Argo (Greece)
rFASPER - Repository of the Faculty of Special Education and RehabilitationNot a member yet
5766 research outputs found
Sort by
Teaching a child with autism spectrum disorders to tolerate delayed reinforcement
Get PDFIt is necessary to teach children with autism spectrum disorders (ASD) delayed
reinforcement skills. The aim of the present case study was to examine the effectiveness
of shaping procedure application in order to increase appropriate wait time with a six
year old boy diagnosed with ASD. In this study we applied delayed reinforcement
protocol, which is based on the shaping procedure. The procedure was applied during
discrete trial training, natural environment teaching and in home environment by
parents. Baseline data was collected regarding adequate wait time exhibited by a
participant in three different sessions, where it was established that average wait time
duration was four seconds. In eleven sessions, the child mastered the desired skill. A
significant progress was related to the application of the protocol in home environment
by the parents and the autonomous use of behavior self-regulation strategies. It is
relevant to mention that the alternative activities delivered during the time delay were
considered as neutral stimuli and after the application of this protocol, they have become
preferred items. We believe that this case studies’ biggest limitation is the need for
applying this procedure at all in the context of preparing the child for taking on the
desired passive role at school
Vršnjačko mentorstvo za mlade iz sistema socijalne zaštite
Get PDFUvažavajući empirijsku građu o efektivnim programima vršnjačkog mentorstva,
u Srbiji je, u protekle dve godine, kroz Erasmus+ program strateškog partnerstva
„Vršnjački mentori u akciji: socijalna inkluzija kroz vršnjačko mentorstvo“, razvijen
naučnozasnovan okvir za planiranje, implementaciju i evaluaciju programa vršnjačkog
mentorstva za mlade iz sistema socijalne zaštite.
Model programa, predstavljen u publikaciji „Vršnjačka podrška je najbolja
podrška: vodič za programe vršnjačkog mentorstva sa mladima iz sistema socijalne
zaštite“, pilotiran je tokom 2020. godine od strane CEPORA – Centra za pozitivan razvoj
dece i omladine i Udruženja mladih Moj krug. Ciljnu grupu činili su mladi bez roditeljskog
staranja koji su napustili ili su u procesu napuštanja domskog ili porodičnog smeštaja,
dok su vršnjački mentori regrutovani iz dve kategorije mladih – mladi koji već napustili
sistem socijalne zaštite i uspešno se adaptirali u zajednicu i mladi iz tipične populacije sa
iskustvom rada u programima za mlade. Za sve vršnjačke mentore osmišljen je poseban
trening, koji je realizovan kroz 9 interaktivnih sesija u ukupnom trajanju od 27 aktivnih
sati rada, sa ciljem osnaživanja mentora za sprovođenje aktivnosti razvojnog i
instrumentalnog mentorstva. Sadržaj i smernice za sprovođenje treninga objavljeni su u
„Priručniku za vršnjačke mentore“, u kome poseban segment čini Etički kodeks
vršnjačkih mentora, koji se iskustveno obrađuje sa mentorima tokom same obuke, ali i
tokom svih narednih supervizijskih susreta. Proces vršnjačkog mentorstva uobičajeno
traje od 6 meseci do godinu dana, uz obaveznu superviziju mentorskog odnosa na
mesečnom nivou i pažljivo planiran proces okončanja programa, s tim da se nakon
okončanja, u najvećem broju slučajeva, kao rezultat kvalitetno uspostavljenog odnosa
između mentora i mentija, formalno inicirano mentorstvo transformiše u neformalno
prijateljstvo.
U radu će biti predstavljeni struktrura, sadržaj i način primene programa
vršnjačkog mentorstva za mlade iz sistema socijalne zaštite, uz poseban osvrt na rezultate
i efekte u dosadašnjoj implementaciji programa
Sadržaj obuke univerzitetskih nastavnika za rad sa studentima koji imaju intelektualne teškoće
Get PDFZavršetkom srednje škole završava se i formalno obrazovanje učenika s
intelektualnom ometenošću. Prijemni ispiti, apstraktni sadržaji i visoki zahtevi
univerzitetske nastave predstavljaju, čini se, nesavladivu prepreku za potencijalne
studente s intelektualnim teškoćama. Međutim, u pojedinim zemljama visokoškolske
ustanove organizuju posebne kurseve za ovu populaciju studenata, kako bi se kroz
kontinuiranu obrazovnu inkluziju proširio opseg njihovih socijalnih uloga. Različiti
modeli postsekundarnog obrazovanja za studente sa intelektualnim teškoćama najviše su
razvijeni u SAD, a od evropskih zemalja u tome prednjače Italija, Španija i Portugal. Ovo
istraživanje je realizovano u okviru ERASMUS + projekta „Obuka univerzitetskih
nastavnika za inkluziju osoba s intelektualnim teškoćama“. Cilj istraživanja bio je
utvrđivanje samopercepcije obučenosti nastavnika za sprovođenje obrazovne inkluzije u
visokoškolskim ustanovama, kao i njihove procene značajnosti pojedinih modula obuke
koja bi bila ponuđena potencijalnim korisnicima na evropskom nivou. Uzorak je činilo
160 nastavnika i saradnika visokoškolskih ustanova sa pet univerziteta u Srbiji. Od njih
je zatraženo da na petostepnoj skali Likertovog tipa odrede u kojoj meri procenjuju
vlastitu kompetenciju za rad sa studentima koji imaju intelektualne teškoće, odnosno
značajnost tema predloženog kurikuluma za rad sa ovom populacijom studenata. S
obzirom na retka iskustva u ovoj oblasti naši ispitanici vlastite kompetencije ocenjuju vrlo
niskim ocenama (2,01–2,73). Najniže ocene ispitanici vezuju za znanja i specifične veštine
za rad sa ovom grupom studenata (2,01), dok najviše pouzdanja imaju u svoje
komunikacione sposobnosti (2,66), kao i u sposobnost da prilagode materijal za učenje
studentima sa različitim obrazovnim potrebama (2,73). Nasuprot tome, ispitanici visoko
vrednuju značaj predloženih modula obuke. Svi ponuđeni moduli vrednovani su ocenom
većom od četiri. Iako nije utvrđena značajna razlika između ispitanika iz različitih zemalja
primetno je da ispitanici iz Srbije daju nešto više ocene od ispitanika iz Španije, Portugala,
Italije i Belgije. Najvišim ocenama bodovani su sadržaji vezani za proces učenja osoba s
intelektualnim teškoćama (4,37), metode i tehnike motivisanja (4,28) i poznavanje opštih
karakteristika osoba s intelektualnim teškoćama (4,24). Sumacijom rezultata dobijenih iz
partnerskih organizacija definisan je kurikulum obuke i najprikladnije metode za njenu
realizaciju u online okruženju
Relationship between cognitive deficit and gait recovery in neurological patients in the rehabilitation process
No full textIn the last few decades, there has been a lot of talk about the problem of cognitive deficit in neurological patients, as well as the connection with motor impairments, with an emphasis on gait function. Multiple cognitive effects on walking, movement control and certain behaviors during walking have been observed. Preservation of cognitive functions is of special importance for the rehabilitation of neurological patients. The main goal of the research is based on the comparison of motor function and gait parameters with cognitive impairment in the examined patients after stroke. The study included 50 examined neurological patients after stroke, with diagnosed hemiparesis and completed early rehabilitation. The following were used to assess cognitive functioning: Mini Mental State Examination - MMSE; WCST - Wisconsin card sorting test and Trail Making Test - TMT A / B. The Functional Ambulation Category - FAC test was used to assess movement function. Тhe results show that the examined patients after stroke with cognitive impairment have lower walking speed, lower walking frequency and shorter stride length than the examined patients after stroke without cognitive impairment, the difference is statistically significant. The results support the claim that there are specific cognitive deficits in patients after stroke, which may have an impact on the motor difficulties of these patients. One of the important goals of the rehabilitation process is to help the patient achieve the highest possible level of functional independence, within which walking is a basic component of independent functioning. The practical significance of the research can be fully confirmed, if the established connection is significant for the application of cognitive rehabilitation within medical rehabilitation and enable the achievement of a high degree of functional independence of neurological patients
Prohibition of corporal punishment of Children, general considerations and The circumstances in Serbia
Get PDFSažetak: Problem telesnog kažnjavanja dece zaokuplja značajnu pažnju
opšte i stručne javnosti, te otvara moralna, pravna i politička pitanja. Po-
slednjih godina na globalnom nivou jačaju ideje o potrebi potpunog i iz-
ričitog zabranjivanja telesnog kažnjavanja dece. Pobornicima zabrane teles-
nog kažnjavanja suprotstavljaju se oni koji smatraju da uvođenje takve zabrane
istovremeno podrazumeva ograničavanje prava na privatnu i porodičnu sfe-
ru, umanjivanje roditeljskih prava i atak na tradicionalne vrednosti. U ci-
lju svestranog razumevanja fenomena, izlaganja u radu su koncipirana tako da
se telesno kažnjavanja dece sagledava sa pedagoških, socioloških i
međunarodnopravnih aspekata, uz isticanje razloga koji govore u prilog i
protiv telesnog kažnjavanja. Autor je nastojao da ukaže i na prilike u Srbi-
ji, te da iznese lični stav o načinu na koji bi zakon u Srbiji trebalo da se
odnosi prema telesnom kažnjavanju dece.The problem of corporal punishment of children occupies significant
attention of general public and professionals, and also opens up moral, legal and
political issues. In recent years, ideas about the introduction of a complete and explicit
prohibition of corporal punishment of children have been strengthening globally.
Proponents of the ban of corporal punishment are opposed by those who believe
that the introduction of a ban implies a restriction on the right to private and
family life and a reduction of parental rights, and also that the ban represents an
attack on traditional values. In order to comprehensively understand the phenomenon
of corporal punishment, presentations in the paper are designed so that corporal
punishment of children is viewed from pedagogical, sociological and international
law aspects, with emphasis on the reasons that speak in favor and against this type of
punishment. The author has also tried to point out to the circumstances in Serbia,
and to express his own position about the way in which the law in Serbia should
treat corporal punishment of children
Prevencija rizičnih ponašanja kroz procese organizovanja zajednice: prikaz Centra podrške za mlade
Get PDFUvažavajući osnovne postulate i pretpostavke efektivnosti preventivne strategije
procesa organizovanja zajednice, u Beogradu je, početkom 2020. godine, od strane
CEPORA – Centra za pozitivan razvoj dece i omladine, pokrenut program Centar
podrške za mlade, ciljno usmeren na prevenciju rizičnih ponašanja mladih. Za potrebe
pružanja podrške mladima u različitim aspektima njihovog funkcionisanja, uspostavljena
je, u okviru programa, intenzivna saradnja između ključnih aktera iz državnog, civilnog i
biznis sektora. Kao rezultat zajedničkih nastojanja iniciran je set servisa i usluga za mlade,
sa posebnim targetiranjem mladih koji su u procesu napuštanja socijalne zaštite ili su u
NEET situaciji (koji nisu uključeni u sistem zaposlenja, obrazovanja ili treninga).
U okviru Centra podrške za mlade, čije usluge je tokom dosadašnje
implementacije koristilo 68 korisnika, razvijeno je šest kategorija aktivnosti koje su
kontinuirano dostupne mladima, i to: Klub za mlade, Servis za lični razvoj, Servis za
razvoj karijere, Servis mentorstva, Volonterski servis i Sekcije. Klub za mlade predstavlja
„ulaznu tačku“ u program i uvek je otvoren za nove članove. Na samim aktivnostima
mladi, uz podršku stručnih saradnika, istražuju svoje snage i izazove i procenjuju potrebe
za dodatnom podrškom kroz neki od drugih servisa. Servis za lični razvoj obuhvata
grupni rad sa mladima kroz visoko-interaktivne treninge usmerene na jačanje ličnih i
socijalnih veština, individualni savetodavni rad i onlajn učenje kroz vebinare. Servis za
razvoj karijere sastoji se iz karijernog vođenja, karijernog informisanja i treninga
usmerenog na podizanje zapošljivosti i umrežavanje sa poslodavcima iz zajednice. Servis
mentorstva čini baza vršnjačkih i tradicionalnih mentora, obučenih za pružanje razvojnog
i instrumentalnog mentorstva. Volonterski servis obuhvata program volontiranja u samoj
organizaciji, ali i umrežavanje sa drugim akterima gde mladi mogu steći iskustvo kroz
volontiranje. U okviru sekcija razvijene su Sportska sekcija, usmerena na jačanje timskog
duha i samoefikasnosti članova, i Pozorišna sekcija, u kojoj mladi, kroz metodologiju
primenjenog pozorišta, obrađuju teme koje su im značajne.
U radu će biti prikazani detaljna struktura samog programa, dosadašnja iskustva
u njegovoj implementaciji, kao i načini kooperacije između različitih aktera u lokalnoj
zajednici, a sve u cilju sagladavanja značaja i potencijala primene strategije procesa
organizovanja zajednice u prevenciji rizičnih ponašanja.
Efekat korektivnih vežbi na funkcionalne deformitete kičmenog stuba kod dece predškolskog i školskog uzrasta
Get PDFIntroduction. Poor muscle development, accompanied by insuffcient physical activity and non-physiological forces which act on the bone and joint system, often causes improper body posture. Objectives. To examine whether performing corrective exercises which stretch shortened and strengthen weakened muscles regularly can improve body posture in preschool and school-aged children. Methods. The prospective study included 110 children, 63 (57.2%) boys and 47 (42.8%) girls (the average age being 6.6 ± 2.4). Corrective exercises were performed four times a week for six months, in periods of 90 minutes. We used somatoscopy and somatometry methods to assess body posture. Results. On the initial checkup it was found that 18 children (16.4%) had some kind of spine deformity; 11 of them (10%) had scoliosis, six (5.5%) had kyphosis and 1(0.9%) had lordotic body posture. The first follow-up checkup was performed 3 months later when we found a decrease in the number of children with a bad body posture. The second follow-up checkup was repeated 6 months later. Out of 18 children (16.4%) who had been registered at the beginning, 4 (3.6%) had scoliotic, 2 (1.8%) had kyphotic and 1 (0.9%) had lordotic posture 6 months later. Conclusion. Based on the obtained results, it can be said that regular performance of corrective exercises (strengthening weakened and stretching shortened muscles) for six months had a positive effect on certain spine deformities. Kyphosis correction was visible after only three months, scoliosis correction was visible after six months, while lordosis correction was not achieved by corrective exercises in the only registered case.Uvod: Slaba razvijenost mišića, praćena nedovoljnom fzičkom aktivnošću i nefziološkim silama koje deluju na koštano-zglobni sistem, često uzrokuje nepravilno držanje tela. Cilj: Ispitati da li se redovnim izvođenjem korektivnih vežbi kojima se isteže skraćena, a jača oslabljena muskulatura, može popraviti držanje tela kod dece predškolskog i školskog uzrasta. Ispitanici i metode: Prospektivna studija obuhvatila je uzorak od 110 dece, od kojih je 63 (57.2%) dečaka i 47 (42.8%) devojčica (prosečne starosti 6.6 ± 2.4 godina). Korektivne vežbe su izvođene u periodu od šest meseci, četiri puta nedeljno, u trajanju od 90 minuta. Za procenu držanja primenjivane su metode somatoskopije i somatometrije. Rezultati: Na inicijalnom pregledu utvrđeno je da 18 (16.4%) dece ima neki od deformiteta kičme. Njih 11 (10%) imalo je skoliozu, šest (5.5%) kifozu i jedno (0.9%) lordozu. Prvi kontrolni pregled obavljen je posle tri meseca, kada je zabeležen pad broja dece s lošim držanjem. Drugi kontrolni pregled ponovljen je nakon šest meseci. Od ukupno 18 (16.4%) registrovanih na početku, nakon šest meseci njih četvoro (3.6%) imalo je skoliozu, dvoje (1.8%) kifozu i jedno (0.9%) lordozu. Zaključak: Na osnovu dobijenih rezultata može se reći da je redovnim izvođenjem korektivnih vežbi (jačanjem oslabljenih i istezanjem skraćenih mišića) u trajanju od šest meseci ostvaren pozitivan efekat na određene deformitete kičmenog stuba. Korekcija kifoze je bila vidljiva već nakon tri meseca, skolioze nakon šest meseci, dok korekcija lordoze u jedinom zabeleženom slučaju nije postignuta korektivnim vežbama
Developmental assets in students with and without social and Emotional difficulties
Get PDFModel razvojnih prednosti predstavlja jedan od vodećih pristupa nastalih u okviru
perspektive pozitivnog razvoja. Istraživački nalazi dosledno potvrđuju vezu između broja
razvojnih prednosti koje mladi ostvaruju i pozitivnih razvojnih ishoda, odsustva različitih
problema i jačanja rezilijentnosti. Imajući u vidu naučne nalaze o protektivnim efektima
razvojnih prednosti sprovedeno je, tokom oktobra 2019. godine, istraživanje sa ciljem
ispitivanja razvojnih prednosti kod učenika sa i bez teškoća u socijalnom i emocionalnom
razvoju. Uzorak je činilo 785 učenika oba pola (51.3% dečaka) iz sedam osnovnih škola sa
teritorije grada Beograda, uzrasta od 12 do 15 godina (M = 13.4). Prisustvo teškoća u
emocionalnom i socijalnom razvoju ispitano je Upitnikom snaga i teškoća (α = .71), dok su
razvojne prednosti procenjene upitnikom Profil života učenika: stavovi i ponašanja (α = .93).
Dobijeni rezultati pokazuju da učenici sa teškoćama imaju ostvareno 16 razvojnih prednosti,
dok učenici bez teškoća dostižu 22 prednosti (t (677) = 11.39, p < .001). Učenici sa
teškoćama manje su zastupljeni u svim kategorijama razvojnih prednosti, a posebno izražene
razlike su u pogledu postojanja pozitivnog ličnog identiteta (17.2% učenika sa teškoćama
naspram 59.7% bez), jasnih granica i visokih očekivanja od strane porodičnog, školskog i
vršnjačkog okruženja (26.6% naspram 54.3%), podrške socijalnog okruženja (18.1% nasrpam
53%) i vrednovanja od strane zajednice (18.6% naspram 38.4%). Od 40 razvojnih prednosti,
postoje tri na kojima su učenici sa teškoćama neznatno zastupljeniji (učešće u umetničkim
aktivnostima, izrada domaćih zadataka i čitanje iz zadovoljstva). U kategoriji učenika sa
nisko razvijenim prednostima (do 10 prednosti) nalazi se 12.8% učenika sa teškoćama
(naspram 3.9% učenika bez teškoća), a u kategoriji od 10 do 20 prednosti 61.7% (naspram
31.6%). Prosečno razvijene prednosti (od 20 do 30 prednosti) ima svega 25.2% učenika sa
teškoćama (naspram 49.7%), dok u kategoriji visoko razvijenih prednosti nema nijednog
učenika sa teškoćama (naspram 14.9% učenika bez teškoća). Na osnovu nalaza može se
zaključiti da učenici sa teškoćama u socijalnom i emocionalnom razvoju ostvaruju manje
značajnih odnosa, veština, mogućnosti i vrednosti koje im pomažu da izbegnu rizična
ponašanja, ojačaju rezilijentost i unaprede svoj lični prosperitet u odnosu na svoje vršnjake
bez teškoća, te da je potrebno kontinuirano raditi na unapređenju dostupnosti razvojnih
prednosti ovim učenicima.Research findings consistently confirm the link between the number of developmental assets
that young people achieve and positive developmental outcomes, absence of various
problems and strengthening of resilience. Research was conducted in 2019 with the aim of
examining the developmental assets of students with and without difficulties in social and
emotional development. The sample consisted of 785 students (51.3% of boys) from primary schools in the city of Belgrade, aged 12 to 15 (M = 13.4). Strengths and Difficulties
Questionnaire (α = .71) and Profiles of Student Life: Attitudes and Behaviors (A&B)
questionnaire (α = .93) were used. The results show that students with difficulties have 16
developmental assets, while students without difficulties have 22 assets (t (677) = 11.39, p <
.001). Students with difficulties are less represented in all categories of developmental assets,
have less significant relationships, skills, abilities and other assets compared to their peers
without difficulties.Empirijska istraživanja u psihologij
Developmental assets model: Implications for educational practice
Get PDFThe Developmental assets (DA) model is one of the leading framework derived
from the Positive Youth Development perspective. It acknowledges the importance
of addressing multiple factors in reaching positive development outcomes and
the abscence of different behaviour problems in children and youth, as well as
the necessity of involving several social domains when designing programs and
interventions, thus involving relevant subjects that affect the development of
children and youth (Benson, 2003; Catalano, Berglund, Ryan, Lonczak, & Hawkins,
2002; Catalano, Hawkins, Berglund, Pollard, & Arthur, 2002; Shek, Sun, & Merrick,
2012). The DA model was developed at the end of 20th and the beginning of
21st century by the Search Institute research team lead by Peter Benson, and it
rests on the assumption that all children and youth need quality “building blocks”
in order to avoid different risks in their development and later adulthood, and to
reach positive development target goals or outcomes (Benson, 1990; .........
Socioemotional competences of primary school teachers: Differences between whole-class and subject teachers
Get PDFScientific evidence shows that teachers’ socioemotional competences are an important factor for fostering students’ competences through the learning process. Five competences are specially connected to teachers’ success in the classroom: self-awareness, self-management, relationship skills, social awareness and responsible decision making. Aim of this research is examining differences in socioemotional competences between whole-class and subject teachers. Secondary, relationship of teachers’ socioemotional competences with gender, age, and years of working in education will be investigated. Additionally, relation of fear of COVID-19 and teachers’ socioemotional competences will be investigated. Research sample consisted of 817 teachers (15.2% male) from elementary schools in Serbia, age from 23 to 64 (M = 45.56, SD =9.35). Teacher social and emotional competences were assessed by Self-Assessing Social and Emotional Instruction and Competencies: A Tool for Teachers (American Institutes for Research) (Yoder, 2014). Scale FCV-19S (Ahorsu et al., 2020) was used to measure level of primary school teachers’ fear of COVID-19. Data was collected online from February to April 2021. Differences between group of whole-class teachers and subject teachers were obtained by MANCOVA. Research results show that whole-class teachers were more competent than subject teachers in self-awareness (F=4.922; p<.05), self-management (F=6.995; p<.05) and relationship skills (F=10.418; p<.05), whilst no differences were found regarding social awareness and responsible decision making. Gender, age, and years of working in education, was not related to any of primary school teachers’ socioemotional competence. Fear of COVID-19 was not related to teachers’ socioemotional competences. Research results were interpreted in the relation to various factors that differ whole-class from subject teachers (e.g. pedagogical aspects of preservice education, organization of teaching process, professional development, etc.)