DSpace at Srinakharinwirot University
Not a member yet
3044 research outputs found
Sort by
ผลของการฝึกด้วย ที อาร์ เอ็กซ์ และการฝึกด้วยน้ำหนักของร่างกายที่มีต่อความแข็งแรงอดทนของกล้ามเนื้อ
Full text linkMASTER OF EDUCATION (M.Ed.)การศึกษามหาบัณฑิต (กศ.ม.)The purpose of this study was to investigate and compare the effects of TRX or total body resistance exercise training and body weight training on muscular strength and endurance progression. The subjects of this study consisted of thirty members of the Number Nine fitness center. They were randomly selected and divided into two groups with fifteen participants in the TRX training and fifteen participants in the body weight training. The training program took eight weeks and the participants trained for three days a week for fifty to sixty minutes. The physical strength of the body was measured by arm and hand strength, leg strength and endurance, abdominal and torso strength and endurance before training and after training at four, six and eight weeks. The collected data was analyzed by average and standard deviation with a t-test and an analysis of variance with repeated measures and checking for pair differences by means of the Bonferoni method. The statistical differences was set at 0.5The results indicated the following: 1) The TRX training group showed an average strength endurance progression as a significant statistical differences of 0.5 after training for four, six and eight weeks compared to before training; 2) The body weight training group showed an average strength endurance progression with a statistically significant difference of 0.5 after training for four, six and eight weeks compared to before training; 3) The comparison between the TRX training group and the body weight training group showed no differences in terms of average strength endurance progression after training for four, six and eight weeks compared to before training. In conclusion TRX and body weight training both resulted in strength endurance progression and could either be a good choice for strength endurance training for better and stronger health.การศึกษาครั้งนี้เป็นการศึกษาผลของการฝึกด้วย ที อาร์ เอ็กซ์ และการฝึกด้วยน้ำหนักของร่างกายที่มีต่อความแข็งแรงอดทนของกล้ามเนื้อ กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษาครั้งนี้ เป็นสมาชิกนัมเบอร์ไนน์ฟิตเนส จำนวน 30 คน แบ่งออกเป็นสองกลุ่ม กลุ่มละ 15 คน กลุ่มที่ 1 ฝึกด้วยโปรแกรม ที อาร์ เอ็กซ์ กลุ่มที่ 2 ฝึกด้วยโปรแกรมน้ำหนักของร่างกาย ทั้งสองกลุ่มฝึกเป็นระยะเวลา 8 สัปดาห์ สัปดาห์ละ 3 วัน วันละ50-60 นาที ทำการทดสอบสมรรถภาพทางกายด้านความแข็งแรงของกล้ามเนื้อแขนและมือ ด้านความแข็งแรงและอดทนของกล้ามเนื้อขา ด้านความแข็งแรงและอดทนของกล้ามเนื้อท้องและลำตัว ก่อนการฝึก หลังการฝึกสัปดาห์ที่ 4 หลังการฝึกสัปดาห์ที่ 6 และหลังการฝึกสัปดาห์ที่ 8 จากนั้นนำผลที่ได้มาวิเคราะห์หาค่าเฉลี่ยและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ด้วยการทดสอบค่าที วิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียวแบบวัดซ้ำ และทำการเปรียบเทียบรายคู่โดยวิธีของบอนเฟอโรนี โดยกำหนดความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ผลการวิจัยพบว่า 1) กลุ่มฝึกด้วย ที อาร์ เอ็กซ์ มีค่าเฉลี่ยความแข็งแรงอดทนของกล้ามเนื้อ ก่อนการฝึก หลังการฝึกสัปดาห์ที่ 4 หลังการฝึกสัปดาห์ที่ 6 และหลังการฝึกสัปดาห์ที่ 8 แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2) กลุ่มฝึกด้วยน้ำหนักของร่างกาย มีค่าเฉลี่ยความแข็งแรงอดทนของกล้ามเนื้อ ก่อนการฝึก หลังการฝึกสัปดาห์ที่ 4 หลังการฝึกสัปดาห์ที่ 6 และหลังการฝึกสัปดาห์ที่ 8 แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 3) ผลการเปรียบเทียบกลุ่มฝึกด้วย ที อาร์ เอ็กซ์ และกลุ่มฝึกด้วยน้ำหนักของร่างกายมีค่าเฉลี่ยความแข็งแรงอดทนของกล้ามเนื้อ ก่อนการฝึก หลังการฝึกสัปดาห์ที่ 4 หลังการฝึกสัปดาห์ที่ 6 และหลังการฝึกสัปดาห์ที่ 8 ไม่แตกต่างกัน สรุปได้ว่าการฝึกด้วย ที อาร์ เอ็กซ์ และการฝึกด้วยน้ำหนักของร่างกายมีผลทำให้ความแข็งแรงอดทนของกล้ามเนื้อสูงขึ้น และเป็นอีกทางเลือกหนึ่งในการออกกำลังเพื่อสร้างความแข็งแรงอดทนของกล้ามเนื้อและการออกกลังกายเพื่อสุขภาพร่างกายที่แข็งแรงต่อไป
การแสดงออกของยีน Metallothionein และ Vitellogenin ต่อปริมาณโลหะหนัก (แคดเมียม ปรอท สารหนู และทองแดง) ในตับกุ้งก้ามแดง
Full text linkMASTER OF SCIENCE (M.Sc.)วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต (วท.ม.)The study of gene expression which is affected by environmental factors is one effective way to quickly detect contamination and reduce sample quantity. In general, the genes that respond the most to heavy metals include Metallothionein (MT) and Vitellogenin (VTG). This research is focus on studying gene expressions of MT and VTG in the hepatopancreas of crayfish exposed to cadmium, mercury, arsenic and copper from river located T. Ongkharak and A. Ongkharak in the Nakhon Nayok province. The technology employed in this study included real-time polymerase chain reaction (real-time PCR). The results of this study found that MT reacted primarily with cadmium, then mercury, arsenic and copper respectively, at levels of 3.08, 0.92, 0.91 and 0.69. The VTG gene reacted first with mercury, followed by cadmium, arsenic and copper at levels of 1,176.33, 36.20, 8.16 and 1.02, respectively. The expression of gene MT and VTG with sample of water from all four points of the river found that the expression of the gene at point No. 2 was the most reactive of all at 1.18 and 5.25 level orderly. Based on the results of the pesticides in water samples from four natural water sources using GC-MS technique found Procymidone only in water source No. 1, which was compared with the NIST/EPA/NIH Mass Spectral Library (NIST14). The results similar at fifty-two percent. The research of the expression of the MT and VTG gene with cadmium, mercury, arsenic and copper in the hepatopancreas of crayfish provided new knowledge that indicates the level of molecular genetics and helpful, basic knowledge about the expression of genes in hepatopancreas in red claw crayfish with other heavy metals.การศึกษาการแสดงออกของยีน (Gene Expression) ที่ได้รับผลกระทบจากสิ่งแวดล้อมเป็นวิธีหนึ่งที่สามารถนำมาใช้ในการตรวจสอบการปนเปื้อนได้ ซึ่งให้ผลรวดเร็วและใช้ตัวอย่างปริมาณไม่มากในการตรวจสอบ ในสิ่งมีชีวิตยีนที่มีการแสดงออกเมื่อถูกกระตุ้นด้วยโลหะหนักคือ ยีน Metallothionein (MT) และ Vitellogenin (VTG) ผู้วิจัยสนใจศึกษาการแสดงออกของยีน Metallothionein (MT) รวมทั้ง Vitellogenin (VTG) ในตับกุ้งก้ามแดงต่อปริมาณโลหะหนัก (แคดเมียม ปรอท สารหนู และทองแดง) จากแหล่งน้ำธรรมชาติ พื้นที่ ต.องครักษ์ อ.องครักษ์ จ.นครนายก โดยใช้เทคนิค real-time polymerase chain reaction (real-time PCR) จากการศึกษาพบว่า ยีน MT ตอบสนองต่อโลหะแคดเมียม รองลงมาคือ ปรอท สารหนู และทองแดง ตามลำดับ โดยมีระดับการตอบสนองที่ 3.08, 0.92, 0.91, และ 0.69 และยีน VTG ตอบสนองต่อโลหะปรอท รองลงมาคือ แคดเมียม สารหนู และทองแดง ตามลำดับ โดยมีระดับการตอบสนองที่ 1,176.33, 36.20, 8.16, และ 1.02 และการตอบสนองของยีน MT และ VTG ต่อตัวอย่างน้ำจากแหล่งน้ำธรรมชาติทั้ง 4 จุด พบการแสดงออกของยีน ในจุดที่ 2 มากที่สุด โดยมีระดับการแสดงออกอยู่ที่ 1.18 และ 5.25 ตามลำดับ จากผลการวิเคราะห์หา Pesticides ในตัวอย่างน้ำจากแหล่งน้ำธรรมชาติทั้ง 4 จุด ด้วยเทคนิค GC-MS พบเฉพาะสาร Procymidone ในตัวอย่างน้ำจุดที่ 1 ซึ่งเมื่อเทียบกับมาตรฐานของ NIST/EPA/NIH Mass Spectral Library (NIST14) มีความเหมือนอยู่ที่ 52 เปอร์เซ็นต์ การศึกษาการตอบสนองของยีน MT และ VTG ต่อโลหะแคดเมียม ปรอท สารหนู และทองแดงในตับกุ้งก้ามแดงเป็นองค์ความรู้ใหม่ที่ใช้เป็นตัวบ่งชี้ในระดับอนูพันธุศาสตร์ และเป็นข้อมูลพื้นฐานที่จะเป็นประโยชน์ต่อการศึกษาการตอบสนองของยีนในตับกุ้งก้ามแดงต่อโลหะชนิดอื่นๆต่อไ
ปัจจัยเชิงเหตุที่มีอิทธิพลต่อความจงรักภักดีต่อองค์การและประสิทธิผลของโปรแกรมบูรณาการจิตลักษณะ เพื่อเสริมสร้างความจงรักภักดีต่อองค์การของวิศวกรสื่อสารและโทรคมนาคมเจนเนอเรชั่นวายในรัฐวิสาหกิจไทย
Full text linkDOCTOR OF PHILOSOPHY (Ph.D.)ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต (ปร.ด.)There were two phases to this research. Phase one aimed to validate the causal relationship model of organizational factors and individual factors related to organizational loyalty among five hundred and twenty-seven generation Y telecommunications engineers working for Thai public enterprises with a Cronbach’s alpha coefficient between 0.83 to 0.95. In phase two aimed to study the effectiveness of an integrated psychological program to promote organizational loyalty by adopting two high standard influence variables from phase one, job satisfaction and psychological empowerment, in order to develop activity sets for this program. The developmental tools was an integrated psychological program to promote organizational loyalty. A MANCOVA and two-way MANOVA were used for the hypothesis testing.
The findings of phase one revealed that the adjusted causal model was consistent with the empirical data with c2 = 112.94, df = 94, p-value = 0.089 (c2 /df = 1.201), GFI = 0.94, AGFI = 0.94, CFI = 1.00, SRMR = 0.021 and RMSEA = 0.020. Job satisfaction and psychological empowerment were both directly affected by organizational loyalty. Perceived organizational support and human resources management practices also had a direct effect to organizational loyalty, while supervisory trust had neither direct nor indirect effects on organizational loyalty.
The result of phase two revealed that in the post-test period, the experimental group had a statistically higher average score on two dimensions of organizational loyalty, organizational acceptance and support to organization than the control group. It was found that in a month later, the experimental group had a statistically higher average score of all dimensions of organizational loyalty than the control group. Result also reveals that in the post-test period the experimental group who had a low level of job satisfaction and received this program had a higher score of organizational loyalty in the dimension of organizational acceptance than the control group and a month later was followed up and no statistically interaction effects between the sample group and job satisfaction were found.การวิจัยครั้งนี้ประกอบไปด้วย 2 ระยะ ในระยะที่ 1 มีจุดมุ่งหมายเพื่อทดสอบแบบจำลองความสัมพันธ์ของปัจจัยเชิงสาเหตุระดับบุคคลและปัจจัยระดับองค์การที่มีต่อความรักภักดีต่อองค์การของวิศวกรสื่อสารโทรคมนาคมเจนเนอเรชั่นวายที่ปฏิบัติงานในรัฐวิสาหกิจไทย เก็บข้อมูลด้วยแบบสอบถามกับกลุ่มตัวอย่างจำนวน 527 คน แบบวัดที่ใช้มีค่าความเชื่อมั่นอยู่ระหว่าง .83 ถึง .95 ส่วนการวิจัยในระยะที่ 2 เพื่อศึกษาประสิทธิผลของโปรแกรมบูรณาการจิตลักษณะที่ส่งผลต่อความจงรักภักดีต่อองค์การของวิศวกรสื่อสารโทรคมนาคมเจนเนอเรชั่นวายที่ปฏิบัติงานในรัฐวิสาหกิจไทย โดยนำข้อค้นพบที่สำคัญจากการวิจัยในระยะที่ 1 ไปสร้างชุดกิจกรรมเพื่อเสริมสร้างความจงรักภักดีต่อองค์การ ทดสอบสมมติฐานด้วยการวิเคราะห์ความแปรปรวนร่วมหลายตัวแปร และการวิเคราะห์ความแปรปรวนหลายตัวแปรแบบ สองทาง
ผลการวิจัยระยะที่ 1 พบว่าโมเดลโครงสร้างเชิงสาเหตุ มีความกลมกลืนกับข้อมูลเชิงประจักษ์ โดยมีค่า c2 = 112.94, df = 94, p-value = 0.089 (c2 /df = 1.201), GFI = 0.94, AGFI = 0.94, CFI = 1.00, SRMR = 0.021 และ RMSEA = 0.020 โดยพบว่า ความพึงพอใจในงาน และการเสริมพลังเชิงจิตวิทยา มีอิทธิพลทางตรงต่อความจงรักภักดีต่อองค์การ และการเสริมพลังเชิงจิตวิทยามีอิทธิพลทางอ้อมผ่านความพึงพอใจในงาน และพบว่าการรับรู้การสนับสนุนขององค์การ กับแนวปฏิบัติด้านการบริหารทรัพยากรมนุษย์ ต่างมีอิทธิพลทางตรงต่อความจงรักภักดีต่อองค์การ ขณะที่ความไว้วางใจต่อหัวหน้างานไม่มีทั้งอิทธิพลทางตรงและอิทธิพลทางอ้อมต่อความจงรักภักดีต่อองค์การ
ผลการวิจัยระยะที่ 2 พบว่า ในระยะหลังทดลอง กลุ่มทดลองมีความจงรักภักดีต่อองค์การด้านการยอมรับองค์การและด้านการสนับสนุนองค์การ สูงกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ขณะที่ในระยะติดตามผล 1 เดือนพบว่า กลุ่มทดลองมีค่าเฉลี่ยความจงรักภักดีต่อองค์การสูงกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติในทุกด้าน นอกจากนี้ยังพบว่าในระยะหลังทดลอง กลุ่มทดลองที่มีระดับความพึงพอใจในงานต่ำและได้รับการพัฒนาตามโปรแกรมฯ มีค่าคะแนนเฉลี่ยความจงรักภักดีต่อองค์การด้านการยอมรับองค์การสูงขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ขณะที่ในระยะติดตามผล 1 เดือน ไม่พบปฏิสัมพันธ์แบบสองทางระหว่างรูปแบบการฝึกอบรมกับตัวแปรความพึงพอใจในงานแต่อย่างใ
ปัจจัยคัดสรรที่สัมพันธ์กับพฤติกรรมที่เป็นปัญหาในวัยรุ่น: การวิเคราะห์จำแนกกลุ่มระหว่างกลุ่มวัยรุ่นที่กระทำความผิดกับกลุ่มนักเรียนวัยรุ่นตอนปลาย
Full text linkMASTER OF EDUCATION (M.Ed.)การศึกษามหาบัณฑิต (กศ.ม.)This research attempts to study the selected factors related to the juvenile delinquency groups and to test predictions about the selected factors related to juvenile delinquency by using the theory of problem behavior. The conceptual model was tested with three hundred juvenile delinquent youths and three hundred high school students with a mean age of seventeen years of age. Discriminant analysis indicated that family functions, perceived peer norms, future orientation and poor self-control can differentiate between the juvenile delinquency group from the student group (Wilks’ Lambda= .336, p< .001) and yield a total predictive efficiency of 90.5%
The results showed that there were four predictor variables which differentiated between the following groups: family functions (X1), perceived peer norms (X2), future orientation (X3), and poor self-control (X4). The discriminated equation in the raw and standard score forms, which were as follows: The predicted Y = -.737 + .052 (X1) +.057 (X2) -.116 (X3) - .033 (X4) and Z = .654 (X1) + .415 (X2) -.482 (X3) - .393 (X4) respectively. From the variable classification of the characteristic perceptions of family functions (X1), perceived peer norms (X2) were variable in the characteristics of late adolescent students and future orientation (X3), poor self-control (X4) were the variables for the juvenile delinquency group.การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยที่สัมพันธ์กับพฤติกรรมที่เป็นปัญหาในวัยรุ่น และเพื่อสร้างสมการจำแนกประเภทปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อพฤติกรรมที่เป็นปัญหาระหว่างกลุ่มวัยรุ่นที่กระทำความผิด 300 คน กับกลุ่มนักเรียนวัยรุ่นตอนปลาย 300 คน กลุ่มตัวอย่างมีอายุเฉลี่ย 17 ปี โดยที่ผู้ปกครองอนุญาตให้ตอบแบบสอบถาม เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลเป็นแบบสอบถาม ประกอบด้วยส่วนที่ 1 ข้อมูลส่วนบุคคล ส่วนที่ 2 แบบประเมินปัจจัยคัดสรรที่สัมพันธ์กับพฤติกรรมที่เป็นปัญหา ประกอบด้วย การรับรู้การทำหน้าที่ของครอบครัว การรับรู้บรรทัดฐานกลุ่มเพื่อน การมุ่งอนาคต และการควบคุมตนเองที่ไม่ดี การวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติการจำแนกกลุ่ม (Discriminant Analysis) โดยพิจารณาค่าวิลค์สแลมดา (Wilks' Lambda) เป็นเกณฑ์ในการคัดเลือกตัวแปรเข้าวิเคราะห์
ผลการวิจัยพบว่า ตัวแปรที่มีอำนาจจำแนกกลุ่มวัยรุ่นที่กระทำความผิดออกจากกลุ่มนักเรียนวัยรุ่นตอนปลายได้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (Wilks’ Lambda= .336, p< .001) และสามารถจำแนกได้ถูกต้องถึงร้อยละ 90.5 มี 4 ตัวแปร ได้แก่ การรับรู้การทำหน้าที่ของครอบครัว (X1) การรับรู้บรรทัดฐานของกลุ่มเพื่อน (X2) การมุ่งอนาคต (X3) การควบคุมตนเองที่ไม่ดี (X4) ซึ่งสมการจำแนกประเภทที่ได้สามารถคาดคะเนการเป็นสมาชิกกลุ่มนักเรียนวัยรุ่นตอนปลายได้ถูกต้องร้อยละ 98 กลุ่มวัยรุ่นที่กระทำความผิดได้ถูกต้องร้อยละ 83 และทั้งสองกลุ่มได้ถูกต้องร้อยละ 90.5