Kasetsart University
Thai Agricultural Research Repository (เครือข่ายสารสนเทศงานวิจัยเกษตรไทย)Not a member yet
3752 research outputs found
Sort by
Predicting plant phosphorus requirements for acid upland soils using a combination of phosphorus sorption isotherms and soil test methods
No full textEffects of sowing depths on growth and rooting patterns of cowpea and mungbean in a deep sand with shallow water table
No full textIn some dry-season cropping areas of northeast Thailand, farmers can grow selected annual legumes without irrigation by deep seeding. This cropping system seems to depend on capillary water rising from a shallow water table and seems to be suitable for peanut and cowpea but not other legumes. Seedlings planted by deep seeding might produce more roots under the seed position and could facilitate plants to absorb more water in deep soil because their roots were closer to water table. The present experiment was set up to investigate the differences of growth and rooting patterns between cowpea and mungbean planted at different sowing depths in a sandy soil with a shallow water table. Cowpea and mungbean seeds were sown in soil columns either shallow (~5 cm) or deep (~15 cm) with wet or dry soil over the seeding position. Shoot dry weight of legume plant did not differ consistently between seeding depths but shallow seeding generally increased root: shoot ratio and root length at 6 WAS. Percentage of root length in subsoil (>15 cm) ranged from 21 % to 80 % and 76 % to 99 % for legume plant after shallow and deep seeding, respectively. However, growth of legume plant after shallow and deep seeding did not significantly differ in this study because water was non-limiting for plant growth throughout the 6 weeks growth period. By contrast the percentage of roots of deep-seeded legumes in subsoil increased to 46%. Cowpea and mungbean with relatively dry soil above the seeding position had a bigger and deeper root system than the wet soil in both species. Cowpea had greater shoot growth than mungbean and its root system was bigger and deeper than mungbean. Greater depth of cowpea roots increased access to soil moisture supplied in deep soil layers due to the standing water table. This characteristic might explain the suitability of cowpea for growing on sand soils in the dry season without irrigation
Applying fermented juice of epiphytic lactic acid bacteria (FJLB) as a new additive in tropical crop silages
No full textChemical fertilizer application based on soil analysis for reducing rice production cost
No full textObjective of chemical fertilizer application based on soil analysis is to focus on the comparison of many chemical fertilizer recommendations for effective nutrient management for crop growth and yield in order to reduce rice production cost. The three methods of chemical fertilizer recommendations are general recommendation based on soil texture, based on soil laboratory analysis, and soil & fertilizer management program (LDD-P2). The experiments were conducted with 2 activities of normal paddy soil, and problem soils (saline soil and acid sulfate soil) during October 2008 to September 2009. The results showed that there were not statistic different in all methods of nutrient management recommendations in normal paddy fields at Phitsanulok, Phatthalung, and Ratchaburi except at the site of Suphanburi which LDD-P2 gave significantly lower in yield than the other two methods. As the salinity paddy soil at Nakhon Ratchasima, yield which managed by using chemical fertilizer including with Sesbania rostrata and rice husk were higher in yield and lower production cost by which it showed slightly response at Ratchaburi. In conclusion, the suitable methods for farmers we need to consider the rice production cost and net benefit gained of each method. However, the results were fluctuated in acid sulfate soil due to the short period of soil preparation with lime that soil pH need longer time to increased to the appropriate level. Then chemical fertilizer application will be more effective increasing in yield.การใช้ปุ๋ยเคมีตามค่าวิเคราะห์ดินเพื่อลดต้นทุนการผลิตข้าวเป็นการเปรียบเทียบการจัดการธาตุอาหาร ในนาข้าวให้มีประสิทธิภาพและเพียงพอกับการเจริญเติบโตและผลผลิตข้าวโดยใช้คำแนะนำการใส่ปุ๋ยเคมีในนาข้าววิธีการต่างๆ ซึ่งได้แก่คำแนะนำทั่วไป (ตามเนื้อดิน) คำแนะนำตามค่าวิเคราะห์ดินในห้องปฏิบัติการและการใช้โปรแกรมสำเร็จรูปการจัดการดินและปุ๋ยรายแปลง พัฒนาโดยกรมพัฒนาที่ดิน (LDD-P2) มาใช้กับพื้นที่ปลูกข้าวทั่วไปและพื้นที่ที่ดินมีปัญหา จังหวัด สุพรรณบุรี พิษณุโลก พัทลุง นครราชสีมา ราชบุรี ปทุมธานี และฉะเชิงเทรา ทำการทดลองในพื้นที่ในนาเกษตรกรและศูนย์วิจัยข้าวระหว่างเดือน ตุลาคม 2551 ถึงกันยายน 2552 ผลการทดลองพบว่า ในพื้นที่ทั่วไป ทุกวิธีการให้ผลผลิตไม่แตกต่างกันทางสถิติ ยกเว้นพื้นที่จังหวัดสุพรรณบุรี การเลือกวิธีการใดควรพิจารณาเรื่องต้นทุนการผลิตและผลตอบแทนสุทธิที่ได้รับ เช่นเดียวกันกับในพื้นที่ดินเค็ม ผลผลิตข้าวที่มีการจัดการปุ๋ยเคมีร่วมกับปุ๋ยอินทรีย์ ให้ผลผลิตสูงกว่าวิธีการใส่ปุ๋ยของเกษตรกร แต่แตกต่างกันในพื้นที่ดินเปรี้ยวจัด ซึ่งพบว่าควรมีการจัดการแก้ปัญหาดินเปรี้ยวจัดก่อน เพื่อให้ปุ๋ยที่ใช้เพิ่มผลผลิตได้อย่างมีประสิทธิภา
Economic efficiency of organic rice production
No full textStudy examines the economic efficiency in organic rice production in Chiang Mai, Chiang Rai, Yasothon, Surin and Phatthalung province. Data for the study was collected from 223 organic rice farmers in the 5 provinces. Production function analyses which incorporate the conventions test of economic and technical efficiencies were use as the analytical technique. Finding resealed that gained the economical return in term the ratio of net income over the production cost of 6.7, 4.3, 3.6, 2.3 and 1.2 in Surin, Chiang Mai, Chiang Rai, Phatthalung and Yasothon respectively. Further environmental effect was the factor is the most influencing farmer decision to change production cost rather than market price, marketing and outside supporting.การศึกษาประสิทธิภาพเชิงเศรษฐกิจของกระบวนการผลิตข้าวอินทรีย์ ดำเนินการเก็บข้อมูลใน 5 จังหวัด ได้แก่ จังหวัดพัทลุง เชียงใหม่ เชียงราย สุรินทร์ และยโสธร วิเคราะห์โดยใช้แนวคิดเกี่ยวกับฟังค์ชันการผลิต (Content of Production Function) ร่วมกับการประเมินประสิทธิภาพเชิงเศรษฐกิจ (Economic Efficiency) และประสิทธิภาพเชิงเทคนิค (Technique Efficiency) ผลการศึกษาพบว่า ผลตอบแทนการผลิตข้าวอินทรีย์ ในภาพรวมพบว่ามีพื้นที่ปลูกข้าวเฉลี่ย 13.1 ไร่ ผลผลิตเฉลี่ย 491.6 กก./ไร่ ราคาจำหน่าย 17.4 บาท/กก. ต้นทุนผันแปรเงินสด 2,998.1 บาท/ไร่ โดย ต้นทุนเป็นค่าวัสดุ 1,484.0 บาท/ไร่ หรือคิดเป็นร้อยละ 49.5 เป็นค่าจ้างแรงงาน 1,772.0 บาท/ไร่ หรือคิดเป็นร้อยละ 50.5 รายได้สุทธิ 5,610.9 บาท/ไร่ อัตราส่วนรายได้ต่อต้นทุนเท่ากับ 3.6 โดยจังหวัดที่ให้ผลตอบแทนการผลิตข้าวสูงสุด คือ สุรินทร์ มีอัตราส่วนรายได้ต่อต้นทุนเท่ากับ 6.7 และจังหวัดที่ให้ผลตอบแทนการผลิตข้าวต่ำสุดคือจังหวัดยโสธร มีอัตราส่วนรายได้ต่อต้นทุนเท่ากับ 2.
Grain nutrition quality of recommended and local rice varieties in the southern region
No full textSamples of 13 recommended varieties from Patthalung Rice Research Center and 5 local varieties from Patthalung and Songkhla provinces had been collected to be investigated their grain qualities and nutrition values. Most samples showed grain physical properties as straw colored hull, slender shape brown rice with white color and less chalkiness. For grain chemical qualities, there were 4, 6 and 8 varieties contained low, intermediate and high amylase, respectively. Their gel consistency varied from hard to soft gel in the range of 30-96 mm. while spreading values of alkali test were 2.7-7.0. Their cooked rice had elongation ratio between 1.47-1.86. Three varieties contained natural fragrant aroma were KDML 105, PTT1 and Hawm Suphanburi. Nutrition values had been analyzed and evaluated in term of gram in 100 grams of brown rice. It was found that 100 grams of brown rice contained 348.15-367.78 Kcal of energy, 6.30-8.39 grams of protein, 1.50-2.66 grams of fat, 73.88-79.36 grams of carbohydrate, 59.62-68.44 grams of starch, 2.59-5.12 grams of dietary fiber, 1.10-1.46 grams of ash, 0.19-1.25 milligrams of vitamin B1 (Thiamin) and 5.41-8.08 miligrams of Niacin. These nutrition values of milled rice were lower than those of brown rice. Hawm Suphanburi contained higher amount of carbohydrate and calories. Higher quantity of starch, protein, fat, dietary fiber and ash had been found in Khai Mod Rin, Dam Khun Thong, Leb Nok Pattani, Khao Dawk Mali 105 and RD7, respectively. While higher quantity of Vitamin B1 (Thiamin) and Niacin had been found in Suphanburi 2 and local variety named Salee, respectively.ทำการเก็บรวบรวมตัวอย่างข้าวพันธุ์ดีที่ปลูกในฤดูนาปี 2548 และปี2552รวมจำนวน 18 พันธุ์ เป็นตัวอย่าง ข้าวพันธุ์ดีจากศูนย์วิจัยข้าวพัทลุง จำนวน 13 พันธุ์ ได้แก่ พันธุ์ขาวดอกมะลิ105 ปทุมธานี1 หอมสุพรรณบุรี สังข์หยดพัทลุง กข7 สุพรรณบุรี 2 เล็บนกปัตตานี แก่นจันทร์ เฉี้ยงพัทลุง พวงไร่ 2 พัทลุง เผือกน้ำ 43 และนางพญา132 และ ตัวอย่างข้าวพันธุ์พื้นเมืองจากแปลงนาเกษตรกรในเขตจังหวัดพัทลุงและสงขลาจำนวน 5 พันธุ์ ได้แก่ พันธุ์สาลี ไข่มดริ้น ดำขุนทอง จุฬาภรณ์ และมาเลย์แดง นำมาวิเคราะห์หาคุณภาพของเมล็ดและคุณค่าทางโภชนาการ พบว่า คุณภาพเมล็ดข้าวทางกายภาพ ส่วนใหญ่มีเปลือกสีฟาง เมล็ดข้าวกล้องสีขาว รูปร่างเมล็ดเรียว ท้องไข่น้อย คุณภาพเมล็ดทางเคมีเป็นข้าวที่มีปริมาณแอมิโลสต่ำ(15.82 - 17.60%) จำนวน 4 พันธุ์ แอมิโลสปานกลาง (20.11 - 24.46%) จำนวน 6 พันธุ์ แอมิโลสสูง (26.34 - 28.59%) จำนวน 8 พันธุ์ ค่าความคงตัวของแป้งสุกแข็ง - อ่อน (30 - 96 มม.) ค่าการสลายเมล็ดในด่าง (KOH1.7%) มีค่าตั้งแต่ 2.7 - 7.0 อัตราการยืดตัวของเมล็ดข้าวสุกต่อข้าวดิบมีค่า 1.47 – 1.86 ข้าวมีกลิ่นหอม 3 พันธุ์ ได้แก่ พันธุ์ขาวดอกมะลิ105 ปทุมธานี1 และหอมสุพรรณบุรี คุณค่าทางโภชนาการ ผลการวิเคราะห์ พบว่า ในข้าวกล้อง 100 กรัม มีค่าพลังงาน 348.15 – 367.78 Kcal. โปรตีน 6.30 – 8.39 กรัม ไขมัน1.50 – 2.66 กรัม คาร์โบไฮเดรท 73.88 – 79.36 กรัม ปริมาณแป้ง(starch) 59.62 – 68.44 กรัม ใยอาหาร(dietary fiber) 2.59 – 5.12 กรัม เถ้า1.10 –1.46 กรัม วิตามินบี1 (Thiamin) 0.19 –1.25. มิลลิกรัม ไนอาซีน 5.41–8.08 มิลลิกรัม ส่วนในข้าวสาร 100 กรัมจะมีคุณค่าทางโภชนาการน้อยกว่าในข้าวกล้อง 100 กรัม คือ มีค่าพลังงาน 337.42 – 357.62 Kcal. โปรตีน 5.81– 8.05 กรัม ไขมัน 0.08 – 0.84 กรัม คาร์โบไฮเดรท 76.89 – 82.54 กรัม ปริมาณแป้ง (starch) 63.56 – 75.81 กรัม ใยอาหาร (dietary fiber) 0.93 – 2.01 กรัม เถ้า 0.28 – 0.75 กรัม ค่าพลังงาน และ คาร์โบไฮเดรท จะมีมากใน ข้าวพันธุ์หอมสุพรรณบุรี ปริมาณแป้ง โปรตีน ไขมัน ใยอาหาร และ เถ้า มีมากในข้าวพันธุ์ ไข่มดริ้น ดำขุนทอง เล็บนกปัตตานี ขาวดอกมะลิ 105 และพันธุ์ กข7 ตามลำดับ ส่วนปริมาณวิตามินบี 1 (thiamin) และไนอาซิน(Niacin) จะมีมากที่สุดในข้าวพันธุ์สุพรรณบุรี 2 และพันธุ์พื้นเมืองสาลีตามลำดั
Factors relating to the production of good quality rice seeds by contracted farmers of Ratchaburi Rice Seed Center
No full textObjectives of this activity were to study rice seeds producing farmers on the following aspects; 1) social and economic factors, 2) good quality of rice seed production, 3) factors relating to good quality rice seed production, and 4) problems and suggestions. The samples were 104 farmers who produced Suphan Buri 1 seeds for Ratchaburi Rice Seed Center during the 2009 rainy season in Khu Bua Sub-District under Mueang Ratchaburi District, Tha Chumphon Sub-District and Soifah Sub-District under Photharam District, Lad Bua Khaow Sub-District under Ban Pong District, Huay Yang Thone Sub-District under Pak Tho District in Ratchaburi Province; Rai Ma Kham Sub-District under Ban Lat District, Phetchaburi Province; and Khao Sam Sip Harb under Tha Maka District, Kanchanaburi Province. The samples were selected by using stratified random sampling methodology. The data were collected by a structured interview. The data was analyzed using a computer program. The statistical parameters being analyzed were a frequency, a percentage, a minimum value, a maximum value, a mean, and a standard deviation, and multi-regression analysis. The major findings were as follows: 1) The average age of the farmers was 49.08 years. The average duration of rice seed producing was 5.90 years. They communicated among other farmer fellows and they were supported and instructed by field officials for 4-5 times during a cropping season. They received the information and related documents about rice seed production from other farmers in their group and field officials and attended training courses. The main occupation of more than four-fifths of them was rice seed producers. They planted the Suphan Buri 1 cultivar prior to the 2009 rainy season. The average quantity of rice seed application was 22.47 kilogram per rai. Their average production cost was 4,793.08 Baht per rai per season. Their average income was 9,499.52 Baht per rai per season. Two-fifths of them used their own capital. The average quantity of the family labor was 3.10 persons. Their average rice seed production area was 20.50 rais and an average payment for rented land was 1,235.14 bahts/season. 2) The actual practice of rice seed production was generally at the highest level and they had good attitude towards field officials. 3) The duration of rice seed production was related to the quality of rice seeds produced by farmers at a level of 0.05 statistical significance. 4) More than three-fifths of them had problems with insufficient supply of water, causing delayed planting. Three-fifths of them had problems with the high price of seeds, impurity, delayed supply of seeds, and low selling price of their own paddy. About two-fifths of them had problems with high cost of harvesting per rai, and maintaining harvesters. More than one-third of them had problems with the labor shortage. They, therefore, suggested that the Office of Irrigation should have irrigated their farms promptly throughout the cropping season, the price of their rice seeds should have been determined by the center at 14,000-15,000 Baht per ton, the quantity of rice seed driers should have been increased, the center should have had its own vehicles to carry rice seeds, and funds for buying fertilizer and chemical substances should have been set up.การศึกษาในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาเกษตรกรผู้ผลิตเมล็ดพันธุ์ข้าวของศูนย์วิจัยเมล็ดพันธุ์ข้าวราชบุรี ดังนี้ 1) ศึกษาปัจจัยด้านสังคม และเศรษฐกิจ 2) การผลิตเมล็ดพันธุ์ดี 3) ปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับการเมล็ดพันธุ์ดี ตลอดจนปัญหา และข้อเสนอแนะของเกษตรกรผู้ผลิตเมล็ดพันธุ์ข้าวศูนย์เมล็ดพันธุ์ข้าวราชบุรี กลุ่มตัวอย่าง คือ เกษตรกรผู้ผลิตเมล็ดพันธุ์ข้าวพันธุ์สุพรรณบุรี 1 ฤดูฝน ปี 2552 ในพื้นที่ ตำบลคูบัว อำเภอเมือง ตำบลท่าชุมพล และตำบลสร้อยฟ้า อำเภอโพธาราม ตำบลลาดบัวขาว อำเภอบ้านโป่ง ตำบลห้วยยางโทน อำเภอปากท่อ จังหวัดราชบุรี ตำบลไร่มะขาม อำเภอบ้านลาด จังหวัดเพชรบุรี และตำบลเขาสามสิบหาบ อำเภอท่ามะกา จังหวัดกาญจนบุรี เพื่อจำหน่ายเมล็ดพันธุ์ให้กับศูนย์เมล็ดพันธุ์ข้าวราชบุรี จำนวน 104 ราย สุ่มตัวอย่างแบบชั้นภูมิ เก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบสัมภาษณ์แบบมีการศึกษาในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาเกษตรกรผู้ผลิตเมล็ดพันธุ์ข้าวของศูนย์วิจัยเมล็ดพันธุ์ข้าวราชบุรี ดังนี้ 1) ศึกษาปัจจัยด้านสังคม และเศรษฐกิจ 2) การผลิตเมล็ดพันธุ์ดี 3) ปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับการเมล็ดพันธุ์ดี ตลอดจนปัญหา และข้อเสนอแนะของเกษตรกรผู้ผลิตเมล็ดพันธุ์ข้าวศูนย์เมล็ดพันธุ์ข้าวราชบุรี กลุ่มตัวอย่าง คือ เกษตรกรผู้ผลิตเมล็ดพันธุ์ข้าวพันธุ์สุพรรณบุรี 1 ฤดูฝน ปี 2552 ในพื้นที่ ตำบลคูบัว อำเภอเมือง ตำบลท่าชุมพล และตำบลสร้อยฟ้า อำเภอโพธาราม ตำบลลาดบัวขาว อำเภอบ้านโป่ง ตำบลห้วยยางโทน อำเภอปากท่อ จังหวัดราชบุรี ตำบลไร่มะขาม อำเภอบ้านลาด จังหวัดเพชรบุรี และตำบลเขาสามสิบหาบ อำเภอท่ามะกา จังหวัดกาญจนบุรี เพื่อจำหน่ายเมล็ดพันธุ์ให้กับศูนย์เมล็ดพันธุ์ข้าวราชบุรี จำนวน 104 ราย สุ่มตัวอย่างแบบชั้นภูมิ เก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบสัมภาษณ์แบบม
Development of agricultural system to paddy rice terraces at Ban Nam Khap - Nam Juang, Tambon Bo Phak, Amphoe Chat Trakan, Phitsanulok province
No full textDevelopment of agricultural system paddy rice terrace one is an activity under
the project contrary to the security area, Phukhat Phumiang Phusoidao as a Royal projects. To the people Ban Nam khap-Nam juang Tambon Bo Phak, Amphoe Chat Trakan, Phitsanulok Province. Started in 2010 the first crop season, Farmers joined the project 13 were converting upland field to area is paddy rice terrace was 41.6 rai. Average of rice yield in the farmer 591 kg/rai then use high yield an appropriate yield 820 kg/rai. The state average upland rice yield 419 kg/rai. Rice yield from paddy rice terrace field was higher and more stable than those of upland field. Paddy rice terrace yield increased more than one times. While consumption paddy community of about 450 tons, can reduce the area of upland rice by more than 500 to 700 rai, the results of the test varieties/lines of rice suitable for the area of rice 8 varieties/lines found breeding productivity. Rice promising line PSL95120-28-5-R-R and RD39 variety
yield did not differ significantly at 779 and 689 kg/rai, respectively, RD39 variety stability in the higher yield and appropriate to the environment. Response from farmers; Satisfied with the yield increasing paddy rice terrace technology and more acceptable. (Expansion space 100 rais in 2011) that the level of success. Ready to expand the development of a model community of Phitsanulok and transfer to farmer’s paddy rice terrace in other areas as well.การพัฒนาระบบการเกษตรแบบนาขั้นบันไดเป็นกิจกรรมหนึ่งภายใต้โครงการพัฒนาเพื่อความมั่นคงพื้นที่ภูขัด ภูเมี่ยง ภูสอยดาว อันเนื่องมาจากพระราชดำริ แก่ราษฎรบ้านน้ำคับน้ำจวง ตำบลบ่อภาค อำเภอ ชาติตระการ จังหวัดพิษณุโลก เริ่มดำเนินการในฤดูนาปี 2553 มีเกษตรกรเข้าร่วมโครงการ 13 ราย ปรับสภาพพื้นที่เป็นแปลงนาขั้นบันไดได้ 41.6 ไร่ ให้ผลผลิตข้าวในแปลงเกษตรกรเฉลี่ย 591 กิโลกรัมต่อไร่ และเมื่อใช้พันธุ์ดีที่เหมาะสมให้ผลผลิตเฉลี่ย 820 กิโลกรัมต่อไร่ สูงกว่าเมื่อปลูกในสภาพข้าวไร่ที่ให้ผลผลิตเฉลี่ย 419 กิโลกรัมต่อไร่ และมากกว่าการปลูกแบบหยอดสภาพไร่ร้อยละ 41 และร้อยละ 96 ตามลำดับ ขณะที่ความต้องการบริโภคข้าวเปลือกของชุมชนประมาณ 450 ตันต่อปี สามารถลดพื้นที่ปลูกข้าวไร่ลงได้มากกว่า 500-700 ไร่ ส่วนผลการทดสอบพันธุ์/สายพันธุ์ข้าวที่เหมาะสมต่อพื้นที่ของพันธุ์ข้าว 8 พันธุ์/สายพันธุ์ พบว่า พันธุ์ที่
ให้ผลผลิตสูงสุด คือ สายพันธุ์ PSL95120-28-5-R-R แต่ไม่แตกต่างกับพันธุ์ กข39 โดยให้ผลผลิต 779 และ 689 กิโลกรัมต่อไร่ ตามลำดับ ขณะที่ กข39 มีความเหมาะสมกับสภาพแวดล้อมมากกว่าเนื่องจากมีอายุสั้นเหมาะสมกับพื้นที่ ส่วนสายพันธุ์ PSL95120-28-5-R-R มีข้อจำกัด คือ อายุหนัก เสี่ยงต่อการขาดน้ำในระยะวิกฤติ อ่อนแอต่อโรคขอบใบแห้ง การตอบรับจากเกษตรกรมีความพึงพอใจต่อผลผลิตข้าวที่เพิ่มขึ้น และยอมรับเทคโนโลยีระบบปลูกข้าวแบบนาขั้นบันได (ขยายพื้นที่เพิ่ม 100 ไร่ ในปี 2554) สามารถขยายผลพัฒนาเป็นชุมชนต้นแบบของจังหวัดพิษณุโลกและถ่ายทอดไปสู่เกษตรกรที่ทำนาขั้นบันไดในพื้นที่อื่นๆ ต่อไ
Characterized variation of sticky rice and aromatic rice
No full textStudy of characterized variation of rice compound with experiment under wet season: sticky rice 3 varieties and aromatic rice 3 varieties and dry season: sticky rice 3 varieties. This study under climate change, high-low temperature and rainfall in each year, all of condition respond to physiology of rice and effected to yield rice. The experiment following between 2008-2010 (research under 3 years), In wet season 2008 and 2010 found
that RD10, Sakon Nakhon, RD15 and KDML105 had rice age average (day) longer than characterized of the original varieties 7 days and affected to decreased yield rice. The experiment showed an average long rice age responded to decreased rice yield. Furthermore, in wet season 2008 and 2010 had an average rice yield lower than in wet season 2009 and rice age shorter than original character of 2 days. The height average (cm.)
of all varieties under the dry season and wet season had the height average (cm.) shorter than the character of original rice varieties. In dry season, yield average of RD10 increased more than original character 4%, Sakon Nakhon increased 52% and Sanpatong 1 increased 17%. In wet season, the characterized of each varieties had the characterized variation
different from the original rice varieties of 1-2 character and in wet season the characterized variation different from original rice varieties 4-6 character.จากการศึกษาความแปรปรวนลักษณะประจำพันธุ์ข้าวประกอบด้วยการทดลองในฤดูนาปี ได้แก่ ชุดข้าวเหนียว 3 พันธุ์ ชุดข้าวหอม 3 พันธุ์ รวม 6 พันธุ์ ในฤดูนาปรัง ได้แก่ ข้าวเหนียว 3 พันธุ์ ซึ่งจากการศึกษาความแปรปรวนลักษณะประจำพันธุ์ข้าวในแต่ละพันธุ์ พบว่า ภูมิอากาศ อุณหภูมิสูง-ต่ำ รวมทั้งปริมาณน้ำฝนในแต่ละปีมีผลต่อการเปลี่ยนแปลงลักษณะทางสรีรวิทยาของต้นข้าว รวมทั้งผลผลิตข้าว ซึ่งการทดลองดังกล่าว ได้ดำเนินการตั้งแต่ปี 2551-2553 เป็นเวลา 3 ปี ในฤดูนาปีพบว่า นาปี 2551 และ นาปี 2553 ข้าวพันธุ์ กข10 สกลนคร, กข15 และขาวดอกมะลิ 105 มีอายุเก็บเกี่ยวนานกว่าลักษณะประจำพันธุ์เดิมคือเฉลี่ยมากกว่า 7 วัน ซึ่งสอดคล้องกับการให้ผลผลิต พบว่า ในฤดูนาปี 2551 และ 2553 ผลผลิตข้าวเฉลี่ยต่ำที่สุดเมื่อเทียบกับปี 2552 ซึ่งให้ผลผลิตสูงสุดและมีอายุการเก็บเกี่ยวสั้นกว่าลักษณะประจำพันธุ์เดิมเฉลี่ย 2 วัน ส่วนความสูงเฉลี่ย (เซนติเมตร) ในข้าวทุกพันธุ์มีลักษณะต้นเตี้ยกว่าลักษณะประจำพันธุ์เดิม ในฤดูนาปรัง ข้าวเหนียวทั้ง 3 พันธุ์ มีความแปรปรวนจากลักษณะพันธุ์เดิมไม่มาก ซึ่งพบว่าให้ผลผลิตเฉลี่ยสูงกว่าลักษณะประจำพันธุ์เดิมทุกพันธุ์ กข10 มีผลผลิตเพิ่มขึ้น 4% พันธุ์สกลนครเพิ่มขึ้น 52% และพันธุ์สันป่าตอง 1 เพิ่มขึ้น 17% และให้ผลสอดคล้องกับฤดูนาปี คือ เมื่อมีอายุเก็บเกี่ยวนานขึ้นทำให้ผลผลิตลดลง ความแตกต่างจากลักษณะประจำพันธุ์เดิม พบว่า ข้าวทั้ง 6 พันธุ์ที่ปลูกในฤดูนาปีและฤดูนาปรัง ความยาวของแผ่นใบ (เซนติเมตร) และความกว้างของแผ่นใบ (เซนติเมตร) มีลักษณะใบยาวและกว้าง ใบอวบหนาและมีความสมบูรณ์ทางใบ ซึ่งมีความสำคัญในการสังเคราะห์แสงและเป็นแหล่งผลิตอาหาร หากการศึกษาความแปรปรวนที่เกิดจากการเปลี่ยนแปลงลักษณะที่เกิดขึ้นภายในตัวเองนั้นโดยดูจากลักษณะหางข้าว ลิ้นใบ หูใบ สีของเมล็ดข้าวเปลือกหรือลักษณะทรงต้น พบว่า ในฤดูนาปีมีการเปลี่ยนแปลงไปจากลักษณะที่แสดงออกซึ่งแตกต่างจากพันธุกรรมเดิม 4-6 ลักษณะ และแตกต่างจากข้าวที่ปลูกในฤดูนาปรังที่มีการเปลี่ยนแปลงเพียง 1-2 ลักษณ
Development of rice project according to royal’s initiative Omkoi district, Chiang Mai province
No full textChiang Mai Rice Research Center have been proceeding the Development of Rice
project at Omkoi district according to the Royal initiation to help agriculturists increased
quantity of enough for their consumption since B.E.2542. There are 4 figures of projects. CMRRC handles development of rice varieties/lines whichever it can survive in condition of cultivated areas and accepted by agriculturist at OmKoi district 9 varieties/lines constitute accepted are classified as wet season rice are six varieties/lines 1.Khao Luang Sanpatong 2.Bue Maeo Zi Gay (SPTC99093) 3.Ka Saw(SMGC02001), 4.RD39 5.Bue Maeo Pa Do (SPTC01052) and 6.Bue Pa Du(SPTC04072). and after wet season rice is 1 varieties /lines viz Kham Neao(SPTC97001) The others upland rice is 2 varieties/lines viz Chao Ho and Chao Lee Saw Sanpatong. In addition, there are several operation of CMRRC such as selecting of native rice species, development of production technology and manufacturing seed for agriculturists community. The findings of rice produce, it reveals to rice quantity in cultivated areas increased. Presently, environmental are problem changed that effected to cultival areas such as outbreak of diseases from insects and drought. Therefore the Development of rice project according to the Royal initiation must be proceed successively for defending sustainable of rice quantity henceforth.ศูนย์วิจัยข้าวเชียงใหม่ดำเนินการสนองพระราชดำริเพื่อช่วยเหลือราษฎรในพื้นที่โครงการอันเนื่องมาจากพระราชดำริอำเภออมก๋อย ในการผลิตข้าวให้เพียงพอต่อการบริโภคโดยเริ่มดำเนินการตั้งแต่ปี 2542จำนวน 4 โครงการ กิจกรรมที่ดำเนินการได้แก่ กิจกรรมการพัฒนาด้านพันธุ์ พบว่าพันธุ์/สายพันธุ์ข้าวที่มีความความเหมาะสมกับสภาพพื้นที่และการให้ผลผลิตเป็นที่ยอมรับของเกษตรกร จำนวน 9 พันธุ์/สายพันธุ์ แบ่งเป็นข้าวนาปี จำนวน 6 พันธุ์/สายพันธุ์ ได้แก่ 1.ข้าวหลวงสันป่าตอง 2.บือแม้วซิแก(SPTC99093) 3.ขะสอ(SMGC02001) 4.กข39 5.บือแม้วพะโดะ(SPTC01052) 6.บือพะดู(SPTC04072) ข้าวนาปรัง จำนวน 1 พันธุ์/สายพันธุ์ ได้แก่ ขามเหนี่ย(SPTC97001) และข้าวไร่ จำนวน 2 พันธุ์ ได้แก่ เจ้าฮ่อและเจ้าลีซอสันป่าตอง นอกจากนั้นยังมีกิจกรรมอื่นๆ ที่ดำเนินการ เช่น การคัดเลือกพันธุ์ข้าวพื้นเมืองให้บริสุทธิ์ การพัฒนาเทคโนโลยี
การผลิต การผลิตเมล็ดพันธุ์ข้าวเพื่อใช้ในชุมชน ฯลฯ เป็นต้น จากการสำรวจข้อมูลการผลิตข้าว พบว่า ผลผลิตข้าวในพื้นที่โครงการมีแนวโน้มเพิ่มขึ้น ปัจจุบันปัญหาสภาพแวดล้อมเปลี่ยนแปลงไปทำให้มีผลกระทบต่อการผลิตข้าวในพื้นที่ เช่น การระบาดของโรค แมลงและภาวะฝนแล้ง ดังนั้นการพัฒนาข้าวในพื้นที่โครงการอันเนื่องมาจากพระราชดำริ อำเภออมก๋อย จำเป็นต้องมีการพัฒนาและดำเนินการอย่างต่อเนื่องเพื่อช่วยเหลือราษฎรในการรักษาเสถียรภาพของผลผลิตข้าวให้เพียงพอต่อการบริโภคต่อไ