Journals University of Lodz
Not a member yet
21192 research outputs found
Sort by
Między zaangażowaniem społecznym a pracą zawodową – aktywizm i praca w narracjach aktywistek z niepełnosprawnością w Polsce
No full textThis paper explores the intersection of activism and paid work in the narratives of women with disabilities living in Poland and identifying themselves as activists. Based on narrative interviews, the study examines how the women navigate their roles as activists and workers, addressing, among other things, identity, self-advocacy, and the challenges of balancing activism with financial stability. The findings reveal four ideal types of activists: the precarian activist, the full-time activist, the manager activist, and the leisure time activist, each employing specific strategies to integrate or separate activism and paid work. The research highlights how activism serves not only as a form of social involvement but also as a means of professional development, identity-building, and self-actualization. It challenges traditional discourses on vocational activation, emphasizing the agency of women with disabilities in shaping their careers and contributing to their communities.Artykuł podejmuje zagadnienia związane z aktywizmem i pracą zawodową. Opierając się na wywiadach narracyjnych przeprowadzonych z kobietami aktywistkami z niepełnosprawnością, autorka analizuje, w jaki sposób kobiety zarządzają podejmowanymi rolami aktywistek i pracownic (np. decydując się na pracę z własną tożsamością w działaniach samorzeczniczych), a także w jaki sposób równoważą działania aktywistyczne z bezpieczeństwem ekonomicznym. Wyniki badań wskazują na cztery typy idealne aktywistek: aktywistkę prekariuszkę, aktywistkę na etacie, aktywistkę menedżerkę i aktywistkę w czasie wolnym. W każdym z nich stosowane są określone strategie łączenia lub rozdzielania aktywizmu i pracy zarobkowej. Autorka pokazuje, że aktywizm nie jest wyłącznie formą społecznego zaangażowania – może on służyć także jako środek samorealizacji, rozwoju zawodowego i budowania tożsamości. Artykuł wykracza poza perspektywę rehabilitacji i aktywizacji zawodowej osób niepełnosprawnych, pokazując sprawstwo kobiet w kształtowaniu swojej kariery, zarówno aktywistycznej, jak i zawodowej
Doświadczanie wojny w perspektywie autoetnograficznej. Analiza ram interpretacyjnych kryzysu
No full textThis article is an autoethnographic study of an individual’s experience in the face of two overlapping crises: the COVID-19 pandemic and the war in Ukraine. The aim was to demonstrate how these events reorganized the interpretive frameworks of everyday life and the meaning that individuals attribute to them through autoethnographic narrative. The material consisted of diary entries from March to June 2022, analyzed autoethnographically, using Erving Goffman’s concept of interpretive frameworks. The research examines the relationship between individual experiences of threat, mourning, and crisis, and the social and cultural frameworks for making sense of them. The media framings of crises strongly permeate individual experiences, shaping emotions, practices, and corporeality, while everyday strategies can function as counter-frames that restore a sense of continuity.Artykuł stanowi autoetnograficzne studium doświadczenia jednostki w obliczu dwóch nakładających się kryzysów: pandemii COVID-19 oraz wojny w Ukrainie. Celem było ukazanie, jak wydarzenia te przeorganizowały ramy interpretacyjne codzienności oraz tego, jakie znaczenie nadaje im jednostka poprzez narrację autoetnograficzną. Materiał stanowiły zapisy dziennika z okresu marzec – czerwiec 2022 roku, analizowane metodą autoetnograficzną z wykorzystaniem koncepcji ram interpretacyjnych Ervinga Goffmana. Przedmiotem badań jest relacja między indywidualnym przeżywaniem zagrożenia, procesem żałoby i kryzysu a kulturowymi i społecznymi ramami nadawania im sensu. Medialne sposoby ramowania kryzysu silnie przenikają do indywidualnych doświadczeń, kształtując emocje, praktyki i cielesność, a strategie codzienności mogą pełnić funkcję kontrram przywracających poczucie ciągłości
Dramatopisarski debiut Władysława Stanisława Reymonta. Za późno (1899) w świetle brulionów
No full textThe study offers an analysis of Za późno, a one-act play by Władysław S. Reymont – the first of his dramas to be staged in a theatre. The play was written in the spring of 1899 and premiered on stage on 28 April 1899. Although never published in print, the work has survived in three handwritten versions. These manuscripts are examined in the present article through the lens of genetic criticism, which makes it possible to trace the changes introduced in successive drafts and reconstruct the stages of Reymont’s creative process. By analysing the play and its reception, the article also seeks to explore the reasons behind the author’s ‘theatrical unfulfilment’.Artykuł poświęcony jest jednoaktówce Za późno Władysława St. Reymonta – jego pierwszemu dramatowi wystawionemu na deskach teatru. Sztuka powstawała w pierwszym kwartale 1899 roku, a swoją sceniczną premierę miała 28 kwietnia 1899 roku. Niedrukowany nigdy utwór zachował się w trzech wersjach rękopiśmiennych. W niniejszym artykule zostały one poddane oglądowi z perspektywy krytyki genetycznej, dzięki której przeanalizowano zmiany nanoszone w kolejnych manuskryptach i prześledzono etapy procesu twórczego Reymonta. Poprzez analizę utworu i jego recepcji usiłowano także odpowiedzieć na pytanie, z czego wynikało „teatralne niespełnienie” autora
Potencjał edukacyjny Chłopów Władysława Stanisława Reymonta w oczach przyszłych polonistów
No full textThe article explores the role of The Peasants by Władysław Reymont in contemporary school education from the perspective of future Polish language teachers. The author examines selected interpretative approaches (biographical, social, plebeian) and presents the results of a survey conducted among Polish philology students. Most of the respondents support keeping The Peasants on the official reading list – at least in excerpts – emphasising its universality, cultural significance, and literary value.
Despite reception challenges (language, length, cultural distance), the novel is seen as a valuable source of reflection on identity, community, nature, and the passage of time. Future teachers highlight the need for varied teaching methods – such as drama, projects, debates, or comparative analyses – to engage students and show the work’s ongoing relevance. When taught effectively, The Peasants can become more than just a text about the past; it can serve as a starting point for meaningful conversations about the present.Artykuł przedstawia refleksję nad miejscem Chłopów Władysława Reymonta w edukacji szkolnej z perspektywy przyszłych nauczycieli języka polskiego. Autorka analizuje wybrane podejścia interpretacyjne (Doroty Samborskiej-Kukuć, Ryszarda Koziołka) oraz wyniki badań ankietowych przeprowadzonych wśród studentów polonistyki. Większość respondentów opowiada się za pozostawieniem Chłopów w kanonie lektur – choćby we fragmentach – podkreślając ich uniwersalizm, znaczenie kulturowe i wartość literacką.
Mimo trudności w odbiorze (język, obszerność, odległość kulturowa), powieść postrzegana jest jako źródło ważnych refleksji na temat tożsamości, wspólnoty, natury i przemijania. Przyszli poloniści wskazują na potrzebę stosowania różnorodnych metod – z wykorzystaniem dramy, projektów, debat czy analizy porównawczej – by zaangażować uczniów i ukazać aktualność utworu. Chłopi, odpowiednio opracowani, mogą stać się nie tylko tekstem o przeszłości, ale i punktem wyjścia do rozmów o współczesności
Complexity of Nonassociative Lambek Calculus with Classical and Intuitionistic Logic
No full textThe Nonassociative Lambek Calculus (NL) represents a logic devoid of the structural rules of exchange, weakening, and contraction, and it does not presume the associativity of its connectives. Its finitary consequence relation is decidable in polynomial time. However, the addition of classical connectives conjunction and disjunction (FNL) makes the consequence relation undecidable. Interestingly, if these connectives are distributive, the consequence relation is decidable in exponential time. This paper provides the proof, that we can merge classical logic with NL (i.e. BFNL) and intuitionistic logic with NL (i.e. HFNL), and still consequence relations are decidable in exponential time
Emotional Framing of Emotional Deviants as a Political Strategy for Strengthening Collective Emotional Resilience
No full textThis article examines how leaders in the United States and the United Kingdom used rhet oric to frame emotional deviants and strengthen collective emotional resilience during two crises in 2024. Drawing on emotion management theory and critical discourse analysis (CDA), we analyze House Speaker Mike Johnson’s response to the Columbia University protests and Prime Minister Keir Starmer’s address during the Southport riots. Both leaders framed dissenters as emotional deviants, deployed emo tional dichotomies, and constructed “others” to consolidate solidarity. We demonstrate that emotional framing functions as a political strategy used to foster cohesion within the dominant group, suppress dissent, and narrow the boundaries of legitimate political expression. Our comparative design reveals cross-case convergence in the use of discursive mechanisms (feeling rules, othering, and surface/deep acting) despite divergent institutional roles and rhetorical situations. This convergence underscores the structural nature of emotional framing and reveals that it is part of the governance toolkit that leaders use in mass-mediated democracies. We contribute to political sociology by showing that collective emo tional resilience is not only discursively constructed to facilitate cohesion but is also employed as an exclusionary practice that marginalizes dissent and reinforces existing power hierarchies. In doing so, we highlight the ethical dilemmas of emotional governance, including the risks of inequality, alienation, and the foreclosure of authentic political expression
Les leçons du scalpel. De l’anatomie à la physiologie féminines dans quelques textes d’anatomie au début des temps modernes
No full textPerfectly symmetrical and facing each other, the two beautiful nudes depicted in Andreas Vesalius’s Epitome (1543) can be considered an artistic introduction to the anatomical investigation of sexed bodies placed on an equal footing. The dissection shows and explains the internal layout of the human body in general, and thus any differences by virtue of gender. The body depicted and described in Vesalius’s De humani corporis fabrica (1543) is predominantly male, but observations scattered across the various volumes help to build the morphological identity of a female body, dissected. Descriptions of the female sexual anatomy were relatively sparse in the medical discourse of the early modern era, when scholars approached the autopsy of female bodies from a physiological perspective and covered the female sex, so briefly exposed, with a veil of propriety.Parfaitement symétriques, en regard l’un de l’autre, les deux beaux nus représentés dans l’Epitome (1543) d’André Vésale peuvent être considérés comme une introduction artistique à l’investigation anatomique de corps sexués mis à égalité. La dissection montre et explique l’agencement interne du corps humain en général et les différences éventuelles en fonction des genres. Le corps représenté et décrit dans le De humani corporis fabrica (1543) de Vésale est majoritairement un corps masculin, mais des observations éclatées entre les différents livres contribuent à construire l’identité morphologique d’un corps féminin morcelé par la dissection. Les descriptions anatomiques du sexe féminin restent relativement isolées dans le discours médical au début des temps modernes qui exploitera les autopsies de corps féminins dans une perspective physiologique et couvrira du voile de la bienséance ce sexe féminin si brièvement dénudé
Représenter le sexe féminin dans la première modernité : dissections et interprétations de l’utérus
No full textConsidered both the enigmatic emblem of femininity and the source of all women’s ailments, the uterus has long been the object of male medical speculations, fantasies, and interpretations. In early modern Europe, dissecting the uterus became central to the production of knowledge: a means to unveil the secrets of female generative power, to assert control over women’s bodies, and to assign new specificity to their elusive nature. This article explores how 16th- and 17th-century medical and anatomical discourse, still entwined with classical and medieval legacies on women, projected broader cultural narratives onto the uterus – oscillating between wonder and pathology, metaphor and materiality, nature and morality. By analyzing visual and textual sources, it investigates how the medical male gaze shaped the womb and therefore the female body at the intersection of science, philosophy, and the gender politics of the early modern world.Considéré à la fois comme l’emblème énigmatique de la féminité et la source de tous les maux des femmes, l’utérus a longtemps été l’objet des spéculations, fantasmes et interprétations médicales masculines. Dans l’Europe de la première modernité, la dissection de l’utérus s’impose comme un vecteur central de production du savoir : un moyen de dévoiler les secrets du pouvoir génératif féminin, d’affirmer un contrôle sur les corps des femmes et de définir plus précisément leur nature fuyante. Cet article explore comment les discours médicaux et anatomiques des XVIe et XVIIe siècles, toujours imprégnés des héritages classiques et médiévaux sur les femmes, projettent sur l’utérus des narratifs culturels plus larges, oscillant entre émerveillement et pathologie, métaphore et matérialité, nature et moralité. En analysant les sources visuelles et textuelles, il examine comment le regard masculin médical a façonné l’utérus et, par conséquent, le corps féminin au croisement des sciences, de la philosophie et des politiques de genre de l’époque moderne