Acta Medica Ruha
Not a member yet
137 research outputs found
Sort by
Akademik Nüfusta Akademik Erteleme Sıklığının ve İlişkili Faktörlerin Değerlendirilmesi: Araştırma Makalesi
No full textBackground: There are few people who do not delay in their daily lives. Procrastination behavior is a very common problem we face in also academic life.
Aim: In this study we aimed to elucidate the frequency of academic procrastination and associated factors in the academic population.
Materials & Method: This study includes 306 volunteer participants who work as professors, associate professors, doctors, lecturers, research assistants and lecturers at Balıkesir University. Aitken Academic Procrastination Scale, Spielberg State-Trait Anxiety Scale, Brief Symptom Inventory, Rosenberg Self-Esteem Scale and Hewitt Multidimensional Perfectionism Scale were applied to all participants. The sociodemographic data form and all the other scales were filled in by the participant himself.
Results: According to the findings of the study, the frequency of academic procrastination in the academic population is %48. Among the socio-demographic variables; age and academic duration were found to be associated with academic delay. The groups with high academic procrastination were found to have higher levels of state-trait anxiety; mental symptoms such as depression and somatization were found more common. A negative relationship was determined between self-focused perfectionism and academic procrastination in the academic population.
Conclusion: This research was a pioneer study conducted in the academic population compared to previous literature. Regarding the outcomes one can conclude that seniority in academic profession and age has positively affected the endurance of the individual while tendency to anxiety and self-focused perfectionism increased procrastination behavior.Arkaplan: Günlük hayatında gecikmeyen çok az insan vardır. Erteleme davranışı, akademik hayatta da karşılaştığımız çok yaygın bir sorundur.Amaç: Bu çalışmada, akademik popülasyonda akademik erteleme davranışının sıklığını ve ilişkili faktörleri aydınlatmayı amaçladık.Yöntem: Bu çalışmaya Balıkesir Üniversitesi'nde profesör, doçent, doktor, öğretim görevlisi, araştırma görevlisi ve öğretim görevlisi olarak çalışan 306 gönüllü katılımcı dahil edilmiştir. Tüm katılımcılara Aitken Akademik Erteleme Ölçeği, Spielberg Durumluk Sürekli Kaygı Ölçeği, Kısa Semptom Envanteri, Rosenberg Benlik Saygısı Ölçeği ve Hewitt Çok Boyutlu Mükemmeliyetçilik Ölçeği uygulandı. Sosyodemografik veri formu ve diğer tüm ölçekler katılımcının kendisi tarafından dolduruldu.Bulgular: Araştırmanın bulgularına göre, akademik popülasyonda akademik erteleme davranışı sıklığı %48'dir. Sosyo-demografik değişkenler arasında; yaş ve akademik süre akademik gecikme ile ilişkili bulunmuştur. Akademik erteleme eğilimi yüksek olan grupların durumluk-sürekli kaygı düzeylerinin daha yüksek olduğu; depresyon ve somatizasyon gibi ruhsal belirtilerin daha yaygın olduğu saptanmıştır. Akademik popülasyonda kendine odaklı mükemmeliyetçilik ile akademik erteleme arasında negatif bir ilişki tespit edilmiştir.Sonuç: Bu araştırma önceki literatüre göre akademik popülasyonda yapılan öncü bir çalışmadır. Sonuçlara bakıldığında, akademik meslekteki kıdem ve yaşın bireyin dayanıklılığını olumlu yönde etkilediği, kaygı eğilimi ve kendine odaklı mükemmeliyetçiliğin ise erteleme davranışını artırdığı söylenebilir
Geleneksel ve Tamamlayıcı Tıp Merkezine Başvuran Hastaların Uyku Kaliteleri ve Uyku Kalitelerini Etkileyen Faktörler: Araştırma Makalesi
No full textIntroduction: No studies were encountered in the literature on the effects of traditional and complementary treatments on sleeping problems experienced by patients who underwent those procedures due to other health problems.
Objective: This study aims to determine sleep quality and the factors that affect it among patients presenting to traditional and complementary medicine centre due to various health problems.
Method: A total of 314 patients presenting to traditional and complementary medicine centres were included in this cross-sectional study. Data were obtained with a personal information form, the Cumhuriyet Subjective Sleep Quality Scale, and the Sleep Hygiene Index. The study was reported according to STROBE guidelines.
Results: The median Cumhuriyet Subjective Sleep Quality Scale score of the patients was 22 (IQR: 19) and the median Sleep Hygiene Index score was 25.00 (8.00). It was determined that gender, income, and daily sleep duration had statistically significant effects on sleep quality (p<0.05). It was reported by 42.6% of the patients who underwent acupuncture treatment, 37.5% of the hypnosis treatment patients, 40.3% of the cupping treatment patients, 52.4% of the ozone therapy patients, 42.9% of the mesotherapy patients, and 47.5% of the hirudotherapy patients that, compared to before, they had much better sleep after undergoing these treatments.
Conclusion: It was determined in this study that the sleep quality and sleep hygiene of the patients were good. Traditional and complementary therapies can be considered to improve patients' sleep quality and hygiene.Giriş: Literatürde diğer sağlık sorunları nedeniyle geleneksel ve tamamlayıcı tedavi alan hastalarda, geleneksel ve tamamlayıcı tedavinin uyku sorunlarına etkisini inceleyen çalışmalara rastlanılamamıştır.
Amaç: Bu çalışmanın amacı, çeşitli sağlık sorunları nedeniyle geleneksel ve tamamlayıcı tıp merkezine başvuran hastaların uyku kalitesi ve uyku kalitesini etkileyen faktörleri belirlemektir.
Yöntem: Bu kesitsel çalışmaya geleneksel ve tamamlayıcı tıp merkezine başvuran toplam 314 hasta dahil edildi. Veriler Kişisel Bilgi Formu, Cumhuriyet Öznel Uyku Kalitesi Ölçeği ve Uyku Hijyeni İndeksi ile toplandı. Çalışma STROBE yönergelerine göre rapor edildi.
Bulgular: Hastaların Cumhuriyet Öznel Uyku Kalitesi Ölçeği ortanca puanının 22 (IQR: 19) ve Uyku Hijyeni İndeksi ortanca puanın ise 25,00 (8,00) olduğu belirlendi. Cinsiyet, gelir düzeyi ve günlük uyku süresinin uyku kalitesini istatistiksel olarak anlamlı düzeyde etkilediği saptandı (p<0,05). Bu çalışmada akupunktur tedavisi alan hastaların %42.6’sının, hipnoz tedavisi alan hastaların %37.5’inin, hacamat tedavisi alanların %40.3’ünün, ozon tedavisi alanların %52.4’ünün, mezoterapi hastalarının %42.9’unun ve hirudoterapi hastalarının %47.5’inin önceki zamana kıyasla daha iyi uyudukları belirlendi.
Sonuç: Bu çalışmada, hastaların uyku kalitesi ve hijyenlerinin iyi olduğu görülmüştür. Geleneksel ve tamamlayıcı tedavilerin hastaların uyku kalitesi ve hijyenini geliştirdiği düşünülebilir
Primipar Kadınların Normal Doğum Ve Sezaryen Sonrası Depresyon Ve Cinsel İşlev Açısından Değerlendirilmesi: Araştırma Makalesi
No full textObjective: Within the scope of this research, the effect of the mode of delivery on women in terms of depression and sexual function was investigated in primiparous women.
Method: This study was conductedbetween October 2021 and March 2022at Health Sciences University, Istanbul Training and Research Hospital, Gynecology and Obstetrics Clinic.A total of 219 primiparous pregnant women who met the inclusion and exclusion criteria in the prenatal, early postpartum (6th week), and late postpartum (12th week) periods were enrolled. The Edinburgh Postpartum Depression Scale (EPDS) and Female Sexual Functioning Inventory (FSFI) questionnaires were performed in different periods and compared according to the delivery types.
Results: Statistically significant differences were found between sexual function levels of individuals with CS delivery type according to prenatal depression score (p<0.05). Sexual function levels of those with prenatal EPDS scores less than 13 were found to be significantly higher in all three periods. In the evaluation of individuals with CS, it was observed that the sexual function level of individuals without depression symptoms was better than individuals with depression symptoms.Regardless of the type of birth, sexual function differs statistically for the three periods according to the dimensions of the satisfaction sub-dimension and the variables of smoking, educational status, income level, and who initiated the sexual intercourse (p<0.05).According to the first postpartum sexual intercourse week, prenatal and postnatal early-period sexual desire levels were found to be higher in those whose first week of sexual intercourse was less than 6 weeks (p<0.05).
Conclusion: The levels of arousal, lubrication, orgasm, and satisfaction in the early postpartum period were significantly lower in those who gave birth normally, and the levels of desire and pain were significantly lower in the early postpartum period in those who gave birth with cesarean section. Depression had a negative effect on sexual function.Amaç: Bu araştırma kapsamında primipar kadınlarda doğum şeklinin depresyon ve cinsel işlev açısından kadın üzerindeki etkisi araştırıldı.
Yöntem: Bu çalışma Ekim 2021-Mart 2022 tarihleri arasında Sağlık Bilimleri Üniversitesi İstanbul Eğitim ve Araştırma Hastanesi Kadın Hastalıkları ve Doğum Kliniği'nde gerçekleştirildi. Prenatal, erken postpartum (6. hafta) ve geç postpartum (12. hafta) dönemlerde dahil etme ve dışlama kriterlerini karşılayan toplam 219 primipar gebe çalışmaya alındı. Edinburgh Doğum Sonrası Depresyon Ölçeği (EPDS) ve Kadın Cinsel İşlev Envanteri (FSFI) anketleri farklı dönemlerde uygulandı ve doğum şekillerine göre karşılaştırıldı.
Bulgular: CS doğum şekline sahip bireylerin cinsel işlev düzeyleri arasında doğum öncesi depresyon puanlarına göre istatistiksel olarak anlamlı fark bulundu (p<0.05). Doğum öncesi EPDS puanı 13'ün altında olanların cinsel işlev düzeyleri her üç dönemde de anlamlı olarak yüksek bulundu. CS'li bireylerin değerlendirilmesinde, depresyon belirtileri olmayan bireylerin cinsel işlev düzeylerinin, depresyon belirtileri olan bireylere göre daha iyi olduğu görülmüştür. Doyum alt boyutunun boyutları ile sigara içme, eğitim durumu, gelir düzeyi, cinsel ilişkiye giren kişi değişkenlerine göre doğum şekline bakılmaksızın cinsel işlev üç dönem için istatistiksel olarak farklılık göstermektedir (p<0,05). Doğum sonrası ilk cinsel ilişki haftasına göre doğum öncesi ve doğum sonrası erken dönem cinsel istek düzeyleri, ilk cinsel ilişki haftası 6 haftadan az olanlarda daha yüksek bulundu (p<0,05).
Sonuç: Normal doğum yapanlarda erken postpartum dönemdeki uyarılma, kayganlık, orgazm ve doyum düzeyleri, sezaryen ile doğum yapanlarda erken postpartum dönemde istek ve ağrı düzeyleri anlamlı olarak daha düşüktü. Depresyonun cinsel işlev üzerinde olumsuz bir etkisi oldu
A Smartphone Application Designed To Analyze Foot Deformity: A Descriptive Pilot Research (Correlation Study): Araştırma Makalesi
No full textIntroduction: An X-ray, CT scan, or foot analysis machines are important diagnostic tools for foot deformity. In the literature, several studies have investigated their effectiveness for correct diagnose. However, these methods cannot be used in a remote manner and patients have to spend considerable amount of time and money to make physical clinical visits.
Objective: We aimed to develop a low-cost, contactless system using the smartphone application to remotely evaluate foot deformity and to investigate the correlation between the smartphone application and pedographic analysis.
Method: 14 individuals (28 feet) with foot deformities were included in this study. We developed a smartphone application called ‘ArdAyak’ to evaluate the foot deformities remotely. Additionally, we collected pedographic analysis reports of patients by SIDAS custom foot analysis machine in a clinical setting to investigate the correlation with ‘ArdAyak’ application.
Results: According to pedographic analysis, the percentage of 1st degree pes planus was 36, the percentage of pes cavus was found to be 29. Additionally, the Pearson Correlation Coefficient showed moderate correlation between the pedographic analysis and ArdAyak app (r=.468, 95% confidence interval [CI]= (.07-.86), p<0.05).
Conclusion: The smartphone app ‘‘Ardayak’’ may have the potential to be a convenient, easy-to-use, and feasible tool for the assessment of foot deformities.Introduction: An X-ray, CT scan, or foot analysis machines are important diagnostic tools for foot deformity. In the literature, several studies have investigated their effectiveness for correct diagnose. However, these methods cannot be used in a remote manner and patients have to spend considerable amount of time and money to make physical clinical visits.
Objective: We aimed to develop a low-cost, contactless system using the smartphone application to remotely evaluate foot deformity and to investigate the correlation between the smartphone application and pedographic analysis.
Method: 14 individuals (28 feet) with foot deformities were included in this study. We developed a smartphone application called ‘ArdAyak’ to evaluate the foot deformities remotely. Additionally, we collected pedographic analysis reports of patients by SIDAS custom foot analysis machine in a clinical setting to investigate the correlation with ‘ArdAyak’ application.
Results: According to pedographic analysis, the percentage of 1st degree pes planus was 36, the percentage of pes cavus was found to be 29. Additionally, the Pearson Correlation Coefficient showed moderate correlation between the pedographic analysis and ArdAyak app (r=.468, 95% confidence interval [CI]= (.07-.86), p<0.05).
Conclusion: The smartphone app ‘‘Ardayak’’ may have the potential to be a convenient, easy-to-use, and feasible tool for the assessment of foot deformities
İnsan Koryonik Gonadotropin Hormonunun İnmemiş Testis Tedavisinde Kullanılması: Araştırma Makalesi
No full textIntroduction: Undescended testis is one of the most common congenital anomalieswith an incidence up to 9% in term male babies. Its incidence is closely related to the week of birth and weight.
Objective: In this research we aimed to elucidate the response of undescended testicles to Human Chorionic Gonadotropin treatment and to investigate whether patient age, total hormone dose, hormone administration time and anatomical localization of the testis affected this response.
Method: A total of 45 patients with undescended testicles, whose age range was between 5 months and 11 years and were treated with hCG have been enrolled in this retrospective analysis. Human Chorionic Gonadotropintreatment has been administered to patients who were followed-up by the same pediatric surgeon. Testicular location, testicular volume, penis size, scrotal pigmentation and genital hair growth were evaluated before and after hormone therapy. Patients were divided into five groups according to their age as: Group A (<12 months), Group B(12 to 36 months), Group C (37 to 60 months), Group D (61 to 84 months) and Group E (>84 months).
Results: Following hCG treatment, 23 (46.9%) out of 49 individuals had non-palpable testes and they were located in the inguinal canal and suprascrotal descended into the scrotum. It was found that in 7 subjects testes did not completely descend into the scrotum, although they were displaced from their settlements to the scrotum before hCG treatment. This result was considered as treatment failure. Of the 10 patients that were considered as gliding testicles, all descended into the scrotum.
Conclusion: In conclusion, hormonal therapy appears to be of limited benefit in cases of true undescended testis and is more effective in cases with distal undescended testicles than in other abnormally located cases. However, the growth of the funiculus spermaticus structures as a result of hormone therapy, albeit partially, facilitates future surgical intervention.Giriş: İnmemiş testis term erkek bebeklerde %9'a varan insidansı ile en sık görülen doğumsal anomalilerden biridir. Görülme sıklığı doğum haftası ve kilosu ile yakından ilişkilidir.
Amaç: Bu çalışmada inmemiş testislerin Human Chorionic Gonadotropin tedavisine verdiği cevabın aydınlatılması ve hasta yaşı, total hormon dozu, hormon uygulama zamanı ve testisin anatomik lokalizasyonunun bu cevabı etkileyip etkilemediğini araştırmayı amaçladık.
Yöntem: Bu retrospektif analize yaşları 5 ay ile 11 yıl arasında değişen ve hCG ile tedavi edilen inmemiş testisli toplam 45 hasta dahil edildi. Aynı çocuk cerrahı tarafından takip edilen hastalara human koryonik gonadotropin tedavisi uygulandı. Hormon tedavisi öncesi ve sonrası testis yerleşimi, testis hacmi, penis boyutu, skrotal pigmentasyon ve genital kıllanma değerlendirildi. Hastalar yaşlarına göre gruplara ayrıldı: Grup A (<12 ay), Grup B (12 – 36 ay), Grup C (37 – 60 ay), Grup D (61 – 84 ay) ve Grup E ( >84 ay).
Bulgular: HCG tedavisi sonrası 49 kişiden 23'ünde (%46,9) non-palpabl testis inguinal kanalda ve skrotuma inen supraskrotal yerleşimliydi. Vakaların 7’sinde testislerin hCG tedavisi öncesi yerleşim yerlerinden skrotuma döndüğü halde testislerin tamamen skrotuma inmediği saptandı. Bu sonuç tedavi başarısızlığı olarak kabul edildi. Kayan testis olarak kabul edilen 10 hastanın tamamında skrotuma inme sağlandı.
Sonuç: Sonuç olarak, hormonal tedavinin gerçek inmemiş testis vakalarında sınırlı yararı olduğu ve distal inmemiş testis vakalarında diğer anormal yerleşimli vakalara göre daha etkili olduğu görülmektedir. Ancak hormon tedavisi sonucunda funiculus spermaticus yapılarının kısmen de olsa büyümesi ilerideki cerrahi müdahaleyi kolaylaştırmaktadır
COVİD 19 İle İlişkili Tekrarlayan Perikardit: Olgu Sunumu: Olgu Sunumu
No full textCoronavirus Disease (2019). (Covid-19), caused by the Severe Acute Respiratory Syndrome-Coronavirus 2 (SARS-CoV-2) virus, is a pandemic infection widely seen worldwide and has a very high mortality rate. This infection, which often has upper and lower respiratory tract symptoms, may present with atypical presentations with different clinical pictures in the recent period. Respiratory and cardiac system findings are at the forefront of Covid-19, a multisystem involvement infection. Cardiac involvement may present as myocarditis, pericarditis, rhythm disturbances, heart failure, and acute coronary syndrome. Although mostof the cases diagnosed with Covid-related pericarditis have been reported as pericarditis accompanying respiratory system findings, it is known that there arepatients diagnosed as isolated pericarditis cases. There is no different diagnosis and treatment protocol in pericarditis cases due to SARS-CoV-2 compared to other viral pericarditis cases in terms of diagnosis and treatment.
Our case; Following the diagnosis of Covid-19 infection, he was examined with complaints of increasing back pain and numbness spreading to the left arm, and pericarditis was detected on echocardiography, and treatment planning was made. It was learned that the patient was diagnosed with Covid infection two years ago and with pericarditis due to the examinations performed due to similar symptoms following the PCR positivity and was treated by admission to the cardiology service. This case report aims to draw attention to the fact that Covid-19 infection may occur in different forms, raise awareness regarding early recognition of the complications, and do the necessary treatment planning.Severe Acute Respiratory Syndrome-Coronavirus 2 (SARS-CoV-2) virüsünün etken olduğu Coronavirus Disease 2019 (Covid-19) tüm dünyada yaygın olarak görülen ve mortalitesi oldukça yüksek seyreden pandemik bir enfeksiyondur. Sıklıkla üst ve alt solunum yollarına ait semptomların görüldüğü bu enfeksiyonun son dönemde farklıklinik tablolar ile seyreden atipik prezentasyonları karşımıza çıkabilmektedir. Multisistem tutulum gösteren bir enfeksiyon olan Covid-19 enfeksiyonunda solunum ve kardiyak sisteme ait bulgular ön plandadır. Kardiyak tutulumda tablo miyokardit, perikardit,ritim bozuklukları, kalp yetmezliği ve akut koroner sendrom tablosu şeklinde karşımıza çıkabilir. Covid ilişkili perikardit tanılı vakalarının birçoğundasolunum sistemi bulgularına eşlik eden perikardit tablosu bildirilmişse de izole perikardit vakaları olarak da tanı alan hastaların olduğu bilinmektedir. SARS-CoV-2'ye bağlı perikardit olgularında tanı ve tedavi açısından diğer viral perikardit vakalarına göre farklı bir tanı ve tedavi protokolü bulunmamaktadır.
Olgumuz; Covid-19 enfeksiyonu tanısı almasını takiben artan sırt ağrısı ve sol kola yayılan uyuşma şikayeti ile tetkik edilmiş ve ekokardiyografide perikardit tespit edilerek tedavi planlaması yapılmıştır. Hastanın iki yıl önce Covid enfeksiyonu tanısı aldığı ve yine PCR pozitifliğini takiben gelişen benzer semptomlar sebebiyle yapılan tetkikler sonucunda perikardit tanısı konulduğu ve kardiyoloji servisine yatışı yapılarak tedavi edildiği öğrenildi. Bu olgu sunumunda amaç Covid-19 enfeksiyonu tablosunun farklı biçimlerde de karşımıza çıkabileceğine dikkat çekmek ve oluşabilecek komplikasyonların erken tanınması ile gerekli tedavi planlamasının yapılması açısından farkındalık yaratmaktır
Postoperatif Deliryumda Dislipideminin Rolü: Araştırma Makalesi
No full textIntroduction: Postoperative delirium (POD) is a condition characterized by an acute decline in cognitive function and attention, often seen in older adults.
Objective: This study aims to investigate the relationship between preoperative lipid levels and the development of postoperative delirium.
Method: This retrospective study included 41 patients who developed delirium after knee and hip operations in our hospital. Delirium was diagnosed by psychiatrists using the 'Confusion Rating Scale' questionnaire. Demographic characteristics, comorbidities, blood biochemistry and lipid levels were investigated.
Results: The mean age of patients who developed POD was 68.63±7.59 years and 61% were female. Total cholesterol (TC), triglyceride (TG), low density lipoprotein (LDL), non-high density lipoprotein (HDL) levels and TG/HDL, LDL/HDL ratios were significantly higher in patients who developed postoperative delirium than in the control group (p<0.05). C-Reactive Protein (CRP) and ferritin levels were significantly higher in the group with postoperative delirium than in the control group (p<0.001, p= 0.003).
Conclusion: In conclusion, we found that preoperative TC, TG, LDL and non-HDL levels and new lipid-related biomarkers TG/HDL and LDL/HDL ratios were significantly higher in patients with POD compared to the control group. Lipid levels should be taken into consideration in the evaluation of the risk of postoperative delirium in patients and necessary precautions should be taken to improve the prognosis.Giriş: Postoperatif deliryum (POD), sıklıkla yaşlı yetişkinlerde görülen, bilişsel işlevlerde ve dikkatte akut bir düşüşle karakterize bir durumdur.
Amaç: Bu çalışmanın amacı preoperatif lipid düzeyleri ile postoperatif deliryum gelişimi arasındaki ilişkiyi araştırmaktır.
Yöntem: : Bu retrospektif çalışmaya, hastanemizde diz ve kalça operasyonları sonrası deliryum gelişen 41 hasta dahil edildi. Deliryum tanısı psikiyatrisler tarafından ‘Konfüzyon Değerlendirme Ölçeği’ anketi kullanılarak konuldu. Hastaların demografik özellikleri, komorbiditeleri, kan biyokimya ve lipid düzeyleri araştırıldı..
Bulgular: POD gelişen hastaların yaş ortalaması 68,63±7,59 ve %61’ i kadındı. Postoperatif deliryum gelişen hastaların total kolesterol (TK), trigliserid (TG), düşük yoğunluklu lipoprotein (LDL), non-yüksek yoğunluklu lipoprotein (HDL) düzeyleri ve TG/HDL, LDL/HDL oranları kontrol grubundan anlamlı derecede yüksek saptandı (p<0,05). C-Reaktif Protein (CRP) ve ferritin düzeyleri postoperatif deliryum gelişen grubta kontrol grubundan istatistiksel olarak anlamlı derecede daha fazla bulundu (p<0,001, p= 0,003).
Sonuç: Sonuçta POD gelişen hastalarda preoperatif TK, TG, LDL ve non-HDL seviyelerini ve lipitle ilgili yeni biyobelirteçler olan TG/HDL, LDL/HDL oranlarını kontrol grubundan anlamlı derecede yüksek bulduk. Hastalarda postoperatif deliryum riski değerlendirilmesinde lipid düzeyleri göz önünde bulundurulmalı, gerekli önlemler alınarak prognozun iyileştirilmesi sağlanmalıdır
Metabolik Sendrom ve Sigara İlişkisi: Araştırma Makalesi
No full textIntroduction: Mets a major public health problem due to its high frequency and associated morbidity, mortality. Lifestyle and habits have important role in the etiology of this syndrome. Cigarette smoking is very common in the world. The main goal of this study is to investigate the effect of smoking on metabolic syndrome.
Method: Prospective, made as a cross-sectional study, 92 smokers, 94 non-smoker total 186 patients, who met criteria for Mets, were included..sociodemographic characteristics of the patients were recorded. Patients’ weight (kg), height (cm), BMI (weight (kg) / neck (m2), waist circumference (cm), hip circumference (cm), waist to hip ratio circumference parameters were measured. After resting for at least 10 minutes, all patients blood pressures were measured and ECG’s were taken. In ECG heart rate, PR and QTc interval were calculated. All patients blood samples were taken after 12 hours of fasting. From the received blood serum glucose, urea, creatinine, lipid panel, uric acid, hsCRP, fibrinogen, insulin, hemogram, sedimentation rate were measured. By the method of Framingham CAD risk scoring, patients 10 years risk of CAD was calculated.
Results: Who have smoking habit waist circumference, fasting blood sugar and heart rate was detected significantly lower (P<0,005). This positive significant decrease was observed more pronounced in women. In smokers lower levels of HDL, higher PR distance and WBC values were observed as the negative part (P<0.05). A statistically significant decrease in HDL levels in men was observed (P<0,05). For PR distance a significant increase in women was observed (P<0,05).A significant difference was not observed in TG, CRP, blood pressure, fibrinogen, HOMA index, the QT interval between the two groups(P>0,05).
Conclusion: Considering the effects of smoking in terms of metabolic syndrome, smoking was thought as protective in both sexes but particularly for women. It will be considered that clinically and statistically significant values about metabolic syndrome should cause reduction in risk of CAD. İnvestigating the mechanism of the improvement in metabolic values may be useful for the metabolic syndrome pathogenesis and its treatment. Therefore, further studies should be performed about the relationship between smoking and metabolic syndrome.Amaç: Mets sıklığı ve sebep olduğu morbidite, mortalite nedeniyle önemli bir halk sağlığı problemidir. Etyolojisinde yaşam şekli ve alışkanlıklar etkilidir. Sigara dünyada yaygın bir alışkanlıktır. Bu çalışmada sigaranın Mets üzerindeki etkilerinin araştırılması amaçlanmıştır.
Yöntem : Propsepektif, kesitsel olarak Mets kriterlerini karşılayan 92 sigara içen, 94 sigara içmeyen toplam 186 hasta çalışmaya alındı. Hastaların sosyodemografik özellikleri ve kilo(kg), boy(cm), BKİ ( kilo(kg)/boyun(m2) ), bel çevresi(cm), kalça çevresi(cm),bel çevresi/kalça çevresi parametreleri ölçüldü. Hastaların istirahat sonrası kan basınçları ölçüldü. Hastaların EKG’leri çekilerek nabız, PR ve QTc mesafeleri hesaplandı. Hastaların 12 saatlik açlık sonrası kan glukoz, üre, kreatinin, lipid paneli, Ürik asit, hsCRP, fibrinojen, insülin, hemogram, sedimentasyon hızı bakıldı. Framingham KAH risk skorlaması yöntemiyle 10 yıllık KAH riski hesaplandı.
Bulgular : Sigara içen Mets’lu kişilerde bel çevresi, kan şekeri ve kalp hızı anlamlı olarak düşük saptandı(P<0,005). Bu anlamlı düşme kadınlarda daha belirgindi. Sigara içenlerde HDL düzeyi düşük, PR mesafesi ve WBC değerleri daha yüksek saptandı(P<0.05). HDL düzeylerindeki düşme erkeklerde daha anlamlı olarak saptandı(P<0,05). PR mesafesi kadınlarda daha anlamlı olarak yüksek saptandı(P<0,05). TG, CRP, kan basıncı, fibrinojen, HOMA indeksi, QTc mesafesi değerleri açısından her iki grup arasında fark saptanmadı(P>0,05).
Sonuç: Bu çalışmada sigaranın kadınlarda daha belirgin olmak üzere halkımız üzerinde bazı Mets komponentleri üzerinde olumlu etkikleri olduğu saptandı. Klinik ve istatiksel olarak anlamlı olan değerlerin KAH riskinde azalma yapacağı düşünülebilir. Sigaranın metabolik değerler üzerindeki bu olumlu etkilerinin mekanizmasının araştırılması Mets patogenezi ve tedavisinde yararlı olabilir. Bu nedenle sigara ve Mets ilişkisi konusunda ileri çalışmalar yapılması gerekmektedir
Primer Açık Açılı Glokomun Medikal Tedavisinin Peripapiller Hemodinamik Üzerine Etkisi: Araştırma Makalesi
No full textObjective: Drugs that increase the perfusion of the optic nerve head that is primarily damaged during glaucoma and additionally decrease the intraocular pressure have the potential to improve the prognosis of progressive optic neuropathy by increasing the perfusion of the optic nerve head. In this study, it was aimed to evaluate the effects of 2 topical anti-glaucoma agents on KPSA (short posterior ciliary artery) and SRA (central retinal artery) in patients with high tension primary open-angle glaucoma (POAG).
Method: In a total of 14 hypertensive glaucoma patients, standard doses of timolol, a beta-blocker, and topical carbonic anhydrase inhibitor dorzolamide (2 times a day in each eye) were administered to the short posterior ciliary artery, central retinal artery, choroidal hemodynamics, intraocular pressure. and its effects on systemic perfusion parameters were investigated. Measurements were made before timolol was administered to one eye, 4 weeks later, and four weeks after initiation of combined therapy.
Results: Following administration of timolol in patients with primary open-angle glaucoma, intraocular pressure decreased significantly by 21.4% (from 25.2±1.5 mmHg to 19.8±1.8 mmHg) (p<0.0001). In the group that received timolol and dorzolamide combined treatment, the decrease in intraocular pressure was higher (from 25.2±1.5 mmHg to 16.9±1.9 mmHg) (p<0.0005).
Conclusion: Based on the results of the study, it was concluded that vasoactive drugs have a positive effect on the treatment and prognosis of primary open-angle glaucoma.Amaç: Glokom sırasında primer hasar gören optik sinir başının perfüzyonunu arttıran ve ek olarak intraoküler basıncı düşüren ilaçlar optik sinir başının perfüzyonunu arttırarak progresif optik nöropatinin prognozunu iyileştirme potansiyeline sahiptir. Bu çalışmada yüksek tansiyonlu primer açık açılı glokom (PAAG) hastalarında KPSA (kısa posterior silier arter) ve SRA (santral retinal arter) üzerinde 2 topikal anti-glokomatöz ajanın etkilerinin değerlendirilmesi amaçlanmıştır.
Yöntem: Toplam 14 hipertansif glokom hastasında bir beta bloker olan, timolol ve topikal karbonik anhidraz inhibitörü olan dorzolamid’in standart dozda (her bir göze günde 2 kez) uygulanmasının kısa posterior silier arter, santral retinal arter, koroidal hemodinamik, göz içi basıncı ve sistemik perfüzyon parametreleri üzerine etkileri araştırılmıştır. Ölçümler timololün tek göze uygulanmasından önce, 4 hafta sonrasında ve kombine tedaviye başlanmasından dört hafta sonra yapılmıştır.
Bulgular: Primer açık açılı glokomu olan hastalarda timolol uygulanmasını takiben göz içi basıncı anlamlı olarak %21.4 (25.2±1.5 mmHg’dan 19.8±1.8 mmHg’ya) düşmüştür (p<0.0001). Timolol ve dorzolamid kombine tedavisi alan grupta ise göz içi basıncı düşüşü daha fazla olmuştur (25.2±1.5 mmHg’dan 16.9±1.9 mmHg’ya) (p<0.0005).
Sonuç: Çalışma sonuçlarına dayanarak vazoaktif ilaçların primer açık açılı glokom tedavisi ve prognozunda olumlu etkinliği olduğu sonucuna varılmıştır
İlk Trimester ve 24-28. Haftada Gestasyonel Diyabeti Olan ve Olmayan Hastalarda Ykl-40 Düzeyinin Karşılatırılması: Araştırma Makalesi
No full textObjective: To elucidate whether the YKL-40 level in the first trimester is effective in predicting the development of diabetes in pregnant groups with and without gestational diabetes mellitus.
Methods: All first-trimester pregnant cases between the ages of 18 – 35 years who applied to the obstetrics and gynecology outpatient clinic of Antalya Training and Research Hospital with a single pregnancy, who did not have additional diseases and fetal anomalies, were included in the study (n=250). An oral glucose tolerance test of 75 gr (OGTT) was performed weekly to diagnose GDM in all pregnant women 24 – 28. During the administration of OGTT, fasting venous blood was taken to check the level of YKL-40.
Results: A total of 250 patients have been enrolled within the scope of this study. According to the results of OGTT, 18 individuals were diagnosed with GDM. Notably, while there was a difference in YKL-40 measurements in all patients, buts no difference in sub-group analysis. The differences between the first YKL-40, second YKL-40, and YKL-40 difference values of patients with and without GDM were evaluated. There was no statistically significant difference between the first, second, and YKL-40 difference values of patients with and without GDM (p>0.05).
Conclusion: Regarding the results of this research, YKL-40 might be valuable in detecting low-grade inflammation in pregnant women. However, there is a need for larger-scale prospective randomized studies from the early period to the end of pregnancy to better and more accurately evaluate the relationship between insulin resistance and inflammation.Amaç: Gestasyonel diabetes mellitusu( GDM) olan ve olmayan gebe gruplarında ilk trimesterdeki YKL-40 düzeyinin diyabet gelişimini öngörmede etkili olup olmadığını aydınlatmayı amaçladık.
Yöntem: Antalya Eğitim ve Araştırma Hastanesi kadın hastalıkları ve doğum polikliniğine tekil gebeliği bulunan, ek hastalığı ve fetal anomalisi olmayan 18 – 35 yaş arası tüm birinci trimester gebeleri çalışmaya alındı (n=250). GDM tanısı koymak için 24 – 28 haftalık gebelere 75 gr oral glukoz tolerans testi (OGTT) yapıldı. OGTT uygulaması sırasında, YKL-40 seviyesini kontrol etmek için açlık venöz kanı alındı.
Bulgular: Bu çalışma kapsamında toplam 250 hasta çalışmaya alındı. OGTT sonuçlarına göre 18 kişiye gestasyonel diabetes mellitus tanısı konuldu. Trigliserid değerleri farklıydı (p<0.05); her iki grup da ikinci trimesterde artmış seviyeler gösterdi. Özellikle, tüm hastalarda YKL-40 ölçümlerinde bir fark varken, alt grup analizinde fark bulunamadı. GDM’u olan ve olmayan hastaların birinci YKL-40, ikinci YKL-40 ve YKL-40 değerleri arasındaki istatistiksel olarak anlamlı fark saptanmadı (p>0.05). İkinci trimesterde trigliserit ve YKL-40 ölçümlerinde birinci trimestere göre artış gözlendi (p<0.05).
Sonuç: Bu araştırmanın sonuçları, YKL-40’ın düşük dereceli inflamasyonun saptanmasında değerli bir biyobelirteç olacağıdır. Bununla birlikte, insülin direnci ile inflamasyon arasındaki ilişkiyi daha iyi ve daha doğru bir şekilde değerlendirmek için erken dönemden gebeliğin sonuna kadar daha büyük ölçekli prospektif randomize çalışmalara ihtiyaç vardır