ePub@NKUA : Electronic Publishing platform for NKUA Journals
Not a member yet
1979 research outputs found
Sort by
N. Dimakis και T. M. Dijkstra (eds), Mortuary Variability and Social Diversity in Ancient Greece: Studies on Ancient Greek Death and Burial
No full textΒιβλιοκρισία "N. Dimakis και T. M. Dijkstra (eds), Mortuary Variability and Social Diversity in Ancient Greece: Studies on Ancient Greek Death and Burial"Book Review "N. Dimakis και T. M. Dijkstra (eds), Mortuary Variability and Social Diversity in Ancient Greece: Studies on Ancient Greek Death and Burial
Aegean Influence in the Tomb Of Kha?
Full text linkΑιγυπτιακή επιρροή στον τάφο του Kha;Στο παρόν άρθρο υποστηρίζεται ότι μία τριχολαβίδα του τύπου που είναι γνωστός και ως «curling tong» ή «σύνθετο εργαλείο», από τον τάφο του αρχιτέκτονα Kha στη θέση Deir el Medina ίσως απηχεί πρώιμες σχέσεις μεταξύ της Αιγύπτου και του Μυκηναϊκού κόσμου. Παρόλο που αντικείμενα αυτού του τύπου είναι γνωστό ότι κατασκευάζονταν στην Αίγυπτο πολλούς αιώνες πριν τον ενταφιασμό του Kha, το σχήμα του συγκεκριμένου αντικειμένου, το οποίο σήμερα βρίσκεται στο Αιγυπτιακό Μουσείου του Τορίνου, είναι ιδιαίτερο και προδίδει μυκηναϊκές στυλιστικές ομοιότητες. Η ιδέα αυτή ενισχύεται από άλλα αιγαιακά στοιχεία στον τάφο του Kha καθώς και σε άλλα σημεία της θέσης Deir el Medina.This paper argues that a pair of bronze tweezers, also known as a curling tong or ‘composite tool’, from the Tomb of the architect Kha at Deir el Medina may reflect early Egyptian relations with the Mycenaean world. Though the objects such as these were known and manufactured in Egypt for several centuries before the burial of Kha, the shape of this particular object, which is now in the Egyptian Museum of Turin, is remarkable and betrays Mycenaean stylistic influence. This notion is further supported by other Aegean elements in the Tomb of Kha and elsewhere at Deir el Medina
Ν. Κούρου και Γ. Μπουρογιάννης, Ρυθμοί της Κυπριακής Κεραμικής. Σύντομη επισκόπηση με βάση τη Συλλογή του Αρχαιολογικού Μουσείου του Τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Full text linkΒιβλιοκρισία "Ν. Κούρου και Γ. Μπουρογιάννης, Ρυθμοί της Κυπριακής Κεραμικής. Σύντομη επισκόπηση με βάση τη Συλλογή του Αρχαιολογικού Μουσείου του Τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών"Book Review "Ν. Κούρου και Γ. Μπουρογιάννης, Ρυθμοί της Κυπριακής Κεραμικής. Σύντομη επισκόπηση με βάση τη Συλλογή του Αρχαιολογικού Μουσείου του Τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Το λιονταράκι που τσεβδίζει: Ο Αλκιβιάδης στην αρχαία κωμωδία
No full textΣτο άρθρο αυτό εξετάζονται όλα τα χωρία από τα σωζόμενα έργα και αποσπάσματα της αττικής κωμωδίας, τα οποία αναφέρονται ρητά ή υπαινικτικά στον Αλκιβιάδη, το τρομερό παιδί της αθηναϊκής πολιτικής κατά τις τελευταίες δεκαετίες του 5ου αιώνα π.Χ. Ο Αριστοφάνης, αν και δεν φαίνεται να παρουσίασε ποτέ τον Αλκιβιάδη επί σκηνής, εντούτοις τον μνημονεύει και τον σατιρίζει αρκετές φορές στα έργα του, από τους Δαιταλής (427 π.Χ.) έως τους Βατράχους (405 π.Χ.). Οι μνείες αυτές χαρακτηρίζονται από εντυπωσιακή επιείκεια. Ο Αριστοφάνης σκώπτει τον Αλκιβιάδη μόνο ελαφρά, για ατασθαλίες της προσωπικής του ζωής ή για ελαττώματα της ομιλίας του, ενώ δεν ασκεί ποτέ σοβαρή κριτική σε καθαρά πολιτικές ενέργειές του. Στον αντίποδα, ο Εύπολις περιέλαβε τον Αλκιβιάδη ως βασικό πρόσωπο σε δύο τουλάχιστον κωμωδίες του, τους Κόλακες (421 π.Χ.) και τους Βάπτες (πιθανώς 416 ή 415 π.Χ.), και τον διακωμώδησε με μεγάλη οξύτητα για τις αδυναμίες του χαρακτήρα του, οι οποίες είχαν ευδιάκριτες επιπτώσεις στην πολιτική του δράση. Ο Αλκιβιάδης του Εύπολι απεικονίζεται ως αδίστακτος καιροσκόπος, κόλακας, ασυγκράτητα φιλήδονος, υπέρμετρα φιλόδοξος και επικίνδυνος για τους δημοκρατικούς θεσμούς της πόλης. Η εικόνα συμπληρώνεται από λίγα αποσπάσματα άλλων κωμικών, που επικεντρώνονται ιδίως στην τρυφή και την ακολασία του Αλκιβιάδη.The stammering lion-cub: Alcibiades in ancient comedyThis article examines all the passages from the extant plays and fragments of Attic comedy, which openly refer or allude to Alcibiades, the enfant terrible of Athenian politics during the last decades of the 5th century B.C. Aristophanes does not seem to have ever brought Alcibiades as a character on stage, but he mentions and satirizes Alcibiades on several occasions in his plays, from the Banqueters (427 B.C.) to the Frogs (405 B.C.). These references are characterized by impressive lenience. Aristophanes only lightly taunts Alcibiades for misdemeanours in his personal life or for speech defects, but never once criticizes him seriously for his political deeds. On the contrary, Eupolis included Alcibiades as a dramatis persona in at least two comedies, the Flatterers (421 B.C.) and the Baptai (probably 416 or 451 B.C.), and ridiculed him with considerable acrimony for the failings of his character, which had visible consequences on his activity as a politician. Eupolis’ Alcibiades is depicted as an unscrupulous opportunist, a flatterer, an inveterate hedonist, an excessively ambitious man, and a danger for the democratic institutions of the polis. The image is completed with a few fragments of other comic authors, which mainly focus on Alcibiades luxury and debauchery
Η σύνταξη του συνδέσμου κἂν στις παραχωρητικές προτάσεις των ελληνικών μη λογοτεχνικών παπύρων της αυτοκρατορικής και της πρώιμης αραβικής εποχής
No full textΤο άρθρο ασχολείται με τη χρήση του συνδέσμου κἂν στις παραχωρητικές προτάσεις των ελληνικών παπυρικών εγγράφων της αυτοκρατορικής και της πρώιμης αραβικής περιόδου (31 π.Χ. - 800 μ.Χ.). Οι εισαγωγικές παρατηρήσεις επικεντρώνονται στη συχνότητα εμφάνισης και στον τρόπο σύνταξης αυτού του συνδέσμου. Ακολουθούν αντιπροσωπευτικά παραδείγματα της συντακτικής δομής του συνδέσμου κἄν, τα οποία απαντούν σε ένα σώμα περίπου 55.000 παπυρικών, μη λογοτεχνικών, κειμένων και 15.000 οστράκων της εξεταζόμενης περιόδου. Η σύγκριση αυτής της δομής με τη γλώσσα της κλασικής εποχής, των ελληνικών επιγραφών και της Καινής Διαθήκης μας οδηγεί σε χρήσιμα συμπεράσματα για τη γλώσσα των παπύρων της εποχής και το μορφωτικό επίπεδο των γραφέων.ABSTRACTThe article deals with the use of the conjunction κἄν in concessive clauses of Greek documentary papyri of the Imperial and early Arabic Period (31 B.C. - 800 A.D.). The introductory remarks focus on the frequency of occurrence and the syntax of this conjunction. Then, there are representative examples of the syntactic construction of the conjunction κἄν, which are found in a body of approximately 55,000 Greek non-literary papyri texts and 15,000 ostraca of the period under consideration. The comparison of this structure with the language of the Classical Period, the Greek Ιnscriptions and the New Testament leads us to useful conclusions about the language of the papyri of this era and the educational level of the writers
Ιατρικά εργαλεία και εξοπλισμός στην αρχαιότητα. Η συμβολή των παπυρικών εγγράφων της ελληνορωμαϊκής Αιγύπτου
Full text linkΑντικείμενο του παρόντος άρθρου είναι τα παπυρικά έγγραφα που αναφέρονται στην ύπαρξη και χρήση ιατρικών εργαλείων και τμημάτων ιατρικού εξοπλισμού στην Αίγυπτο των ελληνορωμαϊκών χρόνων και της ύστερης αρχαιότητας. Η κειμενοκεντρική, διαχρονική και διατοπική μελέτη των εκδεδομένων παπυρικών εγγράφων και οστράκων, που αναφέρονται σε ιατρικά εργαλεία, εργαλειοθήκες, αποθηκευτικούς χώρους, δοχεία, φαρμακευτικά υφάσματα και σπόγγους, στοχεύει στη συναγωγή γενικότερων συμπερασμάτων σχετικά με την ύπαρξη ή την ανυπαρξία οργανωμένου συστήματος κατασκευής, εμπορίας και προμήθειας ιατρικών εργαλείων στην Αίγυπτο, αλλά και τη δυνατότητα απόκτησης και χρήσης τους από ἰατρούς στη χώρα του Νείλου. Αναδεικνύεται με αυτό τον τρόπο και η σχέση μεταξύ Αρχαιολογίας και Παπυρολογίας, καθώς οι πλούσιες πληροφορίες που παρέχει το παπυρολογικό υλικό επιβεβαιώνουν και ενισχύουν τα ευρήματα της αρχαιολογικής σκαπάνης.Medical tools and equipment in antiquity.The contribution of the documentary papyri of Greco-Roman EgyptSubject of this paper is the documentary papyri which refer to the existence and use of medical tools and parts of medical equipment in Greco-Roman and Late Antique Egypt. This intertemporal and interregional study is entirely based on the information provided by already published papyrus documents and pottery sherds, and relates to medical instruments, toolboxes, storage cases, containers, medical textiles, and sponges. Aim of the paper is to contribute to our knowledge concerning the existence or the absence of an organized system of manufacture, trade and supply of medical equipment in Egypt, and examines the possibility of obtaining and using the medical instruments by doctors in the Nile country. This study stresses also the relationship between Archaeology and Papyrology, since the information of papyrological sources confirms and amplifies the archaeological evidence
Cilicia and Pamphylia during the Early Iron Age: Hiyawa, Mopsos and the Foundation of the Greek Poleis
Full text linkVarious Greek authors from the Archaic to the Roman period refer to a migration of population groups from the Aegean and West Anatolia to Pamphylia and Cilicia in the aftermath of the Trojan War. The meagre archaeological evidence, as well as the Arcadocypriot and Mycenaean elements in the Pamphylian dialect, fits with this narrative. Furthermore, from (at least) the end of the 10th to the late 8th centuries a kingdom, which was called Hiyawa in Luwian and Qw or ‘mq ’dn in Phoenician inscriptions, controlled Cilicia and possibly also a part of Pamphylia. Its subjects were called Hiyawa in Luwian and dnnym in Phoenician. The term Hiyawa stems from the Hittite geographic term Ahhiyawa, which referred to one of the Mycenaean kingdoms in the Aegean during the LBA; both Ahhiyawa and Hiyawa derive from the ethnonym 'Achaean'. At least one of the rulers of the Kingdom of Hiyawa considered himself to be a descendant of Muksas/mpš, which shows that the later stories about Mopsos were not entirely fictitious. The Achaean settlers in Cilicia gradually fused with the Luwian population. Herodotus later called them Hypachaeans, which implies that they were neither Achaeans or Greeks, nor Luwians or Cilicians. Further waves of Aegean migrants continued to arrive mainly in Pamphylia and Cilicia Tracheia at least until the 7th century. These later migrants were also gradually amalgamated with the indigenous population and their vernacular became heavily influenced by the local Luwian dialects
Cities and museums of cities. Hybrid discourses and social ecosystems Add New Links
No full textCities and museums are chameleon-like, hybrid artefacts that operate in a world that is nowadays immersed into a kind of ‘great unsettling’. Urban identity, citizenship and civic engagement, belonging, urban networks, cooperation and connectivity, activism and innovation in various forms from environmental sustainability initiatives to the cultural incorporation of immigrants are key matters for reflection and action within this context. If David Harvey, as a social historian, sets in his study on rebel cities the age-old question ‘what kind of city we want’, this article aims to re-address the question within the context of museums and exhibitions that deal with contemporary urban utopias, dystopias and networks of urban experiences and ask what kind of city museums we need in contemporary societies. It discusses how museums of cities are living systems of tremendous scale and potential which embody a hybridity of cultures and employ an array of modalities that tell different stories of the world. It also reflects on urban museology through a systems thinking lens and sets new questions on key social issues about cities and museums of cities
The emergence of the greek definite article
Full text linkΤο άρθρο εξετάζει την κατανομή, τη σημασιολογία και το γραμματικό καθεστώς του οριστικού άρθρου στην ελληνική. Υποστηρίζεται ότι το οριστικό άρθρο της νέας ελληνικής είναι ένα άρθρο δευτέρου σταδίου (σύμφωνα με την τυπολογία του Greenberg 1978), το οποίο όμως έχει αρχίσει να αποκτά χαρακτηριστικά άρθρου τρίτου σταδίου.Η σύγκριση του νεοελληνικού οριστικού άρθρου με τα αντίστοιχα άλλων ευρωπαϊκών γλωσσών δείχνει ότι αυτό παρουσιάζει σοβαρές διαφορές από τα αντίστοιχα ευρωπαϊκά. Το οριστικό άρθρο στη νέα ελληνική εμφανίζει εκτεταμένη υποχρεωτικότητα, η οποία δεν εμφανίζεται σε άλλες ευρωπαϊκές γλώσσες. Π.χ. είναι υποχρεωτικό πριν από τα κύρια ονόματα, όταν αυτά βρίσκονται σε θέση υποκειμένου.Μετά την εισαγωγή από τον Greenberg (1978) της τυπολογίας των τριών σταδίων για τα οριστικά άρθρα και του παρεπόμενου «κύκλου του οριστικού άρθρου», αρκετές μελέτες έχουν αποδείξει ότι η εξέλιξη των δεικτικών στοιχείων σε οριστικά άρθρα είναι μια τεκμηριωμένη περίπτωση γραμματικοποίησης. Ο στόχος της παρούσας εξέτασης είναι να συζητήσει την εξέλιξη του ελληνικού οριστικού άρθρου και να περιγράψει το συγχρονικό του καθεστώς σε συνάρτηση με το διαχρονικό του «ταξίδι».Ερευνώνται σώματα κειμένων από όλες τις περιόδους της ελληνικής (κλασική, ελληνιστική, μεσαιωνική, νέα ελληνική).ABSTRACTThis paper examines the distribution, semantics and grammatical status of the definite article in Modern Greek. It argues that the definite article in Greek is an article of the Second Stage (following the typology of Greenberg 1978), which has started to acquire features of a Third Stage article.If we compare it with definite articles in other European languages (e.g. in Italian, in English) we can easily discern differences in their distribution.Definite articles in Modern Greek present an extended obligatoriness, which is not observed in other European languages, e.g. the definite article in Modern Greek is obligatory before proper names, when they are used in subject position.Since Greenberg (1978) introduced the typology of the Three Stages for definite articles and of the cycle of the definite article, several studies have shown that the evolution of deictic elements in definite articles is a well-attested case of grammaticalization. The purpose of the present investigation is to discuss the evolution of the Greek definite article and to describe its synchronic status in relation to its diachronic journey.The investigation examines corpora of texts from every period of the Greek language (Classical Greek, Hellenistic Greek, Medieval Greek, Modern Greek)