REPFF - Repository of Faculty of Philology, University of Belgrade
Not a member yet
1887 research outputs found
Sort by
Pervigilium in 'The Love Song of J. Alfred Prufrock' and 'The Waste Land' of T. S. Eliot
No full textNa poetski način oblikom i temom preobražaja Eliot je dodirnuo, preoblikovao i na svojstven način izrazio temu i pojam identiteta i samoidentiteta, spoznaje i samospoznaje. U tom kretanju uspostavio je jedan nov način sagledavanja pojma i značaja granice, kao žive granice u kojoj se ograničavanje i razgraničavanje istovremeno uspostavljaju i brišu, odnosno kretanje rAzlike je prepuno prolaza kojima se ne da proći do kraja i u kojima, kao u himenu konstituisano i konstituišuće postoji istovremeno. U diferanciji, u kretanju u ovako živom, dinamičnom, složenom poetskom sistemu u lakunama označavanja pojavljuju se tragovi koji isijavaju između rane poezije, 'Puste zemlje', 'Kvarteta', drame ali i kritičkih eseja i proznih napisa uopšte. U Eliotovom delu, u načinu njegovog stvaranja, i mogućnosti ponovne kreacije u prostoru koji se otvara u procesu recepcije uočili smo i istražili oblik pisanja u Deridinom shvatanju, kao osnovni kreativni motiv. U njemu smo stoga pratili različite dvostrukosti poteza, i nadopuna kako se pojavljuju i nestaju, te nam Eliot u odnosu na Deridu izgleda kao Platon koji diktira Sokratu jer je u mnogo čemu po načinu procepa kojima je prosekao sve svoje teme prethodio Deridi, sadržavajući ga već u sebi. Sve teme koje teže kraju, sva tumačenja koja naginju finalnosti i završenosti, svi pokušaji dosezanja apsoluta završavaju se u neodređenosti.In a poetic manner, with the form and the topic of transformation, Eliot touched, trans-shaped and in a specific way expressed the topic and the notion of identity and self-identity, insight and self-insight. In that movement, he established a new way of observing the notion and significance of the border, as a living border in which the limitation and delimitation are established and eradicated at the same time. In other words, the movement of difference is full of passages through which one cannot pass till the end and in which, like in hymen, the constituted and the constituting exist at the same time. In the differentiation, in the movement in such a living, dynamic, complex poetic system in lacunas of signification there appear traces which emanate between early poetry, 'The Waste Land', 'Quartets', plays, but also the critical essays and prose writings in general. In Eliot’s opus, in the manner of his creation, and in the possibility of a repeated creation in the space which opens in the process of reception, we noticed and investigated the form of writing similar to Derrida’s concept, as a basic creative motive. Therefore, in it we followed different twofoldness of movements and additions, how they appear and disappear, so Eliot in relation to Derrida, appears to us like Plato dictating to Socrates, because in many respects according to the manner of the cleavages which he inserted in all his topics, he preceded Derrida, containing him already in himself. All topics which tend to an end, all interpretations which incline to finality and completion, all attempts to reach the absolute end in indefiniteness
opposition "brilliancy- without brilliancy" as basis of categorization of colour coded slavic folk
No full textVyraženie prostranstvennyh značenij nemestoimennymi narečijami v russkom i serbskom jazykah: Narečija so značeniem perednej i zadnej storony
No full textPredmet ovog rada je kontrastivni opis nezameničkih priloga sa prostornim značenjem sa obeležjem ’orijentir je određen prednjom / zadnjom stranom lokalizatora’ u savremenom ruskom i srpskom jeziku. Cilj rada nam je da oba jezika imaju u okviru analize isti tretman, a da se na taj način utvrde podudarnosti, sličnosti i razlike u obeležavanju prostornih odnosa nezameničkim prilozima u ova dva slovenska jezika, kada je u pitanju obeležje ’orijentir je određen prednjom / zadnjom stranom lokalizatora’.V nastojaščej stat'e predlagaetsja sopostavitel'nyj analiz nemestoimennyh narečij v russkom i serbskom jazykah, oboznačajuščih prostranstvennye otnošenija lokalizacii perednej i zadnej storonoj lokalizatora. V stat'e rassmotreny lokal'nye otnošenija pri pomošči dvuh struktur: lokalizuemyj ob''ekt , orientir, lokalizator, s odnoj storony, i mestonahoždenie, približenie, udalenie i eresečenie, s drugoj. Sopostavitel'noe izučenie narečij v ëtih dvuh jazykah ukazyvaet na bol'šoe sovpadenie v upotreblenii nemestoimennyh narečij so značeniem perednej i zadnej storony lokalizatora v russkom i serbskom jazykah, o čem svidetel'stvujut provedennyj analiz i privedennye primery
Le participe present dans les Confessions de Jean-Jacques Rousseau
No full textU Ispovestima Žan-Žaka Rusoa čak 85% participa prezenta funkcioniše kao
apozitiv (apposition, attribut libre), kome je svojstvena izrazita mobilnost u složenoj rečenici. Na taj
način particip prezenta, premda sintaksički i semantički podređen imenici, najčešće nalazimo na istim
mestima u složenoj rečenici koja karakterišu i gerundiv kao prilošku odredbu. Stoga ovi glagolski oblici
na –ant često sa u odnosu na sadržaj glavne rečenice stiču ista priloška značenja, poput kauzalnosti,
adversativnosti, kondicionalnosti ili simultanosti. Bez obzira na to, particip prezenta razlikuje se od
gerundiva time što glagolski sadržaj interpretira kao svojstvo subjekta i time ga adjektivizuje.L’article aborde les Confessions (1782, 1789) de Jean-Jacques Rousseau
sous l’angle linguistique, en accentuant les différences de fonctionnement entre les
participes présents et les gérondifs. Non moins de 85% de participes présents dans les
Confessions fonctionnent comme appositions (ou attributs libres), lesquelles, mobiles
et liées faiblement au sujet du verbe régissant, apparaissent aux mêmes positions que
les gérondifs pour alterner avec eux souvent. Or, cette alternance produit toujours un
changement de sens, plus ou moins prononcé, du fait que le participe présent transforme
tout contenu verbal en propriété plus ou moins permanente du sujet, alors que le gérondif
attache son contenu directement au verbe régissant en lui imposant un cadre temporel
The monogatari genre in the Japanese literature
No full textTokom Heian perioda japanska književnost je uspela da se odupre kineskim uticajima. Nakon što je u Japanu više vekova u upotrebi bilo kinesko pismo, pojava slogovnog pisma kana, nastalog iz kineskih karaktera, omogućila je transkripciju japanskih glasova. To je donelo novine naročito na polju poezije. Kana pismo je takođe omogućilo nastanak autohtonog pripovednog žanra monogatari, koji se obično prevodi kao 'priča', sa njegovim glavnim podžanrovima, cukuri monogatari i uta monogatari. Monogatari se obično temelji na temama i motivima iz usmene tradicije, ali ga detaljni realistični opis, psihološko oslikavanje likova, razrađeni dijalozi i realistički i diskretno komični tonovi približavaju novelističkom duhu.During the Heian period of Japanese history, Japanese literature had just emerged from a time of substantial Chinese influence. After the written Chinese had been in the use in Japan for some centuries, the emergence of the kana syllabic script, which evolved by adapting Chinese characters, provided the transcription of Japanese sounds. It brings innovations especially in the field of poetry. It also enabled the origin of autochthonous narative genre monogatari, often translated as 'story', with its main subgenres: the tsukuri monogatari and the uta monogatari. The monogatari is usually based on themes and motifs of oral tradition, but the detailed realistic description, the psychological shading of the characters, developed dialogues and discrete comic overtones bring it closer to the spirit of the novel
Facing history : French memoirs abouth the 1789-1799 Revolution
No full textDisertacija nastoji da utvrdi odnos izmedju francuskih memoara o Revoluciji i istorijske i knjiţevne epohe kojoj pripadaju. “Istorija” iz naslova uzima se u nekoliko značenja: kao francuska istoriografija, kao francuska istorijsko-knjiţevna memoarska tradicija, kao racionalizovan i usmeren istorijski proces, kao istorijsko zbivanje uobličeno pripovedanjem. Najpre se memoari o Revoluciji posmatraju u kontekstu francuske profesionalne istoriografije romantičarskog doba. Pokazuje se da se njihov status u prvoj polovini XIX veka razlikuje i od prethodnog i od potonjeg perioda: romantičari sakralizuju memoare, videći u njima ne samo validan istorijski izvor, nego i stilski i kompozicioni uzor za istoričara. Status memoara kao povlašćenog istorijskog izvora preispituje se na osnovu programskih, normativnih tekstova uvaţenih istoričara kao što su Ogisten Tjeri, Prosper de Barant, Adolf Tjer, te na osnovu analize zastupljenosti memoara o Revoluciji u romantičarskim istorijama Revolucije (čiji su autori Bolije, Tulonţon, Šarl de Lakretel, Adolf Tjer, Fransoa Minje, Luj Blan, Mišle Barant). Zatim se pravi pregled francuske memoarske i autobiografske tradicije (na osnovu radova glavnih savremenih teoretičara i istoričara autobiografskog ţanra) i odredjuje krunsko mesto koje memoari o Revoluciji zauzimaju u toj tradiciji, zahvaljujući izuzetnom obimu korpusa i tematici, romantičarskoj usmerenosti na Istoriju i na Subjekat, izdavačkom i čitalačkom interesovanju za memoare u prvoj polovini XIX veka. Na kraju poglavlja se skiciraju opšte karakteristike korpusa memoara o Revoluciji (u pogledu autorstva, pripadnosti knjiţevnom i istoriografskom modelu, raznolikosti stilova i knjiţevnih registara, preovladjujućeg raspoloţenja i vrste istorijske gradje, delimične fikcionalnosti i teškoća oko razgraničenja od drugih memoarskih korpusa i autobiografskih podţanrova). Drugi deo disertacije usredsredjuje se na knjiţevno i istoriografski vredna dela pet memoarista izabranih tako da se razlikuju po političkoj orijentaciji, ţivotnom putu i karijeri, mentalitetu, generacijskoj pripadnosti. U pitanju su memoari Pola Barasa, grofa de Lavaleta, Matjea Molea, gospodje Rolan i grofa de Tijija. U opštem prikazu njihovih dela obraća se paţnja na istorijat nastanka i objavljivanja memoara, ranu recepciju, sastav memoara i njihovo ţanrovsko odredjenje, pokazuje se njihov dug prema ţanrovskim modelima i aspekti originalnosti, izvesni narativni izbori, kao i determinantan značaj Revolucije u njima. Zatim se ispituje kako ovi memoaristi koncipiraju istorijski tok i tradicionalne pokretače istorije, u okviru kategorija progresa, dekadencije i cikličnosti, te Boţjeg providjenja, sudbine, slučaja i sreće. Najzad, u poglavlju o pisanju istorije, ispitane su oglašene pobude i namene memoarskih projekata, vrste istorije koje su zastupljene, te slike kojima se predstavlja Revolucija.This dissertation aims to establish the relationship between French memoirs about the Revolution and the historical and literary epoch that they belong to. The term “history”, as used in the title, is taken in several of its meanings: as French historiography, as the French historical-literary memoir tradition, as a rationalised and orientated historical process, and as historical events shaped through narration. The memoirs dealt with in this thesis are first reviewed in the context of the professional French historiography of the era of Romanticism. As it turns out, their status in the first half of the 19th century differs from their status in both the preceding and the subsequent period: romanticists sacralise memoirs, viewing them not just as a valid historical source but also as a stylistic and compositional role model for a historian. The status of memoirs as privileged historical sources is examined on the basis of programmatic, normative texts of well-respected historians such as Augustin Thierry, Prosper de Barante, Adolphe Thiers, and also on the basis of the degree and the ways of presence of memoirs on the Revolution in romanticist histories of the Revolution (by authors such as Beaulieu, Toulongeon, Charles de Lacretelle, Adolphe Thiers, François Mignet, Louis Blanc, Jules Michelet, Prosper de Barante). We then go on to provide an overview of the French memoir and autobiographical tradition (based on the works of the main contemporary theorists and historians of the autobiographical genre) and to determine the key position that memoirs of the Revolution occupy within the framework of that tradition, owing to the exceptional volume of the corpus of these works and their topics, the romanticist orientation towards History and the Subject, the publishers’ and readers’ interest in memoirs in the first half of the 19th century, etc. At the end of this chapter, we sketch out the general characteristics of the corpus of memoirs about the Revolution (concerning their authorship, which literary and historiographical model they belong to, the variety of styles and literary registers, the predominant mood and the type of historical material, their partially fictional character and the difficulties encountered when it comes to differentiating between this and other memoir corpuses and autobiographical subgenres). The second part of the dissertation focuses on the works of five memoir authors that are worthy in literary and historiographic terms, selected in such a way that they differ in their authors’ political orientation, biography and career, mentality and generational affiliation. We deal with the memoirs written by Paul Barras, comte de Lavalette, Mathieu Molé, Madame Roland, comte de Tilly. Within the framework of a general overview of their works, we pay attention to the history of the creation and publication of these memoirs, their early reception, the contents of the memoirs and their genre orientation, while also pointing out their indebtedness to genre models and aspects of originality, some narrative choices, as well as the determining significance of the Revolution upon them. Then we examine how these memoir writers conceive of the flow of history and the traditional propulsive forces of history, within the framework of the categories of progress, decadence and cyclicality, the providence of God, fate, chance and fortune. Finally, in the chapter dealing with writing history, we examine the declarative motives and intentions of memoirists’ projects, the types of history represented here, and the images used to represent the Revolution
Тумачење „Сна смешног човека“ Ф. М. Достојевског
No full textУ раду се приповетка „Сан смешног човака“ Достојевског сагледава из перспективе сна, као њеног садржинског и структурног језгра, и то применом Јунгове методе тумачења снова, будући да је реч о архетипском сну, који потиче из колективног несвесног. Расветљавањем „тамних места“ и нелогичности у приповеци, које се не могу отклонити уколико се сан посматра са становишта свести, указује се и на интерпретативну линију која од „Сна смешног човека“ води ка „Браћи Карамазовима“
Biljana Čubrović, Tatjana Paunović, (ed.): Exploring English phonetics. Cambridge Scholars Publishing, Newcastle upon Tyne, 2012
No full textHybridity in J. M. Coetzee's Waiting for the Barbarians
No full textU svetu kolonijalizma, granična linija koja razdvaja prostor kolonizatora i onoga ko je kolonizovan jasno je vidljiva. U takvoj postavci, ponekad dolazi do pojave ničije zemlje kojom obitavaju hibridi. Ovaj rad istražuje mogućnost postojanja tekućeg procesa hibridizacije u romanu Dž. M. Kucija iz 1980. godine Iščekujući varvare. Rad daje pregled definicija termina hibrid, kao i njegove upotrebe, i predstavlja moguću primenu takvog termina na lik Načelnika u datom romanu. Uzeti su u obzir različiti upitni i višeznačni aspekti ponašanja ovog lika, i dolazi se do zaključka da su oni pokazatelj da do kraja romana bez sumnje dolazi do pojave znakova hibridnosti u liku Načelnika.In the colonial world, the dividing line between the space of the oppressor and that of the oppressed is clearly visible. In such a setting, there is at times emergence of a no man’s land inhabited by hybrids. This paper investigates the possibilities of an ongoing hybridization process in J. M. Coetzee’s 1980 novel Waiting for the Barbarians. It gives an overview of the definitions and the use of the term hybrid and presents the possible application of such a term to the Magistrate’s character in the aforementioned novel. Different questionable and ambiguous aspects of the character’s behavior are taken into consideration, and the conclusion is reached that these indicate that by the end of the novel there are doubtless signs of hybridity in the Magistrate’s character