Kasetsart University
Thai Agricultural Research Repository (เครือข่ายสารสนเทศงานวิจัยเกษตรไทย)Not a member yet
3752 research outputs found
Sort by
Farmers’ perceptions on cassava cultivation in Cambodia
No full textCassava is one of the most important upland crops of Cambodia. While improved technologies are needed for sustainable production of the crop, their adoption depends on how farmers view cassava against other crops. The objective of this study was to assess the perception of Cambodian farmers on growing cassava, relative to other upland crops. The study was conducted in Kampong Cham province in Northeast Cambodia which has the largest cassava production area in the country. Secondary data on production and price of cassava and other crops were collected, and 45 households in four cassava production zones were interviewed to obtain information on farmer’s perceptions on cassava and other crops. The results showed that production of cassava and other upland crops in Cambodia has increased substantially during recent years, reflecting increased market demand and improved prices. Farmers in the study area in Kampong Cham province regard rice and cassava as their priority crops, and have a greater preference for growing them than other crops, including maize, soybean, mungbean, peanut, sesame and rubber. Rice, however, is grown mainly for domestic consumption, while cassava is grown as a source of cash income. The marketing aspects of the crop, i.e., good price and easy to sell, were the most important considerations for farmers’ strong preference for cassava relative to other upland crops. With the current trend of favorable marketing conditions, cassava production
in Cambodia is anticipated to expand further, while farmers are also likely to adopt improved technologies that will sustain or improve their cassava yields, even if involving extra input costs. These findings can potentially be used as a basis for the further development and extension of technologies for sustainable production of cassava in Cambodia.
Keywords: Cassava production, upland crops, farmers’ preference, farmers’ attitude, technology adoption
Development on quality evaluation methodology of moist paddy under inspection system
No full textDevelopment on quality evaluation methodology of moist paddy aimed to develop
rapid and accurated technologies for moist paddy quality evaluation was comprised of 3 activities, as 1. Comparative of moist paddy in various levels of impurities. 2. Comparison of milling recovery rate in brown rice and milled rice. 3. Development on rapid milling recovery testing methodology. The moist paddy from Phitsanulok, Phichit, Sukhothai, Kamphangphet and Uttaradit farmer field were sampled. The sample no.1-63 were harvested from June to early October,2009. The sample no. 64–107 and 108–170 were harvested from late October 2009 to January 2010 and March to July 2010. The moisture content was investigated with moisture tester, Kett PM-400, and oven method, 130 o C 2 hrs. Results showed that mostly of moist paddy were higher than 25% mc., the moisture content of moist paddy with impurities was greater than without impurities. the amount of impurities were 1–10%, the head rice from brown rice was related to head rice from milled rice, with r = 0.874 However, the moist paddy, which high moisture content more than 25%, head rice from brown rice was
fluctuated. Furthermore, the microwave methods was the best method for rapid drying, were 360 watt for 1 min.- tempering 1 min.-dry again 1 min. and 600 watt 1 min.การพัฒนาวิธีการประเมินคุณภาพข้าวเปลือกชื้นเป็นการศึกษาเพื่อพัฒนาเทคโนโลยีและวิธีการ
ตรวจสอบคุณภาพข้าวอย่างรวดเร็วและแม่นยำ ประกอบด้วย 3 กิจกรรม คือ 1. การเปรียบเทียบความชื้นข้าวเปลือกที่มีสิ่งเจือปนระดับต่างๆ 2. การเปรียบเทียบอัตราการแปรสภาพข้าวกล้องและข้าวสาร และ 3. การพัฒนาวิธีการตรวจคุณภาพการสีอย่างรวดเร็ว ทำการเก็บตัวอย่างข้าวเปลือกชื้นจากในแปลงนาเกษตรกรขณะเก็บเกี่ยว พื้นที่จังหวัดพิษณุโลก พิจิตร สุโขทัย กำแพงเพชร และอุตรดิตถ์ จำนวนทั้งหมด 170 ตัวอย่าง ตัวอย่างที่ 1-63 เก็บเกี่ยวระหว่างเดือนมิถุนายน-ต้นตุลาคม 2552 ตัวอย่างที่ 64-107 เก็บเกี่ยวระหว่างปลายเดือนตุลาคม 2552-มกราคม 2553 และตัวอย่างที่ 108-170 เก็บเกี่ยวระหว่างเดือนมีนาคม-กรกฎาคม 2553 นำตัวอย่างข้าวมาตรวจวัดความชื้นโดยใช้เครื่องวัดความชื้น Kett PM-400 และวิธีการอบที่อุณหภูมิ 130°C เวลา 2 ชั่วโมง หาระดับสิ่งเจือปน และทำการลดความชื้นโดยการอบด้วยไมโครเวฟ กำลังไฟ 600 วัตต์ 1 และ
2 นาที และ 360 วัตต์ 1 นาที เว้นระยะ 1 นาที อบต่ออีก 1 นาที ทุกกรรมวิธีนำตัวอย่างมาวิเคราะห์คุณภาพการสีเปรียบเทียบกับตัวอย่างที่ตากลดความชื้นโดยกรรมวิธีผึ่งลม พบว่า ตัวอย่างส่วนมากมีความชื้นของข้าวเปลือกขณะเก็บเกี่ยวมากกว่า 25% สิ่งเจือปนที่พบมีตั้งแต่น้อยกว่า 1 ถึงมากกว่า 10% เมื่อนำตัวอย่างที่มีและไม่มีสิ่งเจือปนหาเปอร์เซ็นต์ความชื้น ข้าวเปลือกที่มีสิ่งเจือปนจะมีความชื้นมากกว่าไม่มีสิ่งเจือปน จากการเปรียบเทียบวิธีการหาเปอร์เซ็นต์ความชื้นโดยการวัดด้วยเครื่อง Kett PM-400 กับการอบที่อุณหภูมิ 130°C เวลา 2 ชั่วโมง ทุกตัวอย่างที่ทำการวัดความชื้นด้วยเครื่อง Kett PM-400 มีความชื้นสูงกว่าวิธีการอบที่อุณหภูมิ 130°C เวลา 2 ชั่วโมง ตั้งแต่น้อยกว่า 1 ถึง 8% การประเมินคุณภาพการสีจากข้าวกล้องสดเปรียบเทียบกับวิธีผึ่งลม ค่า R2= 0.874 แต่เนื่องจากถ้าข้าวเปลือกมีความชื้นสูงมากกว่า 25% เมื่อนำไปกะเทาะมล็ดข้าวจะมี
เปอร์เซ็นต์การแตกหักสูง ทำให้การประเมินด้วยวิธีข้าวกล้องสดมีความแปรปรวนสูง สำหรับวิธีการอบลดความชื้นด้วยไมโครเวฟ พบว่าวิธีการที่ดีที่สุด คือการอบฯ กำลังไฟ 360 วัตต์ 1 นาที เว้นระยะ 1 นาที อบต่ออีก 1 นาที และ 600 วัตต์ 1 นาท
Aromatic highland rice "Buer Ner Moo"
No full text“Buer Ner Moo” a rain phase aromatic Highland rice variety, was planted on rice
terrace that a hilltribe who called themselves Pwakin-nyaw (Kariang) was the owner. The rice name was Pwakin-nyaw’s language that means “Aromatic rice” same as its physical characteristic. Buer Ner Moo was a land race rice variety, which have been bred by Pwakinnyaw farmer selection. It was kept from generation to next generation until now. Therefore, it still closely related to Pwakin-nyaw’s community. If it was developed to pure variety and to Geographical Indications (GI), that was the way to increase its value. Thereby, the purifiers Buer Ner Moo rice by breeding method was a part of Development of Aromatic Highland Rice Variety (Buer Ner Moo) for Food Security project that was funded by the crown property bureau. The project aimed to purifiers Buer Ner Moo rice variety and prepares to support Buer Ner Moo rice produced on rice terrace under the highland environment of northern Thailand as a Geographical Indications in the future. There were three steps that were done, collecting Buer Ner Moo rice varieties and relationship data about Buer Ner Moo to source, to community, to tradition and to culture form difference place in Chiang Mai, developing Buer Ner Moo to pure variety, and making data base by comparing Buer Ner Moo yield to others. The result showed that the 48 Buer Ner Moo seed samples were collected from 4 districts of Chiang Mai, Mae Eye, Chiang Dao, Chai Pra Kan, and Mae Jam. The relationship between every Pwakin-nyaw farmer’s rice variety and production source, community, tradition, culture, were found that most of them were used as a part of offerings in many ceremonies, for example, thank for paddy field’s ghost, field’s ghost celebration, worship the god of land, offering new rice to god, offering new rice to seniority, yearly frightened and eating new rice ceremony. However, Buer Ner Moo deeply related to Pwakin-nyaw family that because Buer
Ner Moo was planted and bred since ancestor times. The developing Buer Ner Moo to pure variety by line selection showed 10 groups of Buer Ner Moo which were physically separated. Following Buer Ner Moo physical character described by Pwakin-nyaw farmer, slender grain and aroma, 10 groups of Buer Ner Moo could be selected only 3 groups to plant and compare their yields to other varieties, PTT 1, KDML 105, Buer Tor Mae, Buer Chor Mee and new Buer Ner Moo collections. The new collections were collected at 2 sub provinces, Mae Jam and Chai Pra Kan. The comparison found that the 3 selected groups gave average yield, 246-409 kg/rai, which were less than PTT1 average yield (686 kg/rai) but more than KDML105
average yield (173 kg/rai). The next step of developing Buer Ner Moo variety to Geographical Indications in the future, after purifier, it will be extent it to Pwakin-nyaw’s rice terrace in Chiang Mai. However the strongly extension needs the accepting of Pwakin-nyaw farmers, the supporting of government, and the other funding to make Buer Ner Moo to Geographical Indications.พันธุ์ข้าว “บือเนอมู” เป็นพันธุ์ข้าวเจ้านาปีพันธุ์หนึ่งของเกษตรกรชาวไทยภูเขากลุ่มชาติพันธุ์ปกา
เกอะญอ (กะเหรี่ยง) ปลูกในสภาพนาขั้นบันได ชื่อของข้าวพันธุ์นี้เรียกตามภาษาของกลุ่มชาติพันธุ์ปกาเกอะญอ ซึ่งบอกถึงลักษณะที่ปรากฎคือ “ข้าวที่มีกลิ่นหอม” เป็นพันธุ์ท้องถิ่นได้มาจากการคัดเลือกพันธุ์มาตั้งแต่บรรพบุรุษในอดีตและเก็บรักษาไว้เป็นพันธุ์ปลูกจนถึงปัจจุบัน จึงคงความสัมพันธ์กับชุมชนปกาเกอะญออย่างแน่นแฟ้น หากได้รับการปรับปรุงพันธุ์ให้บริสุทธิ์และพัฒนาให้เป็นสินค้าเฉพาะถิ่นหรือสินค้าที่มีเอกลักษณ์ที่มีสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์จะเป็นการเพิ่มมูลค่าของสินค้าข้าว ดังนั้นการปรับปรุงพันธุ์ให้บริสุทธิ์จึงเป็นงานส่วนหนึ่งของโครงการการพัฒนาพันธุ์ข้าวหอมที่สูง (บือเนอมู) เพื่อความมั่นคงทางอาหารของชุมชนชาวไทยภูเขาโดยได้รับการสนับสนุนงบประมาณการทำงานวิจัยจากสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อปรับปรุงพันธุ์ข้าวหอมที่สูงบือเนอมูให้เป็นพันธุ์บริสุทธิ์สำหรับการผลิตข้าวในสภาพแวดล้อมนาขั้นบันไดบริเวณพื้นที่สูงของภาคเหนือตอนบน เป็นการเตรียมการสำหรับพัฒนาเป็นสินค้าสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ในอนาคต โดยมีขั้นตอนการปรับปรุงพันธุ์คือ รวบรวมพันธุ์ข้าวหอมที่สูงบือเนอมูจากแหล่งต่างๆ ในจังหวัดเชียงใหม่ พร้อมทั้งรวบรวมข้อมูลเพื่อหาความเชื่อมโยงของพันธุ์ข้าวหอมที่สูงบือเนอมูกับแหล่งผลิต ชุมชนวัฒนธรรมและ ประเพณี แล้วนำมาพัฒนาพันธุ์ให้บริสุทธิ์ และสร้างฐานข้อมูลด้านผลผลิตโดยปลูกเปรียบเทียบผลผลิตข้าวในแปลงทดลอง ผลการดำเนินงานมีดังนี้ การรวบรวมพันธุ์ข้าวบือเนอมูจากเกษตรกรเผ่าปกาเกอะญอในนาขั้นบันไดจำนวน 48 ตัวอย่าง จาก 4 อำเภอ ในจังหวัดเชียงใหม่ ได้แก่ อำเภอแม่อาย อำเภอเชียงดาว อำเภอไชยปราการ และ อำเภอแม่แจ่ม พบว่าข้าวทุกพันธุ์ของเกษตรกรเผ่าปกาเกอะญอทุกแห่งมี
ความเชื่อมโยงกับแหล่งผลิต ชุมชน วัฒนธรรมและประเพณีเหมือนกันคือ เป็นเครื่องเซ่นไหว้ในพีธีการต่างๆ ได้แก่ เลี้ยงผีนา ไหว้เจ้าที่ ถวายข้าวใหม่ เอาข้าวใหม่ให้ผู้อาวุโสกินก่อน ผูกข้อมือประจำปี และกินข้าวใหม่ แต่พันธุ์ข้าวหอมที่สูงบือเนอมูมีความเชื่อมโยงมากกว่าอย่างลึกซึ้งกับครอบครัวที่ปลูกข้าวหอมที่สูงบือเนอมู เพราะพันธุ์ข้าวบือเนอมูเป็นพันธุ์ที่ปลูกและเก็บรักษาพันธุ์มาตั้งแต่สมัยของบรรพบุรุษ การพัฒนาพันธุ์ให้บริสุทธิ์โดยการปลูกเป็นแถวและคัดเลือกแถวข้าวที่มีความสม่ำเสมอของลักษณะสัณฐานวิทยาไว้ พบว่าสามารถแบ่งกลุ่มออกได้เป็น 10 กลุ่มตามลักษณะสัณฐานวิทยา และเมื่อนำแต่ละกลุ่มมาพิจารณาถึงลักษณะเฉพาะของพันธุ์
ข้าวบือเนอมูตามคำบอกเล่าคือ รูปร่างเมล็ดยาวและมีความหอม สามารถคัดเหลือเพียง 3 กลุ่ม จากนั้นนำข้าวที่คัดไว้ทั้ง 3 กลุ่มไปปลูกเปรียบเทียบผลผลิตกับพันธุ์ปทุมธานี 1, ขาวดอกมะลิ 105, บือทอแม, บือชอมี และพันธุ์ข้าวบือเนอมูที่ได้มาใหม่จากอำเภอแม่แจ่มและอำเภอไชยปราการ พบว่าพันธุ์ข้าวบือเนอมูที่คัดเลือกไว้ทั้ง3 กลุ่ม มีผลผลิตเฉลี่ยอยู่ในระหว่าง 246–409 กก./ไร่ ซึ่งให้ผลผลิตต่ำกว่าข้าวพันธุ์ปทุมธานี 1 (เฉลี่ย 686 กก./ไร่) แต่สูงกว่าผลผลิตข้าวขาวดอกมะลิ 105 (173 กก./ไร่) สำหรับขั้นตอนการดำเนินงานที่ควรทำต่อไปในการพัฒนาข้าวบือเนอมูเป็นสินค้าสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ในอนาคต หลังจากการพัฒนาพันธุ์ให้บริสุทธิ์แล้วคือ การนำพันธุ์ข้าวพันธุ์บริสุทธิ์ไปขยายผลในแปลงนาขั้นบันไดของเกษตรกรเผ่าปกาเกอะญอในจังหวัดเชียงใหม่ แต่อย่างไรก็ตาม การขยายผลดังกล่าวไปสู่เกษตรกรชาวไทยภูเขาเผ่าปกาเกอะญอจะต้องได้รับความร่วมมือของเกษตรกรชาวไทยภูเขาเผ่าปกาเกอะญอ หน่วยงานต่างๆ และแหล่งทุนที่จะช่วยสนับสนุนการขยายผลให้ก้าวไปสู่การปฏิบัติอย่างจริงจังของเกษตรกรชาวไทยภูเขาเผ่าปกาเกอะญอเพื่อสร้างข้าวพันธุ์ “บือเนอมู” เป็นสินค้าสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ต่อไปในอนาค
Design and development of a peanut chopper
No full textObjectives of this research project were to design and develop a peanut haulm cutting machine (chopper) in order to prepare peanut haulm suitable for making animal feed or compost. Two cutting knives made of high-speed steel with 1 foot in length were installed at the opposite sides (of the shaft). The angle of the knives
was set up horizontally at 18 degrees. The knives rotated at 900 rpm and the machine has capacity of cutting peanut haulm at 515 kg/hr. At the feed rate of 3 m/min, the length of chopped product was about 6.2 - 7.6 cm. The machine
was powered by a 6-horsepower gasoline engine and its fuel consumption rate was 1 L/hr .
Keywords: chopper, peanutงานวิจัยนี้มีจุดประสงค์เพื่อออกแบบและพัฒนาเครื่องหั่นย่อย ให้มีความเหมาะสมสำหรับหั่นย่อยต้นถั่วลิสงหลังปลิดฝักเพื่อใช้เป็นอาหารสัตว์และทำปุ๋ยหมัก ตัวเครื่องมีใบมีดสำหรับหั่นย่อยจำนวน 2 ใบ ความยาว 1 ฟุต ทำจากเหล็กไฮสปีด ติดตั้งตรงข้ามกัน วางมุมเอียง 18 องศา กับแนวระดับ ที่ความเร็วรอบของใบมีดหั่น 900 รอบต่อนาที มีอัตราการทำงาน 515 กม./ชม. ความเร็วการป้อน 3 ม./นาที ขนาดชิ้นที่หั่นย่อยได้ 6.2 - 7.6 ซม. โดยใช้เครื่องยนต์ 6 แรงม้าเป็นต้นกำลัง อัตราการใช้น้ำมันเชื้อเพลิง 1 ลิตรต่อชม.
คำสำคัญ : เครื่องหั่นย่อย, ถั่วลิส
Rhizobium application accompanied with chemical and organic fertilizers to improve seed yield and protein in soybean
No full textExperiments were conducted to find out the way to improve soybean yield and protein content via nitrate tolerant rhizobium inoculant compared to intolerant inoculant in liquid media (Both inoculants are mixed strains.) accompanied with chemical and organic fertilizers. A randomized complete block design with three replications of 10 treatments was applied. The treatments were 1) no rhizo.+no fert. 2) liquid form of rhizo. only 3) liquid form of rhizo +chemical fert. 12-24-12 (25 kg/Rai) 4) liquid form of rhizo + 12-24-12 (25 kg/Rai) +compost (3,000 kg/Rai) 5) liquid form of rhizo +compost 6) nitrate tolerant rhizo only 7) nitrate tolerant rhizo +12-24-12 (25 kg/Rai) 8) nitrate tolerant rhizo +12-24-12 (25 kg/Rai)+compost 9) nitrate tolerant rhizo +compost 10) no rhizo+12-24-12 (25 kg/Rai). The study was carried out in four seasons in the dry season and the late rainy seasons, at Chiangmai Field Crops Research Centre in 2008 and 2009. Data were collected for the rate of N2 fixation (determined by acetylene reduction assay-ARA), number of root nodules, nodule dry weight, stem dry weight, seed yield, seed protein content and germination. Inoculants and forms of inoculants were not statistically different for rate of nitrogen fixation.
The average ARA values for the application without fertilizer treatments were 9.90 µmol C2H4/plant/hr and 10.00 µ mol C2H4/plant/hr for nitrate tolerant and liquid rhizobium, respectively. Chemical fertilizer lowered the rate of N2 fixation, 1.87 µmol C2H4/plant/hr for nitrate tolerant rhizobium and 2.54 µmol C2H4/plant/hr for liquid rhizobium. Number of root nodules, nodule dry weight, weight of dry stems and seed yield were not significantly different between inoculants, with or without chemical fertilizer and compost or with both fertilizer treatments. Therefore seed treated with rhizobium before planting could replace and also provide higher net income over variable costs. Moreover, rhizobium only and rhizobium with chemical fertilizer were not significantly different in seed protein content (41.7-42.1%).ศึกษาการใช้เชื้อไรโซเบียมที่คัดเลือกได้ในสภาพไนโตรเจนสูง และเชื้อไรโซเบียมในอาหารเหลวร่วมกับการใช้ปุ๋ยเคมี และปุ๋ยอินทรีย์ในการผลิตถั่วเหลืองโปรตีนสูง ทำการทดลองโดยวางแผนการทดลองแบบ RCB มี 3 ซ้ำ ประกอบด้วย 10 กรรมวิธี ได้แก่ 1) ไม่ใช้ไรโซเบียม + ไม่ใช้ปุ๋ย 2) ใช้ไรโซเบียมเหลวอย่างเดียว 3) ไรโซเบียมเหลว + ปุ๋ยเคมี 12-24-12 อัตรา 25 กก./ไร่ 4) ไรโซเบียมเหลว + ปุ๋ย 12-24-12 25 กก./ไร่ + ปุ๋ยหมัก 3,000 กก./ไร่ 5) ไรโซเบียมเหลว + ปุ๋ยหมัก 3,000 กก./ไร่ 6) ไรโซเบียมรวมทนไนเตรทสูงอย่างเดียว 7) ไรโซเบียมรวมทนไนเตรทสูง + ปุ๋ย 12-24-12 25 กก./ไร่ 8) ไรโซเบียมรวมทน ไนเตรทสูง + ปุ๋ย 12-24-12 25 กก./ไร่ + ปุ๋ยหมัก 3,000 กก./ไร่ 9) ไรโซเบียมทนไนเตรทสูง + ปุ๋ยหมัก 3,000 กก./ไร่ และ 10) ไม่ใช้ไรโซเบียม + ปุ๋ย 12-24-12 25 กก./ไร่ ดำเนินการที่ศูนย์วิจัยพืชไร่เชียงใหม่ ใน 4 ฤดู คือ ฤดูแล้ง ปี 2551 (มี 8 กรรมวิธี โดยไม่มีกรรมวิธีที่ 5 และ 9) ปลายฝน ปี 2551 ฤดูแล้ง ปี 2552 และปลายฝน ปี 2552 ใช้ถั่วเหลืองพันธุ์ ชม.60 บันทึกข้อมูล ประสิทธิภาพการตรึง N ของปมราก จำนวนปราก นน.แห้งปมราก นน.ต้นแห้ง ผลผลิต % โปรตีน และความงอก ผลการทดลองพบว่า การใช้เชื้อไรโซเบียมคลุกเมล็ดก่อนปลูกอย่างเดียว ทั้งชนิดเหลวและเชื้อทนไนเตรทสูง ทำให้ประสิทธิภาพในการตรึงไนโตรเจนไม่แตกต่างกัน (10.00 µmol C2H4/ต้น/ชม. และ 9.90 µmol C2H4/ต้น/ชม. ตามลำดับ) แต่เมื่อใช้ร่วมกับปุ๋ยเคมี (12-24-12 อัตรา 25 กก./ไร่) เชื้อทนไนเตรทสูงยังทำงานได้ดีกว่าเชื้อเหลว โดยการตรึง N ลดลงน้อยกว่า (ลดลง 1.87 µmol C2H4/ต้น/ชม. ขณะที่ใช้เชื้อเหลวลดลง 2.54 µmol C2H4/ต้น/ชม.) จึงสามารถใช้เชื้อไรโซเบียมได้ทั้ง 2 ชนิด และให้ผลไม่แตกต่างทางสถิติในจำนวนปมราก (เฉลี่ย 95 ปม/ต้น เมื่อใช้เชื้อเหลวและ 102 ปม/ต้น เมื่อใช้เชื้อทนไนเตรท) นน.แห้งปมราก (เฉลี่ย 0.431 ก./ต้น เมื่อใช้เชื้อเหลวและ 0.443 ก./ต้น เมื่อใช้เชื้อทนไนเตรท) นน.ต้นแห้ง (เฉลี่ย 28.72 ก./ต้น เมื่อใช้เชื้อเหลวและ 31.29 ก./ต้น เมื่อใช้เชื้อทนไนเตรทในช่วงปลายฝน 2552) และผลผลิตเมล็ด (เฉลี่ย 441 กก./ไร่ เมื่อใช้เชื้อเหลวและ 501 กก./ไร่ เมื่อใช้เชื้อทนไนเตรทในช่วงปลายฝน ปี 2551) รวมทั้งสามารถใช้ร่วมกับปุ๋ยเคมี ร่วมกับปุ๋ยหมัก และร่วมกับทั้งปุ๋ยเคมีและปุ๋ยหมักได้ โดยให้ผลไม่แตกต่างกันทางสถิติเช่นกัน แต่เชื้อไรโซเบียมทนไนเตรทสูงมีประสิทธิภาพดีกว่าเชื้อไรโซเบียมปกติในสภาพที่ใช้ร่วมกับปุ๋ยเคมี ดังนั้นจึงกล่าวได้ว่า การใช้เชื้อไรโซเบียมอย่างเดียวสามารถทดแทนการใช้ปุ๋ยเคมี N ได้ และยังให้ผลตอบแทนเหนือต้นทุนแปรผัน (variable cost) สูงกว่ากรรมวิธีอื่น ๆ ส่วนเปอร์เซ็นต์โปรตีนในเมล็ด พบว่าการใช้เชื้อไรโซเบียมหรือไม่ใช้เชื้อไรโซเบียมแต่ใช้เชื้อในธรรมชาติ และใช้อย่างเดียวหรือใช้ร่วมกับปุ๋ยเคมีให้ผลไม่แตกต่างกัน (41.7-42.1%) ความงอกของเมล็ดสูงทุกกรรมวิธี อยู่ในช่วง 72.8-92.1
Agricultural potential of soils on toposequence derived from sandstone
No full textPotential of soils for growing cassava and sugarcane on toposequence of sandstone low hill atKrissana subdistrict, Sikhiu district, Nakhon Ratchasima province was undertaken on four locations, summit slope,upper middle slope, lower middle slope, and footslope of low hill. All four soils were classified as Typic Paleustults.They were deep soils with well drained feature. Groundwater depth at the time of sampling was between 125-200 m where the soil on the middle slope had the shallowest ground water level of 125 m. Their topsoils had brown tostrong brown colours. The colour of subsoils of soil on the summit was red and became yellow with a presence of mottles in soils located on the middle slope to the lowest position of the study area. Physico-chemical propertiesof these soils along toposequence were rather similar, having sand to sandy loam textures. Their bulk density waslow to high. They were slightly to extremely acid and low fertile. Soil on crestal slope is moderately suitable for cassava (S2en) whereas the rest, situated on the lower landscape, were slightly suitable (S3dne and S3nd). All soilswere moderately suitable for sugarcane but with different limitations (S2nm and S2ns). These results indicated that soil potential for the production of both plants depends upon the level of groundwater and soil physical propertiesinvolving soil moisture rather than soil chemical properties.ทำการศึกษาศักยภาพของดินต่อการปลูกมันสำปะหลังและอ้อยบนลำดับภูมิประเทศที่เป็นเนินเขาเตี้ยของหินทรายในตำบลกฤษณา อำเภอสีคิ้ว จังหวัดนครราชสีมา จำนวน 4 ตำแหน่งตามความลาดเท ได้แก่ บริเวณยอดเนินตอนบนและตอนล่างของที่ลาดเทตอนกลาง และตีนเขา ดินในทุกบริเวณจัดจำแนกเป็น Typic Paleustults ดินเป็นดินลึกมีการระบายน้ำดี พบน้ำใต้ดิน ตั้งแต่ระดับ ความลึก 125-200 ซม. โดยบริเวณตอนกลางของเนิน เขาพบน้ำใต้ดินอยู่ตื้น ที่สดุที่ 125 ซม. ดินบนมีสีน้ำตาลจนถึงน้ำตาลเข้ม ในขณะที่ดินล่างบริเวณยอดเนินจะมีสีแดงและเปลี่ยนเป็นสีเหลืองรวมทั้งพบจุดประในบริเวณตอนกลาง เนื้อดินเป็นทรายจนถึงร่วนปนทราย ความหนาแน่นรวมอยู่ในระดับต่ำถึงสูง ดินเป็นกรดรุนแรงถึงกรดปานกลาง และมีความอุดมสมบูรณ์ต่ำ โดยดินบริเวณยอดเนินมีความเหมาะสมต่อมันสำปะหลังปานกลาง(S2en) ส่วนอีก 3 บริเวณที่อยู่ต่ำกว่ามีความเหมาะสมน้อย (S3dne และ S3nd) ดินทุกบริเวณมีความเหมาะสมต่อการปลูกอ้อยปานกลางแต่มีข้อจำกัดที่แตกต่างกัน (S2nm และ S2ns) แสดงให้เห็นว่าศักยภาพของดินที่เกิดจากหินทรายตามลำดับภูมิประเทศสำหรับการปลูกมันสำปะหลังและอ้อยจะขึ้นอยู่กับระดับน้ำใต้ดิน และสมบัติทางฟิสิกส์ที่เกี่ยวข้องกับความชื้นมากกว่าสมบัติทางเคมีของดิ
Evaluation on digestible organic matter and metabolisable energy of total mixed ration (TMR) containing oil palm frond silage as a source of roughage using in vitro gas production technique
No full textThis study aimed to evaluate digestible organic matter and metabolisable energy of the total mixed ration (TMR) containing oil palm frond silage (OPFS) as a source of roughage using in vitro gas production technique. The TMR was formulated according to the ratio between OPFS (roughage) and concentrate as follows: T1 (80:20), T2 (70:30), T3 (60:40) and T4 (50:50). This study was arranged according to a completely randomized design. The rumen mixed microbes inoculums were taken from six Anglo-Nubian 50% crossbred male goats, 4-5 years old with average body weight of 43.07±3.09 kg. As the results, T3 and T4 were significantly higher in soluble gas fraction (a), fermentation of insoluble fraction (b) and potential of extent of gas production (d) values (-7.67, -7.44; 104.46, 106.31and 112.13, 113.74 ml, respectively) than T1 and T2 (-2.34, -2.98; 73.29, 80.42 and 75.88, 83.40 ml, respectively) (P<0.01). It was indicated that T3 had the highest gas production rate (c) (0.07 %/h) when compared with T1, T2 and T4 (0.06, 0.06 and 0.06 %/h, respectively). Furthermore, The TMR showed not significant (P>0.05) digestible organic matter (36.28, 37.85, 37.02 and 37.38% respectively) and metabolisable energy (ME) (1.17, 1.23, 1.22 and 1.20 Mcal/kg DM, respectively)การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อประเมินปริมาณอินทรียวัตถุที่ย่อยได้และพลังงานที่ใช้ประโยชน์ได้ของอาหารผสมสำเร็จ (total mixed ration, TMR) ที่ใช้ทางใบปาล์มน้ำมันหมักเป็นแหล่งอาหารหยาบด้วยเทคนิคผลผลิตแก๊ส โดยอาหาร TMR มีสัดส่วนระหว่างทางใบปาล์มน้ำมันหมักและอาหารข้นแตกต่างกันจำนวน 4 สูตร (ทรีทเมนต์) คือ สูตรที่ 1 (80:20), สูตรที่ 2 (70:30), สูตรที่ 3 (60:40) และ สูตรที่ 4 (50:50) โดยวางแผนการทดลองแบบสุ่มสมบูรณ์(completely randomized design) และใช้ของเหลวจากกระเพาะรูเมนของแพะลูกผสมแองโกลนูเบียน-พื้นเมืองไทย 50 % เพศผู้ อายุ 4.0-5.0 ปี น้ำหนักเฉลี่ย 43.07±3.09 กก. จำนวน 6 ตัว ผลการศึกษาพบว่า จนพลศาสตร์การผลิตแก๊สของอาหาร TMR สูตรที่ 3 และ 4 มีค่าปริมาณแก๊สที่เกิดขึ้นในการย่อยสลายขององค์ประกอบที่สามารถละลายน้ำได้ (a),ค่าศักยภาพในการย่อยสลายของอาหาร (b) และค่าศักยภาพในการผลิตแก๊สของอาหาร (d) (-7.67, -7.44; 104.46, 106.31 และ 112.13, 113.74 มล. ตามลำดับ) สูงกว่าอาหาร TMR สูตรที่ 1 และ 2 (-2.34, -2.98; 73.29, 80.42 และ 75.88, 83.40 มล. ตามลำดับ) (P<0.01) ขณะที่อาหาร TMR สูตรที่ 3 มีค่าอัตราการผลิตแก๊สโดยเฉลี่ยตลอดระยะเวลาการหมักของอาหาร (c) สูงที่สุด (0.07 %/ชม.) รองลงมา คือ อาหาร TMR สูตรที่ 1, 2 และ 4 (0.06, 0.06 และ 0.06 %/ชม. ตามลำดับ)(P<0.05) เมื่อพิจารณาถึงปริมาณอินทรียวัตถุที่ย่อยได้ (36.28, 37.85, 37.02 และ 37.38 % ตามลำดับ) และพลังงานที่ใช้ประโยชน์ได้ (metabolisable energy; ME) (1.17, 1.23, 1.22 และ 1.20 เมกกะคลอรี/กก.วัตถุแห้งตามลำดับ) ของอาหาร TMR ทั้ง 4 สูตร พบว่าไม่มีความแตกต่างกัน (P>0.05
Rice yield improvement with production potential zoning in southern part
No full textRice yield improvement with production potential zoning in Southern part was conducted in 10 provinces during 2002-2010. The procedure of working has three steps as soil fertility and rice yield investigation, application of appropriate technology to compare with farmers’ practices and confirmation, then production potential mapping had been made in which taking three years time consuming for each province. Result from soil fertility investigation showed that most rice soil is acid soil with moderate fertility with 4 levels of soil suitability. Most farmers grew local rice varieties in which more than 25 varieties have been found during July-March which was wet season. After applying appropriate fertilization technology, rice yield from fertilization based on soil analysis and recommendation were higher than those of the farmer. In addition, fertilization based on soil analysis showed the highest yield which was 30% yield increased compared with those of farmer’s practices leading to approximately 30% income increased from rice in Southern part.การเพิ่มผลผลิตข้าวจากการจัดเขตศักยภาพการผลิตข้าวของภาคใต้ ดาเนินการในจังหวัดพัทลุง สงขลา นครศรีธรรมราช ตรัง สตูล กระบี่ พังงา ภูเก็ต สุราษฎร์ธานี ระนอง และชุมพร ตั้งแต่ปี 2545 ถึง 2553 มีวัตถุประสงค์เพื่อจัดทาฐานข้อมูลเชิงพื้นที่ และพัฒนาเทคโนโลยีที่เหมาะสมเพื่อเพิ่มศักยภาพ ในการผลิตข้าว การดาเนินงานในแต่ละจังหวัดใช้เวลา 3 ปี โดยในปีแรกเริ่มจากสารวจเทคโนโลยี การผลิตข้าวโดยการสัมภาษณ์เกษตรกร และสุ่มเก็บตัวอย่างผลผลิตข้าวฤดูนาปีของเกษตรกร โดยให้กระจายตามศักยภาพของดิน ในพื้นที่ที่เหมาะสมสาหรับการปลูกข้าวระดับต่างๆ ส่วนในปีที่ 2 และปีที่ 3 ทาแปลงทดสอบเทคโนโลยีโดยเปรียบเทียบกับกรรมวิธีของเกษตรกร และจัดทาแผนที่แสดงศักยภาพ การผลิตพร้อมคาแนะนาเฉพาะพื้นที่
ผลการสารวจเทคโนโลยีการผลิตข้าวในภาคใต้ พบว่าเกษตรกรส่วนใหญ่ปลูกข้าวโดยใช้พันธุ์พื้นเมืองซึ่งมีความหลากหลายของพันธุ์ ได้แก่พันธุ์เล็บนกปัตตานี เฉี้ยงพัทลุง เข็มทอง แก่นจันทร์ กาบดา ไข่มดดา ไข่มดริ้น สังข์หยด เตี้ยแดง ขาวมาเลย์ หอมจันทร์ มาเลย์แดง เบาแดง นางเอก ช่อขวัญ นางแก้ว ข้าวเมล็ดแดง ข้าวช่อพร้าว เบาดา ดาดูหมูด อัลฮัม เบาเหลือง ช่อไม้ไผ่ ช่อมะลิ เหลืองปะทิว และนางนวล เป็นต้น นอกจากนี้ยังพบพันธุ์แนะนาได้แก่ พันธุ์ชัยนาท 1 ปทุมธานี 1 สุพรรณบุรี 2 สุพรรณบุรี 60 และสุพรรณบุรี 90 วิธีการปลูกข้าวส่วนใหญ่ปลูกแบบหว่านน้าตม ฤดูกาลเพาะปลูกในช่วงฤดูนาปีอยู่ระหว่างเดือนกรกฎาคมถึงมีนาคม การเก็บเกี่ยวส่วนใหญ่ใช้รถเกี่ยวนวด ผลผลิตข้าวของเกษตรกรอยู่ระหว่าง 203-656 กิโลกรัมต่อไร่ ผลการวิเคราะห์คุณสมบัติทางเคมีของดินนา พบว่าดินส่วนใหญ่เป็นกรด ปริมาณอินทรียวัตถุส่วนใหญ่อยู่ในระดับปานกลาง ส่วนปริมาณฟอสฟอรัสที่เป็นประโยชน์และปริมาณโพแทสเซียมที่สกัดได้ส่วนใหญ่อยู่ในระดับต่า
การทดสอบเทคโนโลยีเพื่อเพิ่มศักยภาพการผลิตข้าวในภาคใต้ ดาเนินการจังหวัดละ 2 ครั้ง ใน ฤดูนาปี โดยคัดเลือกพื้นที่ทดสอบให้ครอบคลุมตามศักยภาพของดิน คือเขตพื้นที่ที่เหมาะสมสาหรับ การปลูกข้าวมาก (L1) ปานกลาง (L2) น้อย (L3) และไม่เหมาะสม (L4) อย่างน้อยจังหวัดละ 4 ราย ๆ ละ 3 ไร่ กรรมวิธีทดสอบ มี 3 กรรมวิธีได้แก่ กรรมวิธีการใช้ปุ๋ยตามคาแนะนา กรรมวิธีการใช้ปุ๋ยตามค่าวิเคราะห์ดิน และกรรมวิธีของเกษตรกร พบว่า กรรมวิธีการใช้ปุ๋ยตามคาแนะนาและกรรมวิธีการใช้ปุ๋ยตามค่าวิเคราะห์ดิน ให้ผลผลิตได้ตามศักยภาพของดิน อีกทั้งกรรมวิธีการใช้ปุ๋ยตามค่าวิเคราะห์ดินให้ผลผลิตสูงสุด และมีต้นทุนต่ากว่ากรรมวิธีการใช้ปุ๋ยตามคาแนะนา ส่วนกรรมวิธีของเกษตรกรให้ผลผลิตต่าสุด เทคโนโลยีการใช้ปุ๋ยตามค่าวิเคราะห์ดิน ในเขตภาคใต้ สามารถเพิ่มผลิตข้าวได้ตามศักยภาพ ของดิน เมื่อเปรียบเทียบกับกรรมวิธีของเกษตรกรได้ผลผลิตเพิ่มขึ้นสูงสุดร้อยละ 30.74 รวมทั้งสามารถเพิ่มมูลค่าผลผลิตข้าวโดยรวมของภาคใต้ ได้ร้อยละ 30.8
SKNC07013: Gaw Diaw, a superior quality local glutinous rice
No full textGaw Diaw, a superior quality local glutinous rice is one of three famous local rice varieties which farmers and consumers in Kalasin province are accepted. It has high demand in local market at the same or higher price than RD6 variety. This rice variety is grown in amphoe Khaowong, Guchinarai and Nakoo districts. The farmers produced and collected the seed by themselves for a long time. Thus the seed purity was also reduced and resulted in the variation of the variety. Sakon Nakhon Rice Research Center has therefore collected 39 samples of Gaw Diaw rice varieties from Kalasin and nearby provinces and purified by mass selection method. Plant growth, grain yield and morphological characteristics were evaluated then intra-station yield trial, inter-station yield trial, farmer field yield trial, reaction to blast disease and important insect, seed dormancy, testing grain chemical and physical qualities has been investigated since 2006. SKNC07013 rice line was then derived in 2010 with good agricultural characteristic and good grain quality with erected plant type, 140 cm high tillering ability, high number of panicle per hill was selected. Flowering at early October and early harvesting date are suitable to grow on upland area in Northeast of Thailand where rainy season has gone earlier. This rice line has 500 kg/rai average yield which was 8 and 22 % higher than HY71 and Sakon Nakhon varieties, respectively. SKNC07013 rice seed has straw hull with good milling quality, long grain and slender shape, low gelatinization temperature, short cooking period, soft and tender with aromatic scent. The 1000 grian weight is 30.10 gram Seed dormancy is 8 weeks. However, disadvantage of this rice variety is susceptible to blast disease during seedling stage, susceptible to bacterial leaf blight, brown plant hopper and white back plant hopper.ข้าวเหนียวพันธุ์กอเดียว เป็นหนึ่งในสามพันธุ์ข้าวพื้นเมืองที่มีชื่อเสียง ได้รับการยอมรับในกลุ่มเกษตรกร และผู้บริโภคข้าวของจังหวัดกาฬสินธุ์ เป็นที่ต้องการของตลาดท้องถิ่น และมีตลาดรับซื้อที่แน่นอน จำหน่ายได้ในราคาเดียวกัน หรือสูงกว่าพันธุ์กข6 ปลูกมากในพื้นที่อำเภอเขาวง กุฉินารายณ์ และนาคู โดยเกษตรกรเก็บรักษาเมล็ดเพื่อใช้ทำพันธุ์เอง และมีการใช้ต่อเนื่องกันเป็นเวลานาน ทำให้ความบริสุทธิ์ในสายพันธุ์ลดลงเรื่อยๆ เกิดความแตกต่างในลักษณะของสายพันธุ์มากขึ้น ศูนย์วิจัยข้าวสกลนคร จึงได้รวบรวมพันธุ์ข้าวเหนียวกอเดียว จำนวน 39 ตัวอย่าง จากจังหวัดกาฬสินธุ์ และจังหวัด ใกล้เคียง นำมาปลูกคัดเลือกพันธุ์บริสุทธิ์ โดยวิธีการคัดเลือกแบบหมู่ (mass selection) ประเมินการเจริญเติบโต ผลผลิต และลักษณะประจำพันธุ์เบื้องต้น เปรียบเทียบผลผลิตในสถานี ระหว่างสถานี นาราษฎร์ ทดสอบความต้านทานต่อโรคไหม้ และแมลงศัตรูที่สำคัญ ทดสอบระยะพักตัวของเมล็ด คุณภาพเมล็ดทางกายภาพ และเคมี ดำเนินการตั้งแต่ปี 2549 จนถึงปี 2553 จนได้สายพันธุ์ SKNC07013 ที่มีลักษณะทางการเกษตร และคุณสมบัติเมล็ดดี ลักษณะทรงกอตั้งตรง ความสูงประมาณ 140 เซนติเมตร แตกกอดี จำนวนรวงต่อกอมาก ออกดอกประมาณต้นเดือนตุลาคม จึง เก็บเกี่ยวได้เร็ว เหมาะสำหรับพื้นที่นาดอนที่ฝนหมดเร็วในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ให้ผลผลิตเฉลี่ย 500 กิโลกรัมต่อไร่ สูงกว่าพันธุ์เปรียบเทียบมาตรฐานหางยี 71 และสกลนคร ประมาณ 8 และ 22 เปอร์เซ็นต์ ตามลำดับ เมล็ดข้าวเปลือกสีฟาง น้ำหนัก 1,000 เมล็ด 30.10 กรัม คุณภาพการขัดสีดี รูปร่างเมล็ดเรียวยาว อุณหภูมิแป้งสุกต่ำ ข้าวนึ่งสุกเร็ว ข้าวสุกเหนียวนุ่ม และมีกลิ่นหอม เมล็ดมีระยะพักตัว 8 สัปดาห์ การปลูกแต่ข้าวพันธุ์นี้มีข้อควรระวัง คืออ่อนแอต่อโรคไหม้ในระยะกล้า และโรค ขอบใบแห้ง อ่อนแอต่อเพลี้ยกระโดดสีน้ำตาล และเพลี้ยกระโดดหลังขา