National and Kapodistrian University of Athens
Pergamos : Unified Institutional Repository / Digital Library Platform of the National and Kapodistrian University of AthensNot a member yet
249632 research outputs found
Sort by
Η εκπαίδευση των σκύλων από την αρχαιότητα έως σήμερα
No full textΗ εργασία με τίτλο «Η Εκπαίδευση των Σκύλων από την Αρχαιότητα έως Σήμερα» εξετάζει την ιστορική εξέλιξη των μεθόδων εκπαίδευσης σκύλων, καθώς και τον ρόλο του σκύλου στην κοινωνία, από την αρχαιότητα μέχρι τη σύγχρονη εποχή. Παράλληλα, παρουσιάζονται πρακτικές εκπαίδευσης σκύλων σε διάφορες ηπείρους, οι οποίες διαφοροποιούνται ανάλογα με τις πολιτισμικές παραδόσεις και τις κοινωνικές ανάγκες κάθε περιοχής του κόσμου. Από την αρχαιότητα, οι σκύλοι χρησιμοποιούνταν για λειτουργίες όπως το κυνήγι, η φύλαξη και η προστασία. Οι αρχαίοι Έλληνες και Ρωμαίοι θεωρούσαν τους σκύλους σημαντικούς συμμάχους, τους οποίους εκπαίδευαν μέσω επαναλαμβανόμενων εντολών και επιβραβεύσεων. Στη μεσαιωνική Ευρώπη, η εκπαίδευση των σκύλων περιοριζόταν κυρίως σε βασικές εντολές για φύλαξη και κυνηγετικές δραστηριότητες. Κατά την περίοδο της Αναγέννησης, αναπτύχθηκαν πιο οργανωμένες και εξειδικευμένες μέθοδοι εκπαίδευσης, ιδιαίτερα για τη φύλαξη και την προστασία της αριστοκρατίας, καθώς και για τη συμμετοχή σε κυνηγετικές δραστηριότητες. Κατά τον 19ο και 20ό αιώνα σημειώνεται σημαντική πρόοδος στην εκπαίδευση των σκύλων, με την εμφάνιση των πρώτων επιστημονικών θεωριών της ψυχολογίας και της συμπεριφοράς των ζώων. Οι θεωρίες αυτές αναγνώρισαν την ανάγκη για πιο συστηματικές και επιστημονικά τεκμηριωμένες μεθόδους εκπαίδευσης. Για τον λόγο αυτό, οι σύγχρονες μέθοδοι εκπαίδευσης σκύλων βασίζονται κυρίως στην επιστημονική κατανόηση της συμπεριφοράς των ζώων και στη θετική προσέγγιση. Η εκπαίδευση των σκύλων έχει επεκταθεί σε νέους τομείς, όπως η υποστήριξη ατόμων με αναπηρίες, η διάσωση και η θεραπεία. Η εργασία καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η εκπαίδευση των σκύλων, πέρα από τις πρακτικές εφαρμογές της, αναδεικνύει τη σημασία της σχέσης μεταξύ ανθρώπου και σκύλου ως κοινωνικού και συναισθηματικού δεσμού. Η σχέση αυτή επηρεάζει τη συμπεριφορά των σκύλων και τις αντιλήψεις της κοινωνίας για τον ρόλο των ζώων στη ζωή μας, με τη σύγχρονη εκπαίδευση να στοχεύει στη δημιουργία θετικών, υγιών και συνεργατικών σχέσεων μεταξύ των δύο ειδών.The paper entitled “The Training of Dogs from Antiquity to the Present Day” examines the historical development of dog training methods, as well as the role of dogs in society from antiquity to the modern era. In addition, it presents dog training practices across different continents, which vary according to cultural traditions and social needs in each region of the world. From antiquity, dogs were used for functions such as hunting, guarding, and protection. Ancient Greeks and Romans considered dogs to be important allies and trained them through repeated commands and reward-based practices. In medieval Europe, dog training was mainly limited to basic commands related to guarding and hunting activities. During the Renaissance, more organized and specialized training methods were developed, particularly for the protection of the aristocracy and participation in hunting practices. During the 19th and 20th centuries, a major transformation occurred in dog training with the emergence of the first scientific theories in psychology and animal behavior. These theories recognized the need for more systematic and scientifically grounded training methods. As a result, modern dog training methods are primarily based on a scientific understanding of animal behavior and a positive training approach. Dog training has expanded into new fields, such as assistance for individuals with disabilities, search and rescue operations, and therapeutic interventions. The paper concludes that dog training, beyond its practical applications, highlights the importance of the human–dog relationship as a social and emotional bond. This relationship influences both canine behavior and societal perceptions of the role of animals in human life, with contemporary training aiming to create positive, healthy, and cooperative relationships between the two species
Το πανηγύρι του Συρράκου και άλλες εορταστικές εκδηλώσεις της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς: Εκπαιδευτικό Πολιτιστικό Πρόγραμμα στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση
No full textΗ παρούσα μεταπτυχιακή εργασία επικεντρώνεται στο σχεδιασμό και την υλοποίηση ενός καινοτόμου εκπαιδευτικού προγράμματος για την Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση, το οποίο συνδέει τη λαογραφία με την παιδαγωγική, αναδεικνύοντας όψεις της ζώσας πολιτιστικής κληρονομιάς. Το πρόγραμμα, με τίτλο «Το Πανηγύρι στο Συρράκο και άλλες εορταστικές εκδηλώσεις ως στοιχεία της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς», υλοποιήθηκε την περίοδο Ιανουαρίου–Ιουνίου 2022 στα τμήματα ΣΤ1 και ΣΤ2 του 9ου Δημοτικού Σχολείου Δάφνης, στο πλαίσιο των Πολιτιστικών Θεμάτων της Πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης. Στόχος ήταν οι μαθητές/τριες να αναγνωρίζουν τη διαφορετικότητα των πανηγυριών και των εορταστικών εκδηλώσεων στην Ελλάδα και διεθνώς, να διακρίνουν τις θρησκευτικές, κοινωνικές, οικονομικές και ψυχαγωγικές τους διαστάσεις αυτών των εκδηλώσεων, καθώς και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους. Το πρόγραμμα αξιοποίησε τη μέθοδο Project, στηρίζοντας τη διδασκαλία στην ομαδοσυνεργατική μάθηση και στη συνεργασία με εκπαιδευτικούς μουσικής, φυσικής αγωγής, πληροφορικής, εικαστικών και αγγλικών. Τα σχέδια εργασίας βασίστηκαν σε εθνογραφικά οπτικοακουστικά τεκμήρια, ενισχύοντας τις ερευνητικές δεξιότητες, τον οπτικό εγγραμματισμό και την αισθητική καλλιέργεια των μαθητών/τριών των τμημάτων. Τα αποτελέσματα του project παρουσιάστηκαν σε γονείς και κηδεμόνες, ενώ τα τραγούδια και οι χοροί που διδάχτηκαν παρουσιάστηκαν στην τελική σχολική γιορτή.This master's thesis focuses on the design and implementation of an innovative educational program for primary education, which links folklore with pedagogy, highlighting aspects of living cultural heritage. The program, entitled "The Festival in Syrrako and other festive events as elements of Intangible Cultural Heritage," was implemented between January and June 2022 in 6th grade, classes 1 and 2, of the 9th Primary School of Dafni, ιn the context of Cultural Education Programs in Primary Education. The aim was for students to acknowledge the diversity of festivals and festive events in Greece and internationally, to identify the religious, social, economic, and recreational dimensions of these events, as well as their specific characteristics. The program utilized the Project method, forcing the teaching process on group collaborative learning and cooperation with music, physical education, computer science, visual arts, and English teachers. The work plans were based on ethnographic audiovisual documents, enhancing the research skills, visual literacy and aesthetic cultivation of the students. The results of the project were presented to the parents of the students, and the songs and dances taught to the students were performed during the school final events
Θέατρο και Ποινικός Σωφρονισμός στην Ελλάδα (2012–2022): Θεωρητική και πρακτική διερεύνηση σε μορφή podcast
No full textΗ παρούσα εργασία διερευνά, τη λειτουργία και την αποτελεσματικότητα του θεάτρου ως μέσο ποινικού σωφρονισμού στο πλαίσιο των Καταστημάτων Κράτησης στην Ελλάδα κατά την περίοδο 2012–2022, με παράλληλες αναφορές σε διεθνή παραδείγματα. Στο πρώτο κεφάλαιο, προσεγγίζεται η φιλοσοφική θεώρηση του εγκλήματος, της ποινής και του εγκλεισμού και ο συσχετισμός τους με τη λογοτεχνία, ενώ αναλύεται, η προσέγγιση του Μπρεχτ ως ριζοσπαστική θεατρική τεχνική κοινωνικής αλλαγής. Το δεύτερο κεφάλαιο εξετάζει το νομικό και θεσμικό πλαίσιο που διέπει την εκπαίδευση και τις πολιτιστικές δραστηριότητες στα καταστήματα κράτησης ανηλίκων, νέων και ενηλίκων, ενώ παράλληλα εστιάζει στις θεατροπαιδαγωγικές εφαρμογές που αναπτύσσονται στο πλαίσιο αυτό. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στις ξεχωριστές παρεμβάσεις θεατρικής αγωγής στα κλειστά προγράμματα για κρατούμενους χρήστες ουσιών. Το δεύτερο μέρος αποτελεί το ερευνητικό σκέλος της εργασίας και αφορά στην ποιοτική έρευνα που πραγματοποιήθηκε μέσω ηχογραφημένων συνεντεύξεων και ερωτηματολογίων με τη μορφή podcast. Αρχικά, αναλύεται η επιλογή της μεθοδολογίας ενώ στο podcast παρατίθενται οι εμπειρίες εμψυχωτ(ρι)ών και οι επιδράσεις των θεατρικών προγραμμάτων στον σωφρονισμό και στην κοινωνική επανένταξη. Παρουσιάζονται τέλος, η κατηγοριοποίηση των προγραμμάτων, τα συμπεράσματα όπως προκύπτουν από την ανάλυση του ηχητικού αρχείου και τα ερευνητικά αποτελέσματά τα οποία προσπαθούν να αναδείξουν και να αποδείξουν τη θετική συνεισφορά του θεάτρου στη διαχείριση του χρόνου εγκλεισμού, στη μείωση της υποτροπής και στην ενίσχυση της προσωπικής ανάπτυξης των κρατουμένων.This study investigates the role and effectiveness of theatre as a means of penal rehabilitation within Correctional Facilities in Greece during the period 2012–2022, with parallel references to international examples. The first chapter approaches the philosophical consideration of crime, punishment, and imprisonment, as well as their correlation with literature, while analyzing theatrical techniques and forms of social theatre, such as Brecht’s approach, which finds application as a radical method of social theatre. The second chapter examines the legal and institutional framework governing education and cultural activities in juvenile, young adult, and adult correctional facilities, with a special focus on theatre pedagogy programs implemented in these contexts. Particular emphasis is placed on separate interventions involving theatrical education for incarcerated substance users. The second part of the study presents the research component, consisting of a qualitative research project conducted through recorded interviews and questionnaires in the form of a podcast. Initially, the choice of methodology is discussed, while the podcast presents the experiences of facilitators and the impacts of theatre programs on penal rehabilitation and social reintegration. Finally, the categorization of the programs, the conclusions derived from the analysis of the audio material, and the research results are presented, highlighting the positive contribution of theatre to the management of incarceration time, the reduction of recidivism, and the enhancement of inmates' personal development
Πρότυπα ποιότητας στην υγεία και διαχείριση μεταγγίσεων αίματος: παράγοντες ασφάλειας ή γραφειοκρατίας;
No full textΗ παρούσα εργασία εξετάζει τη σημασία των προτύπων ποιότητας στις υπηρεσίες υγείας, εστιάζοντας στη διασφάλιση της ασφάλειας ασθενών και στη μείωση κινδύνων, αλλά και στις προκλήσεις που προκύπτουν από την υπερβολική γραφειοκρατία. Η εφαρμογή διεθνών προτύπων, όπως τα ISO 9001 και JCI, μπορεί να βελτιώσει κλινικούς δείκτες, αρκεί να συνοδεύεται από συνεχή εκπαίδευση, τεχνική υποστήριξη και προσαρμογή στις τοπικές ανάγκες. Παράλληλα, η ψηφιοποίηση, μέσω ηλεκτρονικών φακέλων υγείας, τηλεϊατρικής και εργαλείων τεχνητής νοημοσύνης, συμβάλλει στη μείωση του διοικητικού φόρτου και στην ενίσχυση της διαφάνειας. Η ενδυνάμωση της ηγεσίας, ο συντονισμός ομάδων και η καλλιέργεια κουλτούρας ασφάλειας αποτελούν κρίσιμες προϋποθέσεις για βιώσιμη βελτίωση. Προτείνονται επενδύσεις σε ανθρώπινο δυναμικό, τεχνολογία και χρηματοδότηση, καθώς και σταδιακή υιοθέτηση διεθνών καλών πρακτικών. Τέλος, η μελλοντική έρευνα πρέπει να εστιάσει σε πολυεπίπεδες παρεμβάσεις, αξιολόγηση κόστους–οφέλους και ενσωμάτωση καινοτόμων μεθόδων, ώστε να διασφαλιστεί ισορροπία ανάμεσα στην ασφάλεια και τη λειτουργικότητα του ελληνικού Εθνικού Συστήματος Υγείας.This study examines the importance of quality standards in healthcare services, focusing on ensuring patient safety and reducing risks, as well as the challenges arising from excessive bureaucracy. The implementation of international standards, such as ISO 9001 and JCI, can improve clinical indicators, as long as they are accompanied by continuous training, technical support and adaptation to local needs. At the same time, digitalization, through electronic health records, telemedicine and artificial intelligence tools, contributes to reducing administrative burden and enhancing transparency. Strengthening leadership, team coordination and cultivating a safety culture are critical prerequisites for sustainable improvement. Investments in human resources, technology and financing, as well as the gradual adoption of international good practices, are recommended. Finally, future research should focus on multi-level interventions, cost-benefit evaluation and integration of innovative methods, in order to ensure a balance between safety and functionality of the Greek National Health System
Πρωτότυπη γραφή θεατρικού κειμένου: Αντανακλάσεις
No full textΗ διπλωματική εργασία με τίτλο Πρωτότυπη γραφή θεατρικού κειμένου: Αντανακλάσεις αφορά τη συγγραφή ενός πρωτότυπου θεατρικού έργου, με βάση τις αρχές της δημιουργικής θεατρικής γραφής. Ένα έργο πάντοτε ξεκινά από προσωπικές εμπειρίες και βιώματα του/της συγγραφέως αλλά δεν μπορεί παρά να διαμορφώνεται και από λογοτεχνικά, θεατρικά, θεωρητικά κείμενα άλλων. Η παρούσα εργασία, πέραν του έργου που παρουσιάζει, σχολιάζει έτσι συνοπτικά τον διακειμενικό διάλογο που συνειδητά ή ασύνειδα αναπτύσσεται στη διαδικασία της συγγραφής. Η διάδραση με τα συγκεκριμένα κείμενα που μας συντρόφεψαν στη συγγραφή του θεατρικού έργου μας Αντανακλάσεις, παρατίθεται στο πρώτο μέρος της εργασίας μας, με στόχο να εξηγηθούν κάποιες ιδεολογικές και αισθητικές επιλογές μας αλλά και να αναδειχτεί η σημασία που έχει η δραματολογική και επιστημονίκή έρευνα για την καλλιτεχνική, θεατρική δημιουργία. Στο δεύτερο μέρος παρατίθεται το έργο μας καθαυτό.The master’s thesis entitled Original Playwriting: Reflections concerns the writing of an original theatrical play, grounded in the principles of creative playwriting. A theatrical work invariably begins with the author’s personal experiences and lived realities; however, it is inevitably shaped as well by literary, theatrical, and theoretical texts produced by others. Beyond presenting the play itself, the present thesis therefore briefly comments on the intertextual dialogue that develops—consciously or unconsciously—throughout the writing process. The engagement with the specific texts that accompanied and informed the writing of our play Reflections is presented in the first part of the thesis. Its aim is to elucidate certain ideological and aesthetic choices, while also highlighting the importance of dramaturgical and scholarly research for artistic and theatrical creation. The second part of the thesis presents the play itself
Η αποτελεσματικότητα των θεραπευτικών μεθόδων σε αυτότραυματικές συμπεριφορές τρανς εφήβων: Βιβλιογραφική ανασκόπηση
No full textΗ παρούσα διπλωματική εργασία αποτελεί μια συστηματική ανασκόπηση που διερευνά την αποτελεσματικότητα των ψυχοθεραπευτικών παρεμβάσεων στην αντιμετώπιση της αυτοτραυματικής συμπεριφοράς (SIB) σε τρανς εφήβους. Η εφηβεία είναι μια περίοδος έντονης ψυχολογικής και κοινωνικής μετάβασης, ενώ για τους τρανς νέους επιβαρύνεται επιπλέον από τη δυσφορία φύλου, τη θεσμική τρανσφοβία και το κοινωνικό στίγμα. Σκοπός της εργασίας είναι να εντοπίσει και να αξιολογήσει τις διαθέσιμες ερευνητικές μελέτες που εξετάζουν ψυχοθεραπευτικές προσεγγίσεις – όπως η Γνωσιακή Συμπεριφορική Θεραπεία (CBT), η Διαλεκτική Συμπεριφορική Θεραπεία (DBT) και η Θετική Θεραπεία – ως προς την αποτελεσματικότητά τους στη μείωση του μη αυτοκτονικού αυτοτραυματισμού (NSSI) και τη βελτίωση της ψυχικής υγείας των τρανς εφήβων. Η μεθοδολογία βασίστηκε στις κατευθυντήριες οδηγίες PRISMA, με αναζήτηση άρθρων σε βάσεις δεδομένων όπως PubMed, PsycINFO. Τα κριτήρια επιλογής επικεντρώθηκαν σε έρευνες που περιλάμβαναν τρανς εφήβους ηλικίας 12–18 ετών και αξιολογούσαν ψυχοθεραπευτικές παρεμβάσεις. Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι οι θεραπείες που ενσωματώνουν επιβεβαιωτική στάση απέναντι στην ταυτότητα φύλου, σε συνδυασμό με τεχνικές συναισθηματικής ρύθμισης, έχουν θετικά αποτελέσματα στη μείωση της αυτοτραυματικής συμπεριφοράς και στη βελτίωση της συναισθηματικής ευεξίας. Αντίθετα, παρεμβάσεις που αγνοούν τις κοινωνικές διαστάσεις της τρανς εμπειρίας ή εφαρμόζονται χωρίς εξειδικευμένη εκπαίδευση μπορεί να ενισχύουν την ψυχολογική δυσφορία. Συμπερασματικά, η έρευνα αναδεικνύει την ανάγκη για περαιτέρω μελέτες που να προσαρμόζουν τις ψυχοθεραπευτικές προσεγγίσεις στις ιδιαιτερότητες των τρανς εφήβων και να ενισχύουν τα πρότυπα επιβεβαιωτικής φροντίδας. Η ψυχοθεραπεία, όταν εφαρμόζεται με σεβασμό στην ταυτότητα και τις εμπειρίες του ατόμου, μπορεί να αποτελέσει ουσιαστικό μέσο ενδυνάμωσης και πρόληψης του αυτοτραυματισμού.The present master’s thesis is a systematic review examining the effectiveness of psychotherapeutic interventions in addressing self-injurious behavior (SIB) among transgender adolescents. Adolescence is a period of intense psychological and social transition; for transgender youth, this period is further burdened by gender dysphoria, institutional transphobia, and social stigma. The aim of this study is to identify and evaluate existing research that investigates psychotherapeutic approaches—such as Cognitive Behavioral Therapy (CBT), Dialectical Behavior Therapy (DBT), and affirmative therapy—with regard to their effectiveness in reducing non-suicidal self-injury (NSSI) and improving the mental health of transgender adolescents. The methodology followed the PRISMA guidelines, with literature searches conducted in databases including PubMed and PsycINFO. Inclusion criteria focused on studies involving transgender adolescents aged 12–18 years that evaluated psychotherapeutic interventions. The findings indicate that interventions incorporating a gender-affirming stance, combined with emotion regulation techniques, are associated with reductions in self-injurious behavior and improvements in emotional well-being. In contrast, interventions that overlook the social dimensions of the transgender experience or are implemented without specialized training may exacerbate psychological distress. In conclusion, the findings highlight the need for further research that adapts psychotherapeutic approaches to the specific needs of transgender adolescents and strengthens models of affirmative care. Psychotherapy, when delivered with respect for an individual’s identity and lived experiences, can serve as a meaningful tool for empowerment and the prevention of self-injurious behavior
Pursuing Accountability for systemic pushbacks at the Poland/Belarus border under international law
No full textThe first part of the thesis will analyze whether Poland is in violation of their international human rights obligations and obligations under international refugee law and whether the situation at the border with Belarus give rises to state responsibility by constituting an internationally wrongful act. The second part will address the potentially shared responsibility of the European Union (EU) as an international organization (IO) for human rights violations. Going a step further the third part will examine if cases of systemic pushbacks fall under the legal definition of crimes against humanity pursuant to Article 7 of the Rome Statute and if Polish leadership and EU leadership is potentially individually criminally responsible before the International Criminal Court (ICC). In conclusion a reflection on the two regimes and their ability to bring justice and relief to migrants will follow.The first part of the thesis will analyze whether Poland is in violation of their international human rights obligations and obligations under international refugee law and whether the situation at the border with Belarus give rises to state responsibility by constituting an internationally wrongful act. The second part will address the potentially shared responsibility of the European Union (EU) as an international organization (IO) for human rights violations. Going a step further the third part will examine if cases of systemic pushbacks fall under the legal definition of crimes against humanity pursuant to Article 7 of the Rome Statute and if Polish leadership and EU leadership is potentially individually criminally responsible before the International Criminal Court (ICC). In conclusion a reflection on the two regimes and their ability to bring justice and relief to migrants will follow
Η στάση των εκπαιδευτικών της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στην ένταξη μαθητών από διαφορετικές πολιτισμικές ομάδες, προάγοντας τη διαπολιτισμική κατανόηση
No full textΗ παρούσα εργασία διερεύνησε τη στάση των εκπαιδευτικών της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης απέναντι στην ένταξη μαθητών από διαφορετικές πολιτισμικές ομάδες, με έμφαση στην προαγωγή της διαπολιτισμικής κατανόησης στο σχολικό περιβάλλον. Βασικό θεωρητικό πλαίσιο αποτέλεσαν οι αρχές της διαπολιτισμικής εκπαίδευσης, της συμπεριληπτικής κουλτούρας και το Πλαίσιο Αναφοράς Ικανοτήτων για τον Δημοκρατικό Πολιτισμό του Συμβουλίου της Ευρώπης, το οποίο προσέφερε ένα συνεκτικό σχήμα ερμηνείας των στάσεων, των δεξιοτήτων και των παιδαγωγικών πρακτικών των εκπαιδευτικών.Η έρευνα βασίστηκε σε ποιοτική μεθοδολογική προσέγγιση και υλοποιήθηκε μέσω οκτώ ημιδομημένων συνεντεύξεων με γυναίκες εκπαιδευτικούς φιλολόγους της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, οι οποίες είχαν εμπειρία διδασκαλίας σε σχολικά περιβάλλοντα με μαθητές διαφορετικής πολιτισμικής προέλευσης. Η ανάλυση των δεδομένων πραγματοποιήθηκε με τη μέθοδο της θεματικής ανάλυσης, επιτρέποντας την εις βάθος διερεύνηση των εμπειριών, των αντιλήψεων και των πρακτικών των συμμετεχουσών. Τα ευρήματα έδειξαν ότι η στάση των εκπαιδευτικών διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στη διαδικασία ένταξης των μαθητών. Όταν οι εκπαιδευτικοί υιοθετούσαν στάσεις αποδοχής, ενσυναίσθησης και σεβασμού, δημιουργούνταν ένα κλίμα ασφάλειας και εμπιστοσύνης, το οποίο ευνοούσε την ενεργό συμμετοχή και τη διαπολιτισμική αλληλεπίδραση. Παράλληλα, αναδείχθηκε ότι οι συμπεριληπτικές παιδαγωγικές πρακτικές, όπως η διαφοροποιημένη διδασκαλία, η προώθηση του διαλόγου και η αξιοποίηση της πολιτισμικής ποικιλομορφίας της τάξης, συνέβαλαν ουσιαστικά στην ενίσχυση της αλληλοκατανόησης και στη μείωση των φαινομένων αποκλεισμού. Αντίθετα, στερεοτυπικές αντιλήψεις και έλλειψη επιμόρφωσης λειτούργησαν ως ανασταλτικοί παράγοντες για την ένταξη.Επιπλέον, τα αποτελέσματα ανέδειξαν ότι οι πρακτικές και οι στάσεις των εκπαιδευτικών συνδέονταν σε μεγάλο βαθμό με τις διαστάσεις του Πλαισίου Αναφοράς Ικανοτήτων για τον Δημοκρατικό Πολιτισμό, καθώς ενσωμάτωναν αξίες όπως ο σεβασμός της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, στάσεις ανοιχτότητας και δεξιότητες επικοινωνίας και συνεργασίας.Η μελέτη κατέδειξε ότι η εφαρμογή ενός τέτοιου πλαισίου μπορεί να λειτουργήσει υποστηρικτικά για τη δημιουργία δημοκρατικών και συμπεριληπτικών σχολικών κοινοτήτων. Συνολικά, η έρευνα κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η ένταξη μαθητών από διαφορετικές πολιτισμικές ομάδες δεν αποτελεί απλώς ζήτημα εκπαιδευτικής πολιτικής ή οργανωτικής ρύθμισης, αλλά κυρίως παιδαγωγική διαδικασία που εξαρτάται από τις στάσεις, τις αξίες και τις πρακτικές των εκπαιδευτικών. Η προαγωγή της διαπολιτισμικής κατανόησης και της δημοκρατικής κουλτούρας στο σχολείο αναδείχθηκε ως βασική προϋπόθεση για την ισότιμη συμμετοχή και την κοινωνική συνοχή όλων των μαθητών.This paper investigated the attitudes of secondary school teachers towards the integration of students from different cultural groups, with an emphasis on promoting intercultural understanding in the school environment. The basic theoretical framework was the principles of intercultural education, inclusive culture and the Council of Europe's Competence Reference Framework for Democratic Culture, which offered a coherent framework for interpreting teachers' attitudes, skills and pedagogical practices. The research was based on a qualitative methodological approach and was implemented through eight semi-structured interviews with female secondary school teachers, who had experience teaching in school environments with students from different cultural backgrounds. The data analysis was carried out using the thematic analysis method, allowing for an in-depth exploration of the participants' experiences, perceptions and practices. The findings showed that the attitude of teachers played a decisive role in the process of student integration. When teachers adopted attitudes of acceptance, empathy and respect, a climate of safety and trust was created, which favored active participation and intercultural interaction. At the same time, it was shown that inclusive pedagogical practices, such as differentiated teaching, promoting dialogue and utilizing the cultural diversity of the classroom, contributed substantially to strengthening mutual understanding and reducing exclusion. On the contrary, stereotypical perceptions and lack of training acted as inhibiting factors for integration. In addition, the results revealed that the practices and attitudes of teachers were largely linked to the dimensions of the Competence Reference Framework for Democratic Culture, as they incorporated values such as respect for human dignity, attitudes of openness and communication and collaboration skills. The study demonstrated that the implementation of such a framework can support the creation of democratic and inclusive school communities. Overall, the research concluded that the integration of students from different cultural groups is not simply a matter of educational policy or organizational regulation, but mainly a pedagogical process that depends on the attitudes, values and practices of teachers. The promotion of intercultural understanding and democratic culture in school emerged as a basic condition for the equal participation and social cohesion of all students
Κατασκευή της έννοιας της πρόσθεσης στο νηπιαγωγείο με την αξιοποίηση ψηφιακής αφήγησης.
No full textΣε μια εποχή όπου η τεχνολογία διαμορφώνει δυναμικά τόσο την καθημερινότητα όσο και τις διδακτικές πρακτικές, αναδεικνύεται η ανάγκη για υιοθέτηση καινοτόμων παιδαγωγικών προσεγγίσεων, ικανών να ευθυγραμμιστούν με τα ενδιαφέροντα και τις αναπτυξιακές ανάγκες των παιδιών. Η παρούσα εργασία διερευνά τον τρόπο με τον οποίο η ψηφιακή αφήγηση μπορεί να υποστηρίξει την κατανόηση της έννοιας της πρόσθεσης από νήπια μέσα σε ένα μαθησιακό περιβάλλον που χαρακτηρίζεται από παιχνίδι και ουσιαστική σύνδεση με την εμπειρία των νηπίων. Στο πλαίσιο μιας ερευνητικής παρέμβασης που υλοποιήθηκε στο νηπιαγωγείο, τα νήπια συμμετείχαν στη δημιουργία μιας ψηφιακής ιστορίας με αφηγηματική πλοκή, η οποία ενσωμάτωσε μαθηματικά προβλήματα σε πολυτροπικό και βιωματικό περιβάλλον. Η μέθοδος που ακολουθήθηκε ήταν αυτή της ποιοτικής έρευνας δράσης, ενώ η συλλογή δεδομένων πραγματοποιήθηκε μέσω συμμετοχικής παρατήρησης, φωτογραφικών και ηχητικών καταγραφών, καθώς και προφορικού ερωτηματολογίου. Τα αποτελέσματα κατέδειξαν την ενεργή εμπλοκή των παιδιών, την ενίσχυση της εννοιολογικής κατανόησης της πρόσθεσης και τη χρήση ποικίλων στρατηγικών επίλυσης προβλημάτων, ανάλογα με το γνωστικό τους επίπεδο. Παράλληλα, αναδείχθηκε η σημασία της συνεργασίας και της γλωσσικής έκφρασης κατά την εκτέλεση των μαθηματικών πράξεων. Η ψηφιακή αφήγηση λειτούργησε όχι μόνο ως μαθηματικό εργαλείο, αλλά και ως μέσο δημιουργικής έκφρασης και ενδυνάμωσης της αυτοπεποίθησης, εναρμονισμένη με τους στόχους του νέου Προγράμματος Σπουδών για το Νηπιαγωγείο. Συνολικά, τα ευρήματα υποστηρίζουν τη δυνατότητα ενσωμάτωσης της ψηφιακής αφήγησης στην προσχολική εκπαίδευση ως μια παιδαγωγική πρακτική με πολλαπλές μαθησιακές αξίες.In an era where technology dynamically shapes both daily life and educational practices, there emerges a growing need to adopt innovative pedagogical approaches that align with children's interests and developmental needs. This study explores how digital storytelling can support young children's understanding of the concept of addition within a learning environment characterized by play and meaningful connection to children's experiences. As part of a research intervention conducted in a kindergarten setting, children participated in the creation of a digital story with a narrative structure that integrated mathematical problems into a multimodal and experiential context. The study followed a qualitative action research methodology, with data collected through participatory observation, photographic and audio recordings, and oral questionnaires. The findings revealed the children’s active engagement, enhancement of conceptual understanding of addition, and the use of diverse problem–solving strategies, depending on their cognitive level. Furthermore, the importance of collaboration and verbal expression during mathematical activities was highlighted. Digital storytelling functioned not only as a mathematical tool but also as a means of creative expression and confidence–building, aligning with the goals of the new National Curriculum for Kindergarten. Overall, the findings support the integration of digital storytelling in early childhood education as a pedagogical practice with multiple learning benefits
Renewed emphasis on procedural rights and guarantees in EU Competition law enforcement
No full textΣκοπός της παρούσας μελέτης καθίσταται η διερεύνηση του τρόπου εφαρμογής και θεσμικής λειτουργίας των διαδικαστικών εγγυήσεων του ευρωπαϊκού δικαίου ανταγωνισμού ενόψει της εξελικτικής πορείας του θεσμικού πλαισίου επιβολής των κανόνων ανταγωνισμού στις ψηφιακές αγορές που σηματοδοτείται από την θέσπιση της Ευρωπαϊκής Πράξης για τις Ψηφιακές Αγορές [Digital Markets Act (DMA)]. Σχεδιασμένο για να διασφαλίσει την αποτελεσματική τήρηση των άρθρων 101-102 ΣΛΕΕ, το σύστημα θεσμικής επιβολής των εν λόγω κανόνων ανταγωνισμού, όπως διαμορφώθηκε από τον Κανονισμό (ΕΚ) 1/2003, διεύρυνε αφενός το φάσμα των θεσμικών φορέων επιβολής των σχετικών κανόνων μ΄έσω της αποκέντρωσης της εφαρμογής του ευρωπαϊκού δικαίου ανταγωνισμού και αφετέρου τις διοικητικές αρμοδιότητες Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την διερεύνηση περιστάσεων νόθευσης του ανταγωνισμού από την συντονισμένη ή μονομερή δράση επιχειρήσεων στις οικείες αγορές. Στο εν λόγω πλαίσιο, η θέσπιση και τήρηση των διαδικαστικών εγγυήσεων υπέρ των υπό διερεύνηση επιχειρήσεων, οι οποίες απορρέουν από τα δικαιώματα υπεράσπισης του άρθρου 48 του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ε.Ε. κλήθηκαν να λειτουργήσουν ως φορέας διασφάλισης της ισόρροπης σύμπλευσης των στοχεύσεων αποτελεσματικής επιβολής του δικαίου ανταγωνισμού και του σεβασμού των θεμελιωδών δικαιωμάτων που διαθέτουν οι επιχειρήσεις, περιστέλλοντας κατ' αυτόν τον τρόπο ενδεχόμενα αυθαίρετης άσκησης θεσμικής ισχύος από τους αρμόδιους εθνικούς και ευρωπαϊκούς φορείς. Παρά ταύτα, τα δομικά χαρακτηριστικά του εν λόγω συστήματος επιβολής του δικαίου ανταγωνισμού, όπως η κατασταλτική (ex post) ενεργοποίηση του, το ευρύ πεδίο εφαρμογής και η έμφασή του στις επιπτώσεις των επιχειρηματικών πρακτικών στη νόθευση του ανταγωνισμού σε συγκεκριμένες αγορές, αποδείχθηκαν ανεπαρκή στην αντιμετώπιση των νέων συνθηκών ανταγωνισμού στις αναδυόμενες ψηφιακές αγορές, περίσταση που οδήγησε στην θέσπιση του DMA (Κανονισμός (ΕΕ) 2022/1925). Συγκεκριμένα, η μεταβολή του προτύπου επιβολής των κανόνων ανταγωνισμού στις ψηφιακές αγορές, μέσω του DMA και της προληπτικής (ex ante) ενεργοποίησής του καθώς και της έμφασης στη συμμόρφωση των επιχειρήσεων με προκαθορισμένες υποχρεώσεις για την διασφάλιση δίκαιων και ανταγωνιστικών ψηφιακών αγορών, εγείρει κρίσιμα ερωτήματα αναφορικά με την εξέλιξη του τρόπου εφαρμογής και του θεσμικού ρόλου των διαδικαστικών εγγυήσεων στο πλαίσιο των νέων συνθηκών που διαμορφώνονται από το σύστημα επιβολής του DMA. Συγχρόνως, η θεσπισμένη σύμπλευση του παραδοσιακού συστήματος επιβολής των άρθρων 101-102 ΣΛΕΕ με το αντίστοιχο θεσμοθετημένο εντός του DMA συστήματος, δημιουργεί ερωτήματα σχετικά με την αποτελεσματική διασφάλιση της τήρησης συγκεκριμένων διαδικαστικών εγγυήσεων σε ενδεχόμενη εκκίνηση παράλληλων διαδικασιών επιβολής των κανόνων ανταγωνισμού. Συνεπώς, μέσω της συγκριτικής μελέτης των δύο συστημάτων επιβολής κανόνων του ευρωπαϊκού δικαίου ανταγωνισμού, του Κανονισμό (ΕΚ) 1/2003, και του DMA, η παρούσα μελέτη εστιάζει στον τρόπο διασφάλισης των διαδικαστικών εγγυήσεων υπέρ των υπό διερεύνηση επιχειρήσεων και τον βαθμό μετεξέλιξής τους μέσω του DMA, καθώς και τις ενδεχόμενες προκλήσεις για την πραγμάτωση ορισμένων εγγυήσεων, οι οποίες απορρέουν από την παράλληλη εφαρμογή των δύο συστημάτων επιδιώκοντας να αναδείξει τις εξισσοροπητικές σταθμίσεις που απαιτούνται για την επίτευξη αποτελεσματικής επιβολής των κανόνων δικαίου ανταγωνισμού και της προστασίας των θεμελιωδών δικαιωμάτων των επιχειρήσεων έναντι σύγχρονων προκλήσεων, ιδίως αυτών που αναδύονται από την ταχεία ανάπτυξη και επέκταση της ψηφιοποίησης και των ψηφιακών αγορών.The aim of the present study is to examine the modalities of application and the institutional functioning of procedural safeguards under European Union competition law, in light of the evolving enforcement framework governing competition rules in digital markets, as heralded by the adoption of the Digital Markets Act (DMA). Conceived to ensure the effective enforcement of Articles 101 and 102 TFEU, the system of public enforcement of competition law, as established by Regulation (EC) No 1/2003, has, broadened the range of competent enforcement authorities through the decentralisation of the application of EU competition law and expanded the European Commission’s administrative powers to investigate distortions of competition resulting from coordinated or unilateral conduct by undertakings in the relevant markets. Within this framework, the establishment and observance of procedural rights in favour of undertakings subject to investigation—deriving from the rights of the defence as enshrined in Article 48 of the Charter of Fundamental Rights of the European Union—were intended to serve as a guarantee of an appropriate balance between the objective of effective enforcement of competition law and the obligation to respect the fundamental rights enjoyed by undertakings. In this respect, procedural safeguards operate as a structural constraint on the potential for arbitrary exercise of institutional powers by both national competition authorities and the European Commission. Nevertheless, the structural features of this enforcement system, have proven insufficient to address the novel competitive dynamics emerging in digital markets. This inadequacy ultimately prompted the adoption of the Digital Markets Act (Regulation (EU) 2022/1925). Specifically, the transformation of competition law enforcement in digital markets effected by the DMA, through its ex ante regulatory logic and its emphasis on compliance with predefined obligations designed to ensure fair and contestable digital markets, raises fundamental questions concerning the evolution of both the application and the institutional role of procedural safeguards under the new enforcement conditions introduced by the DMA. At the same time, the legislatively mandated complementarity of the traditional public enforcement regime under Articles 101 and 102 TFEU with the DMA enforcement system, rise concerns regarding the effective protection of specific procedural guarantees in situations involving the initiation of parallel proceedings. Accordingly, through a comparative analysis of the two enforcement regimes of EU competition law—namely Regulation (EC) No 1/2003 and the DMA —the present study focuses on the mechanisms for safeguarding procedural guarantees afforded to undertakings under investigation, the extent to which these guarantees have been reconfigured under the DMA, and the potential challenges to their effective realisation arising from the parallel application of the two enforcement systems. In doing so, the study seeks to elucidate the balancing considerations required to reconcile effective enforcement of EU competition law with the protection of undertakings’ fundamental rights in the face of contemporary challenges, particularly those stemming from the rapid expansion of digitalisation and the growing centrality of digital markets