Kasetsart University
Thai Agricultural Research Repository (เครือข่ายสารสนเทศงานวิจัยเกษตรไทย)Not a member yet
3752 research outputs found
Sort by
Survey on quality variation of Hawm Mali rice
No full textThe survey was conducted in 2013 in order to collect the information on production management of Kao Dawk Mali rice from various sources, i.e. seed sources, farmers' fields, local mills in the area of north eastern and upper northern Thailand, and also from the exporters. The samples of Kao Dawk Mali rice were taken for evaluating their grain physical and chemical properties. The content of 2-Acetyl-1-Pyroline (2AP) of those samples were measured in order to evaluate for their aromatic levels. Soil samples from each farmers' fields were also taken to analyse for soil texture, soil pH, soil nutrients and soil organic matter. The results from grain quality analyses indicated that all samples being analysed had met the standard of Hom Mali rice. The average grain length was 7.26 mm., ranging between 6.79 – 7.70 mm. The average ratio between grain length and width was 3.36, ranging between 3.12 – 3.70. The average amylose content was 15.43%, ranging between 12.91– 20.55%. The average alkali spreading value was 6.7, ranging between 6.0 – 7.0. The average content of 2AP of seed samples collected from north eastern region was 3.62 ppm, ranging between 1.64 – 8.26 ppm, while the average 2AP content of those samples collected from upper northern region was 3.26 ppm, ranging between 1.13 – 5.81 ppm. The average content of 2AP of grain samples collected from farmers' fields in north eastern region was 3.68 ppm, ranging between 1.04 – 10.69 ppm, while the average 2AP content of those samples collected from upper northern region was 4.80 ppm, ranging between 1.22 – 11.42 ppm. The average 2AP content of grain samples collected from local mills in north eastern region was 1.54 ppm, ranging between 0.26 – 3.44 ppm, while the average 2AP content of those samples collected from local mills in upper northern region was 2.26 ppm, ranging between 0.94 – 3.89 ppm. The results of the partial least square regression (PLS) analysis using the information on crop management and soil properties of 501 samples revealed the major factors affecting the 2AP content of Hom Mali rice. Based on soil properties, samples collected from upper northern region could be differentiated from those collected from north eastern region. However, soil samples could not be differentiated based on production systems.ในปี พ.ศ.2556 ได้สำรวจข้อมูลด้านการจัดการกระบวนการผลิตข้าวหอมมะลิจากแหล่งเมล็ดพันธุ์ แปลงเกษตรกร โรงสี ในเขตพื้นที่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือและภาคเหนือตอนบน และบริษัทผู้ส่งออก พร้อมทั้งสุ่มเก็บตัวอย่างข้าวหอมมะลินำไปตรวจสอบคุณภาพเมล็ดทางกายภาพและทางเคมี รวมทั้งตรวจสอบความหอมโดยการวิเคราะห์ปริมาณสาร 2-Acetyl-1-Pyrroline (2AP) และเก็บตัวอย่างดินจากแปลงเกษตรกรเพื่อวิเคราะห์เนื้อดิน ค่าความเป็นกรดเป็นด่างของดิน ธาตุอาหารในดิน และปริมาณอินทรียวัตถุในดิน จากการวิเคราะห์คุณภาพเมล็ดพบว่า ตัวอย่างจากทุกแหล่งผลิตมีคุณภาพเมล็ดทางกายภาพและเคมีอยู่ในเกณฑ์ค่ามาตรฐานของข้าวหอมมะลิไทยเกือบทั้งหมด โดยมีความยาวระหว่าง 6.79-7.70 มิลลิเมตร (เฉลี่ย 7.26 มิลลิเมตร) และมีอัตราส่วนความยาวต่อความกว้างระหว่าง 3.12-3.70 (เฉลี่ย 3.36) มีปริมาณอมิโลส ร้อยละ 12.91-20.55 (เฉลี่ยร้อยละ 15.43) ค่าการสลายเมล็ดในด่างอยู่ในระดับ 6.0-7.0 (เฉลี่ย 6.7) สาร 2AP ของตัวอย่างจากแหล่งเมล็ดพันธุ์ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือมีปริมาณระหว่าง 1.64-8.26 ppm (เฉลี่ย 3.62 ppm) ในภาคเหนือตอนบนมีปริมาณระหว่าง 1.13-5.81 ppm (เฉลี่ย 3.26 ppm) จากแปลงเกษตรกรในภาคตะวันออกเฉียงเหนือมีปริมาณระหว่าง 1.04-10.69 ppm (เฉลี่ย 3.68 ppm) ในภาคเหนือตอนบนมีปริมาณระหว่าง 1.22-11.42 ppm (เฉลี่ย 4.80 ppm) จากโรงสีในภาคตะวันออกเฉียงเหนือมีปริมาณระหว่าง 0.26-3.44 ppm (เฉลี่ย 1.54 ppm) ในภาคเหนือตอนบนมีปริมาณระหว่าง 0.79-3.36 ppm (เฉลี่ย 2.33 ppm) ตัวอย่างข้าวส่งออกมีปริมาณ 2AP ระหว่าง 0.94-3.89 ppm (เฉลี่ย 2.26 ppm) จากการนำข้อมูลการจัดการและข้อมูลดินของแปลงเกษตรกรจำนวน 501 ตัวอย่าง ไปวิเคราะห์หาตัวแปรที่มีความสำคัญและส่งผลต่อการเปลี่ยนแปลงของปริมาณ 2AP ในข้าวตัวอย่าง ด้วยเทคนิค partial least square regression (PLS) พบว่า สามารถพิจารณาความแตกต่างของข้อมูลดินที่มาจากภาคเหนือและภาคตะวันออกเฉียงเหนือ แต่เมื่อพิจารณาจากระบบการผลิต ตามระบบของเกษตรกร ระบบ GAP และ ระบบอินทรีย์ พบว่าข้อมูลดินไม่มีความแตกต่างกั
State of insecticide resistance of brown planthopper in northern, Thailand
No full textThe brown planthopper (BPH), Nilaparvata lugens (Stål), is one of the most serious insect pest of irrigated rice in the central and lower areas of Northern Thailand. In upper North of Thailand, the first and serious outbreak was found during year 2011 and 2012. The misused insecticide over a period of time with extensive and intensive application is causing BPH outbreak. Therefore, the goal of this research was to monitor the insecticide resistance of BPH in the Northern, Thailand. BPH were collected from 12 outbreak fields of the Northern region namely: Chiang Rai, Chiang Mai, Mae Hong Son, Nan, Phrae, Tak, Phetchabun, Kamphaeng Phet, Phitsanulok, Phichit, Nakhon Sawan and Uthai Thani between the periods of 2010 to 2012. The toxicological tests (LD50) of 10 insecticides are fenobucarb, isoprocarb, carbosulfan, imidacloprid, thiametoxam, clothianidin, dinotefuran, ethiprole, fipronyl and etofenprox were conducted by standardized methods described in Heong et al., (2011). The result showed BPH populations obtained from the lower areas of Northern Thailand, Nakhon Sawan developed resistance to fenobucarb, ethiprole, dinotefuran, thiamethoxam and imidacloprid. The BPH populations of Kamphaeng Phet developed resistance to fenobucarb, thiamethoxam and imidacloprid. The BPH populations of Phichit developed resistance to ethiprole, dinotefuran and imidacloprid. The BPH populations from Phetchabun and Uthai Thani developed resistance to fenobucarb, ethiprole and imidacloprid. The BPH populations of Phitsanulok developed resistance to ethiprole, thiamethoxam and imidacloprid. BPH populations from the upper areas of Northern Thailand namely, Chiang Rai developed resistance to fipronil, thiamethoxam and imidacloprid. The BPH populations of Chiang Mai developed resistance to imidacloprid, dinotefuran and etofenprox. The BPH populations from Nan developed resistance to fenobucarb. The BPH populations from Phrae and Mae Hong Son developed resistance to imidacloprid. The BPH populations of Tak found susceptible to isoprocarb and fipronil. In the conclusion of 10 insecticides LD50 tested, we found BPH populations from 12 outbreak fields not developed resistance to 3 insecticides, clothianidin, carbosulfan and isoprocarb but developed resistance to imidacloprid.เพลี้ยกระโดดสีน้ำตาล (Nilaparvata lugens (Stål)) เป็นแมลงศัตรูสำคัญของการผลิตข้าวในพื้นที่นาชลประทานภาคกลางและภาคเหนือตอนล่าง พบการระบาดรุนแรงครั้งแรกในภาคเหนือตอนบนเมื่อปี 2554 และ 2555 ปัจจัยที่ทำให้เกิดการระบาดเกิดจากการใช้สารเคมีป้องกันกำจัดแมลงที่ไม่ถูกวิธีของเกษตรกร มีการใช้สารเคมีป้องกันกำจัดแมลงเป็นพื้นที่กว้าง ด้วยปริมาณความเข้มข้นที่สูงและต่อเนื่องกันเป็นเวลานาน ดังนั้น งานวิจัยนี้จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อเป็นการติดตามสถานการณ์การสร้างความต้านทานต่อสารเคมีป้องกันกำจัดแมลงของเพลี้ยกระโดดสีน้ำตาล ในปี 2553-2554 ได้ทำการเก็บประชากรเพลี้ยกระโดดสีน้ำตาลจากนาข้าวในพื้นที่ระบาด 12 จังหวัด ได้แก่ จังหวัดเชียงราย เชียงใหม่ แม่ฮ่องสอน น่าน แพร่ ตาก เพชรบูรณ์ กำแพงเพชร พิษณุโลก พิจิตร นครสวรรค์ และอุทัยธานี มาทดสอบหาระดับความเป็นพิษ (LD50) ต่อสารเคมีป้องกันกำจัดแมลง 10 ชนิด ได้แก่ ฟีโนบูคาร์บ ไอโซโปรคาร์บ คาร์โบซัลแฟน อิมิดาคลอพริด ไทอะมีโธแซม คลอไทอะนิดิน ไดโนทีฟูเรน อิทิโพรล์ ฟิโปรนิล และอีโทเฟนพร็อก ตามวิธีการของ Heong และคณะ (2011) ผลการทดสอบพบว่า เพลี้ยกระโดดสีน้ำตาลประชากรจากภาคเหนือตอนล่าง ได้แก่ ประชากรจังหวัดนครสวรรค์ ปรับตัวต้านทานต่อสารฟีโนบูคาร์บ อิทิโพรล์ ไดโนทีฟูเรน ไทอะมีโธแซม และอิมิดาคลอพริด ประชากรจังหวัดกำแพงเพชร ปรับตัวต้านทานต่อสารฟีโนบูคาร์บ อิทิโพรล์ ไทอะมีโธแซม และอิมิดาคลอพริด ประชากรจังหวัดพิจิตร ปรับตัวต้านทานต่อสารอิทิโพรล์ ไดโนทีฟูเรน และอิมิดาคลอพริด ประชากรจังหวัดเพชรบูรณ์และอุทัยธานี ปรับตัวต้านทานต่อสารฟีโนบูคาร์บ อิทิโพรล์ และอิมิดาคลอพริด ประชากรจังหวัดพิษณุโลก ปรับตัวต้านทานต่อสารอิทิโพรล์ ไทอะมีโธแซม และอิมิดาคลอพริด สำหรับประชากรในภาคเหนือตอนบน พบว่าประชากรจังหวัดเชียงราย ปรับตัวต้านทานต่อสารฟิโปรนิล ไทอะมีโธแซม และอิมิดาคลอพริด ประชากรจังหวัดเชียงใหม่ ปรับตัวต้านทานต่อสารอิมิดาคลอพริด และอีโทเฟนพร็อก ประชากรจังหวัดน่านปรับตัวต้านทานต่อสารฟีโนบูคาร์บ ประชากรจังหวัดแพร่และแม่ฮ่องสอน ปรับตัวต้านทานต่อสารอิมิดาคลอพริด ส่วนประชากรจังหวัดตากยังไม่มีการปรับตัวต้านทานต่อสารทดสอบทั้ง 2 ชนิด คือ ไอโซโปรคาร์บ และฟิโปรนิล สรุปผลการทดสอบหาระดับความเป็นพิษต่อสารเคมีป้องกันกำจัดแมลงทั้ง 10 ชนิดของประชาการเพลี้ยกระโดดสีน้ำตาลจาก 12 จังหวัดในภาคเหนือของไทย พบประชากรเพลี้ยกระโดดสีน้ำตาลจากทั้ง 12 จังหวัด ไม่ปรับตัวต้านทานต่อสารคลอไทอะนิดิน คาร์โบซัลแฟน และไอโซโปรคาร์บ แต่ปรับตัวต้านทานต่อสารอิมิดาคลอพริ
Tenderness of Pradu Hang Dam Chiang Mai 1, Pradu Hang Dam’s crossbred and broiler
No full textThis experiment was conducted to investigate the effect of lines and muscle types on tenderness of Pradu Hang Dam Chiang Mai 1 (Pradu Hang Dam), Pradu Hang Dam’s crossbred (crossbred) and broiler at 1.2-1.3 kg of body weight. There were 80 chickens for each line group (total 240) and were allotted in CRD. For breast and thigh muscle, the results showed that thawing loss of Pradu Hang Dam and its crossbred were higher than broiler (P<0.05). For thigh muscle, cooking loss of Pradu Hang Dam was the highest (P<0.05). For shear force value, Pradu Hang Dam and its crossbred were higher than broiler both in breast and thigh muscle (P<0.05). For collagen content analysis, the results showed that Pradu Hang Dam had the highest content of soluble collagen in breast muscle (P<0.05). Likewise to thigh muscle, Pradu Hang Dam had the highest content of soluble, insoluble and total collagen (P<0.05). Thus, Pradu Hang Dam meat was the toughest so it can be the alternative meat for consumers who like chewy textureการศึกษาด้านความเหนียวนุ่มของกล้ามเนื้ออกและสะโพกของไก่ประดู่หางดำเชียงใหม่ 1 ไก่ลูกผสมประดู่หางดำเชียงใหม่ 1 (ไก่ลูกผสม) และไก่กระทง น้ำหนัก 1.2-1.3 กก. โดยใช้สายพันธุ์ละ 80 ตัว (รวม 240 ตัว) วางแผนการทดลองในการศึกษาคุณภาพเนื้อไก่แบบสุ่มสมบูรณ์ (Completely Randomized Design, CRD) พบว่าทั้งกล้ามเนื้ออกและสะโพกของไก่ประดู่หางดำและไก่ลูกผสมมีค่าการสูญเสียน้ำจากการละลายมากกว่าไก่กระทง (P<0.05) และกล้ามเนื้อสะโพกของไก่ประดู่หางดำมีค่าการสูญเสียน้ำจากการประกอบอาหารมากที่สุด (P<0.05) จากการวิเคราะห์ค่าแรงตัดผ่านของเนื้อพบว่าทั้งกล้ามเนื้ออกและสะโพกของไก่ประดู่หางดำและไก่ลูกผสมมีค่าแรงตัดผ่านเนื้อมากกว่าไก่กระทง (P<0.05) สำหรับการวิเคราะห์ปริมาณคอลลาเจนพบว่าในกล้ามเนื้ออกของไก่ประดู่หางดำมีปริมาณคอลลาเจนที่ละลายได้มากที่สุด (P<0.05) เช่นเดียวกับในกล้ามเนื้อสะโพกพบว่าไก่ประดู่หางดำมีปริมาณคอลลาเจนที่ละลายได้ คอลลาเจนที่ไม่ละลาย และคอลลาเจนทั้งหมดมากที่สุด (P<0.05) ดังนั้นจากการทดลองนี้สรุปได้ว่าเนื้อของไก่ประดู่หางดำมีความเหนียวมากที่สุด ซึ่งเป็นอีกทางเลือกหนึ่งสำหรับกลุ่มผู้บริโภคที่ไม่นิยมเนื้อที่ยุ่ยมากจนเกินไ
Efficacy of exogenous emulsifier on growth performance and carcass quality in broiler
No full textThe objective of this study was to determine the effects of an exogenous emulsifier on performance and carcass traits of broiler. The exogenous emulsifier (sodium strearoyl-2-lactylate) was added 0.05% to the 3 levels reduction (0.70, 1.00 and 1.30 %) rice bran oil from control diets. The results showed that body weight gain, feed intake, feed conversion ratio, survival rate, productive index and feed cost/kg BW (FCG) were similar to the added emulsifier and control fed groups for 3 periods of testing (1-21, 22-35 and 36-42d of age). However, over period of 1-42 d of age, birds fed with exogenous emulsifier 0.05% to 0.07% reduction rice bran oil from control diets showed improvement and better (P<0.05) FCR and showed higher (P<0.05) than no added control groups. Addition of emulsifier group showed beneficial net profit return over control group and it also showed the highest return of investment (ROI) with exogenous emulsifier sodium strearoyl-2-lactylate added 0.07% reduction of rice bran oil. In addition, it was found that supplementation with emulsifier had no significant effects on carcass quality when compared with no added control group (P>0.05)การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของอิมัลซิไฟเออร์ภายนอก ต่อสมรรถนะการผลิตและคุณภาพซากของไก่เนื้อ โดยทำการเสริมอิมัลซิไฟเออร์ภายนอก (โซเดียมสเตียรออิล 2 แลคทิเลส) ที่ระดับ 0.05 เปอร์เซ็นต์ ร่วมกับการลดระดับน้ำมันรำลง 3 ระดับ ได้แก่ 0.70, 1.00 และ 1.30 เปอร์เซ็นต์ จากการศึกษาพบว่า ไก่เนื้อช่วงอายุ 1-21, 22-35 และ 36-42 ในกลุ่มที่เสริมอิมัลซิไฟเออร์ทุกกลุ่มทดลอง มีน้ำหนักตัวที่เพิ่มขึ้น ปริมาณอาหารที่กิน อัตราการเปลี่ยนอาหารเป็นน้ำหนัก อัตราการเลี้ยงรอด ดัชนีการผลิตและต้นทุนค่าอาหารต่อการเปลี่ยนเป็นน้ำหนัก 1 กิโลกรัม ไม่แตกต่างจากกลุ่มควบคุมที่ไม่ได้เสริมอิมัลซิไฟเออร์ ยกเว้นตลอดการทดลอง กล่าวคือ 1-42 วัน พบว่า กลุ่มที่มีการลดระดับน้ำมันรำ ลง 0.70 เปอร์เซ็นต์ร่วมกับการเสริมอิมัลซิไฟเออร์ภายนอก 0.05เปอร์เซ็นต์ มีผลทำให้อัตราการเปลี่ยนอาหารเป็นน้ำหนักดีกว่ากลุ่มควบคุมที่ไม่ได้เสริมอิมัลซิไฟเออร์ (P<0.05) อีกทั้งการเสริมอิมัลซิไฟเออร์ร่วมกับการลดระดับน้ำมันรำลง 0.70 เปอร์เซ็นต์มีผลทำให้ผลกำไรที่ต่างจากกลุ่มควบคุม (ROI) สูงกว่าทุกกลุ่มทดลอง นอกจากนี้ยังพบว่าไก่เนื้อทุกกลุ่มทดลองมีคุณภาพซากต่างๆ ไม่แตกต่างกัน (P>0.05) นอกจากนี้ยังพบว่าการเสริมอิมัลซิไฟเออร์ทุกกลุ่มทดลองมีคุณภาพซาก ไม่แตกต่างจากกลุ่มที่ไม่ได้เสริมอิมัลซิไฟเออร์ (P>0.05
Application of cell suspension and crude extract of Bacillus licheniformis BFP011 to control pepper anthracnose
No full textThe five concentrations of cell suspension of Bacillus licheniformis BFP011 each applied to reduce the disease symptom caused by Colletotrichum capsici using the detached fruit technique with Completely Randomized Design (CRD). The statistical analysis indicated that inoculation of cell suspension prior to inoculation of C. capsici gave more disease severity reduction than inoculation of C. capsici prior to inoculation of cell suspension. The optimal concentration that reduced disease severity; without adverse effect was at 1x104-1x105 cfu/ml prior to inoculation of C. capsici for 24 hours as disease severity was reduced by 35.8% and 34.8%, respectively. The cell suspension at the concentrations between 1x106 to 1x108 cfu/ml induced fruit rot to 10-50%. Crude extract of 1,000 mg/ml applied before and after inoculation of C. capsici reduced the disease severity to 41.1% and 32.6%, respectively.การใช้เซลล์แขวนลอยแบคทีเรีย Bacillus licheniformis BFP011 จำนวน 5 ระดับความเข้มข้นในการลดความรุนแรงของโรคที่เกิดจากเชื้อรา Colletotrichum capsici ในการเข้าทำลายผลพริกด้วยวิธี detached fruit และวางแผนการทดลองแบบ Completely Randomized Design (CRD) ผลการวิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติชี้ให้เห็นว่าการหยดเซลล์แขวนลอยแบคทีเรียก่อนทำการปลูกเชื้อรา C. capsici เป็นเวลา 24 ชม. สามารถลดความรุนแรงของโรคดีกว่าการปลูกเชื้อรา
C. capsici เป็นเวลา 24 ชม. แล้วจึงหยดสารแขวนลอยแบคทีเรีย B. licheniformis BFP011 ความเข้มข้นของเซลล์แขวนลอยแบคทีเรีย B. licheniformis BFP011 ที่เหมาะสมคือ 1x104-1x105 cfu/ml ซึ่งความรุนแรงของโรคลดลง 35.8 และ 34.8 % ตามลำดับ การหยดสารแขวนลอยแบคทีเรีย B. licheniformis BFP011 ที่ความเข้มข้นตั้งแต่ 1x106 ถึง 1x108 cfu/ml นั้นทำให้ผลพริกเน่าได้ 10-50% ส่วนการใช้สารสกัดหยาบของแบคทีเรีย B. licheniformis BFP011 ความเข้มข้น 1,000 มก./มล. พบว่าสามารถลดความรุนแรงของโรคแอนแทรคโนสได้ดีทั้งการใช้ก่อนและหลังการปลูกเชื้อรา C. capsici โดยสามารถลดความรุนแรงของโรคลงได้ดี 41.1 และ 32.6% ตามลำดั
Household income and expenditure of farmers in Lao PDR: Comparison between rubber tree and sugarcane farmers
No full textThe objective of this study was to compare household income and expenditure between rubber tree and sugarcane farmers. The purposive sampling technique was used for data collection, and a structured questionnaire was used to interview a total of 100 farmers. A descriptive analysis was applied. The results indicated that in 2000-2010, the household income of rubber tree farmers was higher than those sugarcane farmers, especially in long run. The household consumption has increased during 2000-2010. The rubber tree farmers expensed their consumption in food item more than rice, but it was contrary for the sugarcane farmers. The net income of the rubber tree farmers was also greater than the sugarcane farmers; even it was negative in 2005. This can imply that growing rubber tree may improve economic well-being of farmers in the long run
Snack pellet brown rice product
No full textResearch and development of snack bar from various brown rice varieties at Phatthalung Rice Research Center during 2011 – 2012 showed that mixing of roasted individual brown rice 100 grams with the 40 grams of white sugar produced better appearance and acceptable product compared with 40 grams honey bee. Nutritional analysis of roasted
100 grams brown rice showed the highest protein contents was highest in black glutinous brown rice (8.6 percent), followed by Sangyod Phatthalung brown rice. However, the highest fat and potassium contents were found in roasted Sangyod Phatthalung brown rice at 4.0 grams and 1120 milligrams, respectively. In comparison, the roasted black glutinous brown rice contained 3.7 grams of fat and 971.9 milligrams of potassium, respectively.การศึกษาและพัฒนาผลิตภัณฑ์ข้าวกล้องอัดแท่ง ระหว่างปี 2554 – 2555 ที่ศูนย์วิจัยข้าวพัทลุง โดยใช้พันธุ์ข้าวกล้องข้าวเหนียวดำ ข้าวกล้องพันธุ์สังข์หยดพัทลุง ข้าวกล้องเล็บนกปัตตานี และข้าวกล้องพันธุ์เฉี้ยงพัทลุง พบว่า กรรมวิธีที่เหมาะสมสำหรับทำผลิตภัณฑ์ คือ แช่ข้าวกล้องในน้ำ 3-5 ชั่วโมง จากนั้นจึงทำการคั่วให้สุก ที่อุณหภูมิระหว่าง 60 - 100 องศาเซลเซียส เป็นเวลา 40 นาที บดข้าวที่คั่วแล้วให้ละเอียด ทำการผสมข้าวกล้องคั่วป่น 100 กรัม น้ำตาล 40 กรัม เกลี่ยใส่ถาด นำไปนึ่งนาน 20 นาที ตัดเป็นชิ้น ก่อนนำไปอบที่อุณหภูมิ 100 องศาเซลเซียสเป็นเวลา 15 นาที ผลจากการวิเคราะห์คุณค่าทางโภชนาการ ในตัวอย่างข้าวกล้องคั่ว 100 กรัม พบว่า ข้าวกล้องเหนียวดำคั่ว จะมีปริมาณโปรตีนมากที่สุด (ร้อยละ 8.6) รองลงมาคือ ข้าวกล้องสังข์หยดพัทลุงคั่ว ร้อยละ 8.4 ข้าวกล้องสังข์หยดพัทลุงคั่ว จะมีปริมาณไขมัน และโพแทสเซียมสูงที่สุด ที่ 4.0 กรัม และ1,120 มิลลิกรัม ตามลำดับ รองลงมาคือ ข้าวกล้องเหนียวดำคั่ว ซึ่งมี 3.7 กรัม และ 971.9 มิลลิกรัม ตามลำดั
Climate change and disease epidemics in continuous-cropping irrigated rice fields in Phatthalung, Songkhla and Nakhon Si Thammarat provinces
No full textThe effect of climate change may influence the intensity and severity in some rice diseases, particularly in continuous-cultivation irrigated areas. To study the outbreak of rice diseases in relation to climate change, the experiment using Split-plot in RCB design having 3 replicates was conducted at Phatthalung Rice Research Center during October 2010 to December 2012. The main plot consisted of 12 sowing dates, one month each throughout the year. Sub-plots contained two rice varieties being PSL2 and CNT1. Disease assessment for incidence and severity was carried out in each sub-plot. Meteorological data such as temperature, relative humidity and rainfall were collected from the meteorological station. Based on meteorological data, the average annual temperature in 2012 was increased while rainfall and humidity were decreased in comparison to 2011. During the experiment, rice blast was generally found twice a year on both PSL2 and CNT1. The first occurrence being in a range of 0.2-10% severity was recorded in the rainy season (Oct-Nov), having the average temperature within a range of 26.8-28.4 °C and relative humidity between 76.97-86.67%. The second one was found after the flood (Apr-Jun) and more serious being 2-23% severity, having the average temperature within a range of 28.9-29.7 °C and relative humidity between 69.0-77.53%. Both incidence and severity on CNT1 was greater than those on PSL2. Two other diseases i.e. brown spot and dirty panicle were also found right through the experiment with PSL2 being more susceptible than CNT1. The average temperature during these two diseases’ occurrence was within a range of 26.4-29.72 °C and relative humidity between 67.0-87.0%, greater than those for Blast disease. In general, the average temperature in 2012 was higher than that of 2011. On the contrary, the average relative humidity and total rainfall in 2012 were lower than that of 2011. Concurrently, disease outbreak was monitored in 51 farmers’ fields at Phatthalung, Songkhla and Nakhon Si Thammarat provinces from October 2010 to April 2013. Results showed that the order of rice diseases ranking from the largest infectious areas to the smallest ones being 20 fields of brown spot (1,245 rais, 6.25 rais = 1 ha), 12 fields of blast (817 rais), 10 fields of Bacterial blight (320 rais) and 9 fields of Bakanae disease (200 rais). Thus, blast and brown spot were the two major diseases found in the farmers’ fields in the Southern part of Thailand during the experimental time.สภาพภูมิอากาศที่เปลี่ยนแปลงไปอาจกระตุ้นให้มีการเปลี่ยนแปลงในเชื้อสาเหตุโรคข้าว ที่มีแต่เดิม ส่งผลให้เกิดการระบาดรุนแรงและบ่อยครั้งขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งในพื้นที่ปลูกข้าวต่อเนื่อง จึงทำการศึกษาผลของการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศต่อการระบาดของโรคข้าวที่ศูนย์วิจัยข้าวพัทลุง ระหว่างปีงบประมาณ 2554 – 2555 โดยวางแผนการทดลองแบบ Split plot in RCB จำนวน 3 ซ้ำ มีวันปลูกเป็น main plot และพันธุ์ข้าวเป็น sub-plot ปลูกข้าวจำนวน 2 พันธุ์ คือ พันธุ์ชัยนาท 1 และ
พิษณุโลก 2 ทุกเดือนตลอดทั้งปี เดือนละครั้ง รวม 12 เดือน สำรวจการเกิดโรคในแปลงทดลอง และเก็บข้อมูลอุตุนิยมวิทยา ได้แก่ อุณหภูมิ ความชื้นสัมพัทธ์ และปริมาณน้ำฝน พบว่า เมื่อเปรียบเทียบกับปี 2554 อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีของปี 2555 สูงขึ้น ส่วนปริมาณน้ำฝนรวมเฉลี่ย และความชื้นสัมพัทธ์เฉลี่ยทั้งปีมีปริมาณลดลง ผลการทดลองในปี 2554 พบการระบาดของโรคไหม้เข้าทำลายพันธุ์ข้าวทั้งสองพันธุ์ แต่อาการของโรครุนแรงมากกว่าในพันธุ์ชัยนาท 1 โดยการเกิดโรคคิดเป็นเปอร์เซ็นต์พื้นที่ที่ถูกทำลายเฉลี่ย 72% และเปอร์เซ็นต์ความรุนแรงของโรคเป็นพื้นที่สีเขียวที่ถูกทำลายเฉลี่ย 13% ซึ่งมากกว่าพันธุ์พิษณุโลก 2 นอกจากนี้ ยังพบโรคใบจุดสีน้ำตาลและโรคเมล็ดด่าง โดยเฉพาะโรคใบจุดสีน้ำตาล เข้าทำลายข้าวได้ทุกระยะการเจริญเติบโต ในพันธุ์พิษณุโลก 2 พบการเกิดโรคเป็นเปอร์เซ็นต์พื้นที่ที่ถูกทำลายเฉลี่ย 78% และเปอร์เซ็นต์ความรุนแรงของโรคเป็นพื้นที่สีเขียวที่ถูกทำลายเฉลี่ย 9% ซึ่งมากกว่าพันธุ์ชัยนาท 1 จากการติดตามสถานการณ์การระบาดของโรคข้าวในแปลงนาเกษตรกร จำนวน 51 แปลง ในจังหวัดพัทลุง สงขลา และนครศรีธรรมราช ตั้งแต่เดือนตุลาคม 2553 – เมษายน 2556 พบปัญหาการระบาดของโรคใบจุดสีน้ำตาล 20 แปลง มีพื้นที่การระบาด 1,245 ไร่ โรคไหม้ 12 แปลง มีพื้นที่การระบาด 817 ไร่ โรคขอบใบแห้ง 10 แปลง มีพื้นที่การระบาด 320 ไร่ โรคถอดฝักดาบ 9 แปลง มีพื้นที่การระบาด 200 ไร่จึงกล่าวได้ว่าปัญหาการระบาดโรคใบจุดสีน้ำตาลและโรคไหม้มีความสำคัญเป็นอันดับต้
Application of THEOS satellite image for assessment wet season rice area in Chiang Rai and Mae Hong Son provinces
No full textIn the Upper North of Thailand, The biggest wet season rice area is in Chiang Rai province whereas the smallest is in Mae Hong Son. In each year, the rice area data from each organizes are different. Application of geographic information technologies by translating THEOS satellite image is an alternative method for rice area evaluation. It can be used to predict the rice yield in Chiang Rai as well as for the data management for food security of Mae Hong Son province. The research found that Chiang Rai rice growing area covered the total of 1,245,342 rais, which was similar to the area reported by the Office of Agricultural Economics in 2010. Mae Hong Son Province covered the total of 113,842 rais, which had 17 percent higher than the area reported by the Office Agricultural Economics. Therefore, it is possible to use the satellite image to evaluate rice production area. The visual interpretation of Mae Hong Son rice area is quite complicated due to it’s a small area, however, the satellite image is still useful to evaluate the scattered areas for sustainable rice production.จังหวัดเชียงรายมีพื้นที่ปลูกข้าวนาปีมากที่สุดในขณะที่จังหวัดแม่ฮ่องสอนมีพื้นที่ปลูกข้าวน้อยที่สุดในภาคเหนือตอนบน จากข้อมูลพื้นที่ปลูกข้าวนาปีในแต่ละปี และข้อมูลแต่ละหน่วยงาน มีจำนวนไม่เท่ากัน การประยุกต์ใช้เทคโนโลยีสารสนเทศทางภูมิศาสตร์โดยการแปลภาพถ่ายดาวเทียมธีออสด้วยโปรแกรมคอมพิวเตอร์ เป็นแนวทางสำหรับใช้จำแนกพื้นที่ปลูกข้าวของทั้งสองจังหวัด เพื่อประเมินพื้นที่ปลูกข้าวนาปีและพยากรณ์ผลผลิตข้าวสำหรับความมั่นคงทางอาหารของจังหวัดแม่ฮ่องสอน รวมทั้งเป็นข้อมูลสำหรับงานวิจัยด้านข้าวของจังหวัดเชียงราย จากการดำเนินงาน พบว่า จังหวัดเชียงรายมีพื้นที่ปลูกข้าวจำนวน 1,245,342 ไร่ ใกล้เคียงกับสถิติการปลูกข้าวนาปี 2553 จากสำนักงานเศรษฐกิจ ส่วนจังหวัดแม่ฮ่องสอน พบว่า มีพื้นที่ปลูกข้าว 113,842 ไร่ ซึ่งมากกว่าสถิติการปลูกข้าวนาปี จากสำนักงานเศรษฐกิจการเกษตร ผลการจำแนกพื้นปลูกข้าวนาปีของจังหวัดเชียงราย ทำให้เห็นว่ามีความเป็นไปได้ในการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศทางภูมิศาสตร์จำแนกพื้นที่ปลูกข้าวเพื่อประมาณการพื้นที่ปลูก และผลผลิตสำหรับงานด้านการส่งเสริมการผลิต และงานวิจัยได้ในอนาคต ส่วนจังหวัดแม่ฮ่องสอนการประเมินพื้นที่ปลูกข้าวด้วยภาพถ่ายดาวเทียมมีความยากมากกว่า เนื่องจากเป็นพื้นที่ขนาดเล็ก และกระจาย อย่างไรก็ตามการประเมินพื้นที่ปลูกข้าวด้วยวิธีสามารถทำได้รวดเร็วเพื่อประโยชน์ในการวางแผนการปลูกข้าวเพื่อความมั่นคงทางอาหาร หรือลดการทำไร่เลื่อนลอยในพื้นที่ต่อไ
PRE01017-10-1-1-1: A promising line of irrigated lowland rice with resistance to rice gall midge
No full textRice gall midge (GM) is an important insect pest in the upper north of Thailand i.e. Tak, Phrae, Lampang, Nan, Phayao, Mae Hong Son, Chiang Rai and Chiang Mai provinces. Severe infestations generally occur during September to October. Prior to this study, only MN62M and RD4, the two glutinous rice varieties were recommended as resistant ones. Hence, the non-glutinous type with resistance to GM is in urgent need. The research has been conducted for 12 years during 2001 - 2012. The cross was made between PRE92039-3-1-2-1 and SPT82022-PRE-26-3-2-GM-6. Populations were selected continuously from F2 to F6 after which study and evaluation were carried out in successive steps from observational nursery, intra-station yield trial, inter-station yield trial and farmer’s field yield trial, respectively. Varietal reaction to important disease and insect pests, analysis on grain physical and chemical quality, cooking quality and response to nitrogen fertilizer application were also evaluated. Results revealed that the promising line being photoperiod-insensitive, non-glutinous type designated PRE01017-10-1-1-1. The line took 133 days to maturity, having 123 cm height, erect and moderately strong culm and long panicle exertion. The brown rice had a slender shape with 7.46 mm length, 2.30 mm width and 1.78 mm thickness. It had low amylose, low gelatinization temperature and soft gel consistency resulting in soft and moderately sticky cooked rice. The promising line provided an average grain yield of 725 kg/rai in wet season and 641 kg/rai in dry season. The distinct advantage was the resistance to GM from the upper north area, particularly Phrae and Mae Hong Son. However, disadvantages were also recorded as the susceptibility to rice blast, bacterial leaf blight, brown planthopper and whitebacked planthopper. The easy shattering should be considerable to harvest at physiological maturity stage.แมลงบั่วเป็นแมลงศัตรูข้าวที่สำคัญในภาคเหนือตอนบน เช่น จังหวัดตาก แพร่ ลำปาง น่าน พะเยา แม่ฮ่องสอน เชียงราย และเชียงใหม่ ซึ่งพบระบาดรุนแรงในช่วงเดือนกันยายน ถึงตุลาคม พันธุ์ข้าวที่ทางราชการแนะนำมีเพียงพันธุ์ข้าวเหนียวที่ต้านทานต่อแมลงบั่ว ได้แก่ พันธุ์เหมยนอง 62 เอ็ม และพันธุ์กข4 จำเป็นต้องปรับปรุงพันธุ์พัฒนาพันธุ์ข้าวเจ้าที่ต้านทานต่อแมลงบั่วเพื่อลดความเสียหายจากการระบาดของแมลงบั่ว เริ่มดำเนินการตั้งแต่ปี 2544 ที่ศูนย์วิจัยข้าวแพร่ โดยผสมพันธุ์ข้าวระหว่างสายพันธุ์ PRE92039-3-1-2-1 กับสายพันธุ์ SPT82022-PRE-26-3-2-GM-6 ปลูกพันธุ์ผสมชั่วที่ 1 และคัดเลือกจนถึงชั่วอายุที่ 6 โดยมีการศึกษาทดลองเป็นขั้นตอน คือ ศึกษาพันธุ์ เปรียบเทียบผลผลิตภายในสถานี ระหว่างสถานี ในนาราษฎร์ ทดสอบเสถียรภาพผลผลิต ทดสอบปฏิกิริยาความต้านทานต่อโรคและแมลงศัตรูที่สำคัญ วิเคราะห์คุณภาพทางกายภาพ เคมี และการตอบสนองต่อปุ๋ยไนโตรเจน ระยะเวลาดำเนินการตั้งแต่ปี 2544-2555 รวม 12 ปี พบว่าข้าวสายพันธุ์ PRE01017-10-1-1-1 เป็นข้าวเจ้าไม่ไวต่อช่วงแสง อายุเก็บเกี่ยวประมาณ 133 วัน ความสูงประมาณ 123 เซนติเมตร กอตั้ง ต้นค่อนข้างแข็ง คอรวงยาว ข้าวกล้องรูปร่างเรียวยาว 7.46 มิลลิเมตร กว้าง 2.30 มิลลิเมตร หนา 1.78 มิลลิเมตร ปริมาณอมิโลสต่ำ อุณหภูมิแป้งสุกต่ำ ความคงตัวแป้งสุกอ่อน ในฤดูนาปีให้ผลผลิตเฉลี่ย 725 กิโลกรัมต่อไร่ ฤดูนาปรังให้ผลผลิตเฉลี่ย 614 กิโลกรัมต่อไร่ ต้านทานต่อแมลงบั่วในเขตภาคเหนือตอนบนบางพื้นที่โดยเฉพาะจังหวัดแพร่ และจังหวัดแม่ฮ่องสอน แต่มีข้อควรระวังคือ อ่อนแอต่อโรคไหม้ โรคขอบใบแห้ง เพลี้ยกระโดดสีน้ำตาลและเพลี้ยกระโดดหลังขาว เมล็ดร่วงง่าย ฉะนั้นควรเก็บเกี่ยวที่ระยะพลับพลึ