3685 research outputs found
Sort by
Human Rights as a Secular Social Imaginary in the Field of Transitional Justice. The Dutch-Indonesian ‘Rawagede Case’
No full text
Patient autonomy in home care: nurses’ relational practices of responsibility.
No full textBackground:
Over the last decade, new healthcare policies are transforming healthcare practices towards independent living and self-care of older people and people with a chronic disease or disability within the community. For professional caregivers in home care, such as nurses, this requires a shift from a caring attitude towards the promotion of patient autonomy.
Aim:
To explore how nurses in home care deal with the transformation towards fostering patient autonomy and self-care.
Research design and context:
A case study was conducted in a professional development course (‘learning circle’) for home care nurses, including participant observations and focus groups. The theoretical notion of ‘relational agency’ and the moral concept of ‘practices of responsibility’ were used to conduct a narrative analysis on the nurses’ stories about autonomy.
Participants:
Eight nurses, two coaches and two university lecturers who participated in the learning circle.
Ethical considerations:
Informed consent was sought at the start of the course and again, at specific moments during the course of the learning circle.
Findings:
Three main themes were found that expressed the moral demands experienced and negotiated by the nurses: adapting to the person, activating patients’ strengths and collaboration with patients and informal caregivers.
Discussion:
On a policy and organisational level, the moral discourse on patient autonomy gets intertwined with the instrumental discourse on healthcare budget savings. This is manifested in the ambiguities the nurses face in fostering patient autonomy in their daily home care practice. To support nurses, critical thinking, moral sensitivity and trans-professional working should be part of their professional development.
Conclusion:
The turn towards autonomy in healthcare raises moral questions about responsibilities for care. Promoting patient autonomy should be a collaborative endeavour and deliberation of patients, professional and informal caregivers together
Living in the community’ the pros and cons: A systematic literature review of the impact of deinstitutionalisation on people with intellectual and psychiatric disabilities,
No full text
Indicating Dating Accuracy by Personal Events Ratings: Differences between Self-Reports and Proxy-Reports
No full textBetrokken of Bemoeizucht? Een explorerend kwalitatief onderzoek naar het denken van burgers over de norm van ‘niet-bemoeien’ wanneer ze vermoeden dat een medeburger die ze niet persoonlijk kennen problemen heeft.
Get PDFIn de Nederlandse participatiesamenleving wordt een beroep gedaan op ‘burgerlijke aandacht’. Aan de hand van campagnes, voorlichting en samenwerking met professionals worden burgers aangespoord om contact te zoeken met een medeburger zodra ze vermoeden dat er problemen zijn waar (meer) hulp voor moet worden ingeschakeld. Dit staat echter haaks op de bestaande norm van ‘niet-bemoeien’ in de omgang tussen mensen zonder persoonlijke band.
In dit onderzoek staat centraal hoe Nederlandse burgers zelf over deze norm denken wanneer ze vermoeden dat er problemen zijn bij een medeburger. Op basis van het concept ‘civil inattention’ van de socioloog Goffman en 8 focusgroepen met 25 deelnemers laat het onderzoek zien dat burgers een norm van ‘beleefde onoplettendheid’ onderschrijven in de omgang tussen mensen zonder persoonlijke band. Het gaat om het zoeken van een midden tussen het respecteren van iemands privacy en iemand erkennen door vriendelijk gedrag. Dit midden drukt gelijkwaardigheid uit, afwijkingen hiervan kunnen beledigend of pijnlijk zijn. Bij vermoedens van problemen is het daarom de bedoeling dat men een manier vindt om iets voor de medeburger te betekenen die zoveel mogelijk in lijn is met ‘beleefde onoplettendheid’. Burgers geven aan dat dit gebruikelijk is, behalve in situaties met verward of dementerend gedrag. Ze zouden dan schrikken of oordelen en het lastig vinden om ‘beleefd onoplettend’ te reageren.
Dit roept vragen op over de omgang tussen burgers die elkaar niet persoonlijk kennen in de participatiesamenleving. Het beroep op ‘burgerlijke aandacht’ en de herziening van de verzorgingsstaat geven namelijk aanleiding om kwetsbare burgers anders te behandelen dan met de gebruikelijke ‘beleefde onoplettendheid’. Dit kan ten koste gaan van de gelijkwaardigheid die een ‘beleefd onoplettende’ omgang uitdrukt
