Acta Medica Ruha
Not a member yet
137 research outputs found
Sort by
Video Destekli Torakoskopik Cerrahi Segmentektominin Bibliyometrik ve Görsel Analizi: Araştırma Makalesi
No full textIntroduction: The video-assisted thoracoscopic surgery (VATS) method has been used in thoracic surgery for the last three decades, and segmentectomy operations performed by VATS have an increasingly broader area of usage including thoracic surgery, oncologic surgery, lung cancer, and metastatic lung tumors. The definition and applicability of VATS segmentectomy are dynamically broadening over time, and the number of published reports in this field is increasing. However, no bibliometric analysis of the segmental anatomy in VATS segmentectomy procedures was encountered.
Objective: In this study, keywords and phrases including “VATS segmentectomy” were searched in the Web of Science (WoS) Core Collection, and the collected data were analyzed using the RStudio and VOSviewer programs.
Method: The analyses focused on the current state of research on VATS segmentectomy, previous studies, recent studies, and expectations for the future.
Results: A total of 693 publications were found. The average number of publications per year was 8.16. The most productive countries were respectively China and the US. The country with the highest number of citations was the US. The two most prominent WoS categories were surgery and the respiratory system. The most involved institution was Tongji University (China).
Conclusion: In the keyword analyses, it was seen that the keywords segmentectomy and lung cancer were frequently used, and there were strong connections between the two. It was seen that the recent trend in research in this field involved video-assisted thoracoscopies and robotic surgery, but strong connections indicating the controversial nature of the outputs of research were identified.Giriş: Video yardımlı torakoskopik cerrahi (VATS) yöntemi göğüs cerrahisinde son otuz yıldır kullanılmakta olup, VATS ile yapılan segmentektomi ameliyatları göğüs cerrahisi, onkolojik cerrahi, akciğer kanseri ve metastatik akciğeri de kapsayacak şekilde giderek daha geniş bir kullanım alanına sahiptir. VATS segmentektominin tanımı ve uygulanabilirliği zamanla dinamik olarak genişlemekte ve bu alanda yayınlanan raporların sayısı artmaktadır. Ancak VATS segmentektomi işlemlerinde segmental anatominin bibliyometrik analizine rastlanmamıştır.
Amaç: Bu çalışmada Web of Science (WoS) Core Collection'da “VATS segmentektomi”yi içeren anahtar kelimeler ve ifadeler araştırılmış ve toplanan veriler RStudio ve VOSviewer programları kullanılarak analiz edilmiştir.
Yöntem: Analizler, VATS segmentektomi ile ilgili araştırmaların mevcut durumuna, önceki çalışmalara, son çalışmalara ve geleceğe yönelik beklentilere odaklandı.
Bulgular: Toplam 693 yayın bulundu. Yıllık ortalama yayın sayısı 8,16 oldu. En verimli ülkeler sırasıyla Çin ve ABD oldu. En çok atıf alan ülke ise ABD oldu. En öne çıkan iki WoS kategorisi cerrahi ve solunum sistemiydi. En çok katılan kurum Tongji Üniversitesi (Çin) idi.
Sonuç: Anahtar kelime analizlerinde segmentektomi ve akciğer kanseri anahtar kelimelerinin sıklıkla kullanıldığı ve aralarında güçlü bağlantıların olduğu görüldü. Bu alandaki araştırmalarda son dönemdeki eğilimin video yardımlı torakoskopiler ve robotik cerrahi olduğu görülmüş, ancak araştırma çıktılarının tartışmalı niteliğine işaret eden güçlü bağlantılar tespit edilmiştir
COVİD-19 ile İlişkili Spontan Pnömotoraks Vakalarının Retrospektif Olarak Analizi: Araştırma Makalesi
No full textIntroduction: Spontaneous pneumothorax is the presence of air in the pleural space without a history of trauma. The risk of developing spontaneous pneumothorax was 40 to 100 times higher in patients with COVID-19 compared to those without.
Objective: Within the scope of this research, we aimed to elucidate spontaneous pneumothorax cases associated with COVID-19 in a retrospective manner.
Method: Patients diagnosed with COVID-19 and spontaneous pneumothorax at our were included in this retrospective analysis. The patients' admission complaints, comorbidities, COVID-19, RT-PCR results, laboratory findings, imaging results, treatment methods applied, and hospitalization or discharge were recorded.
Results: A total of 31 patients aged between 21 and 90 were included in the analysis. Patients were divided into two subgroups: discharge (n=20) and exitus (n=11). While the average hospitalization period of the discharge group was 14.7±22/days, the average hospitalization period of the exitus group was calculated as 2.6±2.1/days (p<0.001). While 15 (75%) patients in the discharge group required intensive care follow-up, all in the exitus group required intensive care follow-up (p =0.133). A statistically significant difference was detected between the mean values of hemoglobin, INR, D-Dimer, and PLT in the laboratory examinations of the discharge group and the exitus group (p-value; 0.022, 0.004, 0.005, and 0.042, respectively). It was found that there was a strong positive relationship between the length of hospital stay of the patients and laboratory findings, PLR, and NLR (correlation coefficient: 0.818 and 0.818, respectively).
Conclusion: Although many different clinical conditions that develop during COVID-19 infection are in the literature, cases of pneumothorax and pneumomediastinum have been rarely reported. In addition, the possibility of high mortality in these clinical conditions that may be seen in the actively ongoing COVID-19 pandemic should also be taken into consideration.Giriş: Spontan pnömotoraks, travma öyküsü olmaksızın plevral boşlukta hava bulunmasıdır. Spontan pnömotoraks gelişme riski, COVID-19 hastalarında olmayanlara göre 40 ila 100 kat daha yüksektir.
Amaç: Bu araştırma kapsamında, COVID-19'a bağlı spontan pnömotoraks vakalarının retrospektif olarak aydınlatılması amaçlandı.
Yöntem: Hastanemizde COVİD-19 ve spontan pnömotoraks tanısı alan hastalar bu retrospektif analize dahil edildi. Hastaların başvuru şikayetleri, yandaş hastalıkları, COVİD-19, RT-PCR sonuçları, laboratuvar bulguları, görüntüleme sonuçları, uygulanan tedavi yöntemleri, hastaneye yatış veya taburculuk durumları kaydedildi.
Bulgular: Analize yaşları 21 ile 90 arasında değişen toplam 31 hasta dahil edildi. Hastalar taburculuk (n=20) ve ölüm (n=11) olmak üzere iki alt gruba ayrıldı. Taburcu olan grubun ortalama yatış süresi 14,7±22/gün iken, ölüm grubunun ortalama yatış süresi 2,6±2,1/gün olarak hesaplandı (p<0,001). Taburcu olan grupta 15 (%75) hastanın yoğun bakım takibine ihtiyacı olurken, ölüm grubundaki hastaların tamamının yoğun bakım takibine ihtiyacı vardı (p=0,133). Taburcu edilen grup ile ölüm grubunun laboratuvar incelemelerinde ortalama hemoglobin, INR, D-Dimer ve PLT değerleri arasında istatistiksel olarak anlamlı fark saptandı (p değeri sırasıyla 0,022, 0,004, 0,005 ve 0,042). Hastaların hastanede kalış süresi ile laboratuvar bulguları, PLR ve NLR arasında güçlü pozitif ilişki olduğu belirlendi (korelasyon katsayısı: sırasıyla 0,818 ve 0,818).
Sonuç: Sonuç olarak, COVID-19 infeksiyonu sırasında gelişen birçok farklı klinik durum literatürde olmakla birlikte pnömotoraks ve pnömomediastinum olguları nadiren bildirilmiştir. Ayrıca aktif olarak devam eden COVID-19 pandemisinde görülebilecek bu klinik durumlardaki olası yüksek mortalite ihtimali de göz önünde bulundurulmalıdır
Parapnömonik Plevral Efüzyon ve Ampiyemde Fibrinolitik Tedavide Kullanılan Alteplaz ve Streptokinazın Etkinliklerinin Karşılaştırılması: Araştırma Makalesi
No full textIntroduction: Used rarely in the fibrinolytic treatment of parapneumonic pleural effusion (PPE) and empyema, alteplase is a plasminogen activator (tPA) analogue.
Objective: In our study, we divided the patients with PPE and empyema, to whom we implemented video-assisted thoracic surgery, into two groups and we implemented VATS to one group and alteplase plus fibrinolysis following VATS to the other. We compared these two groups through clinical and biochemical parameters.
Methods: Totally 66 patients were involved in the study. The patients were divided into 2 groups randomly. 5-20 mg alteplase was administered to 40 patients in the first group (Alteplase) through tube thoracostomy following VATS. And only VATS was implemented to 26 patients in the second group (Control). The chest tube removal times of the patients and their lengths of hospitalization, C-Reactive Protein (CRP) and White Blood Cells (WBC) values were compared statistically.
Results: It was determined that the groups were homogeneous statistically (P>0.05), CRP values (11.99±9.63) in the alteplase group were statistically significantly higher comparing to the control (4.07±5.10) group (P<0.05), Alteplase group was better in the comparison of the removal times of chest tubes, lengths of hospitalization and WBC values, however the findings were not statistically significant (P>0.05).
Conclusion: Alteplase is a significantly efficient fibrinolytic treatment with a success rate of 87.5%, which can be used in PPE and empyema with minimum side effects in appropriate dosages.Giriş: Parapnömonik plevral efüzyon (PPE)ve ampiyemin fibrinolitik tedavisinde nadir kullanılan alteplaz, plazminojen aktivatör (tPA) analoğudur.
Amaç: Çalışmamızda Video yardımlı göğüs cerrahisi (VATS) uyguladığımız PPE ve ampiyemli hastaları 2 gruba ayırdık, bir gruba sadece VATS, diğer gruba VATS sonrası alteplaz ile fibrinolizis uyguladık. Bu iki grubu klinik ve biyokimyasal parametrelerle karşılaştırdık.
Metod: Toplam 66 hasta çalışmaya alındı. Hastalar rastgele seçilerek 2 gruba ayrıldı. Birinci grupta (Alteplaz) bulunan 40 hastaya VATS sonrası 5-20 mg alteplaz göğüs tüpü içinden uygulandı. İkinci gruptaki (Kontrol) toplam 26 hastaya sadece VATS yapıldı. Hastaların göğüs tüpü çekilme süreleri, hastanede kalış süreleri, C-Reaktif Protein (CRP)ve White Blood Cells (WBC) değerleri istatistiksel olarak karşılaştırıldı.
Bulgular: Grupların istatistiksel olarak homojen olduğu (P>0.05), Alteplaz grubundaki CRP (11,99±9,63) değerlerinin, kontrol (4,07±5,10 ) grubuna göre daha fazla olmasının istatisitksel olarak anlamlı buluğu (P<0.05), göğüs tüpü çekilme süreleri, hastanede kalış süreleri ve WBC değerlerinin karşılaştırılmasında Alteplaz grubunun daha iyi olduğu ama bulguların istatistiksel olarak anlamlı olmadığı tespit edildi (P>0.05).
Sonuç: Alteplaz PPE ve ampiyemde kolay kullanılabilecek, uygun dozlarda minimal yan etkileri olan, %87,5 başarı ile önemli ölçüde etkili fibrinolitik bir tedavidir
Prediyabetik Bireylerde D Vitamini Düzeyi ile Glisemik Parametreleri Arasındaki İlişkinin Değerlendirilmesi: Araştırma Makalesi
No full textObjective: Prediabetic condition is a precursor clinical picture that poses a significant risk for the development of diabetes. Early diagnosis and treatment are crucial for preventing micro and macro complications. Numerous studies have been conducted to explore the relationship between Vitamin D and the development of diabetes, attempting to clarify this connection. We planned this study to examine the relationship between Vitamin D and glycemic parameters in prediabetic individuals and to lay the groundwork for future research in this direction.
Method: Our study included 192 patients aged 24‐65 who presented to internal medicine clinics. The study retrospectively examined 93 prediabetic individuals and 99 healthy individuals without any diseases, drug use, Vitamin D supplementation, or any other significant characteristics. The selected patients' demographic data, fasting glucose levels, HbA1C, insulin, HOMA-IR, 25(OH)D vitamin, calcium, and albumin levels were analyzed using chromatography equipment, HPLC method. The Chi-Square test was used to determine the differences in categorical data between groups. The level of statistical significance was set at p<0.05.
Results: The mean age was 53.18±12.71 in the prediabetic group and 42.44±14.72 in the control group. No statistically significant difference was observed in gender distribution between the two groups (p=0.9072). When comparing Vitamin D levels between the two groups, it was found to be 14.62±6.87 ng/mL in the prediabetic group and 17.53±11.02 ng/mL in the control group, which was statistically significant (p=0.029).
Conclusion: Our study found a significant difference in Vitamin D levels between prediabetic individuals and healthy individuals with normoglycemic progression. Observational studies suggest a significant relationship between Vitamin D and diabetes mellitus, and similar findings are observed in prediabetic individuals. We believe that Vitamin D supplementation in the prediabetic population could have significant effects on public health and glucose metabolism.Amaç: Prediyabetik durum diyabet gelişimi açısından büyük risk oluşturan öncül klinik tablo olup erken tanı ve tedavi ile mikro-makro komplikasyonların önlenmesi açısından önemli yer tutmaktadır. D vitamini ile diyabet gelişimi arasında birçok çalışma yapılmış ve arasındaki ilişki aydınlatılmaya çalışılmıştır. Prediyabetik bireylerde D vitamini ile glisemik parametreleri arasındaki ilişkini irdelenmesi ve bu yönde ileriye dönük çalışmaların ortaya konması adına bu çalışmayı planladık.
Yöntem: Çalışmamıza iç hastalıkları polikliniklerine başvuran 24‐65 yaş arası 192 hasta dahil edildi. Çalışmada 93 prediyabetik birey ile herhangi bir hastalığı olmayan ilaç kullanımı olmayan D vitamini desteği almayan ek bir özelliği olmayan 99 sağlıklı birey retrospektif olarak incelendi. Seçilen hastaların demografik verileri, açlık glukoz seviyesi, HbA1C, insülin, HOMA-IR, 25(OH) D vitamini, kalsiyum, albümin düzeyleri kromotografi cihazında, HPLC yöntemi ile çalışılmış olan veriler analiz edildi. Gruplar arasındaki kategorik veri farklılıklarını belirlemek için Ki-Kare testi kullanılmıştır. İstatistiksel anlamlılık düzeyi p<0,05 olarak belirlenmiştir.
Bulgular: Yaş ortalaması prediyabetik grubunda 53,18±12,71 iken kontrol grubunda 42,44±14,72 olarak bulunmuştur. Cinsiyet dağılımlarına bakıldığında ise her iki grup arasında istatistiksel açıdan anlamlı bir fark saptanmamıştır (p=0,9072). Her iki grubun D vitamini düzeyleri karşılaştırıldığında prediyabetik grubunda 14,62±6,87 ng/mL iken kontrol grubunda 17,53±11,02 ng/mL olarak ölçülmüş olup istatistiksel açıdan anlamlı derece farklı olduğu saptanmıştır (p=0,029).
Sonuç: Çalışmamızda prediyabetik bireyler ile normoglisemik seyreden sağlıklı bireylerin D vitamini düzeyleri arasında anlamlı fark olduğu görüldü. Yapılan gözlemsel çalışmalarda D vitamini ile diyabet mellitus arasında anlamlı bir ilişkinin olduğu gibi prediyabetik bireylerde de sonuçların aynı doğrultuda olduğu görülmüştür. D vitamini desteğinin prediyabetik popülasyonunda değerlendirildiğinde toplum sağlığı ile glukoz metabolizması üzerine önemli etkilerin olabileceğini düşünmekteyiz
Akciğer Kanserli Hastalarda Çevresel Faktörlerin, Uyku Kalitesinin, Fonksiyonel Bağımsızlığın ve Postür Anatomisinin Değerlendirmesi: Araştırma Makalesi
No full textIntroduction: Lung cancer is a common problem. Many reasons can make life difficult for these patients.
Objective: The aim of our study was to evaluate environmental factors, sleep quality, independence level and posture anatomy in lung cancer.
Method: In the study in which 40 patients diagnosed with lung cancer were included, demographic information and disease history were questioned, Medical Research Council Dyspnoea Scale, Pittsburgh Sleep Quality Index, Visual Analogue Scale, Barthel Activities of Daily Living Index and New York Posture Analysis were performed.
Results: Among the clinical findings, 77% of the participants had cough, 72.5% had sputum, 42.5% had chest pain, 62.5% had dyspnoea, and 37.5% had hoarseness. In the evaluation of dyspnoea, 27.5% of the patients had a dyspnoea score of 4, 22.5% had a dyspnoea score of 3 and 12.5% had no complaint. Diabetes mellitus (22.5%) was found to be the most common systemic disease in the patient history. It was also determined that 75% of the individuals had poor sleep quality, 25% were severely dependent and 35% were moderately dependent according to the Barthel index. When cancer was evaluated in terms of genetic factors, 87.5% of the patients did not have a family history of cancer. 90% of the patients used stove as a means of heating at home.
Conclusion: In the study, it was determined that the patients had symptoms such as pain, shortness of breath, cough and sleep quality was significantly affected. In this respect, it was concluded that the rehabilitation process is important in the treatment planning of patients. The high number of individuals without a family history of cancer suggests that environmental factors are important in terms of public health evaluation.Giriş: Akciğer kanseri yaygın bir problemdir. Bu hastaları birçok nedenler yaşamını zorlaştırabilir.
Amaç: Çalışma akciğer kanserinde çevresel faktörleri, uyku kalitesini, bağımsızlık düzeyini ve postür anatomisini değerlendirmek amacıyla planlanmıştır.
Yöntem: Akciğer kanseri tanısı almış hastaların dahil edildiği çalışmada bireylerin demografik bilgileri sorgulanmıştır. Katılımcılara Medical Research Council Dispne Skalası, Pittsburgh Uyku Kalitesi İndeksi, Vizüel Analog Skalası, Barthel Günlük Yaşam Aktiviteleri İndeksi ve New York Postür Analizi uygulanmıştır.
Bulgular: Katılımcıların klinik bulgulardan %77’sinde öksürük, %72.5’inde balgam, %42.5’inde göğüs ağrısı, %62.5’inde dispne, %37.5’inde ses kısıklığı varlığı tespit edildi. Katılımcıların %27.5’inin 4, %22.5’inin 3 değerinde dispneye sahip olduğu ve %12.5’inde dispne semptomunun olmadığı görüldü. Katılımcıların tıbbi özgeçmişlerinde en yaygın olan sistemik hastalığın Diabetes Mellitus (%22.5) olduğu belirlendi. Katılımcıların %75’inin kötü uyku kalitesine sahip olduğu, Barthel indeksine göre ise %25’inin ileri derecede, %35’inin ise orta derecede bağımlı olduğu belirlendi.
Sonuç: Akciğer kanseri olan hastalarda öksürük, dispne ve ağrı yaygın görülen semptomlardır. Hastaların uyku kalitesi bu semptomlardan önemli ölçüde etkilenir. Bu veriler doğrultusunda hastaların tedavi planlamasında rehabilitasyon sürecinin önemli olduğu sonucuna varılmıştır. Aile öyküsünde kanser tanısı olmayan bireylerin sayısının yüksek olması, çevresel faktörlerin halk sağlığı açısından değerlendirilmesinin önemli olduğunu düşündürmektedir
Kürtaj Deneyimi Olan Kadınlarda Bireysel Düzeyde Kürtaj Damgalanması ve Etkileyen Faktörler : Araştırma Makalesi
No full textIntroduction: Women may decide to have an abortion for various reasons such as not wanting a child, maternal/fetal health problems, age, financial difficulties, family or partner pressure and lack of social support. Therefore, many women face psychological problems as a result of the individual-level abortion stigma they experience for sociodemographic and cultural reasons. Measuring individual-level abortion stigma is important in terms of preventing individual stigma and the health problems it may cause.
Objective: This study aims to determine the individual-level abortion stigma and the factors affecting this situation in women with abortion experience.
Method: The population of this cross-sectional study consisted of women who applied to the gynaecology and obstetrics outpatient clinic of a hospital. The sample consisted of 127 participants who met the inclusion criteria and agreed to participate in the study. Data were collected using Personal Information Form and Individual Level Abortion Stigma Scale.
Results: In the study, 77.2% of the participants were between the ages of 18-35, 89.0% had at least one living child, and 92.9% had 3 or less abortions. Among women, 95.3% of abortions were for medical reasons and 89.3% of these were due to fetal indication. The mean score of the Individual Level Stigma in Abortion Scale was 1.61±0.57. There was no significant relationship between socio-demographic and obstetric characteristics and scale score (p>0.05).
Conclusion: The individual-level abortion stigma was found to be at a moderate level in women with abortion experience. Individual-level abortion stigma was found to be independent of individual and environmental factors.Giriş: Kadınlar çocuk istememe, anne/fetüs sağlığı sorunları, yaş, maddi zorluklar, aile veya eş baskısı ve sosyal destek eksikliği gibi çeşitli nedenlerle kürtaj yaptırmaya karar verebilmektedir. Dolayısıyla birçok kadın sosyodemografik ve kültürel nedenlerle yaşadıkları bireysel düzeydeki kürtaj damgalanması sonucunda psikolojik sorunlarla karşılaşmaktadır. Bireysel düzeydeki kürtaj damgalanmasının ölçülmesi, bireysel damgalanmanın ve yol açabileceği sağlık sorunlarının önlenmesi açısından önemlidir.
Amaç: Bu çalışma, kürtaj deneyimi olan kadınlarda bireysel düzeyde kürtaj damgalanmasını ve bu durumu etkileyen faktörleri belirlemeyi amaçlamaktadır.
Yöntem: Bu kesitsel çalışmanın evrenini bir hastanenin kadın hastalıkları ve doğum polikliniğine başvuran kadınlar oluşturmuştur. Örneklem, dahil edilme kriterlerini karşılayan ve çalışmaya katılmayı kabul eden 127 katılımcıdan oluşmuştur. Veriler Kişisel Bilgi Formu ve Bireysel Düzeyde Kürtaj Damgalanma Ölçeği kullanılarak toplanmıştır.
Bulgular: Çalışmada katılımcıların %77,2'si 18-35 yaş aralığında, %89,0'ı yaşayan en az bir çocuğa sahip ve %92,9'u 3 veya daha az kürtaj yaptırmış. Kadınların %95,3'ü tıbbi nedenlerle kürtaj yaptırmış ve bunların %89,3'ü fetal endikasyon nedeniyle gerçekleşmiştir. Kürtajda Bireysel Düzeyde Damgalanma Ölçeği puan ortalaması 1,61±0,57'dir. Sosyo-demografik ve obstetrik özellikler ile ölçek puanı arasında anlamlı bir ilişki bulunmamıştır (p>0,05).
Sonuç: Kürtaj deneyimi olan kadınlarda bireysel düzeydeki kürtaj damgalanmasının orta düzeyde olduğu bulunmuştur. Bireysel düzeydeki kürtaj damgalanmasının bireysel ve çevresel faktörlerden bağımsız olduğu bulunmuştur
Malign Plevral Efüzyonlarda Noninvazif Tanı Yöntemleri Faydalıdır: Editöre Mektup
No full textI read with interest the case report titled "Chronic Lymphocytic Leukemia Hospitalized Due to Pleural Effusion - Case Report" written by Bahar Ağaoğlu Şanlı in the Acta Medica Ruha journal, page 1.3 (2023): 468-473. As a writer interested in pleural effusions in thoracic surgery, the case caught my attention. Pleural effusions are an area that requires research because they are a common clinical condition with multiple pathophysiologies [1].
In the case report, it is seen that the author performed diagnostic methods related to pleural effusion management, but preferred to perform a blind biopsy because the patient's general condition was not suitable for surgical biopsy. In the study, no malignant cells were observed in the pleural fluid and no malignant cells were detected as a result of blind biopsy. I believe that the author's contribution to the dark side of pleural effusions with this case resulting in mortality will bring a remarkable perspective to the literature and I congratulate the author. Currently, aspiration and cytological evaluation of pleural fluid is the main diagnostic method. However, cytological evaluation is 60% sensitive for diagnosis. The presence of tumor cells in pleural effusion has diagnostic value in malignant pleural effusions; however, the chance of finding tumor cells in the fluid is low[1]. Since the pleural biopsy performed in the study was a blind biopsy, the probability of finding pathological tissue in the pleura would also be low. There is a higher chance of finding tumor markers instead [2].
In a retrospective study conducted by us in 2022, it was revealed that immature granulocyte levels contributed to the diagnosis of malignant pleural effusion[1]. The author's study has shown once again that the probability of finding malignant cells in malignant pleural effusions is low even with repeated thoracentesis. Not every patient may be clinically suitable for surgical biopsy. Some malignancies may show low 18-Fludeoxyglucose uptake in positron emission tomography. In this case, less invasive peripheral markers can also be used in diagnosis.Acta Medica Ruha dergisinin 1.3 (2023): 468-473 sayfalarında yer alan Bahar Ağaoğlu Şanlı’nın yazdığı ‘’Plevral Efüzyon Nedeniyle Hospitalize Edilen Kronik Lenfositik Lösemi-Olgu Sunumu’’ başlıklı vaka takdimini ilgi ile okudum. Göğüs cerrahisinde plevral efüzyonlara ilgi duyan bir yazar olarak olgu dikkatimi çekti. Plevral efüzyonlar yaygın ve birçok fizyopatolojiye sahip klinik bir durum olduğu için araştırma gerektiren bir alandır [1].
Yazarın vaka takdiminde plevral efüzyon yönetimi ile ilgili olan tanısal yöntemleri gerçekleştirdiği ancak hastanın cerrahi biopsi için genel durumunun uygun olmaması nedeni ile kör biopsi yapmayı tercih ettiği görülmektedir. Çalışmada plevral sıvıda malign hücre görülmemiş ve kör biopsi sonucunda da malign hücre tespit edilememiş. Yazarın plevral efüzyonların karanlıkta kalmış tarafına mortalite ile sonuçlanan bu olgu ile katkı sağlamasının literatüre dikkat çekici bir bakış açısı kazandıracağını düşünüyor ve yazarı kutluyorum. Günümüzde plevral sıvının aspirasyonu ve sitolojik değerlendirmesi ana tanı yöntemidir. Ancak sitolojik değerlendirme tanı için %60 duyarlıdır. Plevral efüzyonda tümör hücrelerinin varlığı malign plevral efüzyonlarda tanısal değere sahiptir; ancak sıvıda tümör hücresi bulma şansı düşüktür[1]. Çalışmada yapılan plevral biopsi de kör biopsi olduğundan plevradaki patolojik dokuyu bulma olasılığı da yine düşük olacaktır. Bunun yerine tümör belirteçlerini bulma şansı daha yüksektir [2]. Tarafımızdan 2022 yılında yapılan retrospektif çalışmada immatür granülosit düzeylerinin malign plevral efüzyon tanısına katkıda bulunduğu ortaya çıkarılmıştır[1].
Yazarın yaptığı çalışma ile bir kez daha görülmüştür ki malign plevral efüzyonlarda tekrarlayan torasentezlerle bile malign hücre bulma olasılığı düşüktür, her hasta cerrahi biopsi için klinik olarak uygun olmayabilir, malignitelerin bir kısmı pozitron emission tomografisinde düşük 18 –Fludeoxyglucose tutulmu gösterebilir. Bu durumda daha az invaziv olan periferik belirteçlerden de tanıda faydalanılabilir
Arı Sütü Takviyesi Yoğun Egzersiz Sonrası Enerji Metabolizmasını İyileştirir: Araştırma Makalesi
No full textIntroduction: Lactate accumulation, free radical increase and changes in the activity of regulatory enzymes in energy metabolism that occur after acute exhaustion exercise disrupt the muscle adaptation mechanism and lead to muscle damage. Royal jelly, which is considered a superfood with its cell regeneration and therapeutic effects, can compensate for the effects that occur after exercise.
Objective: In this study, the effects of royal jelly supplementation were investigated in Balb-c type mice in which an acute exhaustion exercise model was created.
Methods: Mice were randomly divided into four groups: control, royal jelly, acute exhaustion exercise, acute exhaustion exercise + royal jelly. In all groups, the levels of mitochondrial biogenesis markers Ppargc1a and TFAM, which regulate muscle adaptation, and the levels of PDHa and Slc16a1, which are effective in aerobic and anaerobic regulation, were analyzed by ELISA method.
Results: PDHa and Slc16a1 levels were statistically significant between groups (p=0.024, p=0.029, respectively), but Ppargc1a and TFAM levels were not significant between groups (p=0.087, p=0.082, respectively). It was found that PDHa, Slc16a1, Ppargc1a and TFAM levels increased in the group receiving royal jelly supplementation with acute exhaustion exercise compared to the group not receiving supplementation.
Conclusions: These findings highlight the effective potential of royal jelly in developing/improving aerobic and anaerobic respiratory pathways and in the muscle adaptation process against the impaired muscle adaptation mechanism caused by acute exhausting exercise. Based on these promising results, further research is required to explore new knowledge in exercise physiology and sports sciences.Giriş: Akut tükenme egzersizi sonrası ortaya çıkan laktat birikimi, serbest radikal artışı ve enerji metabolizmasındaki düzenleyici enzimlerin aktivitesindeki değişiklikler kas adaptasyon mekanizmasını bozmakta ve kas hasarına yol açmaktadır. Hücre yenilenmesi ve terapötik etkileri ile süper gıda olarak kabul edilen arı sütü egzersiz sonrası oluşan etkileri kompanse edebilir.
Amaç: Bu çalışmada, akut tükenme egzersiz modeli oluşturulmuş Balb-c türü farelerde arı sütü takviyesinin etkileri araştırıldı.
Yöntem: Kontrol, arı sütü, akut tükenme egzersizi, akut tükenme egzersizi + arı sütü grubundan oluşan fareler rastgele dört gruba ayrıldı. Tüm gruplarda, kas adaptasyonunu düzenleyen mitokondriyal biyogenez belirteçleri Ppargc1a ve TFAM düzeyleri, aerobik ve anaerobik düzenlemede etkili olan PDHa ve Slc16a1 düzeyleri ELISA yöntemiyle analiz edildi.
Bulgular: PDHa ve Slc16a1 düzeyleri gruplar arasında istatistiksel olarak anlamlıydı (sırasıyla, p=0,024, p=0,029) ancak Ppargc1a ve TFAM düzeyleri gruplar arasında anlamlı değildi (sırasıyla, p=0,087, p=0,082). Akut tükenme egzersizi ile arı sütü takviyesi alan grupta PDHa, Slc16a1, Ppargc1a ve TFAM düzeylerinin takviye almayan gruba göre arttığı bulundu.
Sonuç: Bu bulgular akut tükenme egzersizi kaynaklı bozulmuş kas adaptasyon mekanizmasına karşı arı sütünün aerobik ve anaerobik solunum yolunu geliştirmesi/iyileştirmesi ve kas adaptasyon sürecindeki etkili potansiyelini vurgulamaktadır. Bu ümit verici sonuçlara dayanarak egzersiz fizyoloji ve spor bilimlerindeki yeni bilgileri keşfetmek için daha fazla araştırma yapılması gerekmektedir
Endokrin Nedenlere Bağlı Gelişen Hiponatremide NT-proBNP Düzeyinin İncelenmesi: Araştırma Makalesi
No full textIntrotuction: Inappropriate ADH secretion syndrome and pituitary insufficiency are endocrine causes of hyponatremia. The main reason in both groups is the direct or indirect increase in ADH secretion.Fluid retention occurs with the increase in ADH secretion. Fluid retention leads to cardiac strain, and it is thought that it may cause increased secretion of BNP and NT-proBNP .
Aim: Studies on the effects of natriuretic peptides on hyponatremia are scarce due to endocrine causes. The relationship between thyroid hormone disorders and Brain natriuretic peptide (BNP) has been examined in existing studies. Within the scope of this research.we aimed to elucidate the relationship between NT-proBNP and hyponatremia in inappropriate ADH secretion syndrome and pituitary insufficiency.
Method: This prospective study included 14 patients with hyponatremia, inappropriate ADH secretion syndrome, nine patients with pituitary insufficiency who applied to our institution, and 21 healthy volunteers with no systemic disease and serum sodium levels within the normal range. Laboratory tests of the patient group (fasting blood sugar, serum sodium level, spot urine sodium, creatinine, urine osmolarity, and anterior pituitary hormones of patients with suspected pituitary insufficiency) were recorded from the patient files .
Results: Basal sodium levels were statistically significant among the three groups. The median basal sodium level was 127 (meq/l) in the pituitary insufficiency group, 124 (meq/l) in the inappropriate ADH secretion syndrome group, and 138 (meq/l) in the control group (p<0.0001). The median NT-proBNP level was found to be 671 (pg/ml) in the pituitary insufficiency group, 499 (pg/ml) in the inappropriate ADH secretion syndrome group, and 119 (pg/ml) in the control group (p<0.0001). As a result of ROC analysis, serum NT-proBNP values were found to have diagnostic value in predicting hyponatremia due to endocrinological reasons (inappropriate ADH secretion syndrome and pituitary insufficiency) (AUC:0.87 95% confidence interval 0.763 – 0.977, p<0.0001). This value's recommended limit value is 141 (sensitivity: 91.3% and specificity: 66.7%).
Conclusion: This research elaborated that while plasma sodium levels were low in the inappropriate ADH secretion syndrome and pituitary insufficiency groups, the NT-proBNP levels were higher, showing a statistically significant difference between the three groups.Giriş: Uygunsuz ADH salgı sendromu ve hipofiz yetmezliği hiponatreminin endokrin nedenleridir. Her iki grupta da temel neden ADH salgısının doğrudan veya dolaylı olarak artmasıdır. ADH salgısının artmasıyla sıvı tutulumu meydana gelir. Sıvı tutulumu kalpte zorlanmaya neden olur ve BNP ve NT-proBNP salgısının artmasına neden olabileceği düşünülmektedir.
Amaç: Natriüretik peptidlerin endokrin nedenlere bağlı gelişen hiponatremide etkileri üzerine yeterli sayıda çalışma bulunmamaktadır. Var olan çalışmalarda ise tiroid hormon bozukluklarıyla Brain natriürerik peptid (BNP) arasındaki ilişki incelenmiştir. Bu araştırma kapsamında uygunsuz ADH salgı sendromu ve hipofiz yetmezliğinde NT-proBNP ile hiponatremi arasındaki ilişkiyi aydınlatmayı amaçladık.
Yöntem: Bu prospektif çalışmaya hiponatremili, uygunsuz ADH salgı sendromu olan 14 hasta, kurumumuza başvuran hipofiz yetmezliği olan 9 hasta ve herhangi bir sistemik hastalığı olmayan, serum sodyum düzeyi normal sınırlarda olan 21 sağlıklı gönüllü dahil edildi. Hasta dosyalarından hasta grubunun laboratuvar testleri (açlık kan şekeri, serum sodyum düzeyi, spot idrar sodyumu, kreatinin, idrar osmolaritesi ve hipofiz yetmezliği şüphesi olan hastaların ön hipofiz hormonları) kaydedildi. Hasta grubuna kalp yetersizliğini dışlamak amacıyla ekokardiyografi yapıldı.
Bulgular: Bazal sodyum seviyeleri üç grup arasında istatistiksel olarak anlamlıydı. Bazal sodyum düzeyi ortanca hipofiz yetmezliği grubunda 127 (meq/l), uygunsuz ADH sekresyonu sendromu grubunda 124 (meq/l) ve kontrol grubunda 138 (meq/l) (p <0.0001).
Ortanca NT-proBNP düzeyi; hipofiz yetmezliği grubunda 671 birim, uygunsuz ADH salgı sendromu grubunda 499 (pg/ml), kontrol grubunda 119 (pg/ml) (p <0.0001). ROC analizi sonucunda serum NT-proBNP değerlerinin; endokrinolojik nedenlere bağlı hiponatremiyi öngörmede tanı değeri vardır (uygunsuz ADH salgı sendromu ve hipofiz yetmezliği) (AUC:0,87 %95 GA 0.763 – 0.977, p <0.0001). Bu değerin önerilen sınır değeri 141'dir (duyarlılık: %91.3 ve özgüllük: %66.7).
Sonuç: Bu araştırma, uygunsuz ADH salgı sendromu ve hipofiz yetmezliği gruplarında plazma sodyum düzeylerinin düşük olmasına rağmen, NT-proBNP düzeylerinin daha yüksek olduğunu ve üç grup arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark olduğunu ortaya koydu
Hekimlerin Ceza Hukuku Anlamında Ötanazi Algısı: Araştırma Makalesi
No full textIntroduction: The aim of this study was to evaluate physicians' attitudes towards euthanasia, their level of knowledge about euthanasia and their level of knowledge about possible criminal sanctions for euthanasia under the current legislation, in the event that euthanasia is legalised in our country.
Method: The population of the descriptive study consisted of 417 physicians working in the Research and Application Hospital of Harran University. The sample of the study consisted of 146 physicians who voluntarily agreed to participate in the study. Data were collected online using a socio-demographic information form prepared by the researchers.
Results: While 39.0% of the physicians thought that euthanasia should be legalised in our country under certain conditions, 43.8% of the physicians disagreed with the necessity of euthanasia, 87.7% of those who disagreed stated that they disagreed because of their religious beliefs and 49.3% stated that they disagreed because they thought it was unethical. Even when the conditions for euthanasia are met, 39.0% of physicians do not want euthanasia to be applied to themselves and 47.9% of them do not want euthanasia to be applied to their relativesIf euthanasia is to be applied, 65.8% stated that the patient should decide when the patient has full capacity and 55.5% stated that the patient's first/second degree relatives should decide when the patient is unable to make their own decisions. 68.5% of the physicians stated that they had not received any training on the criminal responsibility of health professionals.
Conclusion: The study showed that doctors are mostly aware of euthanasia, but they are not aware of the types of euthanasia and their criminal sanctions. The study found that doctors request euthanasia under certain conditions and that the patient should decide on euthanasia, but that a system should be established to prevent abuse. As the first professional group to whom the patient will turn in a possible request for euthanasia, we believe that professional training should be organised for physicians about the types of euthanasia and possible sanctions in terms of criminal law. Giriş: Bu çalışmada ülkemiz açısından olası bir ötanazi yasalaşması durumunda muhtemel uygulayıcılar olarak hekimlerin ötanaziye yaklaşımlarını, ötanaziye ilişkin bilgi düzeylerini ve mevcut yasal düzenlemeler çerçevesinde ötanazi uygulanmasının muhtemel cezai yaptırımları konusundaki bilgi düzeylerinin değerlendirilmesi amaçlanmıştır.
Yöntem: Tanımlayıcı olarak planlanan çalışmanın evrenini Harran Üniversitesi Araştırma ve Uygulama Hastanesi’nde çalışan 417 hekim oluşturmaktadır. Araştırmanın örneklemini araştırmaya katılmayı gönüllü olarak kabul eden 146 hekim oluşturmuştur. Veriler, araştırmacılar tarafından hazırlanan sosyodemografik bilgi formu kullanılarak online toplanmıştır.
Bulgular: Hekimlerin %39,0’ı ötanazinin, ülkemizde belli koşullarda yasallaşması gerektiğini düşünürken, hekimlerin %43,8’i ötanazi uygulanmasının gerekliliğine katılmadığını, katılmayanların %87,7’si dini inancı sebebi ile, %49,3’ü etik olmadığını düşündüğü için katılmadığını belirtmiştir. Hekimlerin %39,0’ı ötanazi şartları oluşsa dahi kendisine %47,9’u yakınlarına ötanazi uygulanmasını istemediğini, eğer ötanazi uygulanacaksa %65,8’i hastanın fiil ehliyeti tam iken buna hastanın karar vermesi gerektiğini, hasta kendi kararlarını veremeyecek durumda ise %55,5’i buna hastanın birinci/ ikinci derece yakınlarının karar vermesi gerektiğini ifade etmiştir. Hekimlerin %68,5’i daha önce sağlık personelinin cezai sorumluluğuna yönelik bir eğitim almadığını belirtmiştir.
Sonuç: Çalışmada hekimlerin çoğunlukla ötanaziyi bildikleri ancak ötanazinin türlerini ve ceza hukuku anlamında yaptırımlarını bilmedikleri anlaşılmıştır. Çalışmada hekimlerde belli şartlar altında ötanazi talebin olduğu ve ötanaziye hastanın karar vermesi gerektiği ancak suiistimallerin engelleneceği bir sistemin oluşturulması gerektiği ortaya çıkmıştır. Olası bir ötanazi talebinde hastanın ilk başvuracağı meslek grubu olarak hekimlere ötanazinin türleri ve ceza hukuku anlamında olası yaptırımları hususunda meslekiçi eğitimlerin düzenlenmesi gerektiği kanaatindeyiz.