ePub@NKUA : Electronic Publishing platform for NKUA Journals
Not a member yet
1979 research outputs found
Sort by
Στα μονοπάτια της παράδοσης. Καταγραφή και προστασία της ξυλοναυπηγικής στην Κύπρο
Full text linkΟι παραδοσιακές τέχνες αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι κάθε προβιομηχανικής κοινωνίας, ενώ οι τεχνίτες δείχνουν πώς μεταλαμπαδεύεται η εξειδικευμένη γνώση από γενιά σε γενιά. Η γνώση είναι άρρηκτα δεμένη με την τέχνη: εξελίσσονται μαζί και επηρεάζονται από κοινωνικο-οικονομικούς παράγοντες, όπως η ύφεση ή η ευημερία του τόπου. Αρκετοί ερευνητές μελέτησαν τις παραδοσιακές τέχνες της Κύπρου και τα επαγγέλματα που σχετίζονται με την καθεμιά. Από αυτές, η ξυλοναυπηγική δεν έχει καταγραφεί ως τώρα, ενώ η κοινότητα των ξυλοναυπηγών συρρικνώνεται συνεχώς. Η συγγραφέας πραγματοποίησε επιτόπια καταγραφή της τέχνης, αρχίζοντας με την κοινότητα των ξυλοναυπηγών της Λεμεσού. Το παρόν άρθρο παρουσιάζει τα πρώτα αποτελέσματα, τους προβληματισμούς, και κάποιες προτάσεις για την προστασία μιας παραδοσιακής τέχνης, που εμπίπτει τόσο στην Άυλη όσο και στην Ενάλια Πολιτισμική Κληρονομιά.Οι παραδοσιακές τέχνες αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι κάθε προβιομηχανικής κοινωνίας, ενώ οι τεχνίτες δείχνουν πώς μεταλαμπαδεύεται η εξειδικευμένη γνώση από γενιά σε γενιά. Η γνώση είναι άρρηκτα δεμένη με την τέχνη: εξελίσσονται μαζί και επηρεάζονται από κοινωνικο-οικονομικούς παράγοντες, όπως η ύφεση ή η ευημερία του τόπου. Αρκετοί ερευνητές μελέτησαν τις παραδοσιακές τέχνες της Κύπρου και τα επαγγέλματα που σχετίζονται με την καθεμιά. Από αυτές, η ξυλοναυπηγική δεν έχει καταγραφεί ως τώρα, ενώ η κοινότητα των ξυλοναυπηγών συρρικνώνεται συνεχώς. Η συγγραφέας πραγματοποίησε επιτόπια καταγραφή της τέχνης, αρχίζοντας με την κοινότητα των ξυλοναυπηγών της Λεμεσού. Το παρόν άρθρο παρουσιάζει τα πρώτα αποτελέσματα, τους προβληματισμούς, και κάποιες προτάσεις για την προστασία μιας παραδοσιακής τέχνης, που εμπίπτει τόσο στην Άυλη όσο και στην Ενάλια Πολιτισμική Κληρονομιά
Πολύχρωμα μάρμαρα σε μεσοβυζαντινά τέμπλα της Ελλάδας
Full text linkΗ άνθιση της αρχιτεκτονικής γλυπτικής στην Ελλάδα κατά τη μέση βυζαντινή περίοδο βασίστηκε κατά κύριο λόγο στη χρήση λευκού μαρμάρου. Εντούτοις, σε μία μικρή ομάδα τέμπλων του 10ου και 11ου αιώνα χρησιμοποιήθηκαν πολύχρωμα μάρμαρα και λίθοι. Οι περιπτώσεις αυτές σχετίζονται επί το πλείστον με μεγάλης κλίμακας και πολυτελείς ναούς, στων οποίων την ίδρυση ενεπλάκησαν πρόσωπα συνδεόμενα με την Κωνσταντινούπολη ή ακόμα και ο ίδιος ο βυζαντινός αυτοκράτορας. Η μελέτη των συγκεκριμένων τέμπλων αποδεικνύει ότι ακολουθούσαν κωνσταντινουπολίτικα πρότυπα και χρησιμοποίησαν υλικό εισηγμένο πιθανότατα από την πρωτεύουσα, η οποία αναγνωρίζεται ως το κέντρο συλλογής και ανακύκλωσης των σπάνιων πολύχρωμων μαρμάρων.The flourishment of architectural sculpture in Middle Byzantine Greece was hugely based on the use of white marble. However, in a small group of templon screens dated mainly to the 10th and 11th centuries, there are several colored marbles and stones in use. The majority of these screens belong to great scale, luxurious churches, founded or sponsored by persons directly connected with Constantinople or even the Byzantine emperor himself. The study of the cases proves that these screens followed Constantinopolitan models and taste and probably used material imported from the capital. The imperial seat is also recognized as the place where rare and precious colored marbles were gathered and then send abroad
The Architecture of the ‘Pantheon’ in Athens. Recent Discoveries
Full text linkIn the decade of the 1960’s the remains of a large building were discovered, 65 m southeast of the Library of Hadrian in Athens. The temple-like construction with dimensions 87 m and 39 m was identified with the Pantheon built under Hadrian. Recent research in the Library of Hadrian discovered a number of architectural features that match the colossal size of the building. Column bases and drums, as well as fragments from the superstructure, mostly incorporated in second use in the Tetraconch building, allow for the reconstruction of the outer and interior orders and their association with the in situ remains. The raised panels in the ashlars of the masonry, together with the octastyle prostyle plan which was used only during Hadrian’s years confirm the suggested chronology. As the cella corresponds to the 8 columns of the facade, the interior width equals 32 m, making the ‘Pantheon’ of Athens the broadest known cella, appropriate for the worship of all gods. The article includes stylistic comparisons with other works of the Hadrianic repertoire and views the ‘Pantheon’ as the Athenian response to the Pantheon in Rome
Vol. 5 (2020). A. Vasileiou, Byzantine Glazed Pottery from Argos (10th – first half of the 13th century)
Full text linkΣτην παρούσα δίτομη μονογραφία αντικείμενο μελέτης αποτελεί η εφυαλωμένη κεραμική του Άργους που χρονολογείται από τη μεσοβυζαντινή εποχή έως και τις πρώτες δεκαετίες της φραγκοκρατίας (περ. 10ος – α΄ μισό 13ου αι.). Η συγκεκριμένη κεραμική προέρχεται από σωστικές ανασκαφές της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας, κυρίως μεταξύ των ετών 1983–1998, και είναι στην πλειονότητά της αδημοσίευτη.Ο πρώτος τόμος απαρτίζεται από δύο μέρη. Στο πρώτο μέρος γίνεται η παρουσίαση του υλικού, το οποίο διακρίνεται σε κεραμική από λευκό και κεραμική από ερυθρό πηλό, που συνιστά και τη συντριπτική πλειονότητα. Στο δεύτερο μέρος επιχειρείται η συνθετική εξέταση του υλικού βάσει του σχήματος, της χρήσης, του επιχρίσματος, της εφυάλωσης, της διακόσμησης και του πηλού του. Τα συμπεράσματα κινούνται σε δύο κύριους άξονες: στη μαρτυρία που προσφέρει το εξεταζόμενο υλικό αφενός στην ευρύτερη έρευνα της μεσοβυζαντινής εφυαλωμένης κεραμικής αφετέρου στην έρευνα του εν πολλοίς άγνωστου μεσοβυζαντινού Άργους. Ακολουθούν δύο παραρτήματα: το πρώτο με τις κατά καιρούς προτεινόμενες ταξινομήσεις της μεσοβυζαντινής εφυαλωμένης κεραμικής και το δεύτερο με στοιχεία για τα οικόπεδα από τα οποία προέρχεται η εξετασθείσα κεραμική.Στον δεύτερο τόμο παρουσιάζεται αναλυτικός κατάλογος επιλεγμένων δειγμάτων με τα «στοιχεία ταυτότητάς» τους (προέλευση, πηλός, σχήμα, επίχρισμα, εφυάλωση, διακόσμηση, προτεινόμενη χρονολόγηση), τυχόν παράλληλα, φωτογραφίες και σχέδια.Η παρούσα έρευνα επιβεβαιώνει την πρόσφατη καθιέρωση της βυζαντινής κεραμικής και εν γένει του υλικού πολιτισμού ως μιας πολύτιμης μαρτυρίας για τα ιστορικά και κοινωνιολογικά δεδομένα της εποχής. Μέσα από το εξετασθέν υλικό ανιχνεύεται μια ζωντανή και δραστήρια κοινωνία που παρότι βρισκόταν στην περιφέρεια, ήταν συνδεδεμένη με τις κρατούσες τάσεις της εποχής.ISBN (έντυπη έκδοση): 978-960-466-237-1ISBN (ψηφιακή έκδοση): 978-960-466-238-8This monograph focuses on the glazed pottery from Argos, dating from the Middle Byzantine to the first decades of the Frankish period (c. 10th – first half of the 13th century). This pottery was found in rescue excavations by the Hellenic Archaeological Service mainly in the 1980s and 1990s and has remained for the most part unpublished.The first volume consists of two parts. The first part contains the presentation of the material, which is divided into Glazed White Wares and Glazed Red Wares; the latter make up by far the majority of the material. The second part contains the data analysis based on the ceramics’ shape, use, slip, glaze, decoration and fabric. Conclusions are drawn in two main directions: firstly the new evidence which the Argive material contributes to the general research into Middle Byzantine glazed pottery and secondly what it tells us about Middle Byzantine Argos, of which we know little from the sources. There are also two appendices: the first deals with the main classifications in Middle Byzantine glazed pottery and the second gives data on the excavated plots in which the pottery in question was found.In the second volume there is a detailed catalogue of selected specimens with their ‘identity’ (findspot, fabric, shape, slip, glaze, decoration, proposed dating), any parallels, photos and drawings.This research confirms the important role of Byzantine pottery and material culture in general in providing valuable evidence on the historical and sociological conditions of the time. This ceramic material documents the existence of a vibrant society, which – though located in the periphery – was in touch with the main trends of the period. ISBN (print edition): 978-960-466-237-1ISBN (digital edition): 978-960-466-238-
Vol. 1 (2019). E. Mantzourani and I. Voskos, Excavation at the Neolithic Settlement Kantou Kouphovounos in Cyprus. Part Β': The Moveable Finds Eleni Mantzourani and Ioannis Voskos
Full text linkΗ ανασκαφή στην θέση Καντού Κουφόβουνος αποτελεί την πρώτη ανασκαφή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών στην Κύπρο. Έλαβε χώρα υπό την αιγίδα του πανεπιστημίου και υπό την διεύθυνση της πρώτης συγγραφέως αυτού του τόμου. Οι ανασκαφικές εργασίες στην θέση άρχισαν το καλοκαίρι του 1992 και ολοκληρώθηκαν το καλοκαίρι του 1999.Το ΜΕΡΟΣ Α' της δημοσίευσης της ανασκαφής με τίτλο «Η Ανασκαφή του Νεολιθικού Οικισμού Καντού Κουφόβουνου στην Κύπρο: Στρωματογραφία και Αρχιτεκτονική» αποτελείται από δύο τόμους. Εξεδόθη από το Τμήμα Αρχαιοτήτων Κύπρου το 2009. Ο πρώτος τόμος περιλαμβάνει το κείμενο, το οποίο υποδιαιρείται σε επτά(7) κεφάλαια και τον επίλογο, καθώς και το παράρτημα με τον κατάλογο των Ανασκαφικών Μονάδων. Ο δεύτερος τόμος περιλαμβάνει το εικονογραφικό υλικό.Το ΜΕΡΟΣ Β' που αποτελεί την παρούσα ψηφιακή δημοσίευση συζητεί αναλυτικά το σύνολο των κινητών ευρημάτων σε οκτώ (8) κεφάλαια. Ο πρώτος τόμος αποτελείται από το κείμενο και ο δεύτερος από το συνοδευτικό εικονογραφικό υλικό (περισσότερες από 2000 φωτογραφίες και σχέδια).Τόμος A': ISBN 978-618-81101-9-9 (έντυπη), 978-618-84298-1-9 (ψηφιακή)Τόμος B': ISBN 978-618-84298-0-2 (έντυπη), 978-618-84298-2-6 (ψηφιακή)The excavation at the site Kantou Kouphovounos is the first field project of the National and Kapodistrian University of Athens in Cyprus. The project was conducted under the auspices of the university and the direction of the first editor of this publication. The excavation of the site started in 1992 and was completed in 1999. In 2009 the first part of the results of the excavations at the Ceramic Neolithic site of Kantou Kouphovounos was published in hard copy by the Department of Antiquities, Cyprus.PART A' includes two Volumes (1-2) and comprises a detailed analysis of the site’s geology, stratigraphy and architecture followed by a discussion on architectural features and chronology.The present two Volumes (1-2) form PART B' of the results, comprising the digital publication of the moveable finds unearthed in the excavation. Volume 1 consists of eight (8) chapters. Their text is accompanied by the catalogues of finds and the bibliography. A number of plates and charts has been added to each chapter. Volume 2 features the illustrations that accompany the text of the publication. A total of more than 2000 photos and drawings, mostly of individual moveable finds, were selected from the corpus of the excavation archive.Volume A: ISBN 978-618-81101-9-9 (print), 978-618-84298-1-9 (digital)Volume B: ISBN 978-618-84298-0-2 (print), 978-618-84298-2-6 (digital
D. Katsonopoulou and E. Partida (eds), ΦΙΛΕΛΛΗΝ. Essays presented to Stephen G. Miller (The Helike Society, Athens 2016)
No full textBook Review "D. Katsonopoulou and E. Partida (eds), ΦΙΛΕΛΛΗΝ. Essays presented to Stephen G. Miller (The Helike Society, Athens 2016)
“Now I have sent you 500 (talents) of copper”: the Amarna Letter EA 35 from the King of Alašiya to the King of Egypt
Full text linkThe Amarna letters are often used as an information source regarding the trade of goods and raw materials in Eastern Mediterranean and the Near East during the Late Bronze Age. The Amarna archive includes a number of letters, which were exchanged between the king of Egypt and the king of Alašiya (i.e. Cyprus), one of the main copper suppliers during that period. Alašiya’s relationship with Egypt was not only diplomatic, but commercial as well, and in letter EA 35 the king of Alašiya apologises to the king of Egypt for the amount of copper he delivered. The traditional translation of the passage gave rise to much discussion and continuous debates. In this paper, it will be demonstrated that, based on the unique relationship existing between the two kingdoms, on other Egyptian and non Egyptian texts, and on philology, a different weight unit was used in this letter. This translation leads to a re-examination of letter EA 35 and the whole Alašiyan-Egyptian correspondence
Vol. 2 (2019). Chr. Kanellopoulos, Lissos. The Architecture of the Asclepieion
No full textΕξήντα χρόνια μετά την ανασκαφή του Ασκληπιείου στη Λισό από το Νικόλαο Πλάτωνα, το ερευνητικό έργο υπό την αιγίδα του Τομέα Αρχαιολογίας και Ιστορίας της Τέχνης του ΕΚΠΑ ανέλαβε την συστηματική καταγραφή των αρχιτεκτονικών στοιχείων του ιερού. Oι εργασίες τεκημρίωσης άρχισαν το καλοκαίρι του 2011 και ολοκληρώθηκαν το φθινόπωρο του 2016. Στον παρόντα τόμο γίνεται ερμηνεία των εδαφολογικών στοιχείων και αναλυτική περιγραφή των κατά χώραν λειψάνων με εφαρμογή σε αυτά των κατακείμενων στο ιερό λίθων. Τεκμηριώνεται η χωροθεσία του ιερού και η αρχιτεκτονική του ναού και των συναφών σε αυτόν κατασκευών (στοά, Οικοδόμημα Α, κρήνη), αποσαφηνίζονται οι φάσεις από τον 5ο αιώνα π.Χ. έως τη ρωμαϊκή περίοδο και διαπιστώνεται κατά τρόπο συστηματικό η επιρροή της Αλεξανδρινής και Κυρηναϊκής αρχιτεκτονικής στον πρώτο ρυθμικό, δωρικό, ναό της Κρήτης. Το κείμενο συνοδεύεται από δύο παραρτήματα που πραγματεύονται μνημεία με στοιχεία Αλεξανδρινής αρχιτεκτονικής από το Ηράκλειο, την Πολυρρήνια και την Απτέρα, καθώς και από 49 πίνακες. ISBN: 978-618-84298-4-0 (έντυπης), 978-618-84298-3-3 (ψηφιακή)Sixty years after the excavations at the Asclepieion of Lissos by Nicolaos Platon, the research program under the auspices of the Dept of Archaeology and History of Art in the NKUA, launched the systematic documentation of the architecture in the sanctuary.The present volume attempts to explain the geological features and describes the in situ remains followed by a restoration of the architectural members that lie in the archaeological site. The setting of the sanctuary, the architecture of the temple and of structures adjacent to the temple (stoa, Building A, fountain), the phasing from the 5th century B.C. through the Roman period are documented thoroughly; the influence of the Alexandrian and Cyrenean architectural styles on the first rhythmic, Doric, temple on Crete is also explained systematically. The text is accompanied by two appendices which present monuments with Alexandrian architectural features from Herakleion, Polyrrhenia and Aptera, as well as by 49 plates.ISBN: 978-618-84298-4-0 (print), 978-618-84298-3-3 (digital
Desacralised Eleusis. Contemplating the Impacts of Non-Restoration on a Major Classical and Poetic Locus
Full text linkΑπο-ιεροποιημένη Ελευσίνα. Ένας κριτικός στοχασμός πάνω στις επιπτώσειςτης έλλειψης αναστηλώσεων σε μείζονα κλασικό και ποιητικό τόποΤο ιερό της Ελευσίνας, ο εξέχων αυτός αρχαιολογικός χώρος της Αττικής και της Ελλάδας, που γνώρισε μεγάλη φήμη στην αρχαιότητα ως επίκεντρο των Ελευσινίων Μυστηρίων και της μακραίωνης λατρείας της Δήμητρας και της Περσεφόνης, αντιμετωπίσθηκε με ασέβεια από το Ελληνικό κράτος, αρχής γενομένης από το τελευταίο τέταρτο του 19ου αι. Η Ελευσίνα φαίνεται ότι έπεσε θύμα ενός ιδιαίτερου, σιωπηρού συμβιβασμού μεταξύ αφενός, της εγχώριας καπιταλιστικής τάξης, και αφετέρου, του αρχαιολογικού κατεστημένου, το οποίο ανέχθηκε την άνευ όρων εκβιομηχάνιση του Θριασίου πεδίου, περιλαμβανομένου του αμέσου περιβάλλοντος του θυσιαστηρίου. Πιο συγκεκριμένα, ενόσω η όμορη και ευρύτερη περιοχή του ιερού μετατρεπόταν σε επίκεντρο της εθνικής βιομηχανικής ανάπτυξης, ο αρχαιολογικός τόπος ανεσκάπτετο μέχρι πλήρους αποκάλυψης. Στη ροή αυτής της σπουδής «συμβιβασμού και αποτυχίας», όμως, πρέπει να θυμόμαστε ότι το Ελληνικό κράτος έχει από την ίδρυσή του καταβάλει τεράστια και συνεχή προσπάθεια για την προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς.Προκειμένου να εξερευνηθεί ο παλμός του Ελευσινιακού χώρου ως η ‘πλήρης θεών’ οντότητα που είναι, ακολουθείται εδώ μία συνθέτουσα, ποιητικής τάξεως μεθοδολογία, που υπάγεται στη σφαίρα της γεωγραφίας του πολιτισμού και κρίνεται κατάλληλη για το Ελευσινιακό genius loci (πνεύμα του τόπου), ενώ αποφεύγεται η μονοδιάστατη μέθοδος της αρχιτεκτονικής ιστορίας, των αρχαιολογικών δεδομένων, της αναστηλωτικής προσέγγισης και των οικοδομικών λεπτομερειών. Πιο συγκεκριμένα, στο κείμενο πρώτον, μελετάται η βεβήλωση της περιοχής ως περίπτωση αρνητικής αλληλεπίδρασης μεταξύ νεωτερικότητας και αρχαιότητας. Δεύτερον, αποκαλύπτονται μερικές σημαντικές χωρικές ποιότητες της Ελευσίνας και της Ιεράς Οδού, όπως η προτεινόμενη έννοια της «χωρικής ευλυγισίας» και η ποιητική εμπειρία, οι οποίες είτε έχουν υποβαθμισθεί, είτε ολότελα καταστραφεί. Τρίτον, διερευνάται η δυνατότητα μερικής αποκατάστασης του συγκεκριμένου χώρου και του περιβάλλοντός του μέσω πολιτιστικού και αστικού σχεδιασμού και διαχείρισης. Τέλος, προτείνεται μια νέα, βιώσιμη προσέγγιση σε αρχαιολογικά τοπία και χώρους, που βασίζεται στον καλλιτεχνικό μετασχηματισμό ή ‘μετάφραση’ των χωρικών τους ιδιοτήτων, και, κυρίως, στην έγκαιρη αναστηλωτική δράση, ιδιαίτερα όταν απειλούνται από τη βιομηχανική ανάπτυξη ή από άλλες επιβλαβείς χρήσεις γης.Classical Eleusis is a major archaeological site of Greece and Greater Athens which enjoyed global fame in antiquity as hub of the Eleusinian Mysteries plus as seat of the age-long worship of goddess Demeter and her daughter Persephone. Following its irreverent treatment, which began after the establishment of Modern Greece in 1830, this paper proposes a new, sustainable approach to archaeological landscapes and sites based on restoration plus the artistic 'translation' of their spatial qualities. The Eleusis sanctuary appears to have fallen victim to a special, implicit compromise between, on the one hand, the national industrialist class, and on the other, the archaeological establishment, which has tolerated manufacturing in the Thriasian Plain, including the immediate vicinity of the Eleusinian sanctuary. As the area was being turned into the core location of Greek industrial development, the Eleusinian sanctuary was being fully recovered. However, throughout this ‘compromise and failure discourse,’ it should be remembered that enormous as well as continuous effort has been bestowed upon the protection of cultural heritage since the establishment of the Greek State. Embracing a ‘poetic’ methodology, deemed suitable to the genius loci of Eleusis, the outlook here eschews the isolated straightforwardness of architectural history, archaeological data, restoration precedents and building details, to explore the pulsations of Eleusinian space as a Thalesian entity 'full of gods.' The paper first, discusses the area’s profanation as illustration of a specific interaction between modernity and antiquity. Second, it unveils some important spatial qualities, including what is proposed here as ‘spatial pliability,’ which were destroyed around Eleusis and the Sacred Road linking it to classical Athens. Third, it enquires if partial restitution is still possible through cultural and urban design policies. Finally, it advances the hypothesis that timely restorations could potentially safeguard heritage sites threatened by industrial development or other noxious land uses