National and Kapodistrian University of Athens
Pergamos : Unified Institutional Repository / Digital Library Platform of the National and Kapodistrian University of AthensNot a member yet
249632 research outputs found
Sort by
Τhe role of nanomedicine in the diagnosis and treatment of thyroid cancer
No full textΟ καρκίνος του θυρεοειδούς παραμένει μια σύνθετη κακοήθεια, ιδιαίτερα στις επιθετικές ή ανθεκτικές στη θεραπεία μορφές του. Οι συμβατικές διαγνωστικές και θεραπευτικές προσεγγίσεις είναι κυρίως αποτελεσματικές στους καλά διαφοροποιημένους τύπους και στα πρώιμα στάδια. Ωστόσο, είναι ανεπαρκείς για επιθετικές, μεταστατικές ή ανθεκτικές περιπτώσεις. Η παρούσα αφηγηματική ανασκόπηση της βιβλιογραφίας διερευνά πως η νανοϊατρική μπορεί να προσφέρει λύσεις στη διάγνωση και τη θεραπεία. Εξετάζει κατά πόσο είναι εφικτή η έγκαιρη και ακριβέστερη ανίχνευση του καρκίνου του θυρεοειδούς. Επίσης, διερευνά τη στοχευμένη χορήγηση φαρμάκων, την αύξηση της θεραπευτικής αποτελεσματικότητας και τη ρύθμιση της γονιδιακής έκφρασης. Τα ευρήματα υποδηλώνουν ότι η νανοϊατρική αποτελεί έναν πολλά υποσχόμενο και ταχέως εξελισσόμενο τομέα, με σημαντικό δυναμικό να βελτιώσει τόσο τη διάγνωση όσο και τη θεραπεία του καρκίνου του θυρεοειδούς.Thyroid cancer remains a complex malignancy, particularly in its aggressive or treatment-resistant forms. Conventional diagnostic and therapeutic approaches are mainly effective in well-differentiated types and early stages. However, they are inadequate for aggressive, metastatic, or resistant cases. This Narrative Literature Review explores how nanomedicine can provide solutions in diagnosis and treatment. It examines whether earlier and more accurate detection of thyroid cancer is achievable. It also investigates targeted drug delivery, increased therapeutic efficacy, and gene regulation. Findings suggest that nanomedicine is a promising and rapidly evolving field with strong potential to improve both diagnosis and treatment of thyroid cancer
Μητρικός θηλασμός μετά από καρκίνο του μαστού - Μια συστηματική ανασκόπηση
No full textΕισαγωγή: Ο καρκίνος του μαστού αποτελεί τη συχνότερη κακοήθεια στις γυναίκες παγκοσμίως. Με την πρόοδο της θεραπευτικής αντιμετώπισης, αυξάνεται συνεχώς ο αριθμός των γυναικών με ιστορικό καρκίνου μαστού σε αναπαραγωγική ηλικία που επιθυμούν να τεκνοποιήσουν και να θηλάσουν. Ωστόσο, ο θηλασμός μετά από καρκίνο του μαστού εξακολουθεί να περιβάλλεται από ερωτήματα και αβεβαιότητα. Σκοπός: Η παρούσα εργασία στοχεύει στη συστηματική καταγραφή και ανάλυση των εμπειριών, προκλήσεων και αποτελεσμάτων που αφορούν τον μητρικό θηλασμό σε γυναίκες με ιστορικό καρκίνου του μαστού, αναδεικνύοντας τις ανάγκες αυτών των γυναικών και τα εμπόδια που αντιμετωπίζουν. Μεθοδολογία: Πρόκειται για συστηματική ανασκόπηση βάσει των κατευθυντήριων γραμμών PRISMA. Η επιλογή των μελετών έγινε με κριτήρια ένταξης και αποκλεισμού που διασφάλισαν την εστίαση στο γυναικείο βίωμα, ενώ χρησιμοποιήθηκαν βάσεις δεδομένων διεθνούς βιβλιογραφίας. Αποτελέσματα: Δώδεκα μελέτες πληρούσαν τα κριτήρια ένταξης. Αναδείχθηκαν καθοριστικοί παράγοντες για την επιτυχία ή την αποτυχία της γαλουχίας, όπως το είδος της χειρουργικής επέμβασης, η υποστήριξη από επαγγελματίες υγείας και το κοινωνικό περιβάλλον. Η έλλειψη τεκμηριωμένων κατευθυντήριων οδηγιών οδηγεί πολλές γυναίκες σε αβεβαιότητα και εγκατάλειψη της προσπάθειας. Συμπεράσματα: Η εμπειρία του θηλασμού μετά από καρκίνο του μαστού συνοδεύεται από ψυχολογικές και πρακτικές δυσκολίες. Απαιτείται εκπαίδευση των επαγγελματιών υγείας, ανάπτυξη πρωτοκόλλων υποστήριξης και περαιτέρω έρευνα για τις παρεμβάσεις που μπορούν να ενδυναμώσουν αυτές τις γυναίκες σε ότι αφορά τον θηλασμό.Introduction: Breast cancer is the most common malignancy in women worldwide. With the advancement of treatment, the number of survivors of reproductive age who wish to have children and breastfeed is constantly increasing. However, breastfeeding after breast cancer is still surrounded by questions and uncertainty. Purpose: This study aims to systematically record and analyse the experiences, challenges and outcomes related to breastfeeding in women with a history of breast cancer, highlighting the needs of these women and the obstacles they face. Methodology: This is a systematic review based on the PRISMA guidelines. The selection of studies was made with inclusion and exclusion criteria that ensured a focus on the female experience, while international bibliographic databases were used. Results: Twelve studies met the inclusion criteria. Determinants of breastfeeding success or failure emerged, such as the type of surgery, support from health professionals and the social environment. The lack of documented guidelines leads many women to uncertainty and abandonment of the effort. Conclusions: The experience of breastfeeding after breast cancer is accompanied by psychological and practical difficulties. Education of health professionals, development of support protocols and further research on interventions that can empower these women regarding breastfeeding are needed
Το κληρονομητό του πνευματικού δικαιώματος (ηθικό και περιουσιακό)
No full textΗ παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει το κληρονομητό του πνευματικού δικαιώματος, τόσο ως προς το περιουσιακό όσο και ως προς το ηθικό του σκέλος, σύμφωνα με το ελληνικό δίκαιο. Αναλύεται η διττή φύση του πνευματικού δικαιώματος ως περιουσιακού αγαθού και ως έκφανσης της προσωπικότητας του δημιουργού, καθώς και οι ιδιαιτερότητες της μεταβίβασής του αιτία θανάτου. Ιδιαίτερη έμφαση δίδεται στο ηθικό δικαίωμα, στο περιεχόμενό του μετά τον θάνατο του δημιουργού και στην άσκησή του από τους κληρονόμους. Η εργασία καταλήγει ότι το πνευματικό δικαίωμα κληρονομείται ως ενιαίο δικαίωμα, με περιορισμούς ως προς την άσκηση του ηθικού σκέλους, το οποίο πρέπει να ασκείται σύμφωνα με τη βούληση και την προσωπικότητα του δημιουργού.This thesis examines the inheritance of intellectual property rights under Greek law, focusing on both their economic and moral aspects. It analyzes the dual nature of intellectual property as an economic asset and as an expression of the creator’s personality, as well as the particularities of its transfer upon death. Special emphasis is placed on moral rights, their content after the author’s death, and their exercise by heirs. The thesis concludes that intellectual property rights are inherited as a unified right, subject to limitations regarding the exercise of moral rights, which must reflect the will and personality of the creator
Σημασιολογική Επαύξηση Οπτικοακουστικών Αρχείων: Η περίπτωση των συμπληρωματικών σχέσεων
No full textΗ παρούσα εργασία μελετά τη σημασιολογική συμπληρωματικότητα εικόνας και γλώσσας σε πολυμεσικά δεδομένα, και στοχεύει στην ανάπτυξη ενός υπολογιστικού μοντέλου για την αναγνώριση διαφορετικών τύπων συμπληρωματικότητας. Στο επίκεντρό της βρίσκεται το θεωρητικό πλαίσιο περιγραφής σημασιολογικών σχέσεων μεταξύ διαφορετικών τροπικοτήτων, COSMOROE. Το πλαίσιο αυτό ορίζει τρεις θεμελιώδεις σχέσεις: Την Ανεξαρτησία (Independence), την Ισοδυναμία (Equivalence) και την Συμπληρωματικότητα (Complementarity). Με την έρευνα αυτή εστιάζουμε στην τελευταία, με βασικό στόχο την αυτόματη ταξινόμηση παραδειγμάτων συμπληρωματικότητας σε 3 υποκατηγορίες της (Exophora, Agent-Object, Apposition). Για τις ανάγκες ανάλυσης αξιοποιούνται δύο σώματα πολυτροπικών δεδομένων επισημειωμένων με σημασιολογικές σχέσεις COSMOROE, απόρροια ανάλυσης διαφορετικών πολυμεσικών πηγών (γελοιογραφίες, ταξιδιωτικές τηλεοπτικές εκπομπές). Τα αρχεία αυτά περιέχουν επισημειωμένη πληροφορία δύο ειδών, α) στοιχεία που αφορούν τα χρονικά όρια και τον τύπο των διαφορετικών τροπικοτήτων (π.χ. γλώσσα, χειρονομίες, εικόνα) και β) στοιχεία που αναφέρονται στις σχέσεις COSMOROE. Τα δεδομένα έτυχαν επεξεργασίας με γνώμονα αρχικά την απομόνωση των παραδειγμάτων συμπληρωματικότητας και έπειτα την ενσωμάτωσή τους σε ένα ενιαίο σετ εκπαίδευσης (training set) για μοντέλα μηχανικής μάθησης. Πραγματοποιήθηκε ακολούθως μία στατιστική ανάλυση του συνόλου εκπαίδευσης, προκειμένου να εντοπιστούν μοτίβα που διευκολύνουν τον εντοπισμό της κάθε σχέσης. Για την επιλογή του καταλληλότερου μοντέλου, ελήφθησαν υπόψιν το μέγεθος και η δομή του dataset, το είδος των διαθέσιμων δεδομένων καθώς και η ανάγκη σύγκρισης επιδόσεων μεταξύ διαφορετικών προσεγγίσεων. Στη συνέχεια, εκπαιδεύτηκαν μοντέλα πολλαπλής ταξινόμησης (multi-class classification), με κύριο ζητούμενο τη διάκριση ανάμεσα στις 3 περιπτώσεις συμπληρωματικότητας (Exophora, Agent-Object και Apposition). Σε δεύτερο χρόνο πραγματοποιήθηκε και δυαδική ταξινόμηση (binary classification) στο υποσύνολο της κάθε σχέσης, με στόχο τη διάκριση σε αναγκαία (essential) ή μη αναγκαία (non-essential) συμπληρωματικότητα. Μετά την εκπαίδευση, ακολούθησε μελέτη ablation προκειμένου να διαπιστωθούν οι παράγοντες με την μεγαλύτερη συμβολή ως προς τις επιτυχείς εκτιμήσεις του κάθε μοντέλου. Για την πολλαπλή ταξινόμηση και την κατηγοριοποίηση των παραδειγμάτων σε 3 σχέσεις συμπληρωματικότητας, τα αποτελέσματα ήταν καλύτερα συγκριτικά με την δυαδική ταξινόμηση που ακολούθησε για την διάκριση μεταξύ αναγκαίας και μη αναγκαίας συμπληρωματικότητας.The present work investigates the semantic complementarity between image and language in multimodal data and aims to develop a computational model capable of recognizing different types of complementarity. At the core of this study lies COSMOROE, a theoretical framework for describing semantic relations across different modalities. COSMOROE defines three fundamental relations: Independence, Equivalence, and Complementarity. This work focuses on the latter, with the primary objective of automatically classifying instances of Complementarity into three subcategories: Exophora, Agent–Object, and Apposition. The study draws on two corpora of multimodal data annotated with COSMOROE semantic relations, derived from the analysis of various multimedia sources, such as caricatures and TV travel series. These datasets contain two types of annotated information: (a) tracks specifying the temporal boundaries and modality types (e.g., language, gestures, image), and (b) tracks describing COSMOROE relations. The data were initially processed to isolate examples of complementarity and were subsequently integrated into a unified training set for machine learning models. A statistical analysis of the training set was then conducted to identify patterns that facilitate the detection of each relation. Model selection was based on the size and structure of the dataset, the nature of the available data, and the need to compare the performance of different approaches. Following this, multi-class classification models were trained to distinguish among the three complementarity subtypes (Exophora, Agent–Object, Apposition). In a second phase, binary classification was performed on the subset of each relation to distinguish between essential and non-essential complementarity. After model training, an ablation study was conducted to determine the factors contributing most to each model’s predictive performance. For the multi-class classification task, the results were comparatively stronger than those obtained in the binary classification task, which aimed to differentiate between essential and non essential complementarity
O ακρωτηριασμός των γυναικείων γεννητικών οργάνων (FGM) ως κοινωνικός κανόνας και η σύγκρουσή του με το δίκαιο
No full textΗ παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει τον ακρωτηριασμό των γυναικείων γεννητικών οργάνων (FGM) ως κοινωνικό κανόνα που συγκρούεται με το δίκαιο και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Αναλύει τους λόγους εφαρμογής της πρακτικής (ενηλικίωση, κοινωνική αποδοχή, διαφύλαξη παρθενίας, θρησκευτικές πεποιθήσεις, πολιτισμική ταυτότητα), τις επιπτώσεις στην υγεία των γυναικών και παιδιών, καθώς και το διεθνές και εθνικό νομικό πλαίσιο που τον απαγορεύει. Παρά τη νομοθετική κατοχύρωση, η εφαρμογή παραμένει προβληματική λόγω βαθιά ριζωμένων κοινωνικών κανόνων, με αποτέλεσμα η εξάλειψη να απαιτεί όχι μόνο νομική καταστολή αλλά και κοινωνική αλλαγή μέσω εκπαίδευσης, ενδυνάμωσης των κοινοτήτων και συλλογικών δεσμεύσεων εγκατάλειψης της πρακτικής.This dissertation examines female genital mutilation (FGM) as a social norm that conflicts with law and human rights. It analyses the reasons for the practice (rites of passage into adulthood, social acceptance, preservation of virginity, religious beliefs, and cultural identity), its impact on the health of women and children, as well as the international and national legal frameworks that prohibit it. Despite legislative recognition, enforcement remains problematic due to deeply rooted social norms, resulting in the need for eradication strategies that go beyond legal repression and include social change through education, community empowerment, and collective commitments to abandon the practice
International arbitration in maritime law
No full textΗ παρούσα διπλωματική εργασία πραγματεύεται τη διεθνή ναυτική διαιτησία ως κατεξοχήν μηχανισμό επίλυσης διαφορών στον τομέα της ναυτιλίας και του διεθνούς εμπορίου. Αρχικά εξετάζεται η έννοια της διαιτησίας ως τρόπος εναλλακτικής επίλυσης των διαφορών, οι βασικές κατηγορίες και μορφές της, καθώς και το ισχύον κανονιστικό πλαίσιο της διεθνούς εμπορικής διαιτησίας στην Ελλάδα, με έμφαση στον Ν. 5016/2023. Στη συνέχεια, αναλύεται η ναυτική διαιτησία ως εξειδικευμένος κλάδος, με ιδιαίτερη αναφορά στις ρήτρες διαιτησίας που απορρέουν από βασικές ναυτιλιακές συμβάσεις, όπως οι ναυλώσεις, οι φορτωτικές, οι συμβάσεις επιθαλάσσιας αρωγής, καθώς και οι συμβάσεις πώλησης, ναυπήγησης και χρηματοδότησης πλοίων. Στο δεύτερο μέρος της εργασίας επιχειρείται συγκριτική επισκόπηση των κυριότερων διεθνών κέντρων ναυτικής διαιτησίας, με έμφαση στο Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη, καθώς και σε άλλα σημαντικά ευρωπαϊκά και ασιατικά κέντρα, όπως στην Ολλανδία, τη Σιγκαπούρη και την Κίνα, συγκρίνοντας και με αυτό τον τρόπο την εφαρμογή της διεθνούς διαιτησίας στα σημαντικότερα ναυτικά κέντρα. Τέλος, αναδεικνύεται ότι η διεθνής ναυτική διαιτησία αποτελεί έναν αποτελεσματικό και ευέλικτο μηχανισμό επίλυσης διαφορών, άρρηκτα συνδεδεμένο με τις ανάγκες και τις εξελίξεις της σύγχρονης διεθνούς ναυτιλίας.This Master’s thesis examines International Maritime Arbitration as a mechanism of alternative dispute resolution in the fields of shipping and international trade. Initially, the concept of arbitration as a method of alternative dispute resolution is analysed, together with its main classifications and forms, as well as the applicable regulatory framework in Greece, with particular emphasis on Law 5016/2023. The study then focuses on maritime arbitration, with specific reference to arbitration clauses arising from key maritime contracts, such as charterparties, bills of lading, contracts of maritime salvage, as well as contracts for the sale, construction and financing of ships. The second part of the thesis provides a comparative overview of the major International Centers of maritime arbitration, with particular emphasis on London and New York, alongside other important European and Asian centers, including the Netherlands, Singapore and China. Through this comparative approach, the thesis highlights the practice of international maritime arbitration across leading maritime hubs. Finally, it is demonstrated that international maritime arbitration constitutes an effective and flexible method of dispute resolution, closely aligned with the needs and ongoing developments of the contemporary global shipping industry
H αποπροσωποποίηση του εργοδότη: Από τις νέες τεχνολογίες και την αλγοριθμική διοίκηση μέχρι την τεχνητή νοημοσύνη
No full textΗ παρούσα εργασία εξετάζει συστηματικά τις συνέπειες του ψηφιακού μετασχηματισμού και της αλγοριθμικής διοίκησης στο εργατικό δίκαιο, με έμφαση στο φαινόμενο της «αποπροσωποποίησης» του εργοδότη Αναλύονται οι μορφές και μηχανισμοί διάχυσης και οι τύποι αποπροσωποποίησης στους δύο άξονες της σχέσης εργασίας: εργοδότη και εργαζόμενο. Εξετάζονται τα θεμέλια της εργοδοτικής ευθύνης de lege lata, με σκοπό να αναδειχθεί το κεντρικό πρόβλημα της σύγχρονης προβληματικής για τον κόσμο της εργασίας: η διατήρηση της προστασίας του εργαζομένου σε ένα περιβάλλον όπου η εργοδοτική εξουσία ασκείται όλο και περισσότερο από απρόσωπα, αλγοριθμικά ή τεχνητά συστήματα και η κατάφαση της εργοδοτικής ευθύνης. Η παρούσα μελέτη καταλήγει στο ότι η αποπροσωποποίηση του εργοδότη δεν αναιρεί την εργοδοτική ευθύνη, αλλά αντιθέτως επιτάσσει νέες ρυθμιστικές προσεγγίσεις για τη διασφάλιση θεμελιωδών εργασιακών δικαιωμάτων και για την προσαρμογή του εργατικού δικαίου στις προκλήσεις του πολυεπίπεδου και συνεχώς εξελισσόμενου ψηφιακού μετασχηματισμού.This paper systematically examines the implications of digital transformation and algorithmic management for labour law, with particular emphasis on the phenomenon of the “depersonalization” of the employer. It analyses the forms and mechanisms of diffusion, as well as the types of depersonalization, along the two axes of the employment relationship: the employer and the employee. The study further explores the foundations of employer liability de lege lata, with the aim of highlighting the central issue of contemporary debates on the world of work: the preservation of employee protection in an environment where employer authority is increasingly exercised through impersonal, algorithmic, or artificial systems, and the affirmation of employer liability. The paper concludes that the depersonalization of the employer does not negate employer liability; on the contrary, it necessitates new regulatory approaches to safeguard fundamental labour rights and to adapt labour law to the challenges posed by the multi-layered and continuously evolving digital transformation
Δίκαιο και όπερα
No full textΗ παρούσα διπλωματική επιδιώκει να χαρτογραφήσει τις πολλαπλές και συχνά απρόσμενες σχέσεις που αναπτύσσονται μεταξύ Δικαίου και Όπερας. Κεντρική ιδέα είναι η έννοια ότι Δίκαιο και Όπερα είναι δύο πολιτισμικά μεγέθη που ανταποκρίνονται στις ίδιες κοινωνικές προκλήσεις, συμμετέχουν στις ίδιες ιστορικές εντάσεις και εκφράζουν, με διαφορετικούς κώδικες επικοινωνίας, συγγενείς προβληματισμούς. Η μελέτη δείχνει πώς η όπερα, ως υβριδικό καλλιτεχνικό γεγονός που συνενώνει λόγο, μουσική και θέατρο, αποτελεί ιδανικός χώρος δραματικής αναπαράστασης και μετάδοσης δικαϊκών θεσμών καθιστώντας πιο προσιτές και κατανοητές βασικές νομικές έννοιες και παράλληλα πως το δίκαιο προσδίδει στην όπερα ιστορικό βάθος ανοίγοντας ένα παράθυρο προς την κοινωνική πραγματικότητα, αποκαλύπτοντας τις αξίες, τις αντιλήψεις και τις ανάγκες της εποχής. Η εργασία εμπλουτίζεται με αναφορές σε έργα του οπερατικού ρεπερτορίου που απεικονίζουν θεσμούς, κυρίως του αστικού δικαίου, και χρησιμοποιούνται ως παραδείγματα καθ’ όλη την έκταση της δεύτερης και τρίτης πράξης της διπλωματικής, προκειμένου να τεκμηριωθούν οι έννοιες που αναπτύσσονται σε κάθε κεφάλαιο και ενότητα. Ορισμένα έργα ωστόσο αναλύονται σε μεγαλύτερη έκταση, επειδή θεωρούνται πιο λειτουργικά για την στήριξη των επιχειρημάτων.This thesis seeks to map the multiple and often unexpected relationships that develop between Law and Opera. Its central premise is that Law and Opera are two cultural formations that respond to the same social challenges, participate in the same historical tensions, and express, through different communicative codes, closely related concerns. The study demonstrates how opera, as a hybrid artistic event that unites word, music, and theatre, constitutes an ideal space for the dramatic representation and transmission of legal institutions, rendering fundamental legal concepts more accessible and intelligible. At the same time, law endows opera with historical depth by opening a window onto social reality, revealing the values, perceptions, and needs of a given era. The work is enriched by references to operatic repertoire depicting legal institutions, primarily those of civil law, which are used as examples throughout the second and third parts of the thesis in order to substantiate the concepts developed in each chapter and section. Certain works, however, are examined in greater depth, as they are considered more effective in supporting the overall arguments
Το αναιτιώδες της καταγγελίας υπό το φως του άρθρου 17 του ν. 5053/2023
No full textΗ παρούσα εργασία πραγματεύεται τη σταδιακή μετάλλαξη του ελληνικού δικαίου της καταγγελίας της σύμβασης εργασίας αορίστου χρόνου από ένα κατ’ εξοχήν αναιτιώδες και αποζημιωτικού χαρακτήρα σύστημα σε ένα καθεστώς ενισχυμένης προστασίας της θέσης εργασίας, με ολοένα και περισσότερα στοιχεία αιτιώδους καταγγελίας. Αφετηρία της ανάλυσης αποτελεί η εννοιολογική και ιστορική προσέγγιση του αναιτιώδους χαρακτήρα της καταγγελίας, όπως αυτός διαμορφώθηκε στο ελληνικό δίκαιο ήδη από τους ν. 2112/1920 και 3198/1955 και διατηρήθηκε, παρά την εφαρμογή του άρθρου 281 ΑΚ, ως κυρίαρχο μοντέλο αρνητικής προστασίας από την απόλυση. Στη συνέχεια, εξετάζεται η επίδραση της κύρωσης του Αναθεωρημένου Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Χάρτη και ιδίως του άρθρου 24 αυτού, καθώς και η πρόσφατη νομοθετική εξέλιξη με έμφαση στους ν. 4808/2021 και 5053/2023, οι οποίοι σηματοδοτούν τη σταδιακή συρρίκνωση του αναιτιώδους χαρακτήρα της καταγγελίας. Ιδιαίτερη έμφαση δίδεται στην ανάλυση του άρθρου 17 του ν. 5053/2023 και στην αποτίμηση της συμβολής του στη λειτουργική σύγκλιση του ελληνικού συστήματος αρνητικής προστασίας προς ένα αντικειμενικό – θετικό σύστημα προστασίας από την απόλυση.This thesis deals with the gradual transformation of Greek law on the termination of permanent (open-ended) employment contracts from a system that was primarily non-causal and compensatory in nature to a regime of enhanced job protection, incorporating an increasing number of elements of causal termination. The starting point for the analysis is a conceptual and historical overview of the non-causal nature of dismissal, as established in Greek law as early as Laws 2112/1920 and 3198/1955 and maintained, despite the application of Article 281 of the Civil Code, as the dominant model of negative protection against dismissal. It then proceeds to examine the impact of the ratification of the Revised European Social Charter, and in particular Article 24 thereof, as well as recent legislative developments, with an emphasis on Laws 4808/2021 and 5053/2023, which mark a progressive narrowing of the unfounded nature of dismissal. Special attention is devoted to the analysis of Article 17 of Law 5053/2023 and the assessment of its contribution to the functional convergence of the Greek system of negative protection towards an objective – positive system of protection against dismissal
Διαφορές ψυχολογικών δεξιοτήτων αθλητών και αθλητριών ατομικών/ομαδικών αθλημάτων ηλικίας 14-18 ετών
No full textΣκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η διερεύνηση των διαφορών στις ψυχολογικές δεξιότητες που αξιοποιούν έφηβοι αθλητές και αθλήτριες ατομικών και ομαδικών αθλημάτων, ηλικίας 14–18 ετών. Το δείγμα αποτέλεσαν 125 αθλητές/τριες ξιφασκίας (63 αγόρια, 62 κορίτσια) και 158 αθλητές/τριες υδατοσφαίρισης (66 αγόρια, 92 κορίτσια), όλοι/ες με συμμετοχές σε εθνικούς, ευρωπαϊκούς ή παγκόσμιους αγώνες. Η συλλογή δεδομένων πραγματοποιήθηκε μέσω του σταθμισμένου ερωτηματολογίου ACSI-28 (Goudas et al., 1998), ενώ η ανάλυση έγινε με το λογισμικό SPSS v.27, χρησιμοποιώντας περιγραφική στατιστική και t-test για ανεξάρτητα δείγματα. Τα αποτελέσματα ανέδειξαν ότι η δεξιότητα «συμμόρφωση με τον προπονητή» αποτελεί τον πιο καθοριστικό παράγοντα στη διαχείριση αντιξοοτήτων, τόσο σε ατομικά όσο και σε ομαδικά αθλήματα. Επιπλέον, οι δεξιότητες «στόχοι» και «αυτοσυγκέντρωση» αναδείχθηκαν ως κοινά στοιχεία για όλους τους συμμετέχοντες, ανεξαρτήτως φύλου και αθλήματος. Στη ξιφασκία, αν και οι διαφοροποιήσεις μεταξύ φύλων δεν ήταν στατιστικά σημαντικές, η δεξιότητα «κορύφωση υπό πίεση» παρουσίασε μεγαλύτερη επίδραση στους έφηβους ξιφομάχους σε σχέση με τις συναθλήτριές τους. Αντίθετα, στην υδατοσφαίριση καταγράφηκαν σημαντικές διαφοροποιήσεις ως προς το φύλο, με τους έφηβους υδατοσφαιριστές να υπερέχουν σε αρκετές δεξιότητες, ιδιαίτερα στην «αντιμετώπιση δυσκολιών». Η συγκριτική ανάλυση μεταξύ των δύο αθλημάτων ανέδειξε υπεροχή των αθλητών ξιφασκίας ως προς την επιλογή ψυχολογικών δεξιοτήτων συνολικά, με τη «συμμόρφωση με τον προπονητή» να διαφοροποιεί καθοριστικά τα δύο αθλήματα. Στις αθλήτριες, οι ξιφομάχοι υπερείχαν στις δεξιότητες «απαλλαγή από ανησυχίες» και «συμμόρφωση με τον προπονητή», ενώ οι υδατοσφαιρίστριες παρουσίασαν υψηλότερες επιδόσεις στην «κορύφωση υπό πίεση». Τα ευρήματα επιβεβαιώνουν τη διεθνή βιβλιογραφία, αναδεικνύοντας την πολυπλοκότητα της ψυχολογικής ανάπτυξης στην ηλικιακή φάση της εφηβεία και υπογραμμίζουν την ανάγκη περαιτέρω διερεύνησης παραγόντων που επηρεάζουν την αξιοποίηση των ψυχολογικών δεξιοτήτων σε διαφορετικά αθλήματα και φύλα.The purpose of this study was to examine differences in athletic coping skills among adolescent athletes (aged 14–18) participating in individual and team sports. The sample included 125 fencers (63 boys, 62 girls) and 158 water polo players (66 boys, 92 girls), all of whom had competitive experience at the National, European, or World Championship level. Data were collected using the Greek-adapted version of the ACSI-28 questionnaire (Goudas et al., 1998), and statistical analyses were conducted with SPSS v.27, employing descriptive statistics and independent samples t-tests. Results indicated that coachability was the most decisive skill for coping with adversity during competition across both sports. In addition, goal setting and mental preparation and concentration emerged as common skills among all participants, regardless of gender or sport. In fencing, gender differences were not statistically significant; however, peaking under pressure appeared to have a stronger impact among male fencers compared to female fencers. In contrast, significant gender differences were observed in water polo, with male athletes scoring higher in several skills, particularly in coping with adversity. Comparative analysis between sports highlighted the overall superiority of fencers in athletic coping skill utilization, with coachability serving as the key differentiating factor. Among female athletes, fencers outperformed water polo players in freedom from worry and coachability, whereas water polo players achieved higher scores in peaking under pressure. These findings are consistent with international literature and underscore the complexity of psychological development during adolescence. They further emphasize the need for continued investigation into the factors that influence the application of athletic coping skills across different sports and genders