REPFF - Repository of Faculty of Philology, University of Belgrade
Not a member yet
1887 research outputs found
Sort by
On meaning of adjectives as a cause and consequence of their collocabilities
No full textU radu se polazi od teorijskog stanovišta da je značenje lekseme uslov i posledica njene leksičke spojivosti. Cilj rada je analiza delovanja ova dva faktora. Uobičajeni kontekst u kojem se lekseme upotrebljavaju može jače ili slabije uticati na njihovo značenje, čak i kada se koriste samostalno. U radu se dokazuje da kontekst slabije utiče na frekventne lekseme i ne ostavlja trajne posledice na njihovo značenje, a da jače utiče na nefrekventne lekseme i da ostavlja trajniji uticaj na njihov semantički sadržaj. Trajn(ij)i uticaj ogleda se u mogućnosti delovanja konteksta na značenje lekseme i onda kada se ona upotrebljava samostalno. Pokazuje se kako čak i u dva jezika u daljem stepenu srodnosti (srpskom i nemačkom) najčešće asocijacije na nefrekventne prideve predstavljaju imenice sa kojima se oni često upotrebljavaju, što znači da sintagme koje se često koriste vrše uticaj i nezavisno od konteksta. Čak se i u leksikografskim definicijama nefrekventnih prideva zapaža delovanje najčešćih kolokacija u koje stupaju te nefrekventne lekseme. S druge strane, najčešće verbalne asocijacije srpskih i nemačkih ispitanika na izuzetno frekventne prideve nikada nisu imenice s kojima oni grade sintagme, već njihovi antonimi, što znači da kontekst ne vrši uticaj na značenje ovih prideva kada se upotrebe nezavisno od konteksta. Zaključuje se da značenje lekseme jeste uslov i posledica kolokabilnosti, ali da je uticaj kolokacije na značenje leksema jači ukoliko je leksema manje frekventna.This paper explores a theoretical point of view that the collocability is determined by the meaning of a lexeme and also represents its consequence. Our main goal is to show that these two factors may contribute with different intensity, and that context may have greater or lesser effect on the meaning of a lexeme. The analysis proves that the context has a lesser effect on more frequent lexemes and does not have a permanent effect on their meaning, but on the other hand, context has a greater effect on infrequent lexemes and has a greater effect on their semantic content. This even applies in a case of a lexeme used separately. Even analysis of two unrelated languages (Serbian and German) shows that the most frequent associations on infrequent adjectives are the nouns frequently used with them, which means that frequently used collocations produce an effect on them even out of context. Furthermore, there are examples in lexicography that infrequent adjectives are defined by collocations peculiar for infrequent lexemes. On the other hand, the most frequent verbal associations of Serbian and German respondents on very frequent adjectives are not the nouns usually found in their collocations, but their antonyms, thus it is possible to conclude that the context has no any effect. The conclusion is that collocability is determined by the meaning of a lexeme and it also represents its consequence, and at the same time the collocation effect on a lexeme is greater if the lexeme is less frequent
Mori Ogai: Symbol of modernization of Japanese literature
No full textMeiđi period doneo je Japanu period ubrzane modernizacije, pod jakim zapadnim uticajima. Jedan od autora koji su potpomogli usvajanje i prilagođavanje pravila i tehnika zapadnoevropske književnosti je Mori Ogai. Njegova karijera predstavlja simbol protivrečnosti, kao glavne karakteristike Meiđi perioda, u kojem se odvijala stalna borba između starog i novog, domaćeg i stranog. Osim što je bio vojni lekar sa zavidnom karijerom, Ogai je bio pisac, pesnik, dramaturg, kao i erudita i oštar kritičar, koji je nastojao da reforme budu sprovedene u svim oblastima nauke i kulture. Međutim, iako zagovornik modernizacije Japana, Ogai ipak nije bio ropski imitator Zapada, nego je tragao za sredstvima kojima će japansku tradiciju postaviti rame uz rame sa inovacijama iz evropske literature.The Meiji period in Japan took the first steps toward developing a modern literature, under strong Western influence. The career of Mori Ogai appears to be a symbol of the contradictions of Japan in that time. Ogai was not only a successful army doctor, but also a novelist and a poet, as well as an erudite and scathing critic, educator and enlightener. During the four years he spent in Germany, Ogai familiarized himself with European philosophy and literature. He returned to Japan with a deep awareness of the gap between the civilizations of Europe and Japan and immediately undertook efforts to modernize both Japanese medicine and Japanese literature. In literature, he combined an understanding of Western values with the deep-rooted Japanese loyalty to traditional duty, influencing the direction of modern Japanese fiction.
Self portrait on both sides of Cartesian gap
No full textTekst prestavlja pokušaj analize filozofskog značaja autoportreta, artefakta koji se tretira kao par exellence ego - dokument, svedočanstvo samosvesti. Autoportret je plod specifičnog artificijelnog procesa koji je ujedno i samoprezentacija i samokreacija i samoispitivanje. To je i vizuelna potraga za sopstvenim identitetom i proces konstituisanja sopstva. Takva vrsta stvaralačkog procesa čini autora i subjektom i objektom vizuelizacije, te on čini jedan filozofski izuzetno pregnantan napor - pokušava da sagleda sebe sa obe strane kartezijanskog jaza.The article presents an analysis of philosophical importance of the self-portrait, an artefact which has been treated as an ego - document par excellence, document of selfawareness. The self-portrait is a product of specific artificial process that means selfpresentation, self-creation and self-investigation in the same time. That process is a way of visual self-identification and self-constitution and that kind of creation forces an author, subject of visualization, to try to stand on both sides of the Cartesian gap - being to himself both subject and object in the same time
Some questions regarding the theory of proverbs
No full textУ области паремиологије – како се у раду примећује – преовлађивала су гледишта филолошко компаратистичког и фолклористичког карактера, а у последње време појавила су се мишљења заснована на теорији књижевности и теорији комуникације. У области истраживања структуре пословица и изрека наилази се на ставове семиотичког и структуралистичког карактера, док су новија истраживања најкориснија за област испитивања употребе, при разматрању логичке и структурне стране пословица. Лингвистичка структура и стилска вредност пословица у ужем
смислу речи – нису побуђивале веће интересовање истраживача, те – како се закључује – стремљења ка општој дефиницији пословица у савременим испитивањима имају истовремено структурални и жанровско-теоретски карактер.The past - comparative and folkloristic - views on proverbs and the recent views - based on the theory of literature, the theory of communication, structuralism and semiotics are presented in this work
About the Jovan Vukovic's theoretical views of syntaxic stylistics of verbs
No full textU radu se razmatraju Vukovićeve sintaksičko-stilističke ocene vrednosti glagola - s obzirom na (a) njihov gramatički i leksički potencijal, (b) upotrebu u funkcionalnim stilovima i (v) njihovu široku semantičku bazu.The Vukovic's syntax and stylistic valuations of verbs are analysed including their grammatical and stylistic potential, usage in functional styles and their waste semantical base
Western ideogram and oriental exoticism: Paul Claudel and Victor Segalen
No full textNadahnutost Kinom ima važnu ulogu u književnim delima Pola Klodela i Viktora Segalena. Ta dva francuska stvaraoca predstavljaju svojevrsnu sponu između modernizma i književnih tradicija koje su mu prethodile. U tom kontekstu, Klodelovo i Segalenovo zanimanje za kineske književne forme, jezik i pismo predstavlja nagoveštaj modernističkih preokupacija i eksperimenata u kojima su vidljivi kineski uticaji. Klodel, po uzoru na kinesko pismo, nastoji da ikonizuje simbolički sistem u sopstvenom jeziku stvarajući tako autentične pesničke tvorevine, a Segalen nam predstavlja veoma ličan doživljaj Kine, koji je istovremeno bremenit informativnim sinološkim opservacijama. Uticaj koji su Klodel i Segalen ostvarili svojom stvaralačkom percepcijom Kine bio je dvostruk: s jedne strane, oni su zapadnog čitaoca upoznali s vrednim segmentima kineskog kulturnog nasleđa, ali su istovremeno pokrenuli i čitav niz pitanja u vezi sa ulogom, slobodom i strategijama književnika kao objektivnog tumača drugih kultura.China as inspiration plays an important role in the literary work of Paul Claudel and Victor Segalen. The two French authors may be regarded as a missing link between Modernism and the literary traditions that preceded it. In this context, Claudel's and Segalen's interest in Chinese literary forms, language and script represents an anticipation of the later modernist preoccupations and experiments based on Chinese influences. Taking Chinese script as a role-model, Claudel attempts to iconize the symbolic system in his own language, thus creating new and authentic poetic forms, whereas Segalen introduces a very personal perception of China enriched with informative sinological observations. With their creative perception of China, both Claudel and Segalen succeeded in exerting a double influence: on one hand, they acquainted the Western reader with various valuable segments of Chinese cultural traditions, and on the other, they also provoked a series of questions concerning the role, freedom and strategies of a writer as an objective interpreter of other cultures
Juriko Kanëko: Načinatel'nost' v sisteme aspekt ual'nyh značenij v russkom jazyke v sravnenii s japonskim jazykom. Opyt sopostavitel'nogo analiza jazykovyh kartin mira, Tokio, 2005
No full textПарадокси хибридности, балканизма (оријентализма) и субалтерности у роману Нове Јелене Димитријевић
No full textУ овом огледу испитује се херменеутички потенцијал постмодерних, постколонијалних појмова хибридност, оријентализам (балканизам) и субалтерност за тумачење романа Нове Јелене Димитријевић. Појмови се после краћег теоријског образложења уводе интерпретацију и показују се као подстицајно резонантни. Тумачење романа води ка закључку да је Јелена Димитријевић поједине аспекте ових феномена препознала и изразила у модернистичкој приповедној прози знатно пре него што су у оквиру постколонијалне теорије концептуализовани