานภาครัฐ มีบทบาทหน้าที่ในการส่งเสริมและสนับสนุนการดำเนินงานเท่านั้นMASTER OF PUBLIC ADMINISTRATION (M.P.A.)รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต (รป.ม.)--Department of Political Scienceภาควิชารัฐศาสตร
กระบวนทัศน์ใหม่ในการจัดการเรียนการสอนหลักสูตรสาขาวิชาศิลปศึกษาของสถาบันอุดมศึกษา
Get PDFThis research was divided into three phases, based on the aims of the research: (1) to study a new paradigm in the instructional management of the art education program of higher education institutions. The future research technique was Ethnographic Delphi Futures Research (EDFR), which was conducted by interviewing 17people and had content validity from experts and same informants confirmed their answers with a five-point estimation scale questionnaire. The data were analyzed by a median of 3.51 and higher and an interquartile range of not more than 1.5; (2) to develop guidelines for the instructional management of the art education program of higher education institutions by focus group discussions with seven experts. The results of the research resulted in a total of 48 approaches; and (3) to assess the appropriateness and feasibility of the approach for the instructional management of the art education program of higher education institutions by using a questionnaire with 21 full-time faculty members in the art education program from autonomous higher education and analyzed by finding the mean score standard deviation and a t-test. The results showed that the guidelines for the instructional management of the art education program of higher education institutions were appropriate and feasible at a high level. When considering each aspect, it was found that most of them were appropriate and possible at a high level, which was higher than the specified criteria (3.51) and significantly higher than the determined criteria of .05. There are interesting new paradigms that can be classified by aspect, as follows: (1) curriculum focuses on enabling learners to manage learning both inside and outside the formal system, diverse and consistent with the local and community context; (2) in terms of teachers, there was a joint learning design between instructors and students in order to find new artistic experiences; (3) the teaching and learning process: learning management using a project as a base (Project-Based Learning), using STEAM Education on the use of tools for managing online art learning; (4) in terms of recruiting students, students should focus on their abilities and art experience, such as experience in organizing or participating in art exhibitions, trading works of art in the form of NFTs (Non-Fungible Tokens), etc.; (5) measurement and evaluation taking into account individual differences and student development; and (6) supporting factors that give importance to information technology and virtual tools in the preparation of learning materials.การวิจัยในครั้งนี้มีจุดมุ่งหมายของการวิจัย คือ 1) เพื่อศึกษากระบวนทัศน์ใหม่ในการจัดการเรียนการสอนหลักสูตรสาขาวิชาศิลปศึกษาของสถาบันอุดมศึกษา โดยใช้เทคนิคการวิจัยอนาคตแบบ EDFR (Ethnographic Delphi Futures Research) ด้วยการสัมภาษณ์ผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการจัดการเรียนการสอนหลักสูตรสาขาวิชาศิลปศึกษาในสถาบันอุดมศึกษาจำนวน 17 ท่าน ด้วยแบบสัมภาษณ์ ที่ผ่านการหาความตรงเชิงเนื้อหาจากผู้เชี่ยวชาญ และให้ผู้ให้ข้อมูลกลุ่มเดิมยืนยันคำตอบด้วยแบบสอบถามแบบมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการหาค่ามัธยฐาน ตั้งแต่ 3.51 ขึ้นไป และค่าพิสัยระหว่างควอไทล์ ไม่เกิน 1.5 2) เพื่อพัฒนาแนวทางการจัดการเรียนการสอนหลักสูตรสาขาวิชาศิลปศึกษาของสถาบันอุดมศึกษา ด้วยการสนทนากลุ่ม (Focus Group) กับผู้ทรงคุณวุฒิจำนวน 7 คน ผลการวิจัยทำให้ได้แนวทางรวม 48 แนวทาง และ 3) เพื่อประเมินความเหมาะสมและความเป็นไปได้ของแนวทางการจัดการเรียนการสอนหลักสูตรสาขาวิชาศิลปศึกษาของสถาบันอุดมศึกษา โดยใช้แบบสอบถามกับอาจารย์ประจำสาขาวิชาศิลปศึกษา จากสถาบันอุดมศึกษาในกำกับของรัฐ จำนวน 21 คน และวิเคราะห์โดยหาค่าคะแนนเฉลี่ย ค่าความเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบที ผลการวิจัยพบว่า แนวทางในการจัดการเรียนการสอนหลักสูตรสาขาวิชาศิลปศึกษาของสถาบันอุดมศึกษาโดยรวมมีความเหมาะสมและความเป็นไปได้อยู่ในระดับมาก เมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน พบว่า ส่วนใหญ่มีความเหมาะสมและความเป็นไปได้อยู่ในระดับมากเช่นกัน ซึ่งสูงกว่าเกณฑ์ที่กำหนด (3.51) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 โดยมีกระบวนทัศน์ใหม่ที่น่าสนใจจำแนกเป็นรายด้านได้ ดังนี้ 1) ด้านหลักสูตร มุ่งเน้นให้ผู้เรียนสามารถจัดการเรียนรู้ทั้งในและนอกระบบ มีความหลากหลาย สอดคล้องกับบริบทท้องถิ่นและชุมชน 2) ด้านอาจารย์ มีการออกแบบการเรียนรู้ร่วมกันระหว่างผู้สอนและผู้เรียนเพื่อหาประสบการณ์ทางศิลปะใหม่ ๆ 3) ด้านกระบวนการเรียนการสอน จัดการเรียนรู้โดยใช้โครงการเป็นฐาน (Project Base Learning) นำ STEAM Education มาใช้เป็นเครื่องมือสำหรับการจัดการเรียนรู้วิชาศิลปะแบบออนไลน์ 4) ด้านนิสิต/นักศึกษา ในการคัดเลือกรับนิสิต/นักศึกษาควรให้ความสำคัญกับความสามารถและประสบการณ์ทางศิลปะ เช่น ประสบการณ์ในการจัดหรือเข้าร่วมการแสดงผลงานทางศิลปะ การซื้อขายผลงานศิลปะในระบบ NFT (Non-Fungible Token) เป็นต้น 5) ด้านการวัดประเมินผล คำนึงถึงความแตกต่างเฉพาะบุคคล และพัฒนาการของผู้เรียน และ 6) ด้านปัจจัยเกื้อหนุน ให้ความสำคัญกับเทคโนโลยีสารสนเทศและเครื่องมือเสมือนในการจัดทำสื่อการเรียนรู้DOCTOR OF EDUCATION (Ed.D.)การศึกษาดุษฎีบัณฑิต (กศ.ด.)-
ผลการจัดการเรียนรู้สังคมศึกษาโดยใช้กระบวนการให้เหตุผลเชิงกรณีที่มีต่อความสามารถในการคิดอย่างมีวิจารณญาณและการตระหนักรู้ในตนเองของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย
Get PDFThe aims of this study are as follows: (1) to compare the critical-thinking abilities of upper secondary students before and after studying using the case-based reasoning process; (2) to compare the self-awareness of upper secondary students before and after studying using the case-based reasoning process; and (3) to study the development of self-awareness among upper secondary students when studying using the case-based reasoning process. The sample in this study included 20 upper secondary students from Wang Klai Kang Won School under the Royal Patronage, in Hua Hin District, Prachuap Khiri Khan Province, during the second semester of the 2022 academic year. They were chosen using purposive selection. The instruments of this study consisted of 16 activity plans based on the case-based reasoning process, a 30-item critical-thinking abilities assessment, and a 36-item self-awareness assessment. The data were analyzed using means, standard deviations, a t-test for dependent samples, one-way repeated measures MANOVA, relative gain score, and effect size. The results of the study were as follows: (1) students who received instruction using the case-based reasoning process demonstrated significantly higher critical-thinking abilities after the course compared to before the course, at a .05 level of statistical significance level, and the case-based reasoning process had a high impact on their critical-thinking abilities; (2) students who received instruction using the case-based reasoning process showed increased self-awareness after the course compared to before the course, at a .05 level of statistical significance level, and the case-based reasoning process had a low impact on their self-awareness; and (3) students who received instruction using the case-based reasoning process experienced an increase in self-awareness development. However, this was not statistically significant at a level of .05, and the case-based reasoning process had a moderate impact on their self-awareness development.การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) เปรียบเทียบความสามารถในการคิดอย่างมีวิจารณญาณของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายก่อนและหลังเรียน เมื่อจัดการเรียนรู้โดยใช้กระบวนการให้เหตุผลเชิงกรณี (2) เปรียบเทียบการตระหนักรู้ในตนเองของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายก่อนและหลังเรียน เมื่อจัดการเรียนรู้โดยใช้กระบวนการให้เหตุผลเชิงกรณี (3) ศึกษาพัฒนาการการตระหนักรู้ในตนเองของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย เมื่อจัดการเรียนรู้โดยใช้กระบวนการให้เหตุผลเชิงกรณี กลุ่มตัวอย่าง คือ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย โรงเรียนวังไกลกังวล ในพระบรมราชูปถัมภ์ อำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2565 จำนวน 20 คน โดยการเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเจาะจง (Purposive Selection) เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย แผนการจัดการเรียนรู้โดยใช้กระบวนการให้เหตุผลเชิงกรณี จำนวน 16 แผน แบบวัดความสามารถในการคิดอย่างมีวิจารณญาณ จำนวน 30 ข้อ และแบบวัดการตระหนักรู้ในตนเอง จำนวน 36 ข้อ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การใช้สถิติทดสอบความแตกต่างระหว่างค่าเฉลี่ยที่กลุ่มตัวอย่างสัมพันธ์กัน (t-test for Dependent Sample) การวิเคราะห์ความแปรปรวนของตัวแปรพหุนามแบบวัดซ้ำ (One-Way Repeated Measures MANOVA) คะแนนพัฒนาการสัมพัทธ์ (Relative Gain Score) และการคำนวณขนาดอิทธิพล (Effect Size) ผลวิจัยพบว่า (1) นักเรียนที่ได้รับการจัดการเรียนรู้โดยใช้กระบวนการให้เหตุผลเชิงกรณี มีความสามารถในการคิดอย่างมีวิจารณญาณหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และการจัดการเรียนรู้โดยใช้กระบวนการให้เหตุผลเชิงกรณีมีอิทธิพลต่อความสามารถในการคิดอย่างมีวิจารณญาณอยู่ในระดับมาก (2) นักเรียนที่ได้รับการจัดการเรียนรู้โดยใช้กระบวนการให้เหตุผลเชิงกรณี มีการตระหนักรู้ในตนเองหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และการจัดการเรียนรู้โดยใช้กระบวนการให้เหตุผลเชิงกรณีมีอิทธิพลต่อการตระหนักรู้ในตนเองอยู่ในระดับน้อย และ (3) นักเรียนที่ได้รับการจัดการเรียนรู้โดยใช้กระบวนการให้เหตุผลเชิงกรณีมีพัฒนาการการตระหนักรู้ในตนเองสูงขึ้นอย่างไม่มีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และการจัดการเรียนรู้โดยใช้กระบวนการให้เหตุผลเชิงกรณีมีอิทธิพลต่อพัฒนาการการตระหนักรู้ในตนเองอยู่ในระดับปานกลางMASTER OF EDUCATION (M.Ed.)การศึกษามหาบัณฑิต (กศ.ม.)--Department of Curriculum And Instructionภาควิชาหลักสูตรและการสอ
แนวทางการพัฒนาสมรรถนะครูสังกัดสำนักการศึกษากรุงเทพมหานครตามแนวสมรรถนะครูแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
Get PDFThe objectives of this research are as follows: (1) to develop the components and indicators for teacher competencies in the Department of Education of the Bangkok Metropolitan Administration in accordance with teacher competencies of Southeast Asia; (2) to develop and validate the consistency of a causal model of teacher competency in the Department of Education of the Bangkok Metropolitan Administration with the empirical data; and (3) to propose guidelines for teacher competency development in the Department of Education of the Bangkok Metropolitan Administration in accordance with teacher competency of Southeast Asia. There were 13 key informants that were purposively selected. The samples used in this study were 1,109 government teachers who worked in the Department of Education of the Bangkok Metropolitan Administration using two-stage random sampling. The instrument used in this research were an interview form, questionnaire and assessment forms based on the SOLO Taxonomy concept. The interview form, questionnaire and assessment forms, with I-CVI and S-CVI content validity index, was 1.00, the questionnaire had a discrimination from .276 - .785 and a Cronbach’s alpha reliability of 0.946, assessment forms had a discrimination from .494 - .900 and a Cronbach’s alpha reliability of 0.983. The data were analyzed using basic statistics, exploratory factor analysis, confirmatory factor analysis, analysis using item response theory, structural equation modeling and content analysis. The research found the following: (1) teacher competency in the Department of Education of the Bangkok Metropolitan Administration were in accordance with teacher competency in Southeast Asia, with three components and 17 sub-components. Component One was competency in specialization in teaching work with nine components; Component Two was competency in learning management and management with five components; Component Three was competency for good teachers with three components; (2) the causal model of factors affecting to teacher competency was consistent with empirical data. (Chi-square=10.35, df = 7, p = 0.170, GFI = 0.997, AGFI = 0.971, RMSEA = 0.028, SRMR = 0.013); (3) the guidelines for teacher competency development in the Department of Education of the Bangkok Metropolitan Administration in accordance with teacher competency in Southeast Asia divided into three levels: original affiliation, school and personal level, all guidelines for the roles and responsibilities of those involved, which directly and indirectly developed and promoted teacher competencies.การวิจัยครั้งนี้มีความมุ่งหมายเพื่อ (1) พัฒนาองค์ประกอบและตัวบ่งชี้สมรรถนะครูสังกัดสำนักการศึกษากรุงเทพมหานครตามแนวสมรรถนะครูแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ (2) พัฒนาและตรวจสอบความสอดคล้องของโมเดลเชิงสาเหตุปัจจัยที่ส่งผลต่อสมรรถนะครูที่พัฒนาขึ้นกับข้อมูลเชิงประจักษ์ และ (3) เสนอแนวทางการพัฒนาสมรรถนะครูสังกัดสำนักการศึกษากรุงเทพมหานครตามแนวสมรรถนะครูแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ผู้ให้ข้อมูลสำคัญมีจำนวนทั้งสิ้น 13 คน ใช้วิธีคัดเลือกแบบเจาะจง ตัวอย่างที่ใช้คือ ข้าราชการครูสังกัดสำนักการศึกษากรุงเทพมหานคร จำนวน 1,109 คน ได้มาจากการสุ่มแบบสองขั้นตอน เครื่องมือวิจัย ได้แก่ แบบสัมภาษณ์ แบบสอบถาม และแบบประเมินที่สร้างตามแนวคิด SOLO Taxonomy โดยที่แบบสัมภาษณ์ แบบสอบถาม และแบบประเมินมีค่าดัชนีความตรงตามเนื้อหา I-CVI และ S-CVI มีค่าเท่ากับ 1.00 แบบสอบถามมีค่าอำนาจจำแนก อยู่ระหว่าง .276 - .785 มีค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ .946 แบบประเมินมีค่าอำนาจจำแนกอยู่ระหว่าง .494 - .900 ค่าความเชื่อมั่นมีค่าเท่ากับ .983 การวิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าสถิติพื้นฐาน วิเคราะห์องค์ประกอบเชิงสำรวจ (EFA) วิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยัน (CFA) ทฤษฎีการตอบสนองข้อสอบ (IRT) วิเคราะห์โมเดลสมการโครงสร้าง (SEM) และการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า (1) สมรรถนะครูสังกัดสำนักการศึกษากรุงเทพมหานครตามแนวสมรรถนะครูแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มีจำนวน 3 องค์ประกอบหลัก 17 องค์ประกอบย่อย คือ องค์ประกอบที่ 1 ความเชี่ยวชาญในงานครู มี 9 องค์ประกอบ องค์ประกอบที่ 2 การจัดการเรียนรู้และการบริหารจัดการ มี 5 องค์ประกอบ และองค์ประกอบที่ 3 ความเป็นครูที่ดี มี 3 องค์ประกอบ (2) โมเดลเชิงสาเหตุปัจจัยที่ส่งผลต่อสมรรถนะครูฯ มีความสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์ (Chi-square=10.35, df = 7, p = 0.170, GFI = 0.997, AGFI = 0.971, RMSEA = 0.028, SRMR = 0.013) (3) แนวทางการพัฒนาสมรรถนะครูสังกัดสำนักการศึกษากรุงเทพมหานครตามแนวสมรรถนะครูแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ แบ่งออกเป็น 3 ระดับ คือ ระดับต้นสังกัด ระดับสถานศึกษา และระดับบุคคล โดยทั้งหมดนี้จะเป็นแนวทางการปฏิบัติตามบทบาทหน้าที่ของผู้ที่เกี่ยวข้องอันเป็นการส่งเสริมและพัฒนาสมรรถนะครูทั้งทางตรงและทางอ้อมDOCTOR OF PHILOSOPHY (Ph.D.)ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต (ปร.ด.)--Department of Education Measurement And Research HEภาควิชาการวัดผลและวิจัยการศึกษ
ผลการจัดการเรียนรู้แบบสร้างสรรค์เป็นฐานเพื่อพัฒนาทักษะความเป็นนวัตกรของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 : การวิจัยผสมผสานวิธีการแบบการทดลอง
Get PDFThe objectives of this research are as follows: (1) to compare the innovator skills of Grade 11 students between the creativity based learning group and the inquiry based learning group; (2) to compare the innovator skills of Grade 11 students with the criteria set; (3) to study the student satisfaction on creativity based learning of Grade 11; and (4) to analyze the process of developing innovator skills of Grade 11 students receiving the creativity based learning group. The samples consisted of 50 Grade 11 students in the experimental group and 25 students in the control group). The research instruments included the following: (1) lesson plan used with the Chemistry learning management plan on electrochemistry and creative-based learning; (2) the lesson plan used Chemistry learning management plan on electrochemistry that the inquiry-based learning; (3) Innovator skills assessment form; (4) satisfaction questionnaire for creativity-based learning; (5) innovator skills observation form; and (6) innovator skills interview form. The data were analyzed using mean, standard deviation, multivariate analysis of variance (One-way MANOVA), and one-sample t-test. The research findings were as follows: (1) students using creativity based learning had higher innovator skills than students using inquiry based learning and statistically significant at .01; (2) after using creative learning management as a base, students had innovator skills higher than the criteria of 70% was statistically significant at the .01 level; and (3) students receiving creative learning management were satisfied with the overall learning management at a high level (M=4.16, SD=0.78) (4) The results of the analysis of the innovative skills development process of students receiving creative learning management on observations and interviews with students from the during and after the learning activities, it was found that the students were interested and enthusiastic in learning. Students can develop more innovator skills and were be able to innovate.การวิจัยครั้งนี้มีความมุ่งหมาย 1) เพื่อเปรียบเทียบทักษะความเป็นนวัตกรของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ระหว่างกลุ่มที่ใช้การจัดการเรียนรู้แบบสร้างสรรค์เป็นฐานและกลุ่มที่ใช้การจัดการเรียนรู้แบบสืบเสาะหาความรู้ 2) เพื่อเปรียบเทียบทักษะความเป็นนวัตกรของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 กับเกณฑ์ที่ตั้งไว้ 3) เพื่อศึกษาความพึงพอใจของนักเรียนที่มีต่อการจัดการเรียนรู้แบบสร้างสรรค์เป็นฐานของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 4) เพื่อวิเคราะห์กระบวนการพัฒนาทักษะความเป็นนวัตกรของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ที่ได้รับการจัดการเรียนรู้แบบสร้างสรรค์เป็นฐาน กลุ่มตัวอย่าง คือ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 โรงเรียนโนนสมบูรณ์วิทยา จำนวน 50 คน โดยใช้การสุ่มกลุ่มตัวอย่างแบบหลายขั้นตอน แบ่งเป็นกลุ่มทดลอง จำนวน 25 คน และกลุ่มควบคุม จำนวน 25 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ 1) แผนการจัดการเรียนรู้วิชาเคมี เรื่อง ไฟฟ้าเคมี ที่จัดการเรียนรู้แบบสร้างสรรค์เป็นฐาน 2) แผนการจัดการเรียนรู้วิชาเคมี เรื่อง ไฟฟ้าเคมี ที่จัดการเรียนรู้แบบสืบเสาะหาความรู้ 3) แบบประเมินทักษะความเป็นนวัตกร 4) แบบวัดความพึงพอใจที่มีต่อการจัดการเรียนรู้แบบสร้างสรรค์เป็นฐาน 5) แบบสังเกตทักษะความเป็นนวัตกร 6) แบบสัมภาษณ์ทักษะความเป็นนวัตกร วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติบรรยาย ได้แก่ ค่าเฉลี่ยและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การวิเคราะห์ความแปรปรวนพหุคูณทางเดียว (One-way MANOVA) และ one sample t-test ผลการวิจัยพบว่า 1) นักเรียนที่ใช้การจัดการเรียนรู้แบบสร้างสรรค์เป็นฐานมีทักษะความเป็นนวัตกรสูงกว่านักเรียนที่ใช้การจัดการเรียนรู้แบบสืบเสาะหาความรู้ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 2) หลังใช้การจัดการเรียนรู้แบบสร้างสรรค์เป็นฐานนักเรียนมีทักษะความเป็นนวัตกรสูงกว่าเกณฑ์ ร้อยละ 70 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 3) นักเรียนที่ได้รับการจัดการเรียนรู้แบบสร้างสรรค์เป็นฐานมีความพึงพอใจต่อการจัดการเรียนรู้ในภาพรวมอยู่ในระดับมาก (M=4.16, SD=0.78) 4) ผลการวิเคราะห์กระบวนการพัฒนาทักษะความเป็นนวัตกรของนักเรียนที่ได้รับการจัดการเรียนรู้แบบสร้างสรรค์เป็นฐานจากการสังเกตและการสัมภาษณ์นักเรียนระหว่างและหลังการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ พบว่า นักเรียนมีความสนใจและกระตือรือร้นในการเรียน นักเรียนสามารถพัฒนาทักษะความเป็นนวัตกรได้มากขึ้นและสามารถสร้างนวัตกรรมได้MASTER OF EDUCATION (M.Ed.)การศึกษามหาบัณฑิต (กศ.ม.)--Department of Education Measurement And Research HEภาควิชาการวัดผลและวิจัยการศึกษ
การวิจัยปฏิบัติการเพื่อพัฒนารูปแบบการเสริมสร้างสมรรถนะนักออกแบบกิจกรรมจิตอาสาสำหรับผู้ด้อยโอกาส
Get PDFThis research aims to develop a model to improve for designers’ volunteer activity for the underprivileged by implementing action research in an organization. The eight key informations and eight participants worked in Implementation of volunteer activities in the Sripatum university KhonKaen, Thailand, selected by purposive sampling method were involved in the research. The data was collected through qualitative research method. The data was analyzed by content analysis and triangulation. The results suggested the following: There were four modules of model improved competency among designers’ volunteer activity for the underprivileged, which included the following: (1) module of Learning to Understand Problems; (2) module of Learning to Understand for Development (3) a module on the Volunteer Activities Personality; and (4) a module on Study Visit to Vulnerable Volunteer Activities. The guidelines to improve competency among designers’ volunteer activity for the underprivileged (1) a pre-process stage comprised relationship building strategies, Understanding the target audience Strategy, needs assessment strategies, and intrinsic motivation intrinsic motivation strategies; (2) the in process aspect was extrinsic motivation and intrinsic motivation strategies; (3) a post-process phase consisting of encourage participation in learning strategies, organizing the learning environment strategies.การวิจัยนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อพัฒนารูปแบบการเสริมสร้างสมรรถนะนักออกแบบกิจกรรมจิตอาสาสำหรับผู้ด้อยโอกาส โดยอาศัยกระบวนการวิจัยปฏิบัติการ มีผู้ให้ข้อมูล 8 คน และมีผู้ร่วมวิจัยปฏิบัติการ 8 คน ซึ่งเป็นผู้เกี่ยวข้องเกี่ยวกับการดำเนินงานกิจกรรมจิตอาสา โดยการเลือกแบบเจาะจง ใช้วิธีการเก็บรวบรวมข้อมูลด้วยวิธีเชิงคุณภาพ ข้อมูลที่ได้นำมาวิเคราะห์เนื้อหาและตรวจสอบสามเส้า ผลการวิจัยสรุปได้ว่า รูปแบบการเสริมสร้างสมรรถนะนักออกแบบกิจกรรมจิตอาสาสำหรับผู้ด้อยโอกาส ประกอบด้วย 4 โมดูล คือ (1) โมดูลการเข้าใจปัญหา (2) โมดูลการเรียนรู้เพื่อเข้าใจเพื่อพัฒนา (3) โมดูลบุคลิกภาพนักจัดกิจกรรมจิตอาสา (4) โมดูลการศึกษาดูงานกิจกรรมจิตอาสากลุ่มเปราะบาง แนวปฏิบัติในการเสริมสร้างสมรรถนะนักออกแบบกิจกรรมจิตอาสาสำหรับผู้ด้อยโอกาส ประกอบด้วย 3 ขั้นตอน คือ (1) ช่วงก่อนดำเนินการ ประกอบด้วย กลยุทธ์การสร้างสัมพันธภาพ กลยุทธ์การทำความเข้าใจกลุ่มเป้าหมาย กลยุทธ์การวิเคราะห์ประเด็นและความจำเป็น กลยุทธ์การจูงใจเพื่อให้ความร่วมมือ (2) ช่วงระหว่างดำเนินการ ประกอบด้วย กลยุทธ์การจูงใจภายนอก กลยุทธ์การจูงใจภายใน (3) ช่วงหลังดำเนินการ ประกอบด้วย กลยุทธ์การกระตุ้นให้มีส่วนร่วมในการเรียนรู้ กลยุทธ์การจัดสภาพแวดล้อมในการเรียนรู้DOCTOR OF PHILOSOPHY (Ph.D.)ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต (ปร.ด.)-
ปัจจัยที่มีผลต่อความภักดีของผู้ใช้บริการศูนย์เยาวชนกรุงเทพมหานคร (ไทย – ญี่ปุ่น)
Get PDFThe purpose of this research is to study the marketing mix factors of service users of the Bangkok Youth Center (Thai-Japan), to study the customer loyalty of service users at the Bangkok Youth Center (Thai-Japan), and to study the factors affecting service user loyalty. The population of the Bangkok Youth Center (Thai-Japan) consisted of Study Service users at the Bangkok Youth Center (Thai-Japan), with 221 males and 173 females, a total of 384 people. The tools used in the research consisted of a questionnaire created by the researcher, divided into four parts, with questions on personal factors. There were questions about attitudes to the marketing mix, user loyalty questions, and open-ended questions. The consistency index was between 0.60-1.00. The reliability was 0.87. The statistics used in data analysis were percentage, frequency, mean, the statistics used in testing, a t-test, One-Way Analysis of Variance, and Pearson's correlation statistical analysis. The results showed that the marketing mix attitudes affected the users of the Bangkok Youth Center (Thai-Japan) and their loyalty were at a high level (x ̅=3.93, SD=0.57). Overall, user loyalty at the Bangkok Youth Center (Thai–Japan), attitudes were at a high level (x ̅=3.98, SD=0.59) and the relationship of actors affecting the loyalty of service users of the Bangkok Youth Center (Thai-Japan) were equal overall to .866, which was the perspective of the mix. There was a high correlation between marketing and loyalty, with a statistical significance of .05การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยส่วนผสมทางการตลาดของผู้ใช้บริการศูนย์เยาวชนกรุงเทพมหานคร (ไทย – ญี่ปุ่น) ศึกษาความภักดีของผู้ใช้บริการศูนย์เยาวชนกรุงเทพมหานคร (ไทย – ญี่ปุ่น) และศึกษาปัจจัยที่มีผลต่อความภักดีของผู้ใช้บริการศูนย์เยาวชนกรุงเทพมหานคร (ไทย – ญี่ปุ่น) ประชากรที่ใช้ในการศึกษา ผู้ใช้บริการในศูนย์เยาวชนกรุงเทพมหานคร (ไทย – ญี่ปุ่น) เพศชาย จำนวน 221 คน และเพศหญิง จำนวน 173 คน รวมเป็น 384 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย เป็นแบบสอบถามที่ผู้วิจัยสร้างขึ้นเอง แบ่งออกเป็น 4 ตอน มีข้อคำถามเกี่ยวกับปัจจัยด้านบุคคล ข้อคำถามเกี่ยวกับทัศนคติด้านส่วนประสมทางการตลาด ข้อคำถามเกี่ยวกับความภักดีของผู้ใช้บริการ และคำถามปลายเปิด ค่าดัชนีความสอดคล้องอยู่ระหว่าง 0.60-1.00 ค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.87 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าความถี่ ค่าเฉลี่ย สถิติที่ใช้ในการทดสอบ ค่าที การวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว และการวิเคราะห์สถิติสหสัมพันธ์ของเพียร์สัน ผลการวิจัยพบว่า ทัศนคติด้านส่วนประสมทางการตลาดที่มีผลต่อความภักดีของผู้ใช้บริการศูนย์เยาวชนกรุงเทพมหานคร (ไทย – ญี่ปุ่น) โดยรวมทัศนคติอยู่ในระดับมาก (x ̅=3.93, S.D.=0.57) ความภักดีของผู้ใช้บริการศูนย์เยาวชนกรุงเทพมหานคร (ไทย – ญี่ปุ่น) โดยรวมทัศนคติอยู่ในระดับมาก (x ̅=3.98 ,S.D.=0.59) และความสัมพันธ์ของปัจจัยที่มีผลต่อความภักดีของผู้ใช้บริการศูนย์เยาวชนกรุงเทพมหานคร (ไทย-ญี่ปุ่น) โดยรวมเท่ากับ .866 นั่นคือ ทัศนคติด้านส่วนประสมทาง การตลาดกับความภักดีมีความสัมพันธ์กันในระดับสูง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 MASTER OF ARTS (M.A.)ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต (ศศ.ม.)--Department of Physical Educationภาควิชาพลศึกษ
การจัดการทรัพยากรทางวัฒนธรรมละครชาตรีในยุคสังคมดิจิทัลสู่แหล่งเรียนรู้ภูมิปัญญาท้องถิ่น จังหวัดอ่างทอง
Get PDFThis research aims to examine the cultural resource management processes in the Chatri drama of Ang Thong province by the participation of local community to propose the guidelines for developing the local wisdom learning center of the Ang Thong province Chatri drama in the digital society, divided into three phases: (1) interviewing community members; (2) participatory observation with community members; and (3) group discussions. The tools used in this research consist of in-depth interview questions and participatory observation. Data were collected from the head of a Chatri drama troupe, the head of Thai Orchestra, a Piphat band, costume crafters, performance instruments crafters, performance artists and musicians, and stakeholders in the promotion and support for the local arts and cultures. Data analysis conducted by content analysis. The findings revealed that cultural resource management can be divided into eight procedures, including: (1) study and explore of cultural resources; (2) valuation and the potential of cultural resources; (3) preservation; (4) development; (5) information dissemination; (6) mutual agreement making; (7) application and extension; and (8) collaborative networking. It is noteworthy that the arts and cultures of Chatri drama in the Wiset Chaichan district were modified performance style in the contexts of modern society, local wisdom of traditional customs and patterns are still preserved and utilized as capital in the inheritance, maintenance, and development of the arts in digital society, by bringing various technologies to combine as a tool for live streaming through social media platforms. The preparation of the cultural education route and the Chatri drama cultural tourism route of the local wisdom drama Chatri learning center, Ang Thong Province, leading to the creation of a learning center for local wisdom drama in Chatri, Ang Thong Province. Also, creating a new performance troupe named "the Chara Chatri drama troupe" (the Senior Chatri drama troupe a group of elderly artists in the community) to be immune to these changes, to be self-reliant, and to be proud of oneself, raising the awareness of self-worth and for the community to engage in the preservation and development of the Chatri drama and toward the creation of learning center of local wisdom to disseminate the knowledge into larger society.การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษากระบวนการจัดการทรัพยากรทางวัฒนธรรมละครชาตรีจังหวัดอ่างทองโดยการมีส่วนร่วมของชุมชน และเพื่อเสนอแนวทางในการพัฒนาเป็นแหล่งเรียนรู้ภูมิปัญญาท้องถิ่นละครชาตรีจังหวัดอ่างทอง ในยุคสังคมดิจิทัล การวิจัยแบ่งออกเป็น 3 ระยะ คือ ระยะที่ 1 สัมภาษณ์สมาชิกในชุมชน ระยะที่ 2 การสังเกตแบบมีส่วนร่วมกับสมาชิกในชุมชน และระยะที่ 3 การการสนทนากลุ่ม โดยเครื่องมือที่ใช้วิจัย คือ คำถามในการสัมภาษณ์เชิงลึก และการสังเกตแบบมีส่วนร่วม ผลการวิจัยพบว่า การจัดการทรัพยากรทางวัฒนธรรมละครชาตรีจังหวัดอ่างทอง แบ่งออกเป็น 8 ขั้นตอนคือ 1) ขั้นการศึกษาและสำรวจทรัพยากรทางวัฒนธรรม 2) ขั้นการประเมินคุณค่าและศักยภาพของทรัพยากรทางวัฒนธรรม 3) ขั้นการดำรงรักษา 4) ขั้นการพัฒนา 5) ขั้นการเผยแพร่ข้อมูล 6) ขั้นการจัดทำข้อตกลงร่วมกัน 7) ขั้นการประยุกต์และต่อยอด 8) ขั้นการสร้างเครือข่ายความร่วมมือ ทั้งนี้ ศิลปวัฒนธรรมละครชาตรีของอำเภอวิเศษชัยชาญได้มีการปรับเปลี่ยนรูปแบบการแสดงให้เข้ากับบริบททางสังคมในยุคปัจจุบัน แต่ยังคงอนุรักษ์รูปแบบ จารีต อันเป็นมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมที่สามารถนำมาเป็นทุนในการสืบสาน พัฒนาและต่อยอดในยุคสังคมดิจิทัล โดยนำเทคโนโลยีต่าง ๆ มาประกอบเป็นเครื่องมือในการไลฟ์สตรีมมิ่งผ่านระบบแพลตฟอร์มสื่อสังคมออนไลน์ การจัดทำเส้นทางการศึกษาทางวัฒนธรรมและเส้นทางการท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมละครชาตรีของแหล่งเรียนรู้ภูมิปัญญาท้องถิ่นละครชาตรีจังหวัดอ่างทอง นำไปสู่การสร้างแหล่งเรียนรู้ภูมิปัญญาท้องถิ่นละครชาตรีจังหวัดอ่างทอง อีกทั้งทำให้เกิดคณะละครขึ้นใหม่ในนาม “คณะละครชราชาตรี” โดยการรวมกลุ่มของศิลปินผู้สูงอายุในชุมชนเพื่อสร้างภูมิคุ้มกันพร้อมเผชิญการเปลี่ยนแปลงที่จะเกิดขึ้น สามารถพึ่งพาตนเอง เกิดความภาคภูมิใจในตัวเอง สร้างการตระหนักถึงคุณค่าในตนเอง และให้ชุมชนมีส่วนร่วมในการเป็นส่วนหนึ่งของการอนุรักษ์และพัฒนาละครชาตรีสู่แหล่งเรียนรู้ภูมิปัญญาท้องถิ่นจังหวัดอ่างทอง มาเป็นกลไกในการเผยแพร่มรดกภูมิปัญญาละครชาตรีของชุมชนแพร่กระจายไปในสังคมได้อย่างกว้างขวางDOCTOR OF ARTS (D.A.)ศิลปศาสตรดุษฎีบัณฑิต (ศศ.ด.)-
วาทกรรมสร้างความเกลียดชังในการแสดงความคิดเห็นผ่านยูทูบประเด็นผู้ลี้ภัยชาวโรฮิงญาในประเทศไทยและผู้ลี้ภัยชาวซีเรียในทวีปยุโรป
Get PDFThe aims of this study are as follows: (1) to analyze the language employed in the articulation of opinions that give rise to hate speech directed at Rohingya refugees and Syrian refugees on the YouTube platform, based on vocabulary, linguistic structure, and speech acts that manifest as antipathy towards refugee groups; (2) to compare the similarities and differences in the representations of Rohingya refugees in the Thai context and Syrian refugees in the European context based on opinions expressed on YouTube according to the critical discourse analysis framework; and (3) establish a conceptual framework for the utilization of the Thai language in terms of human rights and principles of freedom within the domain of public online platforms according to the Universal Declaration of Human Rights (UDHR). The data for this study were gathered from the comment sections of YouTube videos that addressed topics pertaining to Rohingya refugees in Thailand and Syrian refugees in Europe. The data analysis revealed that the vocabulary employed to construct expressions of hate speech and could be classified into three principal categories: (1) name calling; (2) verb phrases; and (3) modifiers related to race, religion, danger, animals, evil entities, and unwanted things. In terms of linguistic structures, three primary categories were identified: (1) normal sentences; (2) cleft sentences; and (3) inversion sentences. Notably, inversion sentences were employed to construct hate speech in Thai, while hate speech in English mainly followed normal sentence patterns. The application of critical discourse analysis yielded four primary speech act categories: (1) reprimand; (2) expression; (3) refusal; and (4) threats. Across all these categories, the speech acts consistently conveyed sentiments of aversion and disdain, while contributing to conflict and indifference. Furthermore, hate speech was found to shape mental representations that convey ideas to the public. These representations can evoke anxiety and fear due to their content, particularly in terms of roles, behaviors and attitudes; (3) inclusion and exclusion. The outcomes of this discourse analysis have been employed to formulate recommendations and establish a framework for evaluating hate speech in language usage. This framework had two primary criteria: (1) vocabulary usage and assessing the choice of vocabulary conveying hatred towards factors such as race, religion, and gender; (2) aggressiveness degree, assessing the intensity of the aggressive language used to express hatred. This suggests a five-level punitive approach for addressing hate speech.การศึกษาวิจัยชิ้นนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) วิเคราะห์รูปภาษาในการแสดงความคิดเห็นที่สร้างความเกลียดชังที่ปรากฎในยูทูบเกี่ยวกับประเด็นผู้ลี้ภัยชาวโรฮิงญาในประเทศไทยและประเด็นผู้ลี้ภัยชาวซีเรียในทวีปยุโรป โดยพิจารณาจากชุดคำศัพท์ โครงสร้าง วัจนกรรมที่สื่อเจตนาสร้างความเกลียดชังกับผู้ลี้ภัย 2) เปรียบเทียบภาพแทนทางความคิดในการแสดงความคิดเห็นที่เหมือนและแตกต่างกันในยูทูบเกี่ยวกับประเด็นผู้ลี้ภัยชาวโรฮิงญาในประเทศไทยและประเด็นผู้ลี้ภัยชาวซีเรียในทวีปยุโรป โดยใช้แนวคิดวาทกรรมวิเคราะห์เชิงวิพากษ์ และ 3) สร้างกรอบการใช้ภาษาไทยในการแสดงออกทางความคิดเห็นเพื่อให้เคารพสิทธิและเสรีภาพของแต่ละบุคคลในพื้นที่สาธารณะที่ปรากฎบนสื่อสังคมออนไลน์โดยไม่สร้างความเกลียดชังต่อกันตามหลักปฏิญญาสากลว่าด้วยสิทธิมนุษยชน โดยเก็บการแสดงความคิดเห็นในประเด็นผู้ลี้ภัยชาวโรฮิงญาในประเทศไทยและผู้ลี้ภัยชาวซีเรียในทวีปยุโรปจากสื่อยูทูบ ซึ่งพบว่าชุดคำศัพท์สร้างความเกลียดชัง 3 ชุด คือ 1) ชุดคำเรียก 2) ชุดกริยาวลี และ 3) ชุดคำขยาย ที่สัมพันธ์กับประเด็นทางเชื้อชาติ ศาสนา ความเป็นบุคคลอันตราย สัตว์ สิ่งชั่วร้าย และสิ่งที่คนไม่ต้องการ ส่วนผลการวิเคราะห์โครงสร้างประโยค พบว่ามี 3 ลักษณะ คือ 1) โครงสร้างประโยคปกติ 2) โครงสร้างประโยคแยกความ 3)โครงสร้างประโยคผกผัน และพบว่าการแสดงความคิดเห็นภาษาไทยนิยมใช้โครงสร้างประโยคผกผัน แต่ในภาษาอังกฤษนิยมใช้ประโยคแบบปกติ สำหรับผลการวิเคราะห์วัจนกรรม ผู้วิจัยพบวัจนกรรมการสร้างความเกลียดชัง 4 รูปแบบ ได้แก่ 1) วัจนกรรมตำหนิ 2) วัจนกรรมแสดงออก 3) วัจนกรรมปฏิเสธ และ 4) วัจนกรรมข่มขู่ โดยทุกวัจนกรรมมีความมุ่งร้ายส่งผลให้กลุ่มเป้าหมายถูกรังเกียจ สร้างความแตกแยก และถูกเมินเฉย นอกจากนี้ การใช้ภาษาสร้างความเกลียดชังสามารถหลอมสร้างเป็นภาพแทนทางความคิดที่ถูกส่งต่อกันอย่างแพร่หลาย ก่อให้เกิดความวิตกกังวลและหวาดกลัวจากเนื้อหาที่สื่อ 1) บทบาทหน้าที่ 2) พฤติกรรมและทัศนคติ 3) ภาพลักษณ์ ที่สัมพันธ์กับอารมณ์ความรู้สึกระหว่างความเป็นเราและความเป็นเขา สุดท้ายผู้วิจัยได้นำผลการวิเคราะห์มาเป็นแนวทางในการกำหนดรายละเอียดการพิจารณาข้อความที่สื่อความเกลียดชัง 2 แนวทาง ได้แก่ 1) เกณฑ์การพิจารณาคำพูดหรือการกระทำที่ถือว่าเป็นภาษาสร้างความเกลียดชังทางเชื้อชาติ ศาสนา และเพศ 2) ระดับความรุนแรงของการใช้รูปภาษาสร้างความเกลียดชังที่ควรมีการควบคุมและกำหนดบทลงโทษ 5 ระดับDOCTOR OF PHILOSOPHY (Ph.D.)ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต (ปร.ด.)--Department of Linguiticsภาควิชาภาษาศาสตร
กิจกรรมการเรียนรู้ที่เสริมสร้างความสามารถในการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์เกี่ยวกับการประยุกต์ของฟังก์ชัน ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 โดยใช้กระบวนการแก้ปัญหาของโพลยาร่วมกับการจัดการเรียนแบบร่วมมือด้วยเทคนิค STAD
Get PDFThe purposes of this research are as follows: (1) to study the mathematical problem-solving abilities and (2) to study the mathematical problem-solving behaviors of the applications of the functions by using the Polya's problem-solving process, in conjunction with the Student Teams Achievement Divisions. The research sample group was 35 Mathayomsuksa V students chosen by the cluster sampling technique in the first semester of the 2023 academic year at Lampang Kanlayanee School. They were divided into groups of three or four students, which were of mixed high, medium and low academic achievement. One group was selected as a target case to study in depth with regarded to the mathematical problem-solving behaviors. The experimental instruments were lesson plans, mathematical problem-solving ability tests and the observation forms for mathematical problem-solving behaviors. The duration of the research was seven periods of 100 minutes each. The data obtained was analyzed using basic statistics and Z-test for population proportion. The results showed that students who studied using the Polya's problem-solving process in conjunction with the Student Teams Achievement Divisions were as follows: (1) able to solve mathematical problems about applications of functions more than 60% of the students were at a level of .05;
(2) conducted mathematical problem-solving behaviors in the following steps: understanding the problem, students showed more evidence of analyzing the problem and spent more times on trying to understanding the problem, devising a plan, students used strategies that fit the problem, carrying out the plan, students had more systematic on written explanations and the number of students to find the correct answer had increased, looking back, students verified the answer with clear explanations.
การวิจัยครั้งนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อ 1) ศึกษาความสามารถในการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์ และ 2) ศึกษาพฤติกรรมการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์เกี่ยวกับการประยุกต์ของฟังก์ชันของนักเรียน โดยใช้กระบวนการแก้ปัญหาของโพลยาร่วมกับการจัดการเรียนแบบร่วมมือด้วยเทคนิค STAD กลุ่มตัวอย่างเป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2566 โรงเรียนลำปางกัลยาณี จำนวน 35 คน ได้มาจากการสุ่มตัวอย่างแบบกลุ่ม และแบ่งกลุ่มตัวอย่างออกเป็นกลุ่มละ 3-4 คนแบบคละความสามารถ โดยมีนักเรียนจำนวน 4 คน เป็นนักเรียนเป้าหมายเพื่อใช้ในการศึกษาเกี่ยวกับพฤติกรรมการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วยแผนการจัดการเรียนรู้ แบบทดสอบวัดความสามารถในการแก้ปัญหา และแบบสังเกตพฤติกรรมการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์ ใช้ระยะเวลาในการสอนและสอบรวม 7 คาบ คาบละ 100 นาที แล้วนำผลที่ได้มาวิเคราะห์ค่าสถิติพื้นฐาน และทดสอบสมมติฐานโดยใช้การทดสอบ Z (Z-test for Population Proportion) ผลการวิจัยพบว่า นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ที่เรียนด้วยกิจกรรมการเรียนรู้ที่เสริมสร้างความสามารถในการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์เกี่ยวกับการประยุกต์ของฟังก์ชัน โดยใช้กระบวนการแก้ปัญหาของโพลยาร่วมกับการจัดการเรียนแบบร่วมมือด้วยเทคนิค STAD 1) มีความสามารถในการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์เกี่ยวกับการประยุกต์ของฟังก์ชัน มีจำนวนมากกว่าร้อยละ 60 ของจำนวนนักเรียนทั้งหมด ที่ระดับนัยสำคัญ .05 และ 2) แสดงพฤติกรรมการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์ตามขั้นตอนของกระบวนการแก้ปัญหาคือ ด้านการทำความเข้าใจปัญหา นักเรียนแสดงร่องรอยการขีดเขียนหรือวาดรูปประกอบ และใช้เวลาในการทำความเข้าใจปัญหามากขึ้น ด้านการวางแผนแก้ปัญหา นักเรียนเลือกใช้กลยุทธ์ได้เหมาะสมกับสถานการณ์ปัญหามากขึ้น ด้านการดำเนินการตามแผน นักเรียนเขียนคำอธิบายกระบวนการค้นหาคำตอบได้อย่างเป็นระบบและสรุปคำตอบได้ถูกต้องมีจำนวนมากขึ้น และด้านการตรวจสอบผล นักเรียนตรวจสอบคำตอบถูกต้องพร้อมทั้งคำอธิบายที่ชัดเจนมากขึ้นMASTER OF EDUCATION (M.Ed.)การศึกษามหาบัณฑิต (กศ.ม.)--Department of Mathematicsภาควิชาคณิตศาสตร