RIPEST - Repository of the Institute of Pesticides and Environmental Protection
Not a member yet
1022 research outputs found
Sort by
Perspektive hemijskog suzbijanja korova, kada i kako do novih mehanizama delovanja
No full textSintetički herbicidi su duže od 70 godina najefikasnija i najekonomičnija sredstva za
suzbijanje korova. Razvoj rezistentnosti i ubrzano širenje takvih korova doveli su do velikih
problema i povećanja troškova poljoprivredne prozvodnje. Posebno je zabrinjavajuća situacija
u usevima tolerantnim na herbicide, u kojima se razvijaju populacije korova koje su
istovremeno rezistentne na više različitih mehanizama delovanja. S obzirom na istorijski
uspeh koji su herbicidi imali u nedavnoj prošlosti, praksa danas vapi za novim rešenjima,
odnosno herbicidima sa novim mehanizmima delovanja koji bi omogućili efikasno, bezbedno i
ekonomski isplativo hemijsko suzbijanje korova.
Zlatni period u razvoju herbicida je trajao od pedesetih do kraja osamdesetih godina
prošlog veka, kada su hemijske kompanije, na svake tri do četiri godine, uvodile nove
herbicide i mehanizme delovanja. Poslednji utvrđen mehanizam delovanja iz ovog perioda je
bio iz grupe inhibitora hidroksifenil piruvat dioksigenaze (HPPD) i to pre više od 30 godina.
Od tada do danas industrija herbicida se značajno promenila, počevši od spajanja hemijskih
kompanija, zatim najviše zbog uvođenja genetski modifikovanih useva (dobijenih metodama
genetičkog inžinjeringa) otpornih na herbicide (otpornost na glifosat kao prva i
najdominantnija na tržištu), ali i drugih useva tolerantnih na herbicide (dobijenih klasičnim
metodama oplemenjivanja), kao i zbog pooštravanja zakonske regulative.
Istražujući mogućnosti sinteze novih herbicida i otkrivanja novih mehanizama delovanja
u proces su se, pored vodećih hemijskih kompanija, uključili i manji istraživački centri sa
svojim originalnim skrining kompijuterskim platformama i tehnologijama. U novim
multidisciplinarinim istraživanjima sada se koriste pristupi i metode koje su preuzete
prvenstveno iz farmaceutske industrije, zatim „OMIKS” tehnologije, kao i alelohemikalije
poreklom iz biljka i mikroogranizmima.
Za razliku od starog tzv. empirijskog pristupa koji se zasnivao na testiranju desetina
hiljada molekula i postupnom procesu procenjivanja potencijala mogućeg novog jedinjenja, te
naknadnom identifikacijom i opisivanjem mehanizma i mesta delovanja, danas se u
istraživanjima prvo vrši odabir enzima, kao biološkog mesta delovanja i to na osnovu znanja o
specifičnostima u biohemijskim i �����iziološkim procesima kod različitih biljnih organizama.
Kada skrining platforme „dešifruju i razumeju” strukturu i funkciju odabranog enzima na
molekularnom nivou, one pokreću na milijarde simulacija novih molekula kako bi se otkrio
onaj koji ima potencijal da inhibira izabrani enzim. Na ovaj način omogućeno je testiranje
mnogo većeg broja novih molekula nego ranije.
Još jedna od tehnologija iz industrije lekova, koja je našla svoje mesto u najnovijim
istraživanjima u agrohemijskoj industriji, zasniva se na ispitivanju gradivnih proteina koji
6
nisu deo ključnih biohemijskih procesa, ali čija degradacija može da uništi biljku. Uz pomoć
veštačke inteligencije predviđaju se moguća mesta interakcije takvih proteina, a zatim se
dizajnira molekul koji može da se „umetne” u taj prostor i zaustavi datu interakciju, odnosno
onemnogućava se prepoznavanje reagujućih komponenti po sistemu “ključ-brava”. Na ovaj
način identifikovane su na desetine interakcija proteina, a došlo se i do prvih molekula koji su
pokazali potencijal kao herbicidi. Neka od istraživanja usmerna su na proteolizu (PROTAC),
proces koji postoji u svakoj ćeliji, a obuhvata razgradnju starih i nefunkcionalnih proteina.
Umesto da inhibiraju aktivnost enzima, kao što to čine postojeći herbicidi, PROTAC molekuli
ciljaju proteine koji će biti uništeni ćelijskom proteolizom. Ovi molekuli nisu klasični
inhibitori, pripadaju potpuno novim hemijskim grupama i imaju drugačiju strukturu od
dosadašnjih, što znači da, ukoliko uspešno prođu sva predviđena testiranja, u budućnosti
možemo očekivati primenu herbicida iz hemijskih grupa koje se do sada nisu koristile u
hemijskom suzbijanju korova.
„OMIKS” tehnologije su zasnovane na molekularnoj i biohemijskoj karakterizaciji biljnih
vrsta, tkiva i ćelija, kao i identifikaciji i profilisanju velikog broja produkata ekspresije gena
zajedno sa iRNK, proteinima i metabolitima. Kroz lančane procese ekspresije gena
(funkcionalni genomiks, transkriptomiks, proteomiks, metabolomiks, fizionomiks) dolazi se
do otkrivanja promena u molekularnim i biohemijskim procesima koje su nastale kao
specifičan odgovor, ili tzv. „otisak” na delovanje herbicida. Ove promene mogu dati prve
informacije o mehanizmu i mestu delovanja novog herbicida. Tokom prvih deset godina rada
sa ovom metodologijom oktriveno je i sakupljeno oko 250 „otisaka” poznatih herbicida i
nekoliko hiljada „otisaka” novih jedinjenja, međutim ova istraživanja još uvek nisu dovela do
konkretnih otkrića koja bi mogla da se komercijalizuju na tržištu.
Izvore novih herbicida treba tražiti i u alelohemikalijama. Potvrđeno je da jedinjenja iz
grupe fenola (prosti fenoli, flavonoidi) i terpenoida (monoterpenoidi, seskviterpenoidi,
diterpeni, glukozinolati, benzoksakinoni i dr.) mogu uticati na klijanje, rast i razviće biljaka.
Sam proces izolacije, prečišćevanja i formulisanja ovih supstanci izuzetno je tehnički,
tehnološki i finansijski zahtevan, ali se može očekivati da neko od otkrivenih jedinjenja bude
formulisano u komercijalni proivod. Treba istaći da se procenjuje da će se u narednim
decenijama tržište biopesticida višestruko proširiti i da će u njemu značajno mesto pripadati
bioherbicidima i pored toga što oni, u ovom trenutku, zaostaju za ostalima.
Sva ova složena multidsciplinarna istraživanja počela su da daju i prve rezultate. Tako je
2020. godine, nakon više od 30 godina, potvrđen novi mehanizam delovanja - inhibicija
tioesteraze masnih kiselina za herbicid cinmetilin. Takođe, u Japanu je registrovan novi
herbicid - ciklopirimorat sa novim mehanizmom delovanja - inhibicija homogenizat solanezil
transferaze (HRAC grupa 33). Ciklopirimorat je namenjen za suzbijanje korova u pirinču
(uključujući i biotipove rezistentne na ALS inhibitore). U narednom periodu očekuje se
registracija još jednog novog herbicida - tetflupirolimeta koji inhibira dihidroorotat
dehidrogenazu (DHODH; HRAC grupa 28) koja učestvuje u sintezi pirimidina, nukleotidnog
prekursora koji je od ključnog značaja za rast biljaka. Prva registracija ovog herbicida će biti
za suzbijanje travnih korova u pirinču, a u toku su istraživanja i u usevima pšenice, soje,
kukuruza i šećerne trske.
Međutim, i pored toga što se na osnovu svih razmatranja može očekivati završetak
višedecenicijske pauze u razvoju herbicida, kao i pojava novih aktivnih supstanci na tržištu,
iskustvo i praksa su pokazali da herbicidi samo u kombinaciji sa preventivnim, agrotehničkim
i fizičkim merama mogu da obezbede efikasno, ekonomično i održivo suzbijanje korova u
budućnosti
Efekti suzbijanja grinja paučinara na jabuci kombinacijom abamektina i biljnih ulja
No full textOgledi ispitivanja efikasnosti suzbijanja grinja paučinara (Acari: Tetranychidae) na
jabuci (sorta Red chief) postavljeni su na dva lokaliteta (Drugovac i Slankamenački
Vinogradi), prema EPPO metodi PP 1/15(3). Tretiranja su izvršena abamektinom (preparat
Abastate, Galenika Fitofarmacija), u količinama 0,375 l/ha i 0,75 l/ha (preporučena za
primenu) samostalno i u kombinacijama sa formulisanim uljima suncokreta ili soje (3 l/ha).
Pregledom pre tretiranja utvrđeno je da su na oba lokaliteta prisutne mešovite populacije
grinja paučinara, u kojima su dominirale vrste Panonychus citri i P. ulmi, sa oko 80% od
ukupnog broja jedinki, dok su ostatak činile vrste Tetranychus urticae, Eotetranychus pruni i
Bryobia rubrioculus. Efekti suzbijanja ocenjivani su 7, 14, 21 i 28 dana posle tretiranja (DPT),
utvrđivanjem broja pokretnih formi grinja po listu i izračunavanjem efikasnosti pomoću
formule Henderson-Tilton.
Kombinacije abamektina i biljnih ulja bile su u svim ocenama značajno efikasnije u
poređenju sa samostalno primenjenim abamektinom. U oceni 28 DPT, efikasnost kombinacija
kretala se između 93% i 98% (lokalitet Dragovac), odnosno 96% i 98% (lokalitet
Slankamenački Vinogradi), dok je efikasnost abamektina iznosila 81-83% (lokalitet
Dragovac), odnosno 84-88% (lokalitet Slankamenački Vinogradi). Redukcijom količine
primene abamektina sa 0,75 l/ha na 0,375 l/ha efikasnost kombinacija sa biljnim uljima nije
značajno smanjena. Ovi rezultati pokazuju da abamektin može da se koristi za efikasno
suzbijanje grinja paučinara na jabuci, primenjen u redukovanoj količini u kombinaciji sa
biljnim uljima. Ovakvom primenom abamektina smanjuje se selekcioni pritisak na populacije
grinja paučinara i usporava razvoj rezistentnosti
Development and importance of phytopharmacy in plant health preservation in Serbia
No full textПочетак развоја фитофармације као области истраживања
везује се за појаву производње и масовније примене пестицида у заштити
биља. Иако се откриће „бордовске чорбе”, а убрзо потом и њена индустријска
производња, крајем 19. века, сматрају почетком развоја фитофармацеутске
индустрије, права експанзија производње и примене агрохемикалија у све-
ту, уследила је након завршетка Другог светског рата. У периоду од 1945. до
1955. године, почиње интензивна производња органохлорних инсектицида
(DDT), затим паратиона, као првог једињења из групе органофосфата, ди-
тиокарбамата и деривата фенокси-карбонских киселина, као најстаријих
органских фунгицида, односно хербицида, чија ће примена, током деценија
које ће уследити, обезбедити значајан напредак у сузбијању штетних агенса
у биљној производњи.
Омасовљење примене, а нарочито уочавање појаве штетних ефеката
пестицида по здравље људи и животну средину, наметало је потребу њихо-
вог интензивнијег проучавања, како са агрономског, тако и са токсиколош-
ко-екотоксиколошког аспекта.
Наставне, научне и стручне активности у области фитофармације, ра-
них 50-их година прошлог века, биле су слабо развијене у светским оквири-
ма, а самим тим су се и код нас маргинално проучавале, углавном у оквиру
других научних дисциплина (фитопатологије, ентомологије...). Током 1958.
године, пратећи развој и потребе у биљној производњи, на Пољопривредном факултету у Земуну уводи се нови предмет, Средства за заштиту биља,
који слушају студенти групе за заштиту биља, у оквиру Одсека за прераду
биљних сировина. Други значајан тренутак наступио је 1966. године, када
се на истом факултету оснива група за заштиту биља, у оквиру четворого-
дишњих студија, када су формирани и предмети Општа фитофармација и
Посебна фитофармација. Овим одлукама створени су услови за формирање
нове катедре, што је и реализовано током школске 1970/71. године. Визионар
и креатор оваквог развоја био је проф. др Радојица Кљајић, чији је допринос
у настанку и развоју фитофармацеутских дисциплина, у оквирима наставе,
науке и струке, био немерљив. Оснивањем Катедре за пестициде створена
је наставно-научна база, која ће, у годинамa које су уследиле, изнедрити на
дестине стучњака, чији ће наставни, научни и стручни рад омогућити фор-
мирање и других сродних установа, те значајно допринети развоју фитофар-
мације, а самим тим и заштити биља у нашој земљи.The beginning of the development of phytopharmacy, as an area of re-
search, is related to the emergence of production and mass application of pesti-
cides in plant protection. Although the discovery of “Bordeaux mixture”, and soon
after, its industrial production at the end of the 19 th century, is considered the be-
ginning of the development of the phytopharmaceutical industry, the real expan-
sion of production and application of agrochemicals in the world, occurred after
the end of World War II. During the period 1945–1955 an intensive production
of organochlorine insecticides (DDT) began, then parathion, as the first com-
pound from the group of organophosphates, dithiocarbamates and derivatives of
phenoxy-carboxylic acids, as the oldest organic fungicides, i.e. herbicides, whose
application had provided significant progress in the control of harmful agents in
plant production during the following decades.
The widespread use of pesticides and especially the observation of the ap-
pearance of harmful effects on human health and the environment, has imposed
the need for its more intensive study, both from the agronomic and toxicologi-
cal-ecotoxicological aspect.
Teaching, scientific and professional activities in the field of phytopharma-
cy, in the early 1950s, were poorly developed in the world, and thus were mar-
ginally studied in our country, mainly within some other scientific disciplines
(phytopathology, entomology ... ). During 1958, owing to the development and
growing needs in plant production, a new subject was introduced at the Faculty
of Agriculture in zemun, Plant Protection Products, which was attended by the
Plant Protection Group students, within the Department of Plant Raw Materials
Processing. Another important moment occurred in 1966, when the Plant Protec-
tion Group was established at the same Faculty, within four-year studies, when the
subjects General Phytopharmacy and Special Phytopharmacy were formed. These
decisions provided the conditions for the formation of a new department, which
was realized during the 1970/71 school year. The visionary and creator of this de-
velopment was professor Radojica Kljajić, whose contribution to the emergence
and development of phytopharmaceutical disciplines, within the framework of
teaching, science and profession, was immeasurable. With the establishment of
the Department of Pesticides, a teaching-scientific base was created, which will,
in the years to come, produce dozens of experts, whose teaching, scientific and professional work will enable the formation of other related institutions, and sig-
nificantly contribute to the development of phytopharmacy and plant protection
in general, in our country
Bioherbicidna svojstva i hemijske analize sekundarnih metabolita izolovanih iz stabla viline kosice (Cuscuta campestris Yunck.)
No full textŠtetni efekti sintetičkih herbicida po zdravlje ljudi i životnu sredinu, kao i povećanje broja korovskih vrsta koje su razvile rezistentnost na pojedine herbicide su problemi koji su podstakli potragu za novim, ekološki prihvatljivijim pristupom suzbijanja korova.
Cilj istraživanja ovog rada je bio da se ispita bioherbicidni potencijal i urade hemijske analize izolovanih sekundarnih metabolita iz stabla viline kosice (Cuscuta campestris Yunck.). Sadržaj fenolnih jedinjenja u biljnom ekstraktu određen je tehnikom HPLC (High Performance Liquid Chromatography). Antioksidativna aktivnost osušenog biljnog ekstrakta je određena ispitivanjem sposobnosti neutralizacije DPPH (2,2-difenil-1-pikrilhidrazil) radikala i redukcije gvožđa FRAP (Ferric Reducing Antioxidant Power) metodom. U biotestu sa semenima, ispitivan je uticaj biljnog ekstrakta C. campestris primenjenog u različitim koncentracijama (0,25; 0,5; 0,75 i 1%) na klijavost semena i dužinu klijanaca dve korovske vrste, Amaranthus retroflexus i Portulaca oleraceae. Biotest sa biljkama je obuhvatao sledeće tretmane: biljni ekstrakt viline kosice (0,75% i 1%), biljni ekstrakt u kombinaciji sa polovinom preporučene količine primene herbicida (0,75% + 375 g/ha metribuzina; 1% + 375g/ha metribuzina) i tretman sa herbicidom (375g/ha metribuzina). Pored vizuelne ocene, praćeni su i parametri: sveža masa i visina biljaka.
HPLC analizom utvrđeno je prisustvo 19 različitih fenola, a jedinjenja koja su se po svom sadržaju izdvojila su: kvercetin (5,62 mg/g), katehin (3,71 mg/g), diadzin (2,85 mg/g), luteolin (1,82 mg/g) i rutin (1,16 mg/g). Dobijene vrednosti za parametre antioksidativne aktivnosti su iznosile za IC50=0,490 mg/mL, a za FRAP vrednost je dobijeno 131,5 μmol Fe2+/g suvog ekstrakta. U biotestu sa semenima, značajan inhibitorni efekat na klijanje semena A. retroflexus zabeležen je pri koncentraciji 0,75% (68%) i 1% (88%). Procenat inhibicije rasta klijanaca pri koncentraciji 0,75% je bio 56%, a pri koncentraciji 1% je iznosio 89%. Pri najvišoj koncentraciji (1%) procenat inhibicije klijavosti semena P. oleraceae je bio 8%, što ukazuje na manju osetljivost ove korovske vrste. Inhibicija dužine klijanaca P. oleraceae se kretala od 6-66% za koncentracije od 0,5-1%. U biotestu sa biljkama, 21 dan nakon tretmana vizuelna ocena oštećenja biljaka A. retroflexus je iznosila 25% u tretmanu sa koncentracijom 0,75% i 30% pri primeni biljnog ekstrakta koncentracije 1%, dok se za biljke P. oleraceae kretala od 30-35%. Tretmani sa kombinacijom biljnog ekstrakta i herbicida rezultirali su potpunim propadanjem biljaka A. retrofexus (100%), dok je isti efekat kod biljaka P. oleraceae zabeležen u tretmanu sa kombinacijom biljnog ekstrakta koncentracije 1% i herbicida metribuzina.
Na osnovu dobijenih rezultata može se zaključiti da biljni ekstrakt C. campestris može biti potencijalan izvor bioherbicida. Takođe, ova istraživanja su pokazala da se postižu bolji rezultati u suzbijanju A. retroflexus i P. oleracea kada se dobijeni biljni ekstrakt kombinuje sa herbicidom, što ukazuje na njihovo potencijlano sinergističko delovanje. Buduća istraživanja će se fokusirati na izolovanje i karakterizaciju pojedinačnih komponenti ovog ekstrakta, kao i na ispitivanje bioherbicidnih svojstava in vivo
Postharvest fungal pathogens of peach fruit in Serbia
No full textPeach (Prunus persica L. Batsch) is an important fruit crop which place Serbia among top five peach-producing countries in Europe. The production is seriously threatened by numerous plant pathogens that develop in the field during the growing season, as well as after harvest, during storage, shipping and marketing. Postharvest diseases caused by pathogenic fungi could pose significant concerns to producers because of economic losses they can cause, as well as to consumers because of toxic metabolites that they may produce. The aim of the present investigation was to assess the incidence of postharvest fruit rot, as well to isolate and identify the main postharvest pathogens of peach fruit. During summer in 2021, mature symptomless peach fruits (cvs. 'Red Haven' and 'Royal Glory') were collected from two representative orchards in the main peach-growing area in Serbia. The fruit samples were individually packed in bags and incubated at room temperature for 10 days. Fruit rot development was observed daily, followed by the isolation of the causal agent from the diseased tissue. Derived isolates were identified based on pathogenic, morphological and molecular features. High level of postharvest fruit rot incidence was recorded, 44.3% of the fruits from the first and 70% from the second orchard. Numerous fungal species, belonging to more than 10 genera (Rhizopus, Aspergillus, Monilinia, Alternaria, Penicillium, Trichothecium, Fusarium, Botryospheria, Mucor, and Epiccocum) were identified. The most harmful pathogens were Rhizopus species that caused severe fruit rot after the incubation of three days. The second group of the most frequently found pathogens was Monilinia spp.. Monilinia fructicola, the most destructive well-known peach pathogen was detected in both tested orchards. Further studies will reveal if detected pathogens were the causal agents of latent infections that developed into rot after harvest, or they were present on the fruit surface.Innovation and advanced technologies for managing postharvest pathogens - VI International Symposium
on Post-harvest Pathology, Limassol, Cypru
Phytoplasmas (‘Candidatus phytoplasma’) found in special nature reserve “Zasavica”
No full textFitoplazme ('Candidatus Phytoplasma') su obligatni intracelularni mikroorganizmi koji
naseljavaju ćelije floema biljaka i unutrašnje organe insekata i z grupe Auchenorrhyncha (Hemiptera).
Iako se fitoplazme vezuju primarno za gajene kulture u čijoj proizvodnji dovode do značajne štete,
ova grupa fitopatogenih bakterija je koevoluirala sa biljkama i insektima zajedničkog rasprostranjenj a.
Radi utvrñivanja prisustva fitoplazmi na području SRP Zasavica tokom avgust a 2019. i septembra
2022. sakupljeno je ukupno 36 uzoraka biljaka na dva lokaliteta: (1) Vizitor i (2) Šumareva ćuprija.
Vrste obuhvaćene istraživanjem su brest (Ulmus sp.) i pavit (Clematis vitalba). Pored toga, analizirani
su i uzorci kukuruza s a simptomima fitoplazmoze „crvenila kukuruza“ i vinove loze s a simptomima
„zlatastog žutila“ (Flavescence dor ée, FD) ili „crnog drveta“ (Bois noir, BN). Rezultati molekularne
detekcije i identi fikacije fitoplazmi, bazirani na 16SrRNK genu pokazali su da su brest, pavit i vinova
loza infi cirani fitoplazmama iz 16SrV grupe, dok je u kukuruzu na osnovu speci fičnog stamp gena
utvrñeno prisustvo stolbur fitoplazme (‘Ca. P. solani’, 16SrXII grupa). Prisustvo fitoplazmi u
biljkama spontane vegetacije je često teško utvrditi jer ono ne mora podrazumevati ispoljavanje
simptoma, što su potvrdili rezultati analiza uzoraka bresta i paviti. Biljke nenarušenih ekosistema i
korovske vrste su prirodni domaćini fitoplazmi koji pružaju povoljnu nišu znatno većem broju sojeva
ovih patogena od kojih se s amo nekolicina otkrije u epidemiološkim ciklusima fitoplazmoza gajenih
biljaka.Phytoplasmas ('Candidatus Phytoplasma') are obligate intracellular microorganisms
that inhabit the phloem cells of plants and the internal organs of true hoppers (Hemiptera:
Auchenorrhyncha). Although phytoplasmoses are primarily associ ated with cultivated crops in the
production of which they cause signi ficant damage, this group of phytopathogenic bacteri a has
coevolved with plants and insects in a common distribution. In order to determine the presence of
phytoplasmas in the area of SRP Zasavica, during August 2019 and September 2022, a total of 36
plant samples were s ampled at two locations: (1) Vizitor and (2) Šumareva ćuprija. Plant species
included in the research are elm (Ulmus sp.) and Clematis vitalba. In addition, samples of corn with
symptoms of "corn reddening/maize redness" and grapevine with Flavescence dorée (FD) or Bois noir
(BN) symptoms were analyzed. The results of molecular detection and identi fication of phytoplasmas,
based on the 16SrRNA gene, showed that elms, C. vitalba and grapevines were infected with
phytoplasmas from the 16SrV group, while the presence of stolbur phytoplasma (‘Ca. P. solani’,
16SrXII group) was determined in corn bas ed on the detection of stolbur-speci fic stamp gene.
Presence of phytoplasmas in plants of spontaneous vegetation is often difficult to determine because it
does not necessarily imply the expression of symptoms, which was confi rmed by the results of the
analysis of samples of Ulmus sp. and C. vitalba. Plants of undisturbed ecosystems and weed species
are natural hosts of phytoplasmas that provide a favorable ni che for a signi ficantly larger number of
pathogen strains, only a few of which are detected in epidemiological cycl es of phytoplasmosis of
cultivated plants.Sremska Mitrovica, 202
The dark-red spider mite (Tetranychus ludeni Zacher) - a new pest in Serbian acarofauna
No full textThe dark-red spider mite, Tetranychus ludeni Zacher (Acari: Tetranychidae), is a highly polyphago
and an important pest of economic plants belonging to the families Cucurbitaceae, Malvaceae, Fab
Solanaceae that grow in tropical and subtropical regions. In the Western Palaearctic, its distributi
have recently come mostly from the Mediterranean Basin, i.e. the Azores, Madeira, Canaries, c
southern parts of Portugal, Spanish Mediterranean coast, Sicily and Israel. In a survey conducted
2019-2021, T ludeni was found in 89 locations on 27 plant species of the families Rosaceae (8), S
(6), Cucurbitaceae (4), Fabaceae (2), Amaranthaceae (2), Asteraceae (2), Apiaceae (1), Convolvulacea
Poaceae (1). The dark-red spider mite was found together with other spider mites (Tetranychus
turkestani, T evansi) on around half of the locations. Heavy infestation and visible symptoms of inj
observed in several locations. Three Rosaceae plant species, plum (Prunus domestica), blackthorn
spinosa) and crab apple (Malus sylvestris), were its new hosts. Serbian records of T ludeni in locations
between 43°N and 45°N are the most northern distribution records of this species in the Western Palae
Reduced developmental success of the spruce spider
on certain ornamental conifers - resolving differences
Ewa Puchalska1, Malgorzata Kielkiewicz1*, Elzbieta W6jcik-Gront2
1 Sectio
Nova tehnologija zaštite kamilice od novog ekonomski značajnog patogena Peronospora radii
No full textCvet kamilice je jedna je od najrasprostranjenijih biljnih sirovina lekovitog bilja u Evropi.
U zavisnosti od primene u prehrambenom, kozmetičkom ili farmaceutskom sektoru,
postavljaju se različiti zahtevi kvaliteta, u zavisnosti od željene oblasti primene. Zahtevi
za kvalitet su regulisani farmakopejama različitih zemalja i koji se mogu značajno
razlikovati. Pod pojmom apotekarske (farmaceutske) kamilice podrazumevaju se gotovo
potpuno očuvani, ili vrlo malo osuti cvetovi sa malim udelom pulvisa (zrna). Cvet ovakvog
kvaliteta se odmah nakon sušenja pakuje u kartonske kutije i tako se isporučuje tržištu.
Prouzrokovač plamenjače cvasti kamilice Peronospora radii u područjima intenzivne
proizvodnje (područje južnog Banata) ove lekovite biljke izaziva dramatične deformacije
glavica kamilice čija upotreba kao sirovine za dobijanje prve klase osušene glavice
kamilice (Chamomille flos) je praktično nemoguća. Primenom fungicida na bazi metalaksila
za tretman semena kamilice, efikasno se suzbija prouzrokovač plamenjače casti kamilice i
obezbeđuje ekonomski isplativa i održiva proizvodnja zdravog cveta kamilic
Variability in early seed development of 26 populations of Cuscuta campestris Yunck.: the significance of host, seed age, morphological trait, light, temperature, and genetic variance
No full textEfficient approaches aimed at restricting Cuscuta campestris distribution can be based on the control of seed germination. Thus, data on effects of environmental factors, seed age, seed longevity and viability, and hosts on C. campestris seed germination and emergence would provide valuable information in that context. Seeds of 26 populations of C. campestris were collected from different locations in Serbia during the field season August-October between 2005 and 2019. Seeds were collected in three major agronomic regions in Serbia: Banat (13 populations), Srem (11 populations), and Macva (2 populations). The objectives of this study were to investigate the effects of different temperatures and light on seed germination and seedling growth of populations of C. campestris, determine possible correlations between seed age or hosts and total germination and seedling growth, and survey the morphological diversity and genetic variability of seeds of this parasitic plant. Large variability of germination patterns was observed within each agronomic region, and the high variance of seed germination patterns within regions reflects the ability of C. campestris to adapt to local agricultural management practices. For practical purposes, populations that start and complete their emergence earlier are considered harder to control. Thus, farmers should implement effective mechanical and chemical management measures for early-germinating populations
Transovarial toxicity matters: lethal and sublethal effects of hexythiazox on the two-spotted spider mite (Acari: Tetranychidae)
No full textThe effects of hexythiazox on life-history traits and demographic parameters of Tetranychus urticae Koch (Acari: Tetranychidae) were evaluated using the age-stage two-sex life table (in fecundity-based and fertility-based variants), with emphasis on its transovarial toxicity. Hexythiazox was applied when T. urticae females were either in the preovipositional period or in the first day of oviposition. In the F-0 generation bioassay, treatments with concentrations of 50, 12.5 and 3.125 mg/l significantly reduced the longevity of females and their fecundity. These effects were mostly the result of mortality of treated females (18-23%) over the 24-h exposure period. Even though the net reproductive rate (R-0) decreased significantly, the intrinsic rate of increase (r), finite rate of increase (lambda) and doubling time (D) were not significantly different from the control. The strongest transovarial toxic effect occurred within the first 4 days following treatment, when 52-89% of the eggs laid by treated females (96% in control) hatched. Fertility was significantly reduced by concentrations of 50, 12.5, 3.125, 0.781 and 0.195 mg/l. These concentrations caused significant reductions in R-0 (34-54%), r (12-24%) and lambda (3-5%), whereas D was extended for 0.4-0.7 days. In the F-1 generation bioassay, 50, 12.5, 3.125, 0.781, 0.049 and 0.012 mg/l caused significant reductions in R-0 (34-92%), r (10-68%) and lambda (3-17%), whereas extending D for 0.3-5.6 days. These effects were mostly the consequence of transovarial toxicity. Application of the fecundity-based life table underestimated population-level effects of hexythiazox on T. urticae