ΒΚΠ ΕΚΠΑ :: Σύστημα Ηλεκτρονικής Εκδοτικής (e-Pub)
Not a member yet
1979 research outputs found
Sort by
Aegean Influence in the Tomb Of Kha?
Get PDFΑιγυπτιακή επιρροή στον τάφο του Kha;Στο παρόν άρθρο υποστηρίζεται ότι μία τριχολαβίδα του τύπου που είναι γνωστός και ως «curling tong» ή «σύνθετο εργαλείο», από τον τάφο του αρχιτέκτονα Kha στη θέση Deir el Medina ίσως απηχεί πρώιμες σχέσεις μεταξύ της Αιγύπτου και του Μυκηναϊκού κόσμου. Παρόλο που αντικείμενα αυτού του τύπου είναι γνωστό ότι κατασκευάζονταν στην Αίγυπτο πολλούς αιώνες πριν τον ενταφιασμό του Kha, το σχήμα του συγκεκριμένου αντικειμένου, το οποίο σήμερα βρίσκεται στο Αιγυπτιακό Μουσείου του Τορίνου, είναι ιδιαίτερο και προδίδει μυκηναϊκές στυλιστικές ομοιότητες. Η ιδέα αυτή ενισχύεται από άλλα αιγαιακά στοιχεία στον τάφο του Kha καθώς και σε άλλα σημεία της θέσης Deir el Medina.This paper argues that a pair of bronze tweezers, also known as a curling tong or ‘composite tool’, from the Tomb of the architect Kha at Deir el Medina may reflect early Egyptian relations with the Mycenaean world. Though the objects such as these were known and manufactured in Egypt for several centuries before the burial of Kha, the shape of this particular object, which is now in the Egyptian Museum of Turin, is remarkable and betrays Mycenaean stylistic influence. This notion is further supported by other Aegean elements in the Tomb of Kha and elsewhere at Deir el Medina
Προσωποποιήσεις ποταμών στα ψηφιδωτά των ρωμαϊκών αυτοκρατορικών χρόνων
Get PDFΗ εικονογραφία των ποταμών στη ρωμαϊκή τέχνη και ιδιαίτερα στα ψηφιδωτά έρχεται ξανά στο προσκήνιο, ειδικά μετά την πρόσφατη ανακάλυψη του ψηφιδωτού με την παράσταση ενός νεαρού ποταμού στην Πλωτινόπολη της Θράκης (Διδυμότειχο). Στο άρθρο αυτό συγκεντρώνονται οι παραστάσεις προσωποποιημένων ποταμών στα ψηφιδωτά της ρωμαϊκής αυτοκρατορικής περιόδου, τα περισσότερα από τα οποία προέρχονται από τη Μεσόγειο. Αρχικά, στο άρθρο γίνεται προσπάθεια παρουσίασης της εικονογραφίας των ποταμών και των μεθόδων ταύτισης, ενώ επιχειρείται και η ένταξη της υπάρχουσας εικονογραφίας σε μια πιο λεπτομερή τυπολογία. Ακόμα, το άρθρο επιχειρεί να απαντήσει στο ερώτημα γιατί επιλέχθηκαν οι συγκεκριμένοι ποταμοί για τη διακόσμηση συγκεκριμένων κτηρίων και δωματίων, όπως και σε ποιο βαθμό η γεωγραφία επηρεάζει αυτή την επιλογή. Τέλος, γίνεται μια προσπάθεια να ανιχνευθούν οι τοπικές προτιμήσεις, ειδικά στις ανατολικές επαρχίες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ενώ επισημαίνεται η χαμηλή απήχηση των προσωποποιημένων ποταμών στον ελλαδικό χώρο.The iconography of rivers in Roman Art, and particularly on mosaics, comes on the forefront, especially after the recent discovery of a mosaic with the personification of a young river in Plotinipolis of Thrace (Didymoteicho). This article gathers the representations of personified rivers on mosaics dated from the Roman imperial period, most of which are located across the Mediterranean given the universal character of this Art. In the first place, the article deals with the presentation of the typical iconography of the represented rivers and the methods of identification. Moreover, it is attempted to refine the existing iconography to a more detailed typology. Furthermore, the article aims to answer to the question why these rivers were chosen for the decoration of certain buildings and rooms, as well as in which degree the geography affects their selection. Finally, an effort is made to retrace regional preferences, especially at the eastern provinces of the Roman Empire and the low popularity of the personified rivers in Roman Greece
Το ταφικό έθιμο της ανέγερσης τύμβου κατα μήκος της Ιονίας και Αδριατικής ακτής ως πολιτιστικό και κοινωνικό φαινόμενο
Get PDFThis article deals with the two-folded role of the burial custom of tumulus along the Adriatic and Ionian Arc, both as an impressive architectural construction that excels in the surrounding area, as well as a symbolic place of collective memory for the local communities. Initially, the main architectural features –the central burial, the soil and the enclosure– are presented, which, with varied local peculiarities, determine the emergence of the tumulus almost simultaneously in these regions and its evolution in the course of the 3rd and 2nd millennia BC. Furthermore, the article is focused on the chronological and geographical distribution of the tumulus custom starting from the northern Adriatic and ending in the southern part of the Ionian Sea with the scope of unfolding local similarities and differences. The social role of the tumulus as a labour-intensive, enduring and highly visible ancestral monument – signal (sema), is then addressed, via both its topographical correlation to its settlement and the surrounding landscape, and via the ceremonial acts performed in several of them in the study area. Finally, through the choice of selected groups of finds and the adoption of common burial practices, the cultural relations of these regions and the special bond developed between them during the Bronze Age are emerging
Vol. 1 (2019). E. Mantzourani and I. Voskos, Excavation at the Neolithic Settlement Kantou Kouphovounos in Cyprus. Part Β': The Moveable Finds Eleni Mantzourani and Ioannis Voskos
Get PDFΗ ανασκαφή στην θέση Καντού Κουφόβουνος αποτελεί την πρώτη ανασκαφή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών στην Κύπρο. Έλαβε χώρα υπό την αιγίδα του πανεπιστημίου και υπό την διεύθυνση της πρώτης συγγραφέως αυτού του τόμου. Οι ανασκαφικές εργασίες στην θέση άρχισαν το καλοκαίρι του 1992 και ολοκληρώθηκαν το καλοκαίρι του 1999.Το ΜΕΡΟΣ Α' της δημοσίευσης της ανασκαφής με τίτλο «Η Ανασκαφή του Νεολιθικού Οικισμού Καντού Κουφόβουνου στην Κύπρο: Στρωματογραφία και Αρχιτεκτονική» αποτελείται από δύο τόμους. Εξεδόθη από το Τμήμα Αρχαιοτήτων Κύπρου το 2009. Ο πρώτος τόμος περιλαμβάνει το κείμενο, το οποίο υποδιαιρείται σε επτά(7) κεφάλαια και τον επίλογο, καθώς και το παράρτημα με τον κατάλογο των Ανασκαφικών Μονάδων. Ο δεύτερος τόμος περιλαμβάνει το εικονογραφικό υλικό.Το ΜΕΡΟΣ Β' που αποτελεί την παρούσα ψηφιακή δημοσίευση συζητεί αναλυτικά το σύνολο των κινητών ευρημάτων σε οκτώ (8) κεφάλαια. Ο πρώτος τόμος αποτελείται από το κείμενο και ο δεύτερος από το συνοδευτικό εικονογραφικό υλικό (περισσότερες από 2000 φωτογραφίες και σχέδια).Τόμος A': ISBN 978-618-81101-9-9 (έντυπη), 978-618-84298-1-9 (ψηφιακή)Τόμος B': ISBN 978-618-84298-0-2 (έντυπη), 978-618-84298-2-6 (ψηφιακή)The excavation at the site Kantou Kouphovounos is the first field project of the National and Kapodistrian University of Athens in Cyprus. The project was conducted under the auspices of the university and the direction of the first editor of this publication. The excavation of the site started in 1992 and was completed in 1999. In 2009 the first part of the results of the excavations at the Ceramic Neolithic site of Kantou Kouphovounos was published in hard copy by the Department of Antiquities, Cyprus.PART A' includes two Volumes (1-2) and comprises a detailed analysis of the site’s geology, stratigraphy and architecture followed by a discussion on architectural features and chronology.The present two Volumes (1-2) form PART B' of the results, comprising the digital publication of the moveable finds unearthed in the excavation. Volume 1 consists of eight (8) chapters. Their text is accompanied by the catalogues of finds and the bibliography. A number of plates and charts has been added to each chapter. Volume 2 features the illustrations that accompany the text of the publication. A total of more than 2000 photos and drawings, mostly of individual moveable finds, were selected from the corpus of the excavation archive.Volume A: ISBN 978-618-81101-9-9 (print), 978-618-84298-1-9 (digital)Volume B: ISBN 978-618-84298-0-2 (print), 978-618-84298-2-6 (digital
Paracomedy in Euripides' Bacchae
Get PDFΚατ' αναλογίαν προς την «παρατραγωδία», ο όρος «παρακωμωδία», που εισήχθη το 1995, καθιερώθηκε ως δηλωτικός της εκμετάλλευσης ορισμένων κωμικών θεμάτων από την τραγωδία. Η παρατραγωδία μελετάται ασύγκριτα περισσότερο από ότι η παρακωμωδία εξαιτίας, ως ένα βαθμό, ορισμένων προκαταλήψεων αναφορικά με την δεύτερη (όπως ότι η κωμικότητα διαρρηγνύει το τραγικό αποτέλεσμα ή ότι, για να χαρακτηρίσουμε κάτι ως κωμικό, πρέπει να είναι και ξεκαρδιστικό). Στο παρόν άρθρο αναλύονται οι κύριες εκφάνσεις παρακωμωδίας στις Βάκχες του Ευριπίδη, ήτοι οι σκηνές/θέματα της ιδεατής επιστροφής στη νεότητα και της παρενδυσίας. Για να αποδείξω την ιδιότητά τους ως παρακωμικών, καταφεύγω σε προγενέστερες και μεταγενέστερες Αριστοφανικές κωμωδίες, εντοπίζοντας αναλογίες και/ή επιδράσεις. Εν συνεχεία, ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην κατανόηση του τρόπου με τον οποίο το προσληφθέν κωμικό υλικό υπηρετεί την τραγικότητα· για το σκοπό αυτό, συζητώ τη σύνδεση των δύο παρακωμικών σκηνών. Όπως ακριβώς αναγνωρίζουμε ότι η παρατραγωδία στην κωμωδία έχει χιουμοριστικό σκοπό, πρέπει επίσης να δεχθούμε ότι η παρακωμωδία στην τραγωδία είναι κάτι που εξυπηρετεί την τραγικότητα. Και στις δύο περιπτώσεις δηλαδή, το λογοτεχνικό είδος-αποδέκτης μεταγράφει το αδελφό είδος για τους δικούς του σκοπούς. Υποστηρίζω πως, όπως η παρατραγωδία είναι εξαιρετικά αστεία, έτσι και η παρακωμωδία στις πιο δουλευμένες εκδοχές της είναι εξαιρετικά τραγική: είναι η φρικτή κλιμάκωση που χαρακτηρίζει τις οριακές καταστάσεις και τις οριακές προσωπικότητες.ABSTRACTBy analogy with paratragedy, the term paracomedy, introduced in 1995, was established to denote the appropriation of specific comic themes in tragedy. Paratragedy is studied incomparably more than paracomedy, partially due to misconceptions about the latter, such as that comicality destroys the tragic effect, or that to characterise something as comic, it must be hilarious. In the present paper, I discuss the basic manifestations of para-comedy in Euripides Bacchae, namely the themes/scenes of illusory youthfulness and transvestism. To establish their status as paracomic, I draw on earlier and later Aristophanic comedies, locating analogies and/or influences. Secondly, a special emphasis is placed on understanding how the received comic material supports the tragic effect; for this purpose, I discuss the connection of these two scenes. Just as in comedy we acknowledge that paratragedy is intended to be funny, we must also accept that paracomedy in tragedy is something facilitating the tragic effect; in both cases, the recipient-genre transcribes the counter-genre for its own purpose. I argue that as paratragedy is most funny, paracomedy in its finest versions is most tragic: it is a gruesome climax that characterises liminal moments (in terms of rites de passage) and borderline personalities (in psychiatric terms)
Το λιονταράκι που τσεβδίζει: Ο Αλκιβιάδης στην αρχαία κωμωδία
No full textΣτο άρθρο αυτό εξετάζονται όλα τα χωρία από τα σωζόμενα έργα και αποσπάσματα της αττικής κωμωδίας, τα οποία αναφέρονται ρητά ή υπαινικτικά στον Αλκιβιάδη, το τρομερό παιδί της αθηναϊκής πολιτικής κατά τις τελευταίες δεκαετίες του 5ου αιώνα π.Χ. Ο Αριστοφάνης, αν και δεν φαίνεται να παρουσίασε ποτέ τον Αλκιβιάδη επί σκηνής, εντούτοις τον μνημονεύει και τον σατιρίζει αρκετές φορές στα έργα του, από τους Δαιταλής (427 π.Χ.) έως τους Βατράχους (405 π.Χ.). Οι μνείες αυτές χαρακτηρίζονται από εντυπωσιακή επιείκεια. Ο Αριστοφάνης σκώπτει τον Αλκιβιάδη μόνο ελαφρά, για ατασθαλίες της προσωπικής του ζωής ή για ελαττώματα της ομιλίας του, ενώ δεν ασκεί ποτέ σοβαρή κριτική σε καθαρά πολιτικές ενέργειές του. Στον αντίποδα, ο Εύπολις περιέλαβε τον Αλκιβιάδη ως βασικό πρόσωπο σε δύο τουλάχιστον κωμωδίες του, τους Κόλακες (421 π.Χ.) και τους Βάπτες (πιθανώς 416 ή 415 π.Χ.), και τον διακωμώδησε με μεγάλη οξύτητα για τις αδυναμίες του χαρακτήρα του, οι οποίες είχαν ευδιάκριτες επιπτώσεις στην πολιτική του δράση. Ο Αλκιβιάδης του Εύπολι απεικονίζεται ως αδίστακτος καιροσκόπος, κόλακας, ασυγκράτητα φιλήδονος, υπέρμετρα φιλόδοξος και επικίνδυνος για τους δημοκρατικούς θεσμούς της πόλης. Η εικόνα συμπληρώνεται από λίγα αποσπάσματα άλλων κωμικών, που επικεντρώνονται ιδίως στην τρυφή και την ακολασία του Αλκιβιάδη.The stammering lion-cub: Alcibiades in ancient comedyThis article examines all the passages from the extant plays and fragments of Attic comedy, which openly refer or allude to Alcibiades, the enfant terrible of Athenian politics during the last decades of the 5th century B.C. Aristophanes does not seem to have ever brought Alcibiades as a character on stage, but he mentions and satirizes Alcibiades on several occasions in his plays, from the Banqueters (427 B.C.) to the Frogs (405 B.C.). These references are characterized by impressive lenience. Aristophanes only lightly taunts Alcibiades for misdemeanours in his personal life or for speech defects, but never once criticizes him seriously for his political deeds. On the contrary, Eupolis included Alcibiades as a dramatis persona in at least two comedies, the Flatterers (421 B.C.) and the Baptai (probably 416 or 451 B.C.), and ridiculed him with considerable acrimony for the failings of his character, which had visible consequences on his activity as a politician. Eupolis’ Alcibiades is depicted as an unscrupulous opportunist, a flatterer, an inveterate hedonist, an excessively ambitious man, and a danger for the democratic institutions of the polis. The image is completed with a few fragments of other comic authors, which mainly focus on Alcibiades luxury and debauchery
Vol. 5 (2020). A. Vasileiou, Byzantine Glazed Pottery from Argos (10th – first half of the 13th century)
Get PDFΣτην παρούσα δίτομη μονογραφία αντικείμενο μελέτης αποτελεί η εφυαλωμένη κεραμική του Άργους που χρονολογείται από τη μεσοβυζαντινή εποχή έως και τις πρώτες δεκαετίες της φραγκοκρατίας (περ. 10ος – α΄ μισό 13ου αι.). Η συγκεκριμένη κεραμική προέρχεται από σωστικές ανασκαφές της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας, κυρίως μεταξύ των ετών 1983–1998, και είναι στην πλειονότητά της αδημοσίευτη.Ο πρώτος τόμος απαρτίζεται από δύο μέρη. Στο πρώτο μέρος γίνεται η παρουσίαση του υλικού, το οποίο διακρίνεται σε κεραμική από λευκό και κεραμική από ερυθρό πηλό, που συνιστά και τη συντριπτική πλειονότητα. Στο δεύτερο μέρος επιχειρείται η συνθετική εξέταση του υλικού βάσει του σχήματος, της χρήσης, του επιχρίσματος, της εφυάλωσης, της διακόσμησης και του πηλού του. Τα συμπεράσματα κινούνται σε δύο κύριους άξονες: στη μαρτυρία που προσφέρει το εξεταζόμενο υλικό αφενός στην ευρύτερη έρευνα της μεσοβυζαντινής εφυαλωμένης κεραμικής αφετέρου στην έρευνα του εν πολλοίς άγνωστου μεσοβυζαντινού Άργους. Ακολουθούν δύο παραρτήματα: το πρώτο με τις κατά καιρούς προτεινόμενες ταξινομήσεις της μεσοβυζαντινής εφυαλωμένης κεραμικής και το δεύτερο με στοιχεία για τα οικόπεδα από τα οποία προέρχεται η εξετασθείσα κεραμική.Στον δεύτερο τόμο παρουσιάζεται αναλυτικός κατάλογος επιλεγμένων δειγμάτων με τα «στοιχεία ταυτότητάς» τους (προέλευση, πηλός, σχήμα, επίχρισμα, εφυάλωση, διακόσμηση, προτεινόμενη χρονολόγηση), τυχόν παράλληλα, φωτογραφίες και σχέδια.Η παρούσα έρευνα επιβεβαιώνει την πρόσφατη καθιέρωση της βυζαντινής κεραμικής και εν γένει του υλικού πολιτισμού ως μιας πολύτιμης μαρτυρίας για τα ιστορικά και κοινωνιολογικά δεδομένα της εποχής. Μέσα από το εξετασθέν υλικό ανιχνεύεται μια ζωντανή και δραστήρια κοινωνία που παρότι βρισκόταν στην περιφέρεια, ήταν συνδεδεμένη με τις κρατούσες τάσεις της εποχής.ISBN (έντυπη έκδοση): 978-960-466-237-1ISBN (ψηφιακή έκδοση): 978-960-466-238-8This monograph focuses on the glazed pottery from Argos, dating from the Middle Byzantine to the first decades of the Frankish period (c. 10th – first half of the 13th century). This pottery was found in rescue excavations by the Hellenic Archaeological Service mainly in the 1980s and 1990s and has remained for the most part unpublished.The first volume consists of two parts. The first part contains the presentation of the material, which is divided into Glazed White Wares and Glazed Red Wares; the latter make up by far the majority of the material. The second part contains the data analysis based on the ceramics’ shape, use, slip, glaze, decoration and fabric. Conclusions are drawn in two main directions: firstly the new evidence which the Argive material contributes to the general research into Middle Byzantine glazed pottery and secondly what it tells us about Middle Byzantine Argos, of which we know little from the sources. There are also two appendices: the first deals with the main classifications in Middle Byzantine glazed pottery and the second gives data on the excavated plots in which the pottery in question was found.In the second volume there is a detailed catalogue of selected specimens with their ‘identity’ (findspot, fabric, shape, slip, glaze, decoration, proposed dating), any parallels, photos and drawings.This research confirms the important role of Byzantine pottery and material culture in general in providing valuable evidence on the historical and sociological conditions of the time. This ceramic material documents the existence of a vibrant society, which – though located in the periphery – was in touch with the main trends of the period. ISBN (print edition): 978-960-466-237-1ISBN (digital edition): 978-960-466-238-
Middle Byzantine Altars with Sculpted Decoration
Get PDFThe altar, the most sacred structure of the Middle Byzantine church, is one of the less known works of this era involving sculpture. Depending on the dimensions and the funds available to each church, the form of the Middle Byzantine altars varies from rectangular slabs based on free-standing posts to slabs placed on built bases. Sculpted decoration can be found on the frame of the upper surface of the slab, leaving the main space empty and flat, probably in order to receive safely the holy vessels. However, there are some cases where the whole surface is covered with relief. The main questions about Middle Byzantine altars concern the selection of decorative patterns in use and their function on a structure which was out of sight, hidden behind the templon screen and under the vestments
Τα νέα ευρήματα πεσσών στην Αθήνα και το Ωδείο του Αγρίππα
Get PDFAt the site of Hadrian’s Library in Athens three, almost intact, pier shafts have been traced among numerous architectural blocks and identified as parts of the same architectural composition based on their material, craftsmanship and mostly on their identical form and equal dimensions. Moreover, a pier capital, also stored in the Library, can be attributed to the same structure with dimension criteria; the feature most probably crowned the piers. The new finds increase the small number of known piers in the Athenian architecture up to date. This study aims at the determination of the original synthesis, which will reveal not only its dating at the time of Augustus, but also the theatrical character of the building from which they originated. These features reduce the number of possible buildings, of which the most possible is the Odeion of Agrippa in the Ancient Agora of Athens. Τhe graphic reconstruction of these piers along the balcony of the building, which Travlos and Thompson had hypothetically restored with piers, contributes in better understanding of the Odeion's design altogether, as well as in redefining the impact of its exterior arrangement in the middle of the Agora
Vol. 3 (2020). O. Kakavoyianni and N. Petrochilos, From the ancient cemeteries of Anavyssos
Get PDFΣτον Άτλαντα των Αθηνών των Ernst Curtius και Johann Kaupert υποδηλώνεται ότι κατά τα τέλη του 19ου αιώνα στην παράλια πεδιάδα που εκτείνεται από τις βόρειες απολήξεις του όρους Όλυμπος έως την Λαυρεωτική ήταν ορατοί πολλοί ταφικοί τύμβοι. Σε αυτήν την ευρεία περιοχή, σε οικόπεδα στα δυτικά της Λεωφόρου Λαυρίου-Αναβύσσου, η τότε Επιμελήτρια αρχαιοτήτων Όλγα Κακαβογιάννη πραγματοποίησε εκτεταμένες σωστικές ανασκαφικές έρευνες μεταξύ των ετών 1983 και 1990. Σε αυτό το πλαίσιο ερευνήθηκαν τμήματα ταφικών τύμβων, οι οποίοι θα ανήκαν σε διακεκριμένα τοπικά γένη και χρησιμοποιήθηκαν από τα τέλη του 8ου μέχρι και τον 5ο αι. π.Χ.Στην παρούσα μελέτη παρουσιάζονται οι δύο τύμβοι (Τύμβος Α και Τύμβος Β), οι οποίοι εντοπίζονται στα διοικητικά όρια του δήμου των Αναφλυστίων. Περαιτέρω, παρουσιάζεται το ελάχιστο υλικό από τις έρευνες του Ευθύμιου Μαστροκώστα στον Τύμβο του Κροίσου, κατά το 1972, καθώς και το αντίστοιχο από μικρής έκτασης έρευνα στο παρακείμενο νεκροταφείο του δήμου των Αιγιλιέων, το οποίο με σαφήνεια διακρίνεται από τον τύμβο του Κροίσου. Εξετάζονται, επίσης, τα ταφικά κτερίσματα και οι ταφικές πρακτικές, καθώς και θέματα σχετικά με την τοπογραφία των δήμων της παραλίας, από τις Λαμπτρές, μέχρι το Σούνιο.ISBN 978-960-466-222-7 (έντυπη), 978-960-466-221-0 (ψηφιακή)In Ernst Curtius’ and Johann Kaupert’s Atlas von Athen it is indicated that around the end of 19th century, in the coastal plain stretching westwards from the northern mountainous endings of Mount Olympus up to Lavreotike towards the east, many burial tumuli were visible. The curator of antiquities Olga Kakavoyianni carried out intensive rescue research between the years 1983 and 1990 in this extended area. Within this context parts of tumuli (burial mounds) that probably belonged to prominent local families and were employed from the late 8th to the 5th c. B.C. were excavated.The purpose of this study is to present the excavation results from the tumuli (Tumulus A and Tumulus B), both located within the administrational borders of the Anaphlystos’ deme. Furthermore, the limited in terms of quantity material from Euthymios Mastrokostas’ excavation at Croesus’ tomb is also presented, along with the results from a short excavation campaign in the cemetery of the Aigilia’s deme, which is clearly distinguished from the burial mound of Croesus. Moreover, the grave offerings and the burial practices are discussed, along with issues concerning the topography of the coastal demes from Lamptrai to Sounion.ISBN: 978-960-466-222-7 (print), 978-960-466-221-0 (digital