Argo (Greece)
rFASPER - Repository of the Faculty of Special Education and RehabilitationNot a member yet
5766 research outputs found
Sort by
Čitanje govora sa usana u kontekstu covida 19
Get PDFVeoma često nismo svesni koliko veliku ulogu igra vizuelna percepcija u
razumevanju izrečenog. To vidimo po tome što u nekim situacijama (u okolnostima
velike buke, kada postoji prepreka između sagovornika) veoma često dolazi do
nesporazuma. U takvim situacijama mi spontano težimo da pratimo pokrete govornih
organa govornika kako bismo primili više informacija i razumeli poruku. Čitanje govora
sa usana je fenomen koji obuhvata vizuelnu percepciju, upotrebu ostataka sluha, ali i
misaonu (kognitivnu) obradu primljenih podataka. Svi, pa i gluve i nagluve osobe, treba
da maksimalno koriste slušne sposobnosti i vizuelnu percepciju, da bi putem shvatanja
konteksta izrečenog poruka bila kompletno primljena. Danas se to, pri komunikaciji,
naročito primećuje, kada usled COVIDA-19 nosimo zaštitne maske, koje nam zaklanjaju
usta i lice.
Cilj ovog rada je da se kroz pregled istraživanja analizira uticaj pandemije
COVIDA-19 na prijem i pristup informacijama putem čitanja govora sa usta i lica
sagovornika, kod gluvih i nagluvih osoba.
Pregledom dostupne literature, dolazimo do saznanja da je danas čitanje govora
sa usana, naročito otežano, čak i onemogućeno. Ukoliko se ne koriste znakovni jezik,
daktilologija, titlovani tekstovi, gluve i nagluve osobe nalaze se u veoma nepovoljnoj
situaciji. Klasične maske zaklanjaju usta i lice i gluve osobe ostaju bez bitnih informacija.
Providne maske za lice, koje su zaživele u doba pandemije, donekle pomažu čitanju
govora sa usana. Olakšava i to što, prevodioci na znakovni jezik, koje viđamo u medijima
uvek i govore, što u velikoj meri doprinosi čitanju sa usana i boljem primanju bitnih
informacija.
Pandemija COVID-19 donela je promene i dodatne teškoće zajednici Gluvih.
Oni su, usled nedovoljne informisanosti, naročito izloženi brizi, strahu, nerazumevanju
svakodnevnih događanja, neshvatanju opasnosti, načina prenošenja virusa, ali i posledica
koje virus donosi. Primena novih tehnologija i prilagođavanje postojećih, doprineli bi
boljem položaju ovih osoba
Preliminarni rezultati on-line obuke u oblasti prevencije napuštanja škole i školskog neuspeha kod učenika sa autizmom
Get PDFPrelazak učenika sa autizmom iz osnovne u srednju školu može da potencira već
postojeće ili da uzrokuje nove adaptacione probleme koji neretko imaju za posledicu
povećanje anksioznosti i stresa, neuspeh u školi, često izostajanje i, na kraju, i napuštanje
škole. Stoga je neophodno uspostaviti blisku saradnju između nastavnika i stručnih
saradnika u osnovnim i srednjim školama tokom tranzicionog perioda. Kako bi se
nastavnicima redovnih škola pružile neophodne informacije za rad sa učenicima sa
autizmom, njihovim porodicama i vršnjacima, osmišljena je on-line obuka na četiri jezika:
engleskom, španskom, portugalskom i srpskom. Početna ideja je bila da u se u pilot fazi
obuke angažuje 15 nastavnika i saradnika, kako bi validirali sadržaj kursa. Međutim, pošto
se na poziv, upućen preko društvenih mreža, u Srbiji javilo gotovo 100 zainteresovanih
polaznika, dobili smo odobrenje da u pilot fazu projekta uključimo 50 polaznika. Obuka
je organizovana u pet modula za samostalan rad i tri opcione sesije on-line kontakta sa
stručnjakom za autizam koji je učestvovao u kreiranju programa obuke. U svakom
modulu ponuđene su kratke lekcije i prezentacije. Pojedini moduli imaju video-snimke i
aktivnosti koje olakšavaju savladavanje materijala. Osim toga, na kraju svakog modula
rešava se test za samoevaluaciju, koji donosi najviše 10 poena. Preliminarni rezultati
pokazuju da su polaznici obuke sa najvećim uspehom savladali sadržaje petog modula
(Strategije saradnje sa porodicom – AS=8,97) i prvog modula (Osnovna znanja o autizmu
– AS=8,65). Isti prosečan broj poena (AS=7,38) ostvaren je na modulima dva i četiri
(Potrebe učenika sa autizmom i Izostajanje iz škole), dok su na testu vezanom za modul
tri (Strategije intervencije u cilju sprečavanja neuspeha u školi i napuštanja nastave)
polaznici ostvarili, u proseku, 7,13 poena. Tokom on-line sesija polaznici navode da je
prezentovani materijal korisan, ali neka pitanja smatraju dvosmislenim ili previše
nijansiranim, zbog čega se dvoume oko tačnog odgovora
Uspešnost lečenja tikova i pridruženih poremećaja
Get PDFTikovi su nevoljani, brzi, ponavljajući i neritmički motorni pokreti koji ne služe
jasno utvrđenom cilju. Oni se najčešće javljaju u predelu glave i lica, a u najtežim
slučajevima mogu zahvatiti gotovo čitavo telo kada govorimo o tzv. Maladie des tics.
Izvestan broj dece ima i glasovne tikove koji se mogu javiti samostalno ili u kombinaciji
sa motornim tikovima. Pored navedenog, tikovi su veoma često praćeni i pridruženim
poremećajima kao što su opsesivno kompulzivni poremećaj (OKP), poremećaj pažnje,
hiperaktivnost, anksiznost, depresivnost itd.
Cilj istraživanja je bio utvrditi uticaj pridruženih poremećaja kao što su OKP i
poremećaj pažnje na uspešnost lečenja kod tik poremećaja. Metodologija istraživanja.
Logintiudalno istraživanje u trajanju od 30 godina (1990-2020. god.) koje je
podrazumevalo lečenje kojim je bilo obuhvaćeno 1634 pacijenta uzrasta od 5-42 godine,
oba pola u razmeri 9:1 na štetu muškog pola. Uzorak je izabran od 13759 pacijenata koji
su došli na prvi pregled u Kabinet “Stošljević”, ali nisu uzeti u process lečenja iz različitih
razloga (medicinskih, nemogućnost dolaska na tretmane itd.). Pored navedenog, uzorak
je stratifikovan i prema dva pridružena patološka stanja, a to su tikovi sa OKP (126 ili
7,71%) i tikovi sa poremaćajem pažnje (571 ili 34,75%), što znači da je 937 ili 57,34%
pacijenata imalo izolovan tik poremećaj. Rezultati istraživanja pokazuju da se od 937
pacijenta sa izolovanim tik poremećajem izlečilo 876 (93,48%) pacijenata. Od 571
pacijenta sa tikovima i poremećajem pažnje izlečilo se 458 (80,21%), a od 126 pacijenata
sa tikovima i OKP-om se izlečilo 78 (61,90%) pacijenata. Moramo naglasiti da su
pridruženi poremećaji kod tikova kompleksan problem koji zahteva daleko temeljnjije
istraživanje od ovog deskriptivnog nivoa istraživanja i da in nucleo predstavlja predložak i
putokaz budućim istraživačima na ovom polju. Zaključak koji možemo izvući iz
dobijenih rezultata ukazuje nam na činjenicu da pridruženi poremećaji kao što su OKP
i/ili poremaćaj pažnje značajno negativno utiču na uspešnost izlečenja tik poremećaja
The significance of criminal career study for the rehabilitation of chronic offenders
Get PDFKriminalna karijera opisuje dugoročne obrasce kriminalne aktivnosti duž celokupnog životnog toka prestupnika. Odlikuje je početak, perzistencija, eskalacija i okončanje. Poznavanje kontinuuma kriminalne karijere direktno je u funkciji razumevanja razvoja kriminalnog ponašanja, ali i rehabilitacije pre- stupnika. Brojne istraživačke studije kriminalne karijere i njenih dimenzija, a posebno frekvencije i trajanja imaju svoj doprinos u procesu rehabilitacije tzv. hroničnih prestupnika. U radu su, nakon kratkog objašnjenja dimenzija kri- minalne karijere, prikazani ključni rezultati vezani za istraživanja krimi- nalne karijere i izvedene implikacije koje mogu biti od značaja za unapređenje prakse rehabilitacije hroničnih prestupnika.A criminal career describes long-term patterns of criminal activity throughout an offender’s life course. It is characterized by initiation, persistence, escalation and termination. Knowing the continuum of a criminal career is directly in the function of understanding the development of criminal behavior, but also the rehabilitation of criminals. Numerous research studies of the criminal career and its dimensions, especially the frequency and duration, have their contribution in the rehabilitation process of the so-called chronic offenders. After a brief explanation of the concept and dimensions of a criminal career, the paper presents key researches of a criminal career and analyzes the implications of the study of a criminal career that may be important for improving the rehabilitation of chronic offenders
Deficits in social cognition in adults with temporal lobe epilepsy
Get PDFInteresovanje za specifičnosti socijalne kognicije osoba sa epilepsijom postaje aktuelnije kako zbog višestrukog uticaja koji ovaj poremećaj ima na psihosocijalnu adaptaciju i kvalitet života pogođene osobe, uprkos sve naprednijem medicinskom tretmanu, tako i zbog toga što sama epilepsija predstavlja pogodnu paradigmu za rasvetljavanje posebnih kognitivnih procesa koji se nalaze u pozadini socijalnog ponašanja.
U radu je dat sažet prikaz istraživanja socijalne kognicije kod osoba sa ubedljivo najčešćom formom epilepsije kod odraslih – epilepsijom temporalnog režnja (temporalna epilepsija, TE), sa fokusom na komponentama ove funkcije koje danas privlače najveću pažnju. Uopšteno, pacijenti sa TE ispoljavaju poteškoće mentalizacije postižući slabije rezultate na različitim za- dacima (afektivne i kognitivne) teorije uma. Zatim, za ovu populaciju su ka- rakteristični deficiti prepoznavanja emocija, naročito negativnih, kao i slabije razvijena kognitivna komponenta empatije.
Nalazi koji u celini sugerišu veći ili manji stepen narušenosti socijalne kognicije kod osoba sa TE mogu doprineti dubljem razumevanju socioemocional- nih poteškoća sa kojima se one suočavaju u svakodnevnom životu. U tom smis- lu, istraživanja socijalne kognicije daju vetar u jedra razvoju i poboljšanju dosadašnjih praksi lečenja epilepsije, ukazujući na neophodnost snažnijeg na- glaska na psihosocijalnim problemima, podjednako u dijagnostici kao i tret- manu, da bi se obezbedio holistički, sveobuhvatan tretman i zbrinjavanje pacijenata.There is a growing interest in the characteristics of social cognition in people with epilepsy, due to the multiple effects that epilepsy has on the psychosocial adaptation and quality of life of the patient, despite increasingly advanced medical treatment, and because epilepsy itself represents a suitable paradigm for elucidation of the cognitive processes underlying social behavior.
The paper provides a brief overview of research on social cognition in people with temporal lobe epilepsy (TLE), the most prevalent type of epilepsy found in adults, with a focus on the components of this function that attract the most attention in the literature. In general, patients show deficits in various (affective and cognitive) Theory of Mind tasks. Emotion recognition deficits are common in patients with TLE and widespread across negative emotions, as well as deficits in cognitive empathy.
Findings that overall suggest a certain degree of impairment of social cognition in patients with TLE can contribute to a deeper understanding of the socio-emotional difficulties they face in everyday life. In this sense, research on social cognition gives rise to the development and improvement of current epilepsy treatment practices, indicating the necessity of a stronger emphasis on psychosocial problems, in both diagnosis and treatment, in order to ensure holistic, comprehensive patient care
Deca čiji roditelji imaju problema sa psihoaktivnim supstancama: implikacije za selektivnu prevenciju
Get PDFPorodica predstavlja primaran i jedinstven agens socijalizacije, nege, brige i kohezije
u savremenom društvu. Stoga, zloupotreba ili zavisnost od psihoaktivnih supstanci
roditelja (staratelja) u porodici zavređuje posebnu pažnju akademske i stručne
javnosti, naročito sa aspekta uticaja na porodični sistem i razvoj dece. Nacionalno
istraživanje u Sjedinjenim Američkim Državama pokazuje da oko 8,7 miliona dece
živi u domaćinstvu gde je bar jedan roditelj zavistan od psihoaktivnih supstanci. Cilj
rada je dvojak. Prvenstveno, da se ukaže na rizike i nepovoljne razvojne ishode kod
dece koja odrastaju u porodicama gde je kod bar jednog roditelja prisutna
zloupotreba ili zavisnost od psihoaktivnih suspstanci. Drugi cilj rada je da se
pregledom studija ukaže na glavne komponente selektivnih preventivnih
intervencija koje su specifično usmerene na populaciju dece iz domova gde su
prisutni problemi sa psihoaktivnim supstancama. Rezultati istraživanja, između
ostalog, pokazuju da su deca iz ovih porodica u riziku za razvoj različitih
internalizovanih i eksternalizovanih problema, emocionalne, bihevioralne,
interpersonalne, socijalne i obrazovne prirode. Od naročitog značaja su nalazi koji
prepoznaju rizik od intergeneracijskog prenosa sklonosti ka razvijanju zavisnosti od
psihoaktivnih supstanci. Istraživanja ukazuju na veću verovatnoću rane inicijacije
upotrebe psihoaktivnih supstanci i ubrzanog prelaska u zloupotrebu. Neke procene
govore o tome da će 33-40% dece roditelja sa zavisnošću od psihoaktivnih supstanci
razviti zavisnost u odrasloj dobi. Studije efektivnosti selektivnih preventivnih
intervencija za ovu populaciju su ograničene, postojeće pokazuju mešovite rezultate
sa pojedinim obećavajućim nalazima i pretežno se odnose na prostor Sjedinjenih
Američkih Država. U svakom slučaju, edukacija o teškoćama dece iz porodica sa
problemima zbog psihoaktivnih supstanci, svest o potrebi posebne podrške, njihova
rana identifikacija i nastojanja u pravcu razvijanja i uključivanja u selektivne
preventivne programe koji odgovaraju njihovim potrebama, mogu biti važni za dalju
dobrobit dece.The family is a primary and unique pillar of socialization, care and cohesion in
contemporary society. Therefore, the abuse of and addiction to psychoactive
substances by parents (or guardians) deserves special attention by the academics
and professionals, especially from the aspect of how this impacts the family system
and the development of children. A national survey in the United States of America
shows that 8.7 million children live in a household where at least one parent is
addicted to psychoactive substances. The aim of this paper is twofold. Firstly, to
point out the risks and unfavorable developmental outcomes in children growing up
in families where at least one of the parents abuses or is addicted to psychoactive
substances. The second goal of the paper is to highlight the main components of
selective preventive interventions that are specifically aimed at children from
households in which problems with psychoactive substances are present, through a
systematic review of various studies. The results of the research show, amongst
other things, that children from these households are at risk of developing various
internalized and externalized, emotional, behavioral, interpersonal, social and
educational problems. Findings of particular importance recognize the risk of
intergenerational transmission of the tendency to develop an addiction to
psychoactive substances. Research shows that there is a higher probability of early
use of psychoactive substances and an accelerated transition to abuse. Some
estimations suggest that 30%-44% of children whose parents are addicted to
psychoactive substances will also develop this addiction in their adulthood. Studies
on the effectiveness of selective preventive interventions for this population are
limited, with the existing ones showing mixed results. Some research, although
predominantly conducted in the United States of America, shows promising results
with distinct findings. However, education on the difficulties of children who are
affected by the presence of psychoactive substances in their household, awareness
of the need for special support, early identification and tendencies to develop and
to be included in selective preventive interventions, can be important for the wellbeing
of children
Socijalna patologija nauka o društvenim devijacijama
No full textMonografija Socijalna patologija ‒ Nauka o društvenim devijacijama
je ishod želje da akademskoj, naučnoj i široj javnosti ponudim jezgrovito i
savremeno razumevanje pojava društvenih devijacija. Pisana je sa naročitom
inspiracijom da nove generacije studenata, kojima predajem predmet Socijalna
patologija, imaju na jednom mestu najznačajnije poglede na važan segment
društvene stvarnosti i njihovih akademskih kompetencija. Knjiga je rezultat
mog dvodecenijskog rada u akademskom polju socijalne patologije.
Naziv predmeta Socijalna patologija, i pored kritika samog pojma, opstao
je u akademskoj zajednici u Srbiji, iako sam svestan njegovih medicinskih i
pozitivističkih korena, ali i ideološke ostrašćenosti u kritici samog termina
i značaja ove nauke. No činjenica je da se sadržaj socijalne patologije danas
predaje na 13 državnih fakulteta u Srbiji, od čega na dva fakulteta pod nazivom
Sociologija društvenih devijacija (studije sociologije u Beogradu i Kosovskoj
Mitrovici) i na jednom kao Društvene devijacije, u novom programu Fakulteta
političkih nauka u Beogradu. Na ostalih deset Fakulteta ova oblast je zadržala
naziv socijalna patologija.
Moje mišljenje je da u tom opredeljenju treba uzeti u obzir i tradiciju
i prepoznatljivost imena ove nauke i ono što je najvažnije – sadržaj onoga
što je savremeni pristup ovoj oblasti. Sama promena naziva jednog predmeta,
koji traje više od 50 godina u akademskom prostoru u Srbiji, nije garancija da
će pristupi i kategorijalni aparat biti savremeni, obuhvatni i „politički korektni”.
To je razlog zašto je na Fakultetu za specijalnu edukaciju i rehabilitaciju
Univerziteta u Beogradu i u poslednjoj akreditaciji bilo razumevanja da naziv
ovog predmeta i uže naučne oblasti ostane pod ovim imenom. Na zapadnim
univerzitetima socijalna patologija se izučava ili pod imenima problemske
oblasti (devijantna ponašanja, društvene devijacije), ili kao grana sociologije
ili pod izvornim imenom.
Za mene je socijalna patologija društvena nauka koja se bavi izučavanjem
društvenih devijacija, što se jasno iskazuje u podnaslovu ove knjige. Ona
je razvijana unutar više akademskih sredina, iako ima korene na studijama
sociologije. Isto tako, oblast društvenih devijacija je najbliža profesionalnoj
praksi defektologa (za prevenciju i tretman poremećaja ponašanja), socijalnih
radnika i politikologa za socijalnu politiku. Iz tog razloga su ove akademske
oblasti i profesije imale izuzetno veliki uticaj na razvoj socijalne patologije.
Socijalna patologija je, očito, veoma značajna u obrazovanju različitih profesija,
pa je zato u Srbiji srećemo na studijskim programima defektologije, specijalne
edukacije i rehabilitacije, sociologije, socijalne politike i socijalnog rada,
prava, bezbednosti, psihologije, pedagogije i kriminalistike. Slična situacija
je i u državama našeg regiona. Socijalna patologija na ovim studijama ima....
Online learning tools as a means of teaching during a pandemic
Get PDFPandemija virusa KOVID-19 dovela je do nužne implementacije nastave na daljinu posredstvom korišćenja digitalnih tehnologija i alata za onlajn učenje. Iako su institucije zadužene za kvalitet obrazovanja i vaspitanja u našoj zemlji organizovale obuke zaposlenih za upotrebu alata za onlajn učenje, istraživački nalazi sugerišu da digitalne kompetencije nastavnika i dalje nisu na zavidnom nivou, te upućuju na jasnu potrebu nastavnika za dodatnom obukom i podrškom u ovom domenu. S tim u vezi, napravljen je pregled 70 alata za onlajn učenje, a u ovom radu izdvojeni su oni koji bi mogli biti od najveće koristi nastavnicima. Cilj rada je sagledavanje uslova i načina njihovog korišćenja, kao i ukazivanje na prednosti i ograničenja koja se vezuju za njihovu upotrebu. U radu će biti predložena tipologija alata za onlajn učenje i prikazni neki od alata karakteristični za svaki tip. Neophodnost brzog prilagođavanja novonastaloj situaciji i prelazak na učenje na daljinu ukazali su na potrebu kontinuirane edukacije nastavnika u oblasti izvođenja onlajn nastave. U cilju ovladavanja veštinama korišćenja alata za onlajn učenje u nastavnoj praksi, poželjno bi bilo pripremiti odgovarajuće vodiče ili priručnike za njihovu primenu.The COVID-19 virus pandemic has led to the necessary implementation of distance teaching through the use of digital technologies and online learning tools. Although the institutions in charge of the quality of education in our country have organized training for employees to use online learning tools, research findings suggest that digital competencies of teachers are still not at an enviable level, and point to a clear need for teachers for additional training and support in this area. In this regard, an overview of 70 online learning tools was made, and in this paper, those that could be of the greatest benefit to teachers were singled out. The aim of this paper is to consider the conditions and methods of their use, as well as to point out the advantages and limitations associated with their use. The paper will also propose a typology of online learning tools and show some of the tools specific to each type. The need to quickly adapt to the new situation and the transition to distance learning pointed to the need for continuous education of teachers in the field of online teaching. In order to master the skills of using online learning tools in teaching practice, it would be desirable to prepare appropriate guides or manuals for their application
Specifics of foreign language acquisition in children with developmental coordination disorder
Get PDFРазвојни поремећај координације представља неуроразвојни поремећај кога карактеришу сметње у планирању и координацији сложених покрета, без претходно дијагностиковане интелектуалне ометености, неуролошког или неког другог сензорног оштећења. Како је реч о развојном поремећају који се најчешће дијагностикује у периоду раног основношколског образовања, и неретко бива удружен са специфичним сметњама у учењу, циљ истраживања је био утврђивање фонолошке способности, читања и правописа на матерњем језику и страном језику, како би се утврдиле специфичности усвајања страног језика код ове групе деце.Узорак је чинило 80 ученика оба пола, трећег и четвртог разреда из две основне школе у Београду. У истраживању је коришћена батерија тестова за утврђивање развојног поремећаја координације, нивоа развојености фонолошке свесности на матерњем и страном језику, као и тестови за процену читања и писања на оба језика.Анализа резултата показује статистички значајно одступање у развоју фонолошке свесности, читања и писања на оба језика код деце са развојним поремећајем координације у односу на децу без ових сметњи. Добијени резултати указују да деца са развојним поремећајем координације имају сметње у фонолошкој обради, читању и писању на оба језика.Developmental coordination disorder is a neurodevelopmental disorder characterized by impaired planning and coordination of complex movements, without previously diagnosed intellectual disability, neurological or other sensory impairment. As it stands that developmental coordination disorder is most often diagnosed in the period of early primary education, commonly associated with specific learning disabilities, the aim of the study was to determine the phonological ability, reading and spelling in the mother tongue and foreign language, to determine the specifics of learning foreign language in this group of children.The sample consisted of 80 children of both gender, third and fourth grade from two primary schools in Belgrade. For the assessment we used a battery of tests to determine the developmental coordination disorder, the level of development of phonological awareness in the mother tongue and a foreign language, as well as tests which assess reading and writing in both languages.The analysis of the results showed statistically significant delay in development of phonological awareness, reading and writing in both languages in children with developmental coordination disorder in relation to children without coordination difficulties
Professional principles in working with young people from vulnerable groups: Creating a training for youth work practitioners
Get PDFUvažavajući napore u razvoju omladinskog rada u Republici Srbiji, CEPORA – Centar za pozitivan razvoj dece i omladine, Nacionalna asocijacija praktičara/ki omladinskog rada i tim terenskih radnika pri gradskoj opštini Aarhus iz Danske, sproveli su, u periodu od 2020. do 2022. godine, Erazmus+ projekat strateškog partnerstva „Budi profesionalac: unapređenje prakse omladinskog rada sa mladima sa smanjenim mogućnostima”. Nakon serije sastanaka i aktivnosti za razmenu iskustava, kreiran je dinamičan trening za omladinske radnike, čiju glavnu specifičnost čini upotreba primenjene drame kao alata za učenje. Trening sesije sačinjene su od niza iskustvenih zadataka i scenarija kroz koje učesnici, uz vođstvo trenera, testiraju svoja uverenja, znanja i veštine i jačaju svoje kompetencije primene profesionalnih principa u praksi i reagovanja u problemskim siutacijama kroz iskustveno učenje. Trening je tokom projekta pilotiran sa grupom omladinskih radnika i stručnjaka iz oblasti društveno-humanističkih nauka, a njegova finalna verzija, uključujući i prikaz konteksta omladinskog rada, profesionalnih principa i izazova sa kojima se omladinski radnici susreću u svom radu objavljeni su u publikaciji „Budi profesionalac: trening za primenu profesionalnih principa u omladinskom radu”. Sveobuhvatna publikacija sumira savremena saznanja u ovoj oblasti i predstavlja značajan resurs svima koji sprovode direktan rad sa mladima, a posebno sa mladima iz različitih osetljivih grupa. Rezultati projekta predstavljeni su na događajima u Srbiji i Danskoj, a kreiran je i prateći priručnik za sve učesnike treninga. Materijali nastali u sklopu projekta dostupni su, bez naknade, na sajtu: www.cepora.org.Acknowledging the efforts in the development of youth work in the Republic of Serbia, CEPORA - Center for Positive Youth Development, the National Association of Youth Work Practitioners and the team of field workers in the municipality of Aarhus from Denmark, conducted, in the period from 2020 to 2022, an Erasmus + strategic partnership project “Act As Professionals – Improvement of the youth work practice with young people with fewer opportunities”. After a series of meetings and activities for the exchange of experiences, a dynamic training was created for youth workers, whose main specificity is the use of applied drama as a learning tool. The training sessions consist of a series of experiential tasks and scenarios through which participants, under the guidance of the trainer, test their beliefs, knowledge and skills and strengthen their competencies of applying professional principles in practice and responding to problem situations through experiential learning. During the project, the training was piloted with a group of youth workers and experts in the social sciences and humanities, and its final version, including the context of youth work, professional principles and challenges faced by youth workers in their work were published in the publication “Act as Professionals – Training module for the use of professional principles in youth work”. The comprehensive publication summarizes current knowledge in this field and is a significant resource for all those who conduct direct work with young people, especially with young people from different vulnerable groups. The results of the project were presented at events in Serbia and Denmark, and an accompanying manual was created for all training participants. Materials created as part of the project are available, free of charge, at: www.cepora.org