Lodz University Press
Not a member yet
8527 research outputs found
Sort by
Psychologia pamięci
No full textJak możemy poprawić swoją pamięć? Czy emocje wpływają na wspomnienia? Jak nasza pamięć zmienia się z wiekiem?
Psychologia pamięci obala wiele powszechnych i błędnych przekonań na temat tego, czym jest pamięć, w jaki sposób działa i jak dokładne są nasze wspomnienia. Autorki badają złożoność ludzkiej pamięci, analizują, jak zapamiętujemy różne rodzaje informacji oraz jak starzenie się czy emocje wpływają na tworzenie, przechowywanie i wydobywanie wspomnień. Omawiają skrajności funkcjonowania pamięci - od tak zwanej pamięci fotograficznej po demencję, a także przybliżają możliwe oddziaływanie pamięci na życie codzienne w kontekście edukacyjnym i prawnym.
Dzięki tej publikacji dowiemy się, że pamięć jest plastyczna, dynamiczna i aktywna. Nauczymy się też, jak możemy używać przeszłości, zdobytych wcześniej doświadczeń i informacji w służbie teraźniejszości i przyszłości
Psychologia pamięci
No full textJak możemy poprawić swoją pamięć? Czy emocje wpływają na wspomnienia? Jak nasza pamięć zmienia się z wiekiem?
Psychologia pamięci obala wiele powszechnych i błędnych przekonań na temat tego, czym jest pamięć, w jaki sposób działa i jak dokładne są nasze wspomnienia. Autorki badają złożoność ludzkiej pamięci, analizują, jak zapamiętujemy różne rodzaje informacji oraz jak starzenie się czy emocje wpływają na tworzenie, przechowywanie i wydobywanie wspomnień. Omawiają skrajności funkcjonowania pamięci - od tak zwanej pamięci fotograficznej po demencję, a także przybliżają możliwe oddziaływanie pamięci na życie codzienne w kontekście edukacyjnym i prawnym.
Dzięki tej publikacji dowiemy się, że pamięć jest plastyczna, dynamiczna i aktywna. Nauczymy się też, jak możemy używać przeszłości, zdobytych wcześniej doświadczeń i informacji w służbie teraźniejszości i przyszłości
Requiem
No full textJakie postawy wobec kresu ziemskiej egzystencji przejawiali Polacy w dobie zaborów? Ostatnia droga, śmierć, żałoba są tematami szczególnie mocno wybrzmiewającymi w okresie niewoli narodowej Śmierć bohaterów na polu walki o wolną ojczyznę, śmierć jako kara za udział w ruchach narodowych, śmierć z dala od ojczyzny – na emigracji czy zesłaniu, żałoba w wymiarze indywidualnym i zbiorowym, żałoba narodowa to kwestie, do których współcześni odwoływali się często i które odcisnęły piętno na postrzeganiu całej epoki Pomimo „zagęszczenia” wiedzy o śmierci patetycznej, niesprawiedliwej, będącej wyrazem poświęcenia wobec wyższych ideałów, problematyka umierania w wymiarze prywatnym pozostaje nadal zagadnieniem słabo poznanym W prezentowanym tomie podjęto więc naukową refleksję nad: obrazem kresu życia, przeżywaniem agonii, śmierci i żałoby przez przedstawicieli różnych warstw społecznych; miejscem wyznaczanym śmierci w życiu prywatnym; rytualnym odprowadzaniem umierających i formami pochówku; emocjami związanymi ze śmiercią; relacjami pomiędzy żywymi a zmarłymi W dyskusji nad indywidualnymi i zbiorowymi formami doświadczania śmierci w XIX wieku wzięli udział przedstawiciele różnych dyscyplin naukowych: historycy, historycy sztuki, literaturoznawcy, historycy kultury, antropolodzy historii, muzealnicy
Leszek Aleksander Moczulski. Zachwyt
No full textBohater niniejszej książki wniósł do poezji polskiej drugiej połowy XX i pierwszych dwóch dekad XXI wieku zachwyt nad dobrem; to ono zasiewa w człowieku tęsknotę za pięknem moralnym i umożliwia zarówno indywidualny, jak i wspólnotowy wysiłek duchowy. Bunt w imię dobra oddala pokusę wzgardy, szyderstwa oraz zbaczania z biblijnie rozumianych prostych ścieżek. W „człowieku wewnętrznym” wzbudza stany cichej radości i pokorny zachwyt nad istnieniem, który umożliwia człowiekowi akceptację siebie oraz swojego miejsca w świecie. Należy „trzymać się rozumu, zachwytu, / nawet gdy się jest w rozpaczy” (Piosenka na koniec świata. Wołamy).
Ze Wstępu
Zbigniew Chojnowski, kreśląc autorskie wprowadzenie do twórczości Leszka Aleksandra Moczulskiego (1938–2017), czyni jego ośrodkiem pojęcie zachwytu, nawiązujące do idei Cypriana Kamila Norwida. Przełamuje też stereotyp recepcyjny Moczulskiego jako autora tekstów popularnych piosenek, wskazując na głębię, inspiracje i motywy jego poezji. Czytelnik może śledzić ewolucję poetyki Moczulskiego od Nowej Fali ku liryce chrześcijańskiej i poetyckiemu personalizmowi – propozycji duchowego antidotum na aksjologiczne zagubienie współczesnych ludzi. Semantyka słów, obrazów, rytmów i brzmień służy w nim zawiązywaniu i wzmacnianiu relacji międzyosobowych, a także pomaga w otwieraniu się na obecność Boga. W eseistyczną podróż tropem sugestywnych interpretacji tej twórczości autor zaprasza każdego miłośnika poezji i piosenkowej liryki
Iluminacje: Sztuka jako forma poznania
No full textThe presented book concerns the phenomenon of art, but its approach radically differs from the usual reflection on it. The author maintains that art is—like all human artifacts—historical, but its immaterial essence, is no longer historical. In other words, he suggests that what is most important in art is not only difficult (if at all) to conceptualize; something more: he claims that this essence transcends, in a way that is difficult to explain, the historical time of its creation. In other words, art is, by its very nature, transhistorical. Or, to borrow a philosophical dictionary entry: metaphysical—in the full semantic scope of the adjective. The way art manifests itself changes with history (the very concept of art is also historical!), but this circumstance, the author suggests, belongs to the realm of accidents. They have no major influence on what is decisive in the experience of art.
The book\u27s fundamental thesis is the explicit conviction that, in its highest realizations, art is a fully fledged instrument of knowledge. In other words, it is not beauty (Kant\u27s belief) that defines its value, but truth (Heidegger\u27s suggestion). In his original anthropological proposal, the author presents creativity animated by the desire to discover a reality unattainable in everyday cognition, as well as in scientific knowledge. Citing specific examples (from poetry, painting, music, and film), he reveals the sphere of poiesis as a space of true ontophany: a stunning and breathtaking revelation of reality, both visible and invisible.Książka dotyczy fenomenu sztuki, ale jej ujęcie radykalnie odbiega od zwyczajowej refleksji na jej temat. Autor utrzymuje, że sztuka jest – jak wszystkie ludzkie artefakty – historyczna, ale to, czym sztuka jest w istocie, jej niematerialna esencja, historyczna już nie jest. Innymi słowy: sugeruje, że to, co w sztuce najistotniejsze nie tylko z trudem (o ile: w ogóle! If at all) poddaje się konceptualizacji, ale coś więcej: twierdzi, że owa esencja wykracza, w trudny do wytłumaczenia sposób, poza historyczny czas powstania. Że innymi słowy: ze swej istoty sztuka jest transhistoryczna. Albo powołując hasło ze słownika filozoficznego: metafizyczna – w całej semantycznej rozciągłości tego przymiotnika. Sposób przejawiania się sztuki zmienia się wraz z historią (samo pojęcie sztuki też jest historyczne!), ale to wszystko, sugeruje Autor, należy do sfery akcydensów. Nie mają one większego wpływu na to, co naprawdę stanowi o tym, co w doświadczeniu sztuki najistotniejsze.
Główną tezą książki jest jawnie wyrażone przekonanie, że w swych najwyższych realizacjach sztuka jest pełnoprawnym instrumentem poznania. Inaczej mówiąc: to nie piękno jest naczelną wartością (przekonanie Kanta), która opisuje jej wartość, ale – prawda (sugestia Heideggera). W swojej oryginalnej propozycji antropologicznej Autor pokazuje twórczość ożywianą pragnieniem odkrycia rzeczywistości nieosiągalnej w poznaniu potocznym a także w poznaniu naukowym. Przywołując konkretne przykłady z dziedziny poezji, malarstwa, muzyki i filmu, odsłania sferę poiesis jako przestrzeń prawdziwej ontofanii: porażającego swą mocą objawienia rzeczywistości widzialnej i niewidzialnej
Krzywiec. Wieś na skraju miasta
No full textDzięki zebranym opowieściom powstaje zapis procesu konstruowania tożsamości Krzywca po II wojnie światowej. Narracje składające się na książkę nie stanowią jednak zbioru podobnie brzmiących głosów opisujących podobne historie, co świadczy m.in. o wielowymiarowości kulturowego dziedzictwa Krzywca. W pamięci mieszkańców wciąż obecne są ślady spuścizny poniemieckiej, kresowej, ale także wielu innych historycznych i kulturowych wątków. Ukazane przez badaczy podejście, widoczne w projekcie i obecne w będącej jego rezultatem publikacji, uznaje prawo mieszkańców do współdecydowania o tym, co powinno zostać przedstawione jako ich dziedzictwo.
dr hab. Magdalena Krysińska-Kałużna, prof. UWr
Prezentowana książka będzie trwałym dopełnieniem wszystkich uroczystości związanych z dwusetleciem założenia Krzywca. Dostojne jubileusze są czasem świętowania, ale też swoistym „rachunkiem sumienia”. Czy to przepracowanie przeszłości pozwoli współczesnym jego mieszkańcom na włączenie do swojego „kulturowego katechizmu” wspomnienia i dumy ze wspólnoty z olenderskimi protoplastami czy też z ich niemieckimi skrzętnymi kontynuatorami? Z lektury wszystkich tekstów wynika, że taka gotowość jest.
prof. dr hab. Jan Święch
Wydane w koedycji: Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego–Gmina Aleksandrów Łódzk
Requiem
No full textJakie postawy wobec kresu ziemskiej egzystencji przejawiali Polacy w dobie zaborów? Ostatnia droga, śmierć, żałoba są tematami szczególnie mocno wybrzmiewającymi w okresie niewoli narodowej Śmierć bohaterów na polu walki o wolną ojczyznę, śmierć jako kara za udział w ruchach narodowych, śmierć z dala od ojczyzny – na emigracji czy zesłaniu, żałoba w wymiarze indywidualnym i zbiorowym, żałoba narodowa to kwestie, do których współcześni odwoływali się często i które odcisnęły piętno na postrzeganiu całej epoki Pomimo „zagęszczenia” wiedzy o śmierci patetycznej, niesprawiedliwej, będącej wyrazem poświęcenia wobec wyższych ideałów, problematyka umierania w wymiarze prywatnym pozostaje nadal zagadnieniem słabo poznanym W prezentowanym tomie podjęto więc naukową refleksję nad: obrazem kresu życia, przeżywaniem agonii, śmierci i żałoby przez przedstawicieli różnych warstw społecznych; miejscem wyznaczanym śmierci w życiu prywatnym; rytualnym odprowadzaniem umierających i formami pochówku; emocjami związanymi ze śmiercią; relacjami pomiędzy żywymi a zmarłymi W dyskusji nad indywidualnymi i zbiorowymi formami doświadczania śmierci w XIX wieku wzięli udział przedstawiciele różnych dyscyplin naukowych: historycy, historycy sztuki, literaturoznawcy, historycy kultury, antropolodzy historii, muzealnicy
Requiem
No full textJakie postawy wobec kresu ziemskiej egzystencji przejawiali Polacy w dobie zaborów? Ostatnia droga, śmierć, żałoba są tematami szczególnie mocno wybrzmiewającymi w okresie niewoli narodowej Śmierć bohaterów na polu walki o wolną ojczyznę, śmierć jako kara za udział w ruchach narodowych, śmierć z dala od ojczyzny – na emigracji czy zesłaniu, żałoba w wymiarze indywidualnym i zbiorowym, żałoba narodowa to kwestie, do których współcześni odwoływali się często i które odcisnęły piętno na postrzeganiu całej epoki Pomimo „zagęszczenia” wiedzy o śmierci patetycznej, niesprawiedliwej, będącej wyrazem poświęcenia wobec wyższych ideałów, problematyka umierania w wymiarze prywatnym pozostaje nadal zagadnieniem słabo poznanym W prezentowanym tomie podjęto więc naukową refleksję nad: obrazem kresu życia, przeżywaniem agonii, śmierci i żałoby przez przedstawicieli różnych warstw społecznych; miejscem wyznaczanym śmierci w życiu prywatnym; rytualnym odprowadzaniem umierających i formami pochówku; emocjami związanymi ze śmiercią; relacjami pomiędzy żywymi a zmarłymi W dyskusji nad indywidualnymi i zbiorowymi formami doświadczania śmierci w XIX wieku wzięli udział przedstawiciele różnych dyscyplin naukowych: historycy, historycy sztuki, literaturoznawcy, historycy kultury, antropolodzy historii, muzealnicy
Requiem
No full textJakie postawy wobec kresu ziemskiej egzystencji przejawiali Polacy w dobie zaborów? Ostatnia droga, śmierć, żałoba są tematami szczególnie mocno wybrzmiewającymi w okresie niewoli narodowej Śmierć bohaterów na polu walki o wolną ojczyznę, śmierć jako kara za udział w ruchach narodowych, śmierć z dala od ojczyzny – na emigracji czy zesłaniu, żałoba w wymiarze indywidualnym i zbiorowym, żałoba narodowa to kwestie, do których współcześni odwoływali się często i które odcisnęły piętno na postrzeganiu całej epoki Pomimo „zagęszczenia” wiedzy o śmierci patetycznej, niesprawiedliwej, będącej wyrazem poświęcenia wobec wyższych ideałów, problematyka umierania w wymiarze prywatnym pozostaje nadal zagadnieniem słabo poznanym W prezentowanym tomie podjęto więc naukową refleksję nad: obrazem kresu życia, przeżywaniem agonii, śmierci i żałoby przez przedstawicieli różnych warstw społecznych; miejscem wyznaczanym śmierci w życiu prywatnym; rytualnym odprowadzaniem umierających i formami pochówku; emocjami związanymi ze śmiercią; relacjami pomiędzy żywymi a zmarłymi W dyskusji nad indywidualnymi i zbiorowymi formami doświadczania śmierci w XIX wieku wzięli udział przedstawiciele różnych dyscyplin naukowych: historycy, historycy sztuki, literaturoznawcy, historycy kultury, antropolodzy historii, muzealnicy
Jak Ty będziesz zadowolony, to i ja będę zadowolona: Listy Pauliny i Aleksandra Wielopolskich z lat 1860–1862
No full text‘If you are satisfied, I will be satisfied too’ wrote Paulina Wielopolska to her husband Aleksander. This declaration, contained in one of the margravine’s private letters, becomes the starting point for a reflection on the marital relationship of two people set in the context of the turbulent history of the Kingdom of Poland.
The book presents a selection of the correspondence of Paulina Wielopolska, née Potocka, and margrave Aleksander Wielopolska from 1860–1862. The letters constitute valuable scientific material, documenting both the private life of this couple and the political background of the Kingdom of Poland on the eve of the January Uprising.
The published egodocuments show a complex marital relationship in which personal emotions and loyalty intertwine with political activity and the tensions of the era. Particular attention is paid to the role of Paulina Wielopolska – a woman functioning in a world of social and legal restrictions, and yet supporting her husband in his public activities.
This publication can be a valuable source for historians, researchers of the political and social history of the 19th century, as well as for those dealing with the history of women or the culture of the elites of the Kingdom of Poland.„Jak Ty będziesz zadowolony, to i ja będę zadowolona” – pisała Paulina Wielopolska do swojego męża Aleksandra. Ta deklaracja, zawarta w jednym z prywatnych listów margrabiny, staje się punktem wyjścia do głębszej refleksji nad relacją małżeńską dwojga ludzi osadzonych w kontekście burzliwej historii XIX-wiecznej Polski.
Niniejsze wydawnictwo źródłowe prezentuje wybór korespondencji małżeńskiej Pauliny z Potockich Wielopolskiej i margrabiego Aleksandra Wielopolskiego z lat 1860–1862. Zebrane listy stanowią cenny materiał naukowy, dokumentujący zarówno życie prywatne tytułowej pary, jak i tło polityczne Królestwa Polskiego w przededniu powstania styczniowego.
Publikowane egodokumenty ukazują złożoną relację małżeńską, w której osobiste emocje i lojalność splatają się z polityczną aktywnością oraz napięciami epoki. Szczególną uwagę zwraca rola Pauliny Wielopolskiej – kobiety funkcjonującej w świecie ograniczeń społeczno-prawnych, a jednak wspierającej męża w jego działalności publicznej.
Wydawnictwo to może stanowić wartościowe źródło dla historyków, badaczy dziejów politycznych i społecznych XIX wieku, a także dla tych, którzy zajmują się historią kobiet czy kulturą elit Królestwa Polskiego