E-JOURNALS OF UNIVERSITY SULKHAN-SABA ORBELIANI
Not a member yet
300 research outputs found
Sort by
პოლიტიკური პარტიების საქმიანობის საკონსტიტუციო პრინციპები საქართველოში
No full textPolitical parties, in their present form, have only emerged in the new age. The parties ("Whigs" and "Tories") formed in England in the XVII-XVIII centuries are mentioned in a form close to modernity. As a result of the French Revolution, groups were already emerging in many states to march against the existing establishment. Classical political parties have emerged since the 19th century in Europe and the United States. The parties did not emerge on empty ground. Each social sister-group was a bearer of a certain ideological unity and interests.
The formation of political parties in Georgia began in the 1990s, and before the restoration of independence, in fact, there was a complete political spectrum - political parties with their party structures, ideology and supporters. As for the term itself - "party", it is derived from the Latin word (pars, partis) and refers to na-tsil, a group. The term is used to refer to an organized group of people seeking political power through democratic elections or revolution.
The purpose of this article is to review the legislation of Georgia on political parties, the legal regulation of the party and the constitutional principles on the basis of which political parties should carry out their activities.პოლიტიკური პარტიები, დღევანდელი სახით, მხოლოდ ახალ დროში გაჩნდა. თანამედროვეობასთან მიახლოებული ფორმით XVII-XVIII საუკუნეების ინგლისში წარმოქმნილი პარტიები (“Whigs” და “Tories”) მოიხსენიება. საფრანგეთის რევოლუ-ციის შედეგად უკვე მრავალ სახელმწიფოში გაჩნდა ჯგუფები, რომლებიც არსებული წყობილების წინააღმდეგ ილაშქრებდნენ. კლასიკური სახით პოლიტიკური პარ-ტიები XIX საუკუნიდან ჩამოყალიბდნენ ევროპასა და ამერიკის შეერთებულ შტატებში. პარტიები ცარიელ ნიადაგზე არ აღმოცენებულან. ყოველი სოციალური და-ჯგუფება გარკვეული იდეური ერთობის და ინტერესების მატარებელი იყო.
საქართველოში პოლიტიკური პარტიების ფორმირება XIX საუკუნის 90-იანი წლებიდან დაიწყო და დამოუკიდებლობის აღდგენის წინ, ფაქტობრივად, არსებობდა სრულყოფილი პოლიტიკური სპექტრი, – პოლიტიკური პარტიები თავიანთი პარ-ტიული სტრუქტურებით, იდეოლოგიითა და მხარდამჭერებით. რაც შეეხება თავად ტერმინს – „პარტია“, იგი ლათინური სიტყვიდან (pars, partis) მომდინარეობს და ნა-წილს, ჯგუფს აღნიშნავს. აღნიშნული ტერმინი გამოიყენება ყველა იმ ადამიანთა ორგანიზებული ჯგუფის სახელწოდებად, რომლებიც დემოკრატიული არჩევნებისა თუ რევოლუციის გზით ეძებენ პოლიტიკურ ძალაუფლებას.
სტატიის მიზანია მიმოიხილოს პოლიტიკური პარტიების შესახებ საქართველოს კანონმდებლობა, პარტიის სამართლებრივი მოწესრიგება და ის საკონსტიტუციო პრინციპები, რომელთა საფუძველზეც პოლიტიკური პარტიები თავიანთ საქმი-ანობას უნდა ახორციელებდნენ.
 
ისლამური სამხედრო სამართალი
Get PDFIslamic military law is a doctrine, which was created by Ulama, basing on Sharia and Fiqh, as right way of Islam – collection of demands and methods of just military actions that are mandatory for Muslim warriors. Foundations and first rules of Islamic military law were established in the very beginning of Hijra, soon after prophet Muhammad began creation of Islamic state in Medina. The prophet always gave different recommendations and suggestions to the warriors and those instructions became the core of the military law. Most of them were codified and abstracted by the first Khalifa Abu Bakr in the ten rules of Islamic armed forces. Muslim treaties and documents of IX century already included the rules about Islamic ethics, economical law and implementation of Islamic military law. They regulated issues concerning the relations with ambassadors, displaced people or refugees; also, rules of action in the battle fields, defense of women, children and non-warriors, process of negotiation and dispute settlement, restriction of use of poisoned weapons and prevention of destroy of enemy’s territories and etc.Islamic military law distinguishes just and unjust wars. According Holy Koran, defensive war is not only legal and legitimate, but also mandatory for Muslims.ისლამური სამხედრო სამართალმცოდნეობა მოიცავს იმ სწავლებას, რომელიც, შარიათსა და ფიკჰზე დაყრდნობით, შემუშავებულ იქნა ულემების მიერ, როგორც ისლამური სწორი გზა, ანუ ისლამის მოთხოვნებისა და ბრძოლის წარმოების ხერხების ერთიანობა, რომელსაც ომის დროს განუხრელად უნდა იცავდნენ და ემორჩილებოდნენ მუსლიმი მეომრები. ზოგიერთი მუსლიმი მეცნიერი და რელიგიური მოღვაწე ისლამურ პრინციპებზე დაფუძნებულ შეიარაღებულ ბრძოლას განიხილავს მცირე ჯიჰადად. ბრძოლის წარმოების უმთავრესი პრინციპი განპირობებულია იმ რელიგიური მოთხოვნით, რომ თითოეული მუსლიმის დამოკიდებულება მუსლიმთა სხვა თემის წევრებისადმი უნდა იყოს ისეთივე, როგორც საკუთარი თემის წარმომადგენლებთან. მუსლიმებისთვის სამართლიანია ომი, თუ ის წარმოებს კანონიერი თავდაცვისათვის ან სხვა მუსლიმი თანამოძმეებისთვის დახმარების აღმო-ჩენის მიზნით, ასევე, დაზავების ხელშეკრულების დამრღვევთა დასასჯელად. მაგრამ გათვალისწინებული და დაცული უნდა იყოს მოთხოვნა, რომ საბრძოლო მოქმედებები უნდა შეწყდეს მაშინვე, როგორც კი მოწინააღმდეგე ზავს მოითხოვს ან არსებული საფრ-თხეები მოიხსნება
უფლებამოსილებათა გამიჯვნა ევროკავშირსა და მის წევრ-სახელმწიფოებს შორის
No full textHistorically, the founding treaties of the EU, which existed before the Treaty of Lisbon, did not regulate the distribution of powers between the EU and its member states. In this regard, the European Commission in 2001, in its White Paper on European Governance, indicated that there was a clear separation of powers between the EU and its Member States. The European Commission emphasized that "certain principles are needed to determine the distribution of powers between the European Union and its Member States". This is, first of all, necessary in order to answer the frequently asked question by the public: “Who is doing what in Europe? The issue of separation of powers within the EU was settled only after the entry into force of the Lisbon Treaty. In particular, the uniqueness of the EU as a category with specific characteristics (sui generis) is reflected in its entitlement. In particular, the fact that member states transfer part of their sovereignty to it.ისტორიულად, ევროკავშირის სადამფუძნებლო ხელშეკრულებები, რომლებიც ლისაბონის ხელშეკრულებამდე არსებობდა, ევროკავშირსა და მის წევრ-სახელმწი-ფოებს შორის უფლებამოსილებათა განაწილების საკითხს არ აწესრიგებდა. ამ მიმართებით, 2001 წელს ევროკომისიამ, ევროპული მმართველობის შესახებ თეთრ წიგნში მიუთითა, რომ ევროკავშირსა და მის წევრ-სახელმწიფოებს შორის უფლება-მოსილებათა მკაფიოდ გამიჯვნის პრობლემა არსებობდა. ევროკომისია ხაზგასმით აღნიშნავდა შემდეგს: „საჭიროა გარკვეული პრინციპების არსებობა, რომლის მი-ხედვითაც განისაზღვრება ევროკავშირსა და მის წევრ-სახელმწიფოებს შორის უფლებამოსილებათა განაწილების საკითხი“. აღნიშნული, უპირველეს ყოვლისა, სა-ჭიროა იმისათვის, რათა პასუხი გაეცეს საზოგადოების მხრიდან ხშირად დასმულ კითხვას: „ვინ რას აკეთებს ევროპაში? ევროკავშირის ფარგლებში ძალაუფლების გამიჯვნის საკითხი მხოლოდ და მხოლოდ ლისაბონის ხელშეკრულების ძალაში შესვლის შემდეგ დარეგულირდა. კერძოდ, ევროკავშირის, როგორც სპეციფიკური მახასიათებლების მქონე კატეგორიის (sui generis), უნიკალურობა მის უფლება-მოსილებაში გამოიხატება. კერძოდ, იმაში, რომ წევრი-სახელმწიფოები საკუთარი სუვერენიტეტის ნაწილს სწორედ მას გადასცემენ
სამართლებრივი დილემის კონცეფცია
Get PDFThis article is based on the monograph (Irresolvable Norm Conflicts in International Law: The Concept of A Legal Dilemma) of Valentin Jeutner pioneering the concept of legal dilemma in the doctrine of international law. Briefly, the concept of a legal dilemma is a theory of irresolvable norm conflicts. The concept of legal dilemma serves as a normative exposition of the international legal states of affairs where the conflict between two legal norms is so fundamental that their adequate resolution through norm conflict resolution techniques of contemporary international law is impossible. In this article, the author conceptualizes legal dilemmas as an unavoidable and irresolvable conflict between norms of international law. The intrinsic nature of legal dilemmas resembles a legal state of superposition where a given conduct is both illegal and legal at the same time. That is, if one norm is favored over the other, the other is necessarily unduly impaired. Upon providing the general legal account of the concept of legal dilemma, the author responds affirmatively to their presence in contemporary international law. Subsequently, the author ventures to demonstrate that various legal devices to accommodate legal dilemmas once they have arisen are unsatisfactory. Then he establishes that judicial institutions – for a multiplicity of different legal and non-legal reasons – do not represent an appropriate forum for dealing with the various substantial problems posed by legal dilemmas. Thus, the author proposes that judicial institutions – instead of deciding the legal dilemmas themselves – must issue dilemmatic declarations when confronted with an irresolvable and unavoidable norm conflict. Dilemmatic declarations communicate that a legal dilemma exists but do not resolve a dilemma in favor of one or the other norm. However, the author warns us that the issuance of dilemmatic declarations must occur only after the most rigorous and careful application of norm conflict resolution and accommodation techniques. Importantly, dilemmatic declarations do not themselves decide the legal dilemmas but delegate the decision-making competence to the archetypal subjects of international law and the authors of the legal dilemmas themselves – the States. In the author's view, the final say over the decision of the legal dilemmas falls precisely to the States due to the inherent epistemological and/or metaphysical difficulties associated with deciding the legal dilemmas. A State’s decision of a dilemma possesses no legal precedential value and after a State has decided the legal dilemma, the judicial institutions should then enforce an unduly impaired norm. Finally, the author posits the merits of dilemmatic legal thinking in the international legal thought, one of which is to enhance the conceptual understanding of international law, transcend the binary representations of norms only as legal and illegal and to enable States to engage with and reflect constructively about the problems the existence of legal dilemmas presuppose.ხშირად, ტერმინი „დილემა“ გამოიყენება ისეთი უამრავი განსხვავებული, ეშმაკური საერთაშორისოსამართლებრივი პრობლემის აღსაწერად, რომლის მხოლოდ ერთი კონცეფციის ფარგლებში მოხელთება ძალიან რთულია. თუმცა, ტერმინის ამ სადავო გამოყენებისაგან განსხვავებით, სამართლებრივი დილემის კონცეფცია, წინამდებარე ნაშრომში წარმოდგენილია როგორც ტექნიკურ-იურიდიული ტერმინი. კერძოდ, სამართლებრივი დილემის კონცეფცია, როგორც ეს გაგებული და წარმოჩენილია ამ ნაშრომში, ეხება საერთაშორისო სამართლის ნორმებს შორის წარმოქმნილ გარდაუვალ და გადაუჭრელ კონფლიქტს. ამ ნაშრომის პირველი მიზანია ნათელი მოჰფინოს და ახსნას ამ დეფინიციის უამრავი ელემენტი (1). მეორე მიზანი კი, – წარმოადგინოს და განიხილოს უამრავი სტრატეგია სამართლებრივი დილემების გადასაჭრელად მას შემდეგ, რაც ისინი თავს იჩნენენ (2). იქიდან გამომდინარე, რომ სამართლებრივი დილემის კონცეფცია ახალი განსაკუთრებული მნიშვნელობის მქონე კონცეფციაა, რომელიც მიზნად ისახავს მისთვის ახალი განსაზღვრების მინიჭებას მოცემულ კონტექსტში არსებული დისკუსიის მიზნებისთვის, ამ ნაშრომის საბოლოო მიზანია გაამართლოს კონცეფციის არსებობა და აღმოაჩინოს დილემატური სამართლებრივი აზროვნების ღირსებები (3)
თანამედროვე მართმადიდებლური თეორიის ძირითადი ასპექტები
No full textსაქართველოში თანამედროვე მართლმადიდებლური თეოლოგიის შესახებ მსჯე-ლობა ნაკლებად აქტუალურია, ამის მიზეზი მხოლოდ ის არაა, რომ საკითხთან და-კავშირებით ქართულად მცირე მასალაა, არამედ უფრო მეტად ის, რომ თანამედ-როვე მართლმადიდებლური თეოლოგიის, როგორც მოცემულობის, გააზრება ჭირს, რადგან: 1. თეოლოგია აღიქმება წარსულის, საუკუნეების წინ შექმნილი მოძღვ-რების ნაწილად, რომელსაც შეუძლებელია რაიმე მიემატოს ან გამოაკლდეს; 2. მიჩნევა, რომ თანამედროვე ღვთისმეტყველებს არ გააჩნიათ ის მადლი და ცოდნა, რაც ძველ მამებს ჰქონდათ, შესაბამისად, არ სჯერათ, რომ დღევანდელ თეო-ლოგებს ისეთივე ან უფრო დიდი მნიშვნელობის ტექსტების შექმნა შეუძლიათ, როგორც ეს ეკლესიაში ადრე იქმნებოდა, განსაკუთრებით კი მსოფლიო საეკლესიო კრებათა ხანაში.
პირადად ჩემთვის ეს მიდგომა საფუძველშივე გაუმართლებელია, რადგან მიმაჩნია, რომ მართლმადიდებლურ თეოლოგიას და ეკლესიას დღესაც შესწევს იმის ძალა და უნარი, რომ ძველის მსგავსი დიდებული შრომები შექმნას ან ახალი მიმარ-თულებები განავითაროს. უფრო მეტიც, მგონია, რომ მეოცე საუკუნიდან დღემდე, ეკლესიამ უკვე მოახერხა მსგავსი ფორმების ჩამოყალიბება და მჯერა, რომ სამო-მავლოდ უფრო მეტსაც შეძლებს. წინამდებარე თემაში შევეცდები, რომ სწორედ თანამედროვე მართლმადიდებლური თეოლოგიის შესახებ ვისაუბრო, რომელიც პირადად ჩემთვის მეოცე საუკუნიდან იწყება.Discussion of modern Orthodox theology in Georgia is less relevant, not only because there is little material in Georgian on the subject, but also because it's more difficult to understand orthodox orthodox theology as a given, because: 1. Theology is perceived As part of the teachings of the past, created centuries ago, to which nothing can be added or subtracted; 2. It is believed that modern theologians do not have the grace and knowledge that the ancient fathers had, therefore they do not believe that today's theologians can create texts of the same or greater importance as they were created in the church before, especially in the age of world ecclesiastical assemblies. .For me personally, this approach is fundamentally unjustified, as I believe that Orthodox theology and the Church still have the power and ability to create glorious works like the old ones or to develop new ones. Moreover, I think that from the twentieth century to the present, the Church has already managed to establish similar forms and I believe that in the future it will be able to do even more. In this topic I will try to talk about modern orthodox theology, which for me personally dates back to the twentieth century
მორიგებისა და სასამართლო ინსტიტუტების მედიაციის თანაარსებობა სამოქალაქო პროცესში
No full textThe main purpose of the settlement is to settle the civil proceedings. However, it is also worth noting the optional goals that are very important: unloading court cases from a busy schedule, avoiding lengthy trials, increasing the role of the court, reducing litigation costs, resolving conflict, and restoring justice. The urgency of arguing for a settlement as a process is determined by the fact that it is an alternative means of resolving a dispute (more precisely, terminating a civil case).მორიგების უმთავრესი მიზანი სამოქალაქო საქმის წარმოების მორიგებით დასრულებაა. თუმცა, ასევე, აღსანიშნავია ის ფაკულტატური მიზნები, რომლებიც ძალზე მნიშვნელოვანია: სასამართლოს საქმეთა გადატვირთული გრაფიკისაგან განტვირთვა, ხანგრძლივი სასამართლო პროცესების თავიდან არიდება, სასამართლოს როლის ამაღლება, საპროცესო ხარჯების შემცირება, კონფლიქტის მოგვარება და სამართლიანობის აღდგენა.[1] მორიგებაზე, როგორც პროცესზე, მსჯელობის აქტუალურობას ის გარემოება განაპირობებს, რომ იგი დავის გადა-წყვეტის (უფრო ზუსტად, სამოქალაქო საქმის წარმოების დასრულების) ალტერნა-ტიული საშუალებაა.
[1] შეად., გოგიშვილი მ., სულხანიშვილი მ., მესხიშვილი ქ., ჯინორია ხ., გელაშვილი რ., ურთიერ-თობები სასამართლო სხდომის დარბაზში, სხდომის მართვის, მხარეთა მორიგების კომუნი-კაციური და სამართლებრივი ასპექტები, თბილისი, 2010, 32-36
2017-2018 წლების საქართველოს საკონსტიტუციო რეფორმის სოციოლოგიური ანალიზი
No full textThe Constitution is the most important document that determines the balance of values in the society, within the framework of which it is possible to achieve human well-being. The Constitutional Ratio of Freedom, Equality and Order creates a government where human rights and freedoms are guaranteed. Consequently, any changes that are included in the constitution affect the lives of people and it is important to involve citizens in the process of these changes. Creating a constitution is a rather complicated process, during which a conflict of interests leads to the formation of a common state and society. On the one hand, "legislators may try to include their policy course and biased views in the deliberation process or in the text of the Constitution itself", on the other hand, the constitution needs to be given wider public legitimacy, making the process accessible not only to a narrow circle of experts. For those citizens who want to be involved in this process.კონსტიტუცია უმნიშვნელოვანესი დოკუმენტია, რომელიც განაპირობებს საზო-გადოებაში ისეთ ფასეულობათა ბალანსს, რომლის ფარგლებშიც შესაძლებელია ადამიანის კეთილდღეობის მიღწევა. თავისუფლების, თანასწორობისა და წესრიგის კონსტიტუციური თანაფარდობა ქმნის ისეთ მმართველობას, სადაც უზრუნველყო-ფილია ადამიანის უფლებები და თავისუფლებები. შესაბამისად, ნებისმიერი ცვლი-ლება, რომელიც კონსტიტუციაში შედის, აისახება ადამიანთა ცხოვრებაზე და მნიშვნელოვანია ამ ცვლილებათა პროცესში მოქალაქეების ჩართულობა. კონს-ტიტუციის შექმნა საკმაოდ რთული პროცესია, რომლის დროსაც ინტერესთა კონ-ფლიქტი საერთო სახელმწიფო და საზოგადოებრივი წყობის ჩამოყალიბებამდე მი-დის. ერთი მხრივ, „კანონმდებლები შესაძლებელია შეეცადონ თავიანთი პოლიტი-კური კურსი და ტენდენციური მოსაზრებები ჩართონ განხილვის პროცესში ან თა-ვად კონსტიტუციის ტექსტში“, მეორე მხრივ, კონსტიტუციისთვის აუცილებელია უფრო ფართო საზოგადოებრივი ლეგიტიმურობის მინიჭება, რის შედეგადაც ეს პროცესი ხელმისაწვდომი გახდება არა მხოლოდ ექსპერტთა ვიწრო წრისთვის, არამედ იმ მოქალაქეებისთვის, რომელთაც აღნიშნულ პროცესში ჩართვა სურთ
ნასამართლეობა, როგორც ქმედების შემადგენლობის დამაფუძნებელი გარემოება და მისი გაქარწყლების პრობლემა დანაშაულტა ერთობლიობის დროს
No full textნასამართლობა ქართული სისხლის სამართლის მეცნიერებაში ნაკლებად დამუ-შავებული სამართლებრივი ინსტიტუტია. იგი სასამართლოს განაჩენით დამნაშავის მსჯავრდების სამართლებრივი შედეგია და გამოიხატება მსჯავრდებულის ცალკე-ული უფლების შეზღუდვაში, რაც, თავის მხრივ, ასახვას ჰპოვებს კონსტიტუციური, სამოქალაქო თუ ადმინისტრაციული სამართლის ნორმებში. ნასამართლობა მხო-ლოდ სასჯელის თანამდევი სამართლებრივი შედეგია და სწორედ ამიტომ მოქმე-დებს პრეზუმფცია – პირი თავიდანვე ნასამართლობის არმქონედ მიიჩნევა, ვიდრე მისი ნასამართლობა არ დადასტურდება სასამართლოს განაჩენით, ამასთან, იგი მოხსნილი ან გაქარწყლებული არ უნდა იყოს. ამდენად, სახელმწიფო იძულების სხვა ღონისძიებებისგან განსხვავებით, მხოლოდ სისხლისამართლებრივი სასჯელი იწვევს პირის ნასამართლობას.Conviction is a less developed legal institution in Georgian criminal science. It is a legal consequence of a convict's conviction by a court and is reflected in the restriction of the convict's individual rights, which, in turn, is reflected in the norms of constitutional, civil or administrative law. Conviction is only a legal consequence of the sentence and that is why the presumption applies - a person is presumed not convicted from the beginning until his conviction is confirmed by a court judgment, however, he should not be revoked or annulled. Thus, unlike other measures of state coercion, only criminal punishment results in a person being convicted
ქორწინების თანასწორი უფლების ილუზია: ევროკავშირის მოქალაქეთა ფუნდამენეტური უფლებების დაცვა ევროკავშირის შიდა ბაზრის განვითარების კონტექსტში
Get PDFIn Coman and Others v. Romania case, The European Court of Justice by request of Romanian Constitutional Court was tasked to determine whether the term spouse includes Homosexual married couples for the purposes of EU free movement Directive 2004/38. In June 2018, The European Court of Justice has held that the term “Spouse” within the meaning of EU law with regard the freedom of residency of EU citizens and their family members includes Homosexual spouses. This Court ruling has been considered as great victory for homosexual couples striving to achieve equal rights in marriage. Yet celebration of illusionary marriage equality is exaggerated.ევროკავშირის ერთ-ერთი ცენტრალური ამოცანაა, შექმნას ერთიანი – სასაზღვრო კონტროლისგან თავისუფალი გეოგრაფიული სივრცე , რომელიც ევროკავშირის მოქალაქეებს თავისუფალი გადაადგილების საშუალებას მისცემს. ეს იმას ნიშნავს, რომ ევროკავშირი ვალდებულია უზრუნველყოს მოქალაქეთა თავისუფალი გადაადგილების ფუნდამენტური უფლება . ამ მიზეზით, დღის წესრიგში მუდმივად დგას ევროკავშირის საემიგრაციო პოლიტიკის ჰარმონიზაციის საკითხი , მათ შორის, ოჯახზე დაფუძნებული მიგრაციის ასპექტში, რადგან თავისუფალი გადაადგილების უფლება გულისხმობს ევროკავშირის მოქალაქის უფლებას, თავისუფალი გადაადგილების უფლებით სარგებლობისას, შეეძლოს ნებისმიერ წევრ სახელმწიფოში საკუთარ ოჯახთან გაერთიანება
სანადირო გლუვლულიანი ცეცხლსასროლი იარაღისათვის განკუთვნილი საბრძოლო მასალის სამართლებრივი კვალიფიკაცია: ერთი გადაწყვეტილება სასამართლო პრაქტიკიდან
Get PDFსაქართველო იმ სახელმწიფოთა რიცხვს ეკუთვნის, სადაც ცეცხლსასროლი იარაღი თავისუფალი სამოქალაქო ბრუნვიდან ამოღებულია, ხოლო გარკვეული კატეგორიის ცეცხლსასროლი იარაღის შენახვის ან ტარების უფლებით შეძენა, შესაძლებელია მხოლოდ შსს მომსახურების სააგენტოს მიერ გაცემული სპეციალური ნებართვის საფუძველზე. იარაღის რეგისტრაციის შემდეგ შესაძლებელია ამ იარაღისათვის განკუთვნილი საბრძოლო მასალის შეძენაც. 1999 წლის 22 ივლისს მიღებული იქნა ახალი სისხლის სამართლის კოდექსი, რომლის 236-ე მუხლმა არაერთხელ განიცადა ცვლილება. სისხლის სამართლის კოდექსის მოქმედი რედაქციის თანახმად, 236-ე მუხლის სათაური ასეთი ფორმულირებითაა ჩამოყალიბებული: „ცეცხლსასროლი იარაღის (გარდა სანადირო გლუვლულიანი ცეცხლსასროლი იარაღისა (თოფისა), საბრძოლო მასალის, ფეთქებადი ნივთიერების ან ასაფეთქებელი მოწყობილობის მართლსაწინააღმდეგო შეძენა, შენახვა, ტარება, დამზადება, გადაზიდვა, გადაგზავნა ან გასაღება“, თუმცა სანადირო გლუვლულიან ცეცხლსასროლ იარაღთან ერთად მუხლის სათაურში ნახსენები არაა მისთვის განკუთვნილი საბრძოლო მასალა, რაც გარკვეულ პრობლემას ქმნის ქმედების სამართლებრივი კვალიფიკაციის თვალსაზრისით. აღნიშნულ საკითხზე მნიშვნელოვანია სასამართლო პრაქტიკის ანალიზი, თუ რამდენად გამართულია ამ მუხლის შინაარსი და როგორ ხდება მისი პრაქტიკაში გამოყენება.Georgia is one of the countries where firearms are removed from free civilian circulation, and the purchase of certain categories of firearms, with the right of storage or carrying, is possible only on the basis of a special permit issued by the Service Agency of the Ministry of Internal Affairs. After registering the weapon, it is possible to purchase ammunition for this weapon. According to the current version of the Criminal Code, the title of Article 236 reads as follows: Illegal purchase, storage, carrying, manufacturing, transportation, forwarding or sale of firearms (other than hunting smooth-bore firearms (shotguns)), ammunition, explosives or explosive devices, But, along with hunting smooth-bore firearms, the title of the article does not mention the ammunition intended for it, which poses some problems in terms of the legal qualification of the action. With regard to Article 236 of the Criminal Code of Georgia, the Supreme Court of Georgia has established a uniform practice in some matters, which is provides by the city and appellate courts. The Cassation Chamber of the Criminal Court of the Supreme Court of Georgia clarifies that firearms and ammunition must be suitable for their intended use. as well as what is unlawful storage, carrying, transportation, shipment, key, manufacture. Despite numerous explanations from the Supreme Court regarding Article 236 of the Criminal Code, it appears that ammunition for smooth-bore firearms remained without explanation, which led to the courts accusing convicts of illegal purchase, storage and carrying of this category of ammunition