REPFF - Repository of Faculty of Philology, University of Belgrade
Not a member yet
1887 research outputs found
Sort by
Sintaksa i semantika veznika u savremenom turskom jeziku
No full textVeznici u savremenom turskom jeziku predstavljaju funkcionalne reči koje služe za izražavanje različitih odnosa između zavisnih i nezavisnih rečenica. Za neke od njih možemo da kažemo da predstavljaju prave veznike koji imaju odgovarajući ekvivalent u srpskom jeziku. Veliku većinu veznika u turskom jeziku zapravo čine veznički prilozi, gerundiji, participi i proparticipi koji imaju vezničku funkciju. Veznici u turskom jeziku postoje i u najstarijim pisanim spomenicima kao što su Orhonski natpisi koji potiču iz 8. veka. Tokom perioda Osmanlijskog carstva, turski jezik je bio izložen velikom uticaju persijskog i arapskog jezika, koji su u tom periodu bili najdominantniji jezici u oblasti kulture, nauke i religije u Maloj Aziji. Zbog toga u turskom jeziku postoji veliki broj veznika i vezničkih konstrukcija koji potiču upravo iz tih jezika. Iako je pokret jezičkog purizma zvanično izbacio iz upotrebe mnoge strane veznike, veliki broj njih je i dalje prisutan u govornom jeziku. Sa stanovišta funkcije veznika u rečenici, veznici su podeljeni u subordinativne i koordinativne. Bilo da su složeni ili ne, bilo da su pravi veznici ili veznički prilozi, oni su podeljeni na osnovu toga da li povezuju dve nezavisne rečenice ili zavisnu sa nezavisnom rečenicom. Prilikom prevođenja sa srpskog na turski, primećujemo da se često za srpske veznike ne može naći odgovarajući veznik u turskom, već moraju da se upotrebe veznički prilozi, gerundiji, participi ili proparticipi koji vrše tu funkciju. Posebno poglavlje je posvećeno interpunkcijskim znacima. Budući da je asindetski način građenja rečenice veoma zastupljen, naročito u govoru, interpunkcijski znaci mogu biti upotrebljeni tako da naglašavaju takve asindetske rečenice.Veznici u turskom jeziku postoje oduvek i njihov broj je kroz istoriju samo rastao. Tome je doprineo uticaj indoevropskih jezika, kao i arapskog, koji su svojom rečeničnom strukturom uticali na ustrojstvo turske rečenice.Conjuctions in modern Turkish language represent functional words that are expressing various relations between subordinative and coordinative clauses. For some of them, one can say, that they represent true conjuctions, having the appropriate equivalent in Serbian language. The great majority of conjuctions in Turkish language are, in fact, adverbial construcions, participles and gerunds, having the function of a conjuction. Conjuction in Turkish language exists even in the oldest scriptures like the Orkhon scrpitures from 8th century. During the Ottoman Empire, Turkish langage was exposed to the influence of Persian and Arabic languages, that were predominant languages of culture, religion and science at that time in Asia Minor. That is the reason for so many conjuctions and conjuctional constructions having origin in mentioned languages. In spite the fact that the langage reform officially removed many foreign conjuctions, a great deal of them still survives in spoken language. Concerning he conjuctional function in sentence, conjuctions are divided to subordinative and coordinative conjuctions. Regardless of being complex or not, true or not, they are classified according to the connection of coordinate and subordinate clauses. During the translation from Serbian to Turkish, one can notice the absence of appropriate conjuctions in Turkish. In that case one should use adverbs, gerunds and participles with appropriate function. One chapter is dedicated to punctuation. Having in mind that asyndetic sentences are very common for spoken language, punctuation can be used in the manner marking asyndetic sentences. Conjuctions in Turkish were always present, and they grew in number through history. Reason for that lies in the influence of both indoeuropean languages and arabic, influencing the foundations of Turkish sentence
La descrizione di una persona attraverso l’uso delle parole desuete
No full textIl titolo del presente contributo si presta volutamente a due inter-pretazioni. Con la prima si intende la descrizione fisica di un indivi-duo, il che prevede necessariamente l’utilizzo di un insieme di sostantivi e di aggettivi, in questo caso molto specifici. La seconda, rimanda invece ad una descrizione vicina alle azioni svolte dall’individuo stesso. Questo saggio è caratterizzato da un breve approfondimento sulle parole che vengono oggi considerate come desuete e che corrono il rischio di uscire dall’uso se non verranno recuperate. In questa sede non si ha l’intenzione di promuovere un nostalgico recupero di vecchie parole dimenticate, bensì di porre l’accento su quelle parole che avrebbero ancora molto da dire, se opportunamente utilizzate. In altri casi, invece, le parole disusate in questione potrebbero rivivere una seconda giovinezza, poiché si potrebbero ricollocare in nuovi ambiti d’uso, sconosciuti ai tempi di quando sono state coniate
La phrase participiale entre littérature et peinture
No full textС обзиром на степен синтаксичке подређености предикату примарне предикације, секундарне предикације које граде именска синтагма и партицип презента образују континуум који води од функције субјекта или обавезне допуне примарног предиката, преко фунцкија предикатива и апозиције/апозитива, до апсолутних конструкција и оделитих реченица које у раду називамо партиципским. У раду истражујемо текстуално значење секундарних предикација које образују именска група и партиципски предикат, а извесна сликовна обележја њиховог садржаја објашњавамо категоријалним особеностима француског партиципа презента, које га разликују од индикатива
The Serbian Language as Viewed by the East and the West: Synchrony, Diachrony and Typology
No full textГетинген нашега доба. Matthias Freise. Slawistische Literaturwissenschaft. Tübingen: Narr Verlag, 2012, 324 S.
No full textBetween consensus and conflict: Gerald Graff’s views on literary studies
No full textТекст се бави промишљањем етичности и политичности књижевности, нарочито политиком предавања књижевности, као и
преиспитивањем академских књижевних канона. Идеја о „подучавању конфликтима” Џералда Графа – после кратког представљања аргумената „за” и „против” који су се јављали у међународној стручној јавности – код ауторке овог текста наилази на концу на позитивно вредновање. На тај начин она се експлицитно залаже за неопходно превредновање начина предавања књижевности, као и за повезивање студија књижевности са савременим друштвеним токовима, како би такве студије задржале своју привлачност и поново добиле на актуелности.This essay provides an overview of the main ideas of American professor Gerald Graff about teaching literature. The aim of the essay is twofold. Firstly, the concept „teaching the conflicts“ is explained; having in mind that this concept is in fact
a possible method of teaching literature, advantages of its usage in the classroom,
alongside its limitations, are discussed. Secondly, the question of relevance of the
concept „teaching the conflicts“, as well as method based on it, is raised in the context of higher education in Serbia, particularly in the field of literary studies
Openness of being and persistence of art: An Unusual Reading of a Valuable Monography
No full textIn this paper, the theoretical and critical reading of Radivoj Korać's book (Tajna ljudskog bitka) is motivated by the personal interest of the recipient (S. Petrović). Namely, in this account and in the provocative and underexpressed standpoints of contemporary philosophers about the outlook of man and, thus, art, I will focus on the basic questions of creative existence. A special topic of the essay is the critical inquiry of philosophical ideas about man as a historical and dynamic being, an ever-open entity. The analysis will consider several important ideas. One of these suggests a negative attitude towards the principle of continuity of man and, therefore, rules out the presence of a teleological agent in man's fabrications. Another presupposes a permanent affirmation of man's stepping-out, his displacement outside the boundaries of "completedness", thereby bringing the very meaning of history into question? This dilemma has once again become urgent due to the well-known fact of persistence of work of art (and art itself), due to its always-completedness and thereby its enduring in time; finally, due to the artwork's decisive defance against being reduced to something contingent
О жанристици (генологији) као лингвистичкој дисциплини
No full textАутор расправља о говорним жанровима у руској лингвистици, о изворима и резултатима научних истраживања обављеним под том појмовном ознаком. Ослања се при томе највише на синтетички рад В. В. Дементјева. Закључује да је оснивач овога истраживачког правца М. Бахтин, а да је главнина истраживачких напора усредсређена на прелазни период између ХХ и ХХI века. Дементјев истиче и резултате рада, али и извесне недоречености које би требало превазићи. Највећи недостатак види у немоћи да се дефинишу полазне позиције теорије и структурна основица истраживаног корпуса. На крају рада је пример рецептурног стила, на којем се показује како би се с лингвистичког гледишта могао дефинисати жанр
A contrastive analysis of functions of prepositional constructions in Italian and cases in Serbian
No full textItalijanskim predloškim konstrukcijama koje se sastoje od predloga i imenskih reči izražavaju se iste sintaksičke i semantičke funkcije za čije izražavanje u srpskom služe padeži s predlozima ili bez njih. Obe navedene kategorije pojedinačno su vrlo iscrpno i detaljno istražene i objašnjene ne samo s morfološkog, već upravo sa sintaksičkog i semantičkog stanovišta, ali u naučnoj literaturi one i njihove funkcije samo se sporadično i uopšteno dovode u međusobnu vezu, dok njihove sistematske i sveobuhvatne kontrastivne analize dosad nije bilo. Jedna od posledica zanemarivanja njihovog odnosa jeste i otežano usvajanje italijanskih predloga kod govornika srpskog, kao i srpskih padeža kod govornika italijanskog jezika kao maternjeg. Ova disertacija, stoga, predstavlja prvi pokušaj stvaranja opšteg modela za kontrastivnu analizu italijanskih predloških konstrukcija i srpskih predloških i bespredloških padeža s funkcionalnog aspekta, s ciljem da se njegovom primenom utvrde ekvivalentna sredstva za izražavanje istih funkcija u ova dva jezika i na taj način govornicima srpskog koji uče italijanski i govornicima italijanskog koji uče srpski kao strani jezik olakša njihovo usvajanje kroz eventualnu primenu rezultata ovog istraživanja u literaturi koja im je namenjena. Pored toga, budući da predmet ovog istraživanja predstavljaju funkcionalno iste, ali formalno različite pojave, koje pripadaju dvama jezicima od kojih je jedan tipično (ali ne i isključivo) analitički – italijanski, dok u drugom jeziku – srpskom – preovladava sintetičko izražavanje, dva jezička sistema porede se i u pogledu (ne)postojanja mogućnosti analitičkog i sintetičkog izražavanja određenih funkcija u svakom od njih. Dakle, drugi opštelingvistički cilj ove disertacije jeste da se utvrdi, s jedne strane, da li italijanski pored analitičkih koristi i sintetička sredstva za izražavanje određenih...In Italian, prepositional constructions consisting of a preposition and a nominal word are used to express the same syntactic and semantic functions encoded in Serbian through morphological cases with or without prepositions. Taken separately, these categories have been examined in great detail in the literature, and they have been thoroughly studied not only from the point of view of inflectional morphology, but also from syntactic and semantic perspectives. However, the functions these categories perform in the two languages have to date been compared only sporadically and in very general terms, without any attempts of a systematic and exhaustive contrastive analysis. One of the consequences of this comparison being neglected are numerous difficulties that speakers of Serbian encounter when acquiring Italian prepositions, as well as those that native Italian speakers have in acquiring Serbian cases. This dissertation constitutes the first attempt to create a general model for the contrastive analysis of Italian prepositional constructions and Serbian cases with or without prepositions from a functional point of view. Its main aim is to apply the proposed model to establish the means used by these two languages to express the same functions, and by doing so, to facilitate their acquisition for Serbian speakers learning Italian, as well as Italian speakers learning Serbian as an L2, providing a framework for the structuring of the teaching materials. Additionally, since the focus of this research is on two functionally parallel, but formally distinct phenomena, one belonging to a prevalently (but not exclusively) analytic system – Italian, and the other belonging to a predominantly synthetic system – Serbian, the two languages are also compared with regard to the (im)possibility of expressing different functions analytically and synthetically. The second goal of this dissertation is thus to..
