ePub@NKUA : Electronic Publishing platform for NKUA Journals
Not a member yet
1979 research outputs found
Sort by
Μαρμάρινα και άλλα λίθινα αγγεία από τη Σπάρτη
Full text linkThis paper presents the fragments of unpublished marble vases from Laconia, dated from the Archaic to the Byzantine period, which were probably used as household, craft and ritual utensils. Several fragments studied belong to perirrhanteria and louteria, whereas a few fragments are associated with the preparation of the ritual sacrifices (kana, chernives etc.) or they were ritual vessels of the early Christian cult (perirrhanteria, phialae, chernives). Vases of everyday use have been studied, like mortars and holmoi, as well as household vessels, such as a podanipter. Most of the vases are carved in local marbles and limestones, but there are also some made of Parian marble, as well as several coarse vases for heavy duty carved in volcanic and plutonic rocks of unknown origin
The Sea Battle Tumulus at Salamis revisited
Full text linkThe discovery in 1884 of an inscription from the Imperial times that refers to the polyandrion of those who fell in the sea battle of Salamis in 480 BC prompted a large portion of the scientific community to take it for granted that the polyandrion was set up right after the sea battle. However, a more careful analysis of the archaeological data and of the literary sources undermines the unquestioned acceptance of that view. In the present paper, a critical approach to the ancient sources is adopted, as well as an overall assessment of the state of research and of the interpretations proposed for the area
Το ταφικό έθιμο της ανέγερσης τύμβου κατα μήκος της Ιονίας και Αδριατικής ακτής ως πολιτιστικό και κοινωνικό φαινόμενο
Full text linkThis article deals with the two-folded role of the burial custom of tumulus along the Adriatic and Ionian Arc, both as an impressive architectural construction that excels in the surrounding area, as well as a symbolic place of collective memory for the local communities. Initially, the main architectural features –the central burial, the soil and the enclosure– are presented, which, with varied local peculiarities, determine the emergence of the tumulus almost simultaneously in these regions and its evolution in the course of the 3rd and 2nd millennia BC. Furthermore, the article is focused on the chronological and geographical distribution of the tumulus custom starting from the northern Adriatic and ending in the southern part of the Ionian Sea with the scope of unfolding local similarities and differences. The social role of the tumulus as a labour-intensive, enduring and highly visible ancestral monument – signal (sema), is then addressed, via both its topographical correlation to its settlement and the surrounding landscape, and via the ceremonial acts performed in several of them in the study area. Finally, through the choice of selected groups of finds and the adoption of common burial practices, the cultural relations of these regions and the special bond developed between them during the Bronze Age are emerging
Εxotic offerings in the archaic Rhodian sanctuaries. A critical synthesis of the Egyptian and Egyptianizing votives
Full text linkDuring the Iron Age, especially between the 8th and the 6th century BC, Egyptian and Egyptianizing artifacts were spread within the Mediterranean world through various trade and cultural networks. The largest assemblage of the Aegyptiaca in the Aegean derives from the three sanctuaries of Athena at Lindos, Camirus and Ialysus, on the island of Rhodes. The aim of this paper is to present a critical synthesis of the most representative religious artifacts, which were imported or locally made, and to trace their multiple connotations and functionality within the specific archaeological context. By analyzing the material in relation to the special cultural interaction between Egypt and the Aegean during the 26th Dynasty, we will attempt to trace modes of interaction, perception and creative reinterpretation of Egyptian symbols and ideas within the religious milieu of the archaic Dodecanese. This paper is part of the Aegyptiaca Project: Ecumene and Economy in the Horizon of Religion, an international collaborative project of the University of the Aegean (Department of Mediterranean Studies) and the University of Bonn (Institute of Egyptology), which focuses on the systematic study of the Egyptian and Egyptianizing objects in Archaic Greece
Η κρίση της επιστήμης και η Κλασική Φιλολογία στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης: Ιστορικές και φιλοσοφικές προϋποθέσεις
No full textΗ παρούσα εργασία επιχειρεί να διερευνήσει τη θέση της γερμανικής αρχαιογνωσίας (Altertumswissenschaft) και των κλασικών σπουδών μέσα στη γενικότερη κρίση της επιστήμης μετά τον συγκλονισμό του Α´ Παγκοσμίου Πολέμου (θέση Forman). Η ήττα της Γερμανίας, η αίσθηση παρακμής και ο διάχυτος πεσιμισμός (Oswald Spengler), η απόσταση από τον ορθολογισμό και η επανάκαμψη ενός διαισθητικού νεορομαντισμού θέτει σε αμφισβήτηση την κραταιά σχολή του φιλολογικού ιστορισμού που κυριάρχησε κατά τον 19ο αιώνα (U. von Wilamowitz). Εξετάζεται η επίδραση της πολιτισμικής κριτικής του Friedrich Nietzsche και του κινήματος της Φιλοσοφίας της ζωής (Lebensphilosophie) πάνω στους νεαρούς κλασικούς φιλολόγους που επέστρεφαν από τα μέτωπα του Πολέμου, το αίτημα για αξιολόγηση στην επικράτεια των πνευματικών επιστημών (σε αντίθεση με την αντικειμενικότητα των φυσικών επιστημών), καθώς και η κριτική στον επιστημονικό θετικισμό από τους εκπροσώπους ενός αισθητικού φονταμενταλισμού στο πεδίο της λογοτεχνίας (George - Kreis). Παρουσιάζονται, τέλος, οι κατευθύνσεις που έλαβε η αρχαιογνωστική επιστήμη στη Γερμανία υπό την επίδραση των παραπάνω εξελίξεων μέσα στο διανοητικό περιβάλλον της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Ιδιαίτερη εστίαση δίνεται στο αμφιλεγόμενο και εν τέλει ματαιωμένο εγχείρημα του Werner Jaeger να αναβιώσει τα ιδεώδη της αρχαιοελληνικής παιδείας και να τα καταστήσει ζώσες αρχές της σύγχρονης γερμανικής εκπαιδευτικής και πολιτικής διαδικασίας.ABSTRACTThis paper aims to explore the German Altertumswissenschaft in the general crisis of science following the shock of World War I (Forman thesis). The defeat of Germany, the sense of decline and diffuse pessimism (Oswald Spengler), the distance from rationalism and the re-emergence of an intuitive neo-romanticism puts into question the vigorous school of philological his-toricism that dominated in the 19th century (U. von Wilamowitz). The study examines the influence of Friedrich Nietzsche's cultural critique and the philosophy of life movement (Lebensphilosophie) on the young classical scholars who returned from the fronts of the War, the request for evaluation in the territory of the humanities (Geisteswissenschaften) as opposed to the objectivi-ty of the natural sciences (Naturwissenschaften), as well as the critique of scientific positivism by the representatives of aesthetic fundamentalism in the field of literature (George - Kreis). Finally, there are presented the orientations that Altertumswissenschaft received in Germany under the influence of the above developments within the intellectual environment of the Weimar Republic. Particular focus is given to Werner Jaeger's controversial and finally frustrated attempt to revive the ideals of ancient Greek education (Paideia) and to make them living principles of the modern German educational and political process
Απηχήσεις της Οδύσσειας στο ελεγειακό ταξίδι της 1.3 του Τιβούλλου . . .
No full textΗ τρίτη ελεγεία του πρώτου Βιβλίου του ρωμαίου ελεγειακού ποιητή Τιβούλλου ανήκει στις ελεγείες του κύκλου του πάτρωνά του, του Μεσσάλλα (1.1, 3, 5, 7). Στη συγκεκριμένη ελεγεία το ελεγειακό «εγώ» φαίνεται να ακολουθεί τον Μεσσάλλα σε μια εκστρατεία στην Ανατολή, αλλά στην πορεία του ταξιδιού νοσεί και εγκαταλείπεται στη Φαιακία με μόνη συντροφιά τη μοναξιά και τη μελαγχολία. Ο ελεγειακός μεταθέτει αυτή την τρομακτική εμπειρία στον κόσμο της μυθολογίας και υποδεικνύει παραλληλισμούς μεταξύ του εαυτού του και του περιπλανώμενου Οδυσσέα που ναυάγησε στο ίδιο νησί στη ραψωδία ε και ζ. Ο Μύθος του Οδυσσέα παραμένει ως «σκηνικό» καθ όλη την ελεγεία και η σκιά του ομηρικού αρχέτυπου πλανιέται πάνω από το ελεγειακό εγώ που ακολουθεί τις ίδιες διαδρομές του νόστου του Οδυσσέα. Ο ομηρικός όμως ήρωας μεταμορφώνεται σε ελεγειακό αντιήρωα. Ο Τίβουλλος βλέπει τον εαυτό του εγκαταλελειμμένο στη Φαιακία στο έλεος της αρρώστιας του, όπως ο Οδυσσέας ήταν εγκαταλελειμμένος στη Φαιακία. Έχοντας συμβιβαστεί με την ιδέα του θανάτου, ο Τίβουλλος φαντάζεται ότι η ίδια η Αφροδίτη θα οδηγήσει την ψυχή του στα Ηλύσια Πεδία. Στον αντίποδα των Ηλυσίων βρίσκονται τα Τάρταρα, ένας χώρος βασανιστηρίου προορισμένος για τους αμαρτωλούς κατά του Έρωτα. Ακόμη και στο τέλος της ελεγείας το ομηρικό αρχέτυπο βρίσκεται πίσω από τη σκέψη του ποιητή. Όπως ο Οδυσσέας, υποτιθέμενος νεκρός, επιστρέφει στην Πηνελόπη από τον Άλλο Κόσμο, έτσι και ο Τίβουλλος επιστρέφει θριαμβευτής από την υπερκόσμια Φαιακία της ποίησής του.ABSTRACTTibullus 1.3 belongs to the group of elegies addressed to Messalla (1.1, 3, 5, 7). In the particular elegy, the elegiac «ego» appears to follow Messalla in his expedition to the East. However, during the journey the elegiac speaker experiences an illness and is abandoned in Phaeacia with his loneliness andmelancholy as sole companion. The elegiac poet projects this horrible experience onto the world of myth and parallels himself to the wandering Odysseus who ended up shipwrecked in the same island in Odyssey 5 and 6. The story of Odysseus remains as the «setting» throughout the elegy and the shadow of the Homeric archetype haunts the elegiac «ego», which follows the same course of Odysseus nostos. As the elegy unravels, however, we see the Homeric hero transforming himself into an elegiac antihero. Tibullus sees himself abandoned in Phaeacia, at the mercy of his illness, in the same way Odysseus was abandoned in Phaeacia. Having come to terms with the idea of death, Tibullus imagines that Aphrodite herself will lead his soul to Elysium. On the other side of Elysium lies Tartarus, a place of torture designated for those who sinned by fighting against Amor. The Homeric archetype remains in the poets thought to the end of the poem. Just like Odysseus, who, even though alleged to be dead, came back to Penelope from the dead, Tibullus makes a triumphant return from the outlandish Phaeacia of his poetry
Italianismi a Cefalonia e gli studi di Manlio Cortelazzo sul contatto italogreco
Full text linkΗ παρούσα μελέτη εκπονείται στο πλαίσιο ευρείας έρευνας που ανιχνεύει την παρουσία του ιταλικού στοιχείου στη Νέα Ελληνική και τις διαλέκτους της. Τμήματα της έρευνας έχουν ήδη δημοσιευτεί στον τόμο Italoellenica Α´. Mελέτες για τον λεξικό δανεισμό (Minniti-Γκώνια 2018). Σκοπός της έρευνάς μας είναι, οι ιταλικές και βενετσιάνικες δάνειες λέξεις που ήδη σώζονται σε γλωσσάρια να εξεταστούν από λεξικογραφική, σημασιολογική και πραγματολογική πλευρά στο πλαίσιο του κεφαλληνιακού ιδιώματος. Στη φάση αυτή, ωστόσο, θεωρήθηκε πιο χρήσιμο η έρευνα να ξεκινήσει από τα κείμενα της παράδοσης, είτε γραπτά ― συγκεκριμένα τα έργα του Κατσαΐτη (17ου αι.), είτε προφορικά ― και ειδικότερα τα Κεφαλονίτικα Γνωμικά του Δημητρίου Λουκάτου (1952). Στη δειγματοληπτική εξέταση των παραπάνω κειμένων επικεντρώνεται το β´ μέρος του παρόντος άρθρου. Προηγείται στο α´ μέρος η αναφορά στις μελέτες του Ιταλού διαλεκτολόγου Manlio Cortelazzo (με την ευκαιρία των 100 χρόνων από τη γέννησή του) γύρω από την επαφή της ιταλικής με την ελληνική γλώσσα. Ειδικότερα εξετάζεται η μελέτη του γύρω από τους «ιταλισμούς» στην κεφαλλονίτικη διάλεκτο, η οποία υπήρξε σημαντική γιατί έθεσε τα μεθοδολογικά θεμέλια για την προσέγγιση του ιταλικού-βενετσιάνικου στοιχείου στη ΝΕ. Στο τέλος του άρθρου παρατίθεται και βιβλιογραφικός κατάλογος των δημοσιευμάτων του Manlio Cortelazzo που σχετίζονται με την επαφή μεταξύ της ιταλικής-βενετσιάνικης και της ελληνικής γλώσσας. ABSTRACTThis study is included in a broader lexicographic project which aims to the edition of a dictionary of Italian and Venetian loanwords (Italianisms) in the Modern Greek language and its dialects. The MG dialects most involved in the project are those of the Ionian Islands, the Cyclades Islands, Crete, Cyprus and the Dodecanese Islands, because of their century-old relationships with Venice and Italy.In its first part, this article deals with the studies of Manlio Cortelazzo about the influences of Greek language in Italy, namely in the Venetian dialect, as well as of Italian language in Greece, particularly in Corfu and Cephalonia. In its second part, the article focus on the presence of Italian and venetian language in the Cephalonia Island and the influences of both on the local dialect (kefalonitika) by examining linguistic corpora and glossaries, as well as works literary or other kind of texts. At this moment, the research have focused on three types of texts, which represent the linguistic usage in three different periods of time: the Cephalonian writer Petros Katsaitis’s works (1660-1742) and particularly his tragedy Ιφιγένεια (Ifigenia), a sylloge of cephalonian proverbs compiled in 1952 by ethnologist D. Loukatos and a series of short texts from the web (social networks and local blogs). Indexing of Cephalonian dialect glossaries will follow
Herakles or Dionysos? Some thoughts on the iconography of the krater of the Athens National Archaeological Museum no. 14902
No full textThis article reexamines an Attic red-figure calyx krater in Athens (Athens National Archaeological Museum 14902): a reclining figure in a four-column structure has been identified by previous scholarship as Herakles. The aim of this paper is to demonstrate the uniqueness of this vase among its apparent parallels, by analyzing the skin and wreath the figure wears and its pose. Another figure that had escaped the attention of researchers is considered. The imagery of the vase is analyzed in the context of the end of the 5th century BC, and compared with the Dionysos figure on Parthenon’s pediment and with textual data. This leads to the conclusion that the reclining figure should be identified as Dionysos, posing as Herakles