E-JOURNALS OF UNIVERSITY SULKHAN-SABA ORBELIANI
Not a member yet
300 research outputs found
Sort by
ჰერმენევტიკა და კონსტიტუციის ინტერპრეტაცია
No full textI am a judge. The Constitution is an action document for me. I make a decision on the case based on the content of its text. Extracting the content of the Constitution, like any other document, from the text is a process of interpretation, and the question that arises is: How do you explain the Constitution? The answer is wrong if we say - "words matter, do what you want for political expediency". Words mean just that. Cigarettes are not elephants. I am a judge and not a politician. I do not have a political agenda. I am not a representative of the electorate. This is not my role and I have no desire to impose my subjective will on the state. I am required to act thoughtfully, objectively, consistently.მე მოსამართლე ვარ. კონსტიტუცია ჩემთვის სამოქმედო დოკუმენტია. მე საქმეზე გადაწყვეტილებას მისი ტექსტის შინაარსის გათვალისწინებით ვირებ. კონსტიტუციის, ისევე, როგორც ნებისმიერი სხვა დოკუმენტის, ტექსტიდან შინაარსის გამოტანა ინტერპრეტაციის პროცესია და კითხვა, რომელიც მიჩნდება, შემდეგში მდგომარეობს: როგორ განმარტავთ კონსტიტუციას? პასუხი მცდარია, თუ ვიტყვით - „სიტყვებს აქვს მნიშვნელობა, გააკეთე, რაც გინდა პოლიტიკური მიზანშეწონილობის გათვალისწინებით“. სიტყვებს სწორედ რომ მნიშვნელობა აქვს. სიგარეტი არ არის სპილო. მე მოსამართლე ვარ და არა პოლიტიკოსი. მე არ მაქვს პოლიტიკური დღის წესრიგი. მე არ ვარ ამომრჩეველთა წარმომადგენელი. ეს ჩემი როლი არაა და არც სურვილი მაქვს, სახელმწიფოს თავს მოვახვიო ჩემი სუბიექტური ნება. მე მომეთხოვება ვიმოქმედო გააზრებულად, ობიექტურად, თანმიმდევრულად
წმინდა საყდრის როლი ერთაინი ევროპის იდეის განხორციელებაში (1945-1958)
No full textIn the wake of the devastating effects of World War II, Europeans felt the need for unity with all their might, which would prevent a similar catastrophe in the future and contribute to the peace, development and prosperity of the European peoples. The "founding fathers" of a united Europe - Adenauer, Schumann and de Gasper (and with them, Monet) - have embodied the long-awaited idea of European unity, and in this case, to put it mildly, they have actively led the Christian, , Catholic, with visions and values.
მეორე მსოფლიოს ომით გამოწვეული გამანადგურებელი შედე-გების ფონზე, ევროპელებმა მთელი სიმძაფრით იგრძნეს ერთო-ბის საჭიროება, რაც მომავალში თავიდან ააცილებდა მათ მსგავს კატასტროფას და ხელს შეუწყობდა ევროპელ ხალხთა მშვიდობას, განვითარებასა და კეთილდღეობას. ერთიანი ევროპის „დამ-ფუძნებელმა მამებმა“ – ადენაუერმა, შუმანმა და დე გასპერმა (და მათთან ერთად, მონემ) – ხორცი შეასხეს უკვე დიდი ხნის ნანატრი ევროპული ერთობის იდეას და ამ საქმეში, სამართლიანობა მო-ითხოვს ითქვას, ისინი აქტიურად ხელმძღვანელობნდნენ ქრისტი-ანული, კერძოდ, კათოლიკური, ხედვებითა და ფასეულობებით.
 
სახელმწიფოსა და რელიგიას შორის კავშირი ავგუსტინეს "ღვთის ქალაქის" მიხედვით
No full textThis magnificent work, "magnum opus et arduum", includes 22 books. Augustine himself talks about the content of the book. The work can be divided into two main parts: the first (I-X), rejects the claim of the pagan religion that it guarantees prosperity and luck in this world (I-V: social poverty) and worldly animals (VI-X: spiritual poverty). In the second (XI-XXII), he discusses and reviews civitas terrena and civitas caelestis - the earthly and heavenly city: the beginning (XI-XIV), the development and progress in time (XV-XVIII) and the end (eschatological result) (XIX-XXII). These two parts are intertwined - the first is an introduction to the second - - both pagans (especially the Roman aristocracy) and Christians are selected on this principle. Distinguished from each other by two cities (civitas Dei e civitas hominis), Augustine seeks solid answers in the cultural-political vacuum caused by the fall of the empire. Now that everything is clear about pagan antiquity and its vast heritage, Augustus-Tine paves the way for a new Christianity. This is why he became a teacher of the Christian West (the Middle Ages simply referred to him as - Augustinus magister).
ეს დიდებული ნაშრომი, “magnum opus et arduum”, 22 წიგნს მოიცავს. წიგნის შინაარსზე თავად ავგუსტინე გვესაუბრება. ნაშრომი შეიძლება ორ მთავარ ნაწილად დაიყოს: პირველში (I-X), უკუგდებულია წარმართული რელიგიის პრეტენზია, რომ ის ამქვეყნად გარანტია კეთილდღეობისა და იღბლისა (I-V: სოციალური სიღატაკე) და იმქვეყნიური ცხონებისა (VI-X: სულიერი სიღატაკე). მეორეში (XI-XXII), განიხილავს და მიმოიხილავს civitas terrena და civitas caelestis – მიწიერ და ზეციერ ქალაქს: საწყისი (XI-XIV), დროში განვითარება და პროგრესი (XV-XVIII) და დასასრული (ესქატოლოგიური შედეგი) (XIX-XXII). ეს ორი ნაწილი ერთმანეთშია გადაჯაჭვული, – პირველი მეორეს შესავალია, – ამ პრინციპით არიან შერჩეული როგორც წარმართები (განსაკუთრებით, რომაული არისტოკრატია), ასევე, ქრისტიანები. ორი ქალაქის (civitas Dei e civitas hominis) ერთმანეთისაგან გამორჩევით, ავგუსტინე, იმპერიის დაცემით გამოწვეულ კულტურულ-პოლიტიკურ ვაკუუმში ეძებს მყარ პასუხებს. ახლა, როდესაც წარმართულ ანტიკურობასთან და მის უზარმაზარ მემკვიდრეობასთან დაკავშირებით ყველაფერი ნათელია, ავგუს-ტინე ახალ ქრისტიანობას უხსნის გზას. ამიტომაც ხდება იგი ქრისტიანული დასავლეთის მასწავლებელი (შუა საუკუნები მას უბრალოდ ასე მოიხსენიებს – Augustinus magister).
 
ორიგენე ალექსანდრიელის პოლიტიკური ღვთისმეტყველება
No full textდღემდე გაბატონებული შეხედულების თანახმად, ადრეული ხანის ქრისტიანები არ იჩენდნენ განსაკუთრებულ ინტერესს პოლიტიკისადმი. ამ მხრივ, მეტად სიმპტომატურია ადრექრისტი-ანული ფილოსოფიური აზროვნებისადმი მიძღვნილი ჯორჯ კარამანოლისის ნაშრომი. მიუხედავად იმისა, რომ ავტორი ადრეული ხანის ქრისტიანი მოაზროვნეების შესახებ არსებულ მრავალ სტერეოტიპულ შეხედულებას ამსხვრევს და წარმო-გვიჩენს ამ მოაზროვნეთა საკმაოდ მდიდარ ინტელექტუალურ კულტურას, როდესაც ჯერი მიდგება მათ პოლიტიკურ შეხედუ-ლებებზე, ის აღნიშნავს: „ადრეული ქრისტიანი ფილოსოფოსები იჩენენ შეზღუდულ ინტერესს პოლიტიკური ფილოსოფიის მი-მართ, ისევე როგორც მათი თანამედროვე წარმართი ფილოსო-ფოსები“.
According to the prevailing view to date, early Christians showed no particular interest in politics. In this respect, the work of George Karamanolis, devoted to pre-Christian philosophical thought, is highly symptomatic. Although the author breaks down many stereotypical views of early Christian thinkers and presents a rather rich intellectual culture of these thinkers when Jerry approaches their political views, he notes: , As well as their modern pagan philosophers. "
 
ქრისტიანი მოქალაქის მსოფლმხედველობითი თავსებადობა მიწიერი სახელმწიფოს ჯარში მსახურების დროს
No full textბოლო პერიოდში მოხშირდა ქრისტიანობის თუ სხვა მსოფლ-მხედველობათა მიმდინარეობები, რომელთა მიმდევრებიც აცხა-დებენ, რომ სახელმწიფოს საჯარისო ფორმირებებში მსახურება, სამშობლოს დაცვა კაცისკვლას უკავშირდება, ეს კი, მათი აზრით, ბიბლიის ფუნდამენტურ მცნებას არღვევს. არგუმენტად მოჰყავთ ქრისტეს მცნება მტრის სიყვარულისა და მეორე ლოყის მიშვერის შესახებ. ეს მოსაზრებები, ერთი შეხედვით, მართლაც, პოულობს საფუძველს წმინდა წერილში, მაგრამ მხოლოდ ერთი შეხედვით. ისმის კითხვა: ძალუძს თუ არა ქრისტიანულ ეკლესიას სამ-შობლოს დასაცავად გადახდილი ომისა და შესაბამისად, იძულე-ბითი კაცისკვლის, მტრის მოკვდინების საღვთისმეტყველო არგუ-მენტაციით გამართლება? რა თქმა უნდა, ძალუძს. მისი საბუთი საკმაოდ ძლიერი და არგუმენტირებულია, წმინდა წერილს ეფუძნება და ფსევდომშვიდობისმყოფელების ფუჭ, სექტანტურ და ვიწრო აზროვნებას წარმოაჩენს.
Recently, the currents of Christianity or other worldviews have become more frequent, the followers of which claim that service in the military formations of the state, protection of the homeland is connected with murder, which, in their opinion, violates the fundamental commandment of the Bible. The argument is the commandment of Christ about the love of the enemy and the second cheek. These views, at first glance, indeed find their basis in Scripture, but only at first glance. The question is: can the Christian Church justify the war paid for the defense of the homeland and, consequently, the forced murder of the enemy, the theological death of the enemy? Of course it can. His paper is quite strong and argumentative, based on Scripture, and presents the vain, sectarian, and narrow-minded thinking of pseudo-peacekeepers.
 
სახელმწიფო, ეკლესია და საზოგადოება
No full textსახელმწიფო, ეკლესია, რელიგიური ჯგუფები თუ სხვადასხვა პოლიტიკურ-კულტურული ორგანიზაცია საზოგადოებრივი წარ-მონაქმნებია, რომელთა შორის ურთიერთდამოკიდებულება, რო-გორც ამ ერთეულების რეალიზების შემადგენელი ნაწილი, მუდმივ სახეცვლილებას განიცდის. თანამედროვე საზოგადოება, რომე-ლიც მულტიკულტურული და მულტირელიგიური გარემოა, მო-ითხოვს არა მხოლოდ სხვადასხვა ჯგუფს შორის დამოკიდებუ-ლების განსაზღვრას, არამედ სახელმწიფოს მხრიდან სხვადასხვა ჯგუფისთვის ჰარმონიზებისა და მრავალფეროვნების იმ წინა-პირობის შექმნას, რომელიც მშვიდობიანი და სამართლიანი თანაცხოვრების საფუძველი გახდება. აქ არ იგულისხმება სა-ხელმწიფოს მიერ სხვადასხვა დამოუკიდებელ სუბიექტს შორის, შიდარელიგიურ თუ რელიგიათშორის დისკურსში ჩართვა და იდეური ან მსოფლმხედველური შუამდგომლობა, არამედ ურთიერთვალდებულებისა და საკონსტიტუციო პრინციპების გაცნობიერების აუცილებლობა, რომელიც საბოლოოდ საზოგა-დოების მდგრადობასა და სამართლიან ქმედითუნარიანობას გან-საზღვრავს.The state, the church, religious groups or various political and cultural organizations are public formations, the interdependence between which, as an integral part of the realization of these units, is constantly changing. Modern society, which is a multicultural and multireligious environment, requires not only the definition of relations between different groups, but also the creation of preconditions for harmonization and diversity on the part of the state, which will be the basis for peaceful and just coexistence. This does not mean inter-religious or inter-religious discourse and ideological or worldview mediation between different independent entities by the state, but the need to understand the interdependence and constitutional principles that ultimately guarantee the sustainability and equitable functioning of societies.
 
ინტერვიუ რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის გავლენიან იერარქთან (მიმოხილვა, თარგმანი, შენიშვნა)
No full textThe present interview is presented in the most popular magazine of the German-speaking space - "Spiegel" [mirror]. I was advised to get acquainted with this publication and the corresponding copy with the caption: "Nugzar" was given to me by the former chairman of the Georgian community in Germany, Doctor of Medicine, my elder and dear friend, scribe and great Georgian writer I was visiting his family (Munich, December 2009). He also added that it would be good if this text is translated into Georgian and published.
წინამდებარე ინტერვიუ წარმოდგენილია გერმანულენოვანი სივრცის ყველაზე პოპულარულ ჟურნალში − “Spiegel” [სარკე]. ამ პუბლიკაციის გაცნობა მირჩია და შესაბამისი ეგზემპლარიც წარწერით ყდაზე: „ნუგზარს“, გადმომცა გერმანიის ქართული სათვისტომოს ყოფილმა თავმჯდომარემ, მედიცინის დოქტორმა, ჩემმა უფროსმა და ძვირფასმა მეგობარმა, მწიგნობარმა და ქარ-თული სიტყვაკაზმული მწერლობის დიდმა ტრფიალმა − ბატონმა ვახტანგ ჩხაიძემ (1920-2014), როდესაც მის ოჯახში სტუმრად ვიმყოფებოდი (მიუნხენი, 2009 წლის დეკემბერი). მანვე დასძინა, კარგი იქნება, თუკი ეს ტექსტი ქართულადაც ითარგმნება და გამოიცემაო
ევროპის ახალი რეალიზმი: ლისაბონის შეთანხმება
Get PDFThe article by Hans Jürgen Papier discusses the institutional reforms of the Treaty of Lisbon. The author assesses whether the innovations of the Treaty are suited for restoring Union’s capacity to act. The author welcomes the changes in the organizational structure of the EU. He considers that the most far-reaching change results from the new architecture of the European Union as one of a unitary legal personality with a supranational character. From the author’s point of view, the reinforcement of the subsidiarity principle is the most valuable reform in the Treaty of Lisbon. However, the weakness of its protection is still here. The author wishes the Treaty to give a clearer picture of Europe, of both its inner and outer boundaries. ინსტიტუციური რეფორმები – დემოკრატიულობის პრინციპი: ევროპარლამენტი და ეროვნული პარლამენტები – არასასიამოვნო ეროვნული დებატების გვერდის ავლა ევროპული გზის არჩევის შედეგად – სუბსიდიარობის პრინციპის დაცვის გაძლიერება: ყველაზე ღირებული რეფორმა – ეჭვები ეფექტურობის შესახებ – ძირითადი სისუსტე: უფლებამოსილებათა მცოცავი გადაცემა ჯერ კიდევ შესაძლებელია
ქრისტიანობა და სახელმწიფო - ილია ჭავჭავაძის ლიბერალური არჩევანი
No full text „ჩვენის დაცემულის ვინაობის აღდგენის“ ილიასეული პრო-გრამა, ცხადია, ქართული ეროვნული იდენტობის განმტკიცებას ისახავდა მიზნად, რომელიც მის დროს რუსიფიკაციის საფრთხის ქვეშ მყოფი ჩვენი კულტურული, ნაციონალური და რელიგიური იდენტობის ხელახალ აღორძინებას გულისხმობდა. ცნობილი ილი-ასეული ფორმულა − „მამული, ენა, სარწმუნოება“ კარგად აჩვე-ნებს, რომ მისი აზრით, ეროვნული თვითმყოფადობა, იდენტობა, „სკოლის, ბანკისა თუ თეატრის“ გარდა, რელიგიურ ფასეულობებ-ზე დაყრდნობით ყალიბდება. ამ ფასეულობების გარეშე ვერც-ერთი ხალხი შეძლებს საკუთარი იდენტობის შენარჩუნებას. ეს ასე იყო ადრე და ასეა ახლაც. ამის მისაღწევად არ კმარა მოწინავე ტექნოლოგიები, მდიდარი ბიუჯეტი და გამართული სახელმწიფო ინსტიტუტები. რაც უფრო ტექნოლოგიურად, ეკონომიკურად და ინსტიტუციურად წარმატებულია ქვეყანა, მით უფრო გახსნილი ხდება უცხოსადმი, ასიმილაციისა და ემანსიპაციის უნარს იძენს.
The Iliad program "Restoration of the Identity of Our Fallen" was clearly aimed at strengthening the Georgian national identity, which meant the revival of our cultural, national and religious identity, which was in danger of Russification at that time. The well-known formula - "land, language, religion" shows well that in his opinion, national identity, identity, is formed on the basis of religious values, in addition to "school, bank or theater." Without these values, no people will be able to maintain their identity. It was like that before and it is like that now. Advanced technologies, rich budgets and well-functioning state institutions are not enough to achieve this. The more technologically, economically and institutionally successful a country is, the more open it becomes to foreigners, the more it acquires the ability to assimilate and emancipate.
 
წმინდა საყდრის ნეომედიევალისტური სტრატეგია საერთაშორისო პოლიტიკაში: ქაიროდან რეგენსბურგამდე
No full textThere are many religious actors in the system of modern international relations, but one of them is especially important, as it has a special (observer) status in the UN, diplomatic relations with most countries of the world and acts as a norm-setting entity. At the same time, it must be said that scholars in the field of international relations pay very little attention to it. Thus, we are talking about the Roman Catholic Church, whose number of believers exceeds 1.3 billion worldwide, and whose institutional expression and legal personality is a sacred seat in international politics.The purpose of this article is to show how the Holy See still preserves the legacy of medieval European Christianity (Catholicism) in today's international politics and to reaffirm the importance of religion in global processes. The example of the Holy See makes it clear that religious actors have always played a certain role in the transnational governance of the international community. On the other hand, we will try to illustrate the impact that the Holy See's diplomatic strategy can have on the secular state system as well as on global public policy.თანამედროვე საერთაშორისო ურთიერთობების სისტემაში მრავალი რელიგი-ური აქტორი არსებობს, თუმცა ერთ-ერთი მათგანი განსაკუთრებით მნიშვნელოვა-ნია, ვინაიდან მას აქვს სპეციალური (დამკვირვებლის) სტატუსი გაეროში, დიპლო-მატიური ურთიერთობები მსოფლიოს სახელმწიფოთა უმეტესობასთან და მოქმე-დებს, როგორც ნორმების დამცველი სუბიექტი. ამავე დროს, უნდა ითქვას, რომ მის მიმართ ძალზე ნაკლებ ყურადღებას იჩენენ საერთაშორისო ურთიერთობათა სფე-როს მეცნიერები. ამგვარად, ჩვენ ვსაუბრობთ რომის კათოლიკე ეკლესიაზე, რომ-ლის მორწმუნეთა რაოდენობაც მთელ მსოფლიოში 1.3 მილიარდს აჭარბებს და რომ-ლის ინსტიტუციურ გამოხატულებას და სამართლებრივ პიროვნებას საერთაშორი-სო პოლიტიკაში წმინდა საყდარი წარმოადგენს.
წინამდებარე სტატიის მიზანია, აჩვენოს, თუ როგორ ინარჩუნებს დღესაც წმინდა საყდარი შუა საუკუნეების ევროპული ქრისტიანობის (კათოლიკობის) მემკვიდრე-ობას დღევანდელ საერთაშორისო პოლიტიკაში და კიდევ ერთხელ დაადასტუროს რელიგიის მნიშვნელობა გლობალურ პროცესებში. წმინდა საყდრის მაგალითი ნათელყოფს, რომ რელიგიური აქტორები ყოველთვის თამაშობდნენ გარკვეულ როლს საერთაშორისო თანამეგობრობის ტრანსეროვნულ მმართველობაში. მეორე მხრივ, ჩვენ შევეცდებით, წარმოვაჩინოთ, თუ რა გავლენა შეიძლება ჰქონდეს წმინდა საყდრის დიპლომატიურ სტრატეგიას სეკულარულ სახელმწიფოთა სისტე-მაზე, ისევე, როგორც გლობალურ საჯარო პოლიტიკაზე