Journals University of Lodz
Not a member yet
21192 research outputs found
Sort by
Le jeu intertextuel – les correspondances dans Voyage au bout de la nuit de Louis-Ferdinand Céline
No full textIn The Journey to the End of the Night, Louis-Ferdinand Céline opens an intertextual play being inspired by different literary traditions. The novel follows the picaresque model, similar to Rabelais’ Gargantua, with its wandering hero, Bardamu, who undergoes events without his own will. It establishes a kind of a dialogue with Voltaire’s Candide, replacing, however, its hopeful quest by a bitter deception. Céline also uses grotesque and satire to criticise our civilisation, differentiating himself from realist and pacifist novels of his time. Intertextuality is also manifested through philosophical and psychoanalytic references: Céline is inspired by Nietzsche, especially the concept of eternal return, and integrates Freudian theories, in particular the Kriegsneurosen (war neurosis), to describe the anguish of Bardamu, torn between his peaceful self and his warrior self. These correspondences enrich the novel, highlighting the fragility of human existence and the inevitability of suffering. experiences.Dans Voyage au bout de la nuit, Louis-Ferdinand Céline engage un jeu intertextuel en s’inspirant de plusieurs traditions littéraires. Le roman s’inscrit dans la lignée du picaresque, à l’instar de Gargantua de Rabelais, avec un héros errant, Bardamu, qui subit les événements sans volonté propre. Il dialogue aussi avec Candide de Voltaire, mais inverse la quête optimiste par une désillusion amère. Céline utilise également le grotesque et la satire pour critiquer notre civilisation, en se différenciant des récits réalistes ou romans pacifistes de son temps. L’intertextualité se manifeste aussi à travers des références philosophiques et psychanalytiques : Céline s’inspire de Nietzsche, notamment du concept de l’éternel retour et intègre les théories freudiennes, en particulier la Kriegsneurosen (névrose de guerre), pour décrire l’angoisse de Bardamu, déchiré entre son moi pacifique et son moi guerrier. Ces correspondances enrichissent le roman, soulignant la précarité de l’existence humaine et l’inévitabilité de la souffrance
Koncepcja „Montessori dla seniorów” (aktywacji sensorycznej) w diagnozie i terapii logopedycznej osób w wieku senioralnym z zaburzeniami neuropoznawcznymi – praktyczne implikacje
No full textThe article discusses the theoretical foundations of the concept of “Montessori for seniors” (also known as sensory activation), which is an example of a holistic support program for the elderly and people suffering from dementia, which was described by Austrian researchers Lore Wehner and Ylva Schwinghammer. In addition, the paper indicates practical ways of applying elements of this concept in the diagnosis and speech therapy of seniors with neurocognitive disorders.W artykule omówiono teoretyczne podstawy koncepcji „Montessori dla seniorów” (inaczej aktywacji sensorycznej), będącej przykładem holistycznego programu wsparcia dla osób w podeszłym wieku i cierpiących na demencję, który został opisany przez austriackie badaczki Lorę Wehner i Ylvę Schwinghammer. Ponadto w opracowaniu wskazano praktyczne sposoby zastosowania elementów tej koncepcji w diagnozie i terapii logopedycznej osób w wieku senioralnym z zaburzeniami neuropoznawczymi
Feminizacja głosu u transpłciowych kobiet i osób różnorodnych płciowo, czyli skuteczność logopedycznej „protezy”
No full textThe publication presents the state of research and conclusions from the most important international publications on the effectiveness and benefits of voice feminization in transgender women. The first articles on voice feminization were published in the United States in the 1970s. The paper presents the results in terms of raising the fundamental frequency, the results of auditive studies with the participation of independent listeners, and the results of qualitative studies proving the positive impact of therapy on the psycho-emotional state of patients. Voice feminization can effectively and permanently improve the social functioning of transgender women. Expanding the knowledge of speech pathology therapists in Poland on this subject is urgently needed.Artykuł prezentuje stan badań i wnioski z najważniejszych światowych publikacji dotyczących efektywności feminizacji głosu u transpłciowych kobiet i korzyści z niej płynących. Pierwsze artykuły dotyczące feminizacji głosu ukazały się w Stanach Zjednoczonych już w latach siedemdziesiątych ubiegłego wieku. W opracowaniu przedstawiono wyniki dotyczące podwyższenia częstotliwości podstawowej, wyniki badań audytywnych z udziałem niezależnych słuchaczy oraz wyniki badań jakościowych dowodzących pozytywnego wpływu terapii na stan psychoemocjonalny pacjentek. Feminizacja głosu może skutecznie i trwale poprawić funkcjonowanie społeczne transpłciowych kobiet. Niezbędne jest poszerzenie wiedzy logopedek w Polsce na ten temat
Rozwój mowy i komunikacji w zespole Aperta. Studium przypadku
No full textApert syndrome is a rare genetic disorder characterized by congenital, premature fusion of cranial sutures (craniosynostosis) and syndactyly (fusion of fingers and/or toes). Research presented in the literature indicates that developmental disorders in this syndrome are complex and affect all aspects of a child’s functioning, including cognitive, linguistic, emotional, social, and educational domains. In this syndrome, we are dealing with a multifactorial pathogenesis of speech and communication disorders. Treating children with Apert syndrome poses a significant diagnostic and therapeutic challenge. As it results from the literature and speech therapy practice, in the therapy of children with Apert syndrome, a multi-profile and individualized approach is necessary in relation to the needs of a specific patient.
This article presents the case of a five-year-old boy who underwent a speech-language assessment covering the structure and function of the speech apparatus, articulation, phonemic hearing, expressive vocabulary, word-formation skills, and narrative abilities. Information from available medical documentation as well as data obtained from an interview with the boy’s mother was also used to provide a comprehensive characterization of various areas of the child’s functioning.Zespół Aperta jest rzadką chorobą genetyczną, która charakteryzuje się wrodzonym, przedwczesnym zrośnięciem szwów czaszkowych (kraniostenoza) oraz palcozrostem (syndaktylia). Z przedstawionych w literaturze badań wynika, że zaburzenia rozwoju w tym zespole mają złożony charakter i obejmują wszystkie aspekty funkcjonowania dziecka w sferach: poznawczej, językowej, emocjonalnej, społecznej i edukacyjnej. W omawianym zespole mam do czynienia z wieloprofilową patogenezą zaburzeń mowy i komunikacji. Leczenie dzieci z zespołem Aperta stanowi ogromne wyzwanie zarówno diagnostyczne, jak i terapeutyczne. Jak wynika z literatury i praktyki logopedycznej, w terapii dzieci z zespołem Aperta konieczne jest wieloprofilowe i zindywidualizowane podejście w odniesieniu do potrzeb konkretnego pacjenta.
W artykule zaprezentowano przypadek pięcioletniego chłopca, u którego dokonano oceny logopedycznej w zakresie: budowy i funkcjonowania aparatu mowy, artykulacji, słuchu fonematycznego, słownictwa czynnego, sprawności słowotwórczej i narracyjnej. Wykorzystano też informacje zawarte w dostępnej dokumentacji medycznej, a także uzyskane w wywiadzie przeprowadzonym z mamą chłopca – w celu pełnej charakterystyki różnych sfer jego funkcjonowania
Have we been wrong? Generation Z’s tourism students’ complex relationship with work-related preferences
No full textThe article investigates the work preferences of Generation Z tourism students, emphasising their distinct expectations towards work-related preferences. Generation Z, born between 1995 and 2012, has now extensively entered the labour market and is currently marked as a generation with a strong demand for flexibility, digitalisation and teamwork. A survey involving 142 Generation Z tourism students from three European faculties explored their preferences regarding working time flexibility, remote work and value orientation. The findings reveal that Generation Z tourism students prefer a combination of fixed and flexible working hours and favour on-site over remote work. Interestingly, despite being open to dynamic challenges, they enjoy routine tasks specific to the tourism industry and, moreover, they are highly teamwork-oriented and seek meaningful work beyond just financial goals. This article provides valuable insights into the needs of Generation Z tourism students and highlights the gap between employers’ expectations and the actual desires of these future workers regarding employment in tourism. Adapting job roles to align with these preferences could significantly attract more members of Generation Z to the tourism sector
O ludowych wpływach i proweniencji XIX-wiecznych improwizacji na przykładzie twórczości oralnej Adama Mickiewicza oraz Jadwigi Łuszczewskiej
No full textImprovisation is a form of oral creativity that became popular in the nineteenth century, especially during the Romantic period, called the “Slavic Renaissance”. It is defined as “the spontaneous creation of a work on a topic assigned by the audience”. It can be regarded as salon entertainment as well as an activity of a performative or even causative nature. The most renowned Polish improvisers were Adam Mickiewicz and Jadwiga Łuszczewska (Deotyma). They referred to the folk intangible culture, reflecting the Romantic fascination with rural life. However, the references to folk oral creativity made by these poets differed because the Romantic bard was brought up in the countryside and knew refrains, songs, legends, and so on. Deotyma, by contrast, during the period when she improvised, lived in Warsaw and performed in her parents’ salon, Nina and Wacław Łuszczewski. The artist, therefore, had no direct contact with the countryside and folk creativity but only an indirect one, mediated through the works of writers and painters from her circle, habitual visitors to the salon. In this article, I explain the reasons for and manifestations of the interest in folkness and folklore in Romanticism. I also analyse the preserved fragments of the improvisations for features that coincide with oral creativity and the folk culture. Based on this analysis, one can speak of a folk provenance of A. Mickiewicz’s artistic activity, whereas in Deotyma’s case, only of certain influences and references.Improwizacja to forma twórczości oralnej, która spopularyzowała się w XIX w. (szczególnie w okresie romantyzmu nazywanego „słowiańskim renesansem”). Definiowana jest ona jako „spontaniczne tworzenie dzieła na zadany przez publiczność temat”. Może być postrzegana jako zabawa salonowa, jak również działanie o charakterze performatywnym czy też sprawczym. Najpopularniejszymi polskimi improwizatorami byli Adam Mickiewicz oraz Jadwiga Łuszczewska (Deotyma), którzy nawiązywali w swoich tekstach do niematerialnej kultury ludu. Odzwierciedlało to romantyczną fascynację życiem mieszkańców wsi. Jednak odwołania do oralnej twórczości ludowej wyżej wspomnianych poetów miały odmienny charakter, ponieważ romantyczny wieszcz wychowywał się na wsi i znał przyśpiewki, piosenki, podania itd. Deotyma natomiast, w okresie, gdy improwizowała, mieszkała w Warszawie i występowała w salonie swoich rodziców – Niny i Wacława Łuszczewskich. Artystka nie miała zatem bezpośredniego kontaktu z wsią i twórczością ludową, a jedynie zapośredniczony – poprzez dzieła pisarzy czy malarzy z jej kręgu (bywalców salonu). W artykule wyjaśniam przyczyny i przejawy zainteresowana ludowością oraz folklorem w romantyzmie. Analizuję również zachowane fragmenty improwizacji pod kątem występowania w nich cech zbieżnych z oralną twórczością i kulturą ludu. Na podstawie owej analizy można mówić o ludowej proweniencji działań artystycznych A. Mickiewicza, zaś w przypadku Deotymy jedynie o pewnych wpływach i nawiązaniach
Obecność dziecka w etnograficznych podejściach badawczych. Analiza materiałów zgromadzonych w Instytucie Etnologii i Antropologii Kulturowej Uniwersytetu Łódzkiego
No full textThis article discusses the research attitudes towards children employed by ethnographers after the Second World War. The author distinguishes five types: the child as part of a broader research problem, as an object of research, as an active participant in research within a wider context, as a full-fledged subject of research, and as a co-participant in their own culture. The source material consists of interviews, observations and diploma theses collected over the years during fieldwork conducted by staff and students, and archived in the Bronisława Kopczyńska-Jaworska Ethnographic Archive of the Institute of Ethnology and Cultural Anthropology of the University of Lodz.Niniejszy artykuł omawia stosowane przez etnografów po drugiej wojnie światowej podejścia badawcze względem dziecka. Autorka wyróżnia pięć ich typów: dziecko jako element większego problemu badawczego, jako przedmiot badań, jako aktywny uczestnik badań w szerszym kontekście badawczym, jako pełnoprawny podmiot badań oraz jako współuczestnik kultury. Materiał źródłowy stanowią wywiady, obserwacje oraz prace dyplomowe zgromadzone na przestrzeni lat w Etnograficznym Archiwum im. Bronisławy Kopczyńskiej-Jaworskiej Instytutu Etnologii i Antropologii Kulturowej Uniwersytetu Łódzkiego przez pracowników i studentów podczas badań terenowych
Reprendre notre bien aux autres arts ou les rivalités mallarméennes
No full textThis article addresses the question of rivalry understood as a creative impulse of Mallarmé’s writing in search of poetic identity conceived in terms of surpassing and domination. The discussion with different fields of art and thought and their representatives remains consistent with the intention of taking back what should belong to poetry. The analysis of Mallarmé’s selected texts focuses on the confrontation of poetry with philosophy, the aspirations of poetry to replace religious worship, the rivalry of poetry with music and the attitude of confrontation with painting. The rivalry with philosophy means taking up a philosophical gesture: through his literary experience, Mallarmé (over)comes decisive moments in the views of some philosophers. The confrontation with religion refers to poetry’s aspirations to establish itself as a modern cult. Poetry’s rivalry with music leads to a critique of verbal instrumentation and Wagnerism while approving the scriptural approach to the art of sounds. The dialogue with Impressionism leads Mallarmé to borrow pictorial technique and to reflect on the representation of reality in the face of the popularity of naturalism.Cet article aborde la question de la rivalité, comprise comme un élan créatif de l’écriture mallarméenne qui recherche son identité poétique conçue en termes de dépassement et de domination. Le dialogue avec différents domaines de l’art et de la pensée ainsi qu’avec les représentants de ceux-ci s’inscrit dans la volonté de leur reprendre ce qui devrait appartenir à la poésie. L’évocation des idées clés de l’esthétique de Mallarmé et l’analyse de quelques-uns de ses textes offrent une synthèse sur le thème de la confrontation de la poésie avec quatre domaines : philosophie, religion, musique et peinture. La rivalité avec la philosophie consiste à reprendre un geste philosophique : à travers son expérience littéraire, Mallarmé (dé)passe des moments décisifs dans le parcours de quelques philosophes. La confrontation avec la religion renvoie aux aspirations de la poésie à s’ériger en culte moderne. La rivalité de la poésie avec la musique débouche sur une critique de l’instrumentation verbale et du wagnérisme tout en approuvant l’approche scripturale de l’art des sons. Le dialogue avec l’impressionnisme amène Mallarmé à emprunter la technique picturale et à réfléchir sur la représentation du réel face à la popularité du naturalisme
Minimalnie funkcjonalny obiekt graniczny (MVBO): heurystyka progu stabilności translacji w heterogenicznych sieciach współpracy
No full textThe article proposes the Minimum Viable Boundary Object (MVBO) as a heuristic for the threshold of translational stability in heterogeneous collaboration networks. It starts from the premise that failure constitutes a normal operating condition of contemporary organisations functioning under neoliberal calculability. The theoretical contribution positions MVBO within the frameworks of Science and Technology Studies (STS) and Actor-Network Theory (ANT), drawing on the concepts of boundary objects, boundary-negotiating artefacts, and knowledge management across epistemic boundaries. The heuristic enables early identification of micro-mechanisms of translational failure, reframing failure as an analytically productive moment of network work. The proposed concept is derived from findings of the author’s study on the social dimension of the TCRact project’s failure. The article concludes by outlining implications for research in STS and ANT and for design and implementation practices in complex organisational settings.Artykuł proponuje koncepcję minimalnie funkcjonalnego obiektu granicznego (MVBO) jako heurystyki progu stabilności translacji w heterogenicznych sieciach współpracy. Punktem wyjścia jest ujęcie porażki jako normalnego trybu działania współczesnych organizacji, funkcjonujących w warunkach neoliberalnej kalkulowalności. Wkład teoretyczny polega na usytuowaniu MVBO w horyzoncie studiów nad nauką i technologią (STS) oraz w ramach teorii aktora-sieci (ANT), z wykorzystaniem koncepcji obiektów granicznych, artefaktów negocjujących granice i zarządzania wiedzą na granicach epistemicznych. Proponowana heurystyka umożliwia wczesne rozpoznawanie mikromechanizmów porażki translacyjnej, traktowanej jako poznawczo produktywny moment pracy sieci. Koncepcja ta została wyprowadzona z autorskiego badania dotyczącego społecznego wymiaru porażki projektu TCRact. Artykuł wskazuje implikacje dla badań w STS i ANT oraz dla praktyk projektowania i wdrażania złożonych rozwiązań
Czy psychoterapia może pomóc w poszukiwaniu siebie? Perspektywa nurtu ericksonowskiego
No full textThe article examines the role of psychotherapy in the process of self-discovery, with a particular focus on the Ericksonian perspective, where the therapeutic approach grants patients considerable autonomy in decision-making and draws upon their internal resources, based on the assumption that they possess all the necessary skills to resolve their own problems. It outlines the core principles of this approach: a resource-oriented stance and the intentional use of client resources; the conceptualization of symptoms as adaptive solutions; trust in the unconscious; the use of hypnosis as a distinctive mode of communication; and the systemic understanding of the patient. Consequently, the aim of therapy is to expand the patient’s self-knowledge, which can be considered a fundamental element of treatment. The author supports this thesis through a case study illustrating selected elements of Ericksonian work, including the construction of a vision of a desired future, the introduction of the “Inner Treasure Chest” technique as an anchor for experiences and competencies, and the reconstruction of supportive family memories. Integrating theoretical insights with illustrative material leads to the conclusion that Ericksonian, resource-oriented work fosters conditions for enduring change, in which self-discovery is essential to the healing process, and the therapist’s role consists in the flexible and creative co-creation with the patient of their path of internal development.Artykuł podejmuje pytanie o rolę psychoterapii w procesie „poszukiwania siebie”, koncentrując się na perspektywie ericksonowskiej, gdzie sposób pracy z pacjentem pozostawia mu dużą samodzielność decydowania i odwołuje się do jego wewnętrznych sił, zakładając, że ma on w sobie wszystkie potrzebne umiejętności do rozwiązania swoich problemów. Przedstawiono kluczowe założenia podejścia: orientację na zasoby i ich celowe spożytkowanie, rozumienie objawu jako rozwiązania adaptacyjnego, zaufanie do nieświadomości, wykorzystanie hipnozy jako szczególnego rodzaju komunikacji oraz widzenie pacjenta w kontekście systemowym. W konsekwencji celem terapii jest poszerzenie samopoznania, co można uznać za podstawowy element leczenia. Tezę tę autorka popiera przykładem przypadku terapii w nurcie eriksonowskim, opisując wybrane elementy pracy takie jak: budowanie wizji pożądanej przyszłości, wprowadzenie techniki „szkatułki mocy” jako kotwicy dla doświadczeń i kompetencji oraz rekonstrukcję wspierających wspomnień rodzinnych. Zestawienie wniosków teoretycznych i materiału ilustracyjnego prowadzi do konkluzji, że ericksonowska praca na zasobach tworzy warunki do trwałej zmiany, w której poszukiwanie siebie jest niezbędne w procesie zdrowienia, a rola terapeuty polega na elastycznym i kreatywnym współtworzeniu z pacjentem ścieżki jego wewnętrznego rozwoju