Argo (Greece)
rFASPER - Repository of the Faculty of Special Education and RehabilitationNot a member yet
5766 research outputs found
Sort by
Characteristics of juveniles who commit violent crimes
Get PDFUvod: Nasilnički kriminalitet maloletnika privlači pažnju javnosti i stručnjaka svuda u svetu. Posledice nasilja po pojedince i društvo mogu biti ogromne: narušeno zdravlje i kvalitet života, troškovi lečenja, odsustvo s posla, pove- ćan strah od kriminaliteta, zahtevi javnosti za strožim kažnjavanjem učinilaca.
Maloletnici koji vrše nasilnička krivična dela obično ranije ispoljavaju delin- kventno ponašanje, imaju dugotrajne kriminalne „karijere“ i vrše raznovrsna krivična dela.
Cilj: Ukazivanje na problem nasilničkog kriminaliteta maloletnika i na potrebu sagledavanja onih karakteristika nasilnih maloletnika na koje bi trebalo delo- vati putem odgovarajućih programa tretmana i preventivnim merama.
Metod: U radu je dat pregled nalaza istraživanja o nasilničkom kriminalitetu maloletnika. Relevantni radovi su pretraženi i preuzeti iz onlajn baza poda- taka korišćenjem servisa EBSCO, HeinOnline, JSTOR, Oxford Journals, SAGE, Springer-Link i Wiley.
Rezultati: Istraživanja pokazuju da je nasilnički kriminalitet povezan sa men- talnim poremećajima učinilaca, psihopatskim crtama ličnosti, odsustvom sa- mokontrole, emocija i sažaljenja, frustracijom, besom, zavisnošću od alkohola.
Nasilni maloletnici su u velikom procentu i sami žrtve nasilnih krivičnih dela, što je povezano sa kontinuiranom kriminalnom aktivnošću i udruživanjem sa devijantnim vršnjacima. Kada je reč o rodnim razlikama, istraživanja pokazuju da postoji veća verovatnoća da devojčice koje vrše nasilnički kriminalitet žive u depriviranim porodicama, da su bile izložene zlostavljanju i zanemarivanju, da su sklonije samopovređivanju i pokušajima samoubistva u odnosu na dečake koji vrše nasilnička krivična dela.
Zaključak: Postoji potreba za razvojem skrining instrumenata, kako bi se identifikovali maloletnici koji su pod povećanim rizikom vršenja nasilničkog kriminaliteta. Maloletnici koji ispoljavaju ekstremno nasilje drugačije reaguju na tretman u odnosu na maloletnike koji nisu ekstremno nasilni. Oni imaju potrebu za intenzivnijim i dugotrajnijim tretmanom uz aktivnu ulogu porodice u tom procesu.Introduction: Juvenile violent crime is attracting the attention of the public and professionals all over the world. The consequences of violence for individuals and society can be enormous: impaired health and quality of life, treatment costs, absence from work, increased fear of crime, public demands for severe punishment of perpetrators. Juveniles who commit violent crimes usually have an early onset of delinquency, persistent criminal careers, and commit a wider variety of crimes.
Aim: Pointing out the problem of juvenile violent crime, and the need to consider those characteristics of violent juveniles that should be addressed through appropriate treatment programs and preventive measures.
Method: The paper presents an overview of research findings on juvenile violent crime.
Relevant articles were searched and extracted from online databases using services EBSCO, HeinOnline, JSTOR, Oxford Journals, SAGE, Springer-Link, and Wiley.
Results: Research shows that violent crime is associated with mental disorders, psychopathic personality traits, lack of self-control, lack of emotions, callousness, frustration, anger, alcohol addiction. A large percentage of violent juveniles are themselves victims of violent crimes, which is associated with continuous criminal activity and association with deviant peers. When it comes to gender differences, research show that girls who commit violent crime are more likely than boys to live in deprived households, to have experienced abuse or neglect, and are more prone to commit self-harm and suicide attempts.
Conclusion: There is a need for development of screening instruments to identify those juveniles who are at increased risk of commiting violent crimes. Juveniles who exhibit extreme violence respond differently to treatment than juveniles who are not extremely violent. They need more intensive and long-term treatment with an active role of the family in that process
Challenges in recidivism risk assessment in prison sentenced convicts
Get PDFUvod: Procena rizika recidivizma je najvažniji segment rada u zatvorskom si- stemu, jer se svaka intervencija zasniva na njenim rezultatima. Procena rizika recidivizma omogućava adekvatno klasifikovanje osuđenih i primenu inter- vencija koje podižu nivo javne bezbednosti, umanjuju brojnost zatvorske po- pulacije kao i troškove koji se ulažu u proces izvršenja kazne.
Cilj: Cilj ovog rada je analiza dostupnih istraživanja o instrumentima za procenu rizika recidivizma, koji su u upotrebi sa zatvorskom populacijom, a koji se odnose na pouzdanost, objektivnost, prediktivnu validnost i subjektivnost instrumenata.
Metod: Za potrebe uvida u relevantne naučne izvore, korišćena je pretraga elektronskih bibliografskih baza: KOBSON, Google Scholar, ResearchGate.
Rezultati: Analizom dostupnih radova utvrđeno je da je u upotrebi više od sto instrumenata procene, od kojih je preko šezdeset razvijeno i primenjuje se u Sjedinjenim Američkim Državama. Postoje nekonzistentni rezultati koji se odnose na pouzdanost, objektivnost, prediktivnu validnost i subjektivnost instrumenata procene. Dobijeni rezultati su posledica postojanja velikog bro- ja instrumenata koji se razlikuju prema obimu, faktorima koji se procenjuju, bodovanju pojedinačnih kriminogenih potreba i faze izvršenja kazne u kojoj se primenjuju. Dodatno, nekonzistentni rezultati su posledica neadekvatne obuke procenjivača i primene instrumenata na populaciji prestupnika na kojoj nisu validirani.
Zaključak: Iako se procena rizika recidivizma osuđenih na zatvorsku kaznu to- kom vremena razvijala, uvažavajući naučna saznanja, i dalje postoje problemi u praksi. Iz tog razloga, neophodno je nastaviti istraživanja u ovoj oblasti, kako bi nedostaci procene bili svedeni na minimum. U suprotnom, neadekvatna procena bi doprinela neadekvatnoj klasifikaciji osuđenih. Takva situacija bi dovela do primene tretmana koji, u konkretnom slučaju, nije prilagođen rizi- cima, kapacitetima i potrebama, što bi potencijalno rezultovalo povećanjem recidivizma.Introduction: Recidivism risk assessment is the most significant segment of prison system operations as each intervention is based on its findings. Recidivism risk assessment enables the adequate classification of convicts and the application of interventions that raise the level of public safety, reduce the number of the prison population as well as the costs invested in the process of execution of the sentence.
Aim: The aim of this paper is to analyse available research on recidivism risk assessment instruments which are used on prison population and which are associated with reliability, objectivity, productive value and subjectivity of the instrument.
Method: For the purpose of gaining an insight into relevant scientific sources, the following electronic bibliographical data bases were searched: KOBSON, Google Scholar, ResearchGate.
Results: The analysis of the available papers found that more than one hundred assessment instruments were in use, of which over sixty were developed and applied in the United States. There are inconsistencies in terms of reliability, objectivity, predictive value and subjectivity of the assessment instruments. The obtained results are a consequence of a vast number of instruments which vary according to their comprehensiveness, assessed factors, individual needs score and the sentence serving phases they are implemented in.
Additionally, the inconsistencies in the results are the consequences of inadequate training of the users and inadequate application of the instruments on the prison population they are not valid for.
Conclusion: Despite the fact that recidivism risk assessment in convicts has been developed over time with the respect of scientific findings, there are still certain issues in practice. This makes continuous research in this filed necessary so that the shortcomings of the assessment could be reduced to minimum. Otherwise, inadequate assessment would contribute to inadequate classification of convicts. Such situations would lead to application of treatments which are not well adjusted to the risks, capacities and needs which, in turn, would potentially result in increased recidivism rates
Performance of typically developed children on the wisconsin card sorting test
Get PDFUvod: Viskonsin test sortiranja karata predstavlja jedan od najpoznatijih i najčešće korišćenih instrumenata za procenu egzekutivnih funkcija. Reč je o kompleksnom zadatku budući da je prethodnim faktorskim analizama usta- novljeno da procenjuje kognitivnu fleksibilnost, testiranje hipoteze/rešavanje problema i sposobnost održavanja mentalnog seta, te kao takav ima značajno mesto u proceni sposobnosti dece sa neurorazvojnim poremećajima.
Cilj: Cilj ovog preliminarnog istraživanja je da se na uzorku dece tipičnog ra- zvoja, uzrasta 9 i 10 godina, proveri teza o kulturološkoj nezavisnosti Viskonsin testa sortiranja karata.
Metod: Uzorkom su obuhvaćeni učenici dve beogradske osnovne škole (N=104), oba pola (49% devojčica i 51% dečaka), koji pohađaju treći (43,3%) i četvrti razred (56,7%). Test je primenjen na standardan način, a skorovanje je izvršeno rukovodeći se originalnim uputstvima iz priručnika. Ukupno je anali- zirano devet skorova.
Rezultati: Na osnovu deskriptivne analize i poređenjem rezultata sa original- nim (američkim) normama, utvrđeno je da naši ispitanici ostvaruju lošije po- stignuće na gotovo svim varijablama, pri čemu su razlike izraženije kod starijih ispitanika (uzrast od 10 godina). Kod devetogodišnjaka, najizraženija razlika je u domenu inicijalne konceptualizacije (20,08 vs. 14,47), dok su izraženije razli- ke kod desetogodišnjaka rasprostranjenije, i obuhvataju broj sortiranih kate- gorija (4,98 vs. 5,71) i prekinutih setova (1,27 vs. 0,55), ukupan broj potrošenih karata do završetka zadatka (111,61 vs. 98,41), te procenat grešaka (30,65 vs. 23,97) i konceptualnih odgovora (61,43 vs. 70,41). Postignuće naših desetogo- dišnjaka više odgovara uzrastu od devet godina normativnog uzorka.
Zaključak: Dobijeni rezultati ukazuju na mogućnost nešto drugačije dinamike razvoja sposobnosti obuhvaćenih Viskonsin testom sortiranja karata u popu- laciji dece iz Srbije i potrebu za normiranjem testa utvrđivanjem potencijalnih kulturoloških činilaca postignuća, kako bi njegova primena u kliničkoj praksi bila pouzdanija.Introduction: The Wisconsin Card Sorting Test (WCST) is one of the most well-known and commonly used instrument for assessing executive functions. It is a complex task since previous factor analysis studies have revealed that this test assesses cognitive flexibility, hypothesis testing/ problem solving and the ability to maintain a mental set, and as such has a significant place in assessing the abilities of children with neurodevelopmental disorders.
Aim: The aim of this preliminarily research is to test the thesis that Wisconsin Card Sorting Test is culture-free, on a sample of children of typical development, aged 9 and 10.
Method: The sample included students from two Belgrade primary schools (N=104), both sexes (49% girls and 51% boys), who attend the third (43.3%) and fourth grade (56.7%).
The test was applied in the standard way, and the scoring was performed following the original instructions from the WCST Manual. A total of nine scores were analyzed.
Results: Based on the descriptive analysis and comparing the results with the original (American) norms, it was determined that our participants performed less well on almost all variables, with differences being more pronounced in older participants (aged 10 years). In nine-year-olds, the most pronounced difference is in the domain of initial conceptualization (Trials to complete first category; 20.08 vs. 14.47), while more pronounced differences in ten-year-olds are more widespread, and include the Number of completed categories (4.98 vs. 5.71) and Failure to maintain set (1.27 vs. 0.55), the Total number of trials administered (111.61 vs. 98.41), and the Percent of errors (30.65 vs. 23.97) and Conceptual level responses (61.43 vs. 70.41). The achievement of our ten-year-olds is more in line with the age of nine years of the normative sample.
Conclusion: The obtained results indicate the possibility of slightly different developmental trend of abilities assessed by the WCST in the population of children from Serbia and the need to standardize the test by determining potential cultural factors of achievement, so that its application in clinical practice would be more reliable
Stvaralački kutak - preliminarno saopštenje
Get PDFBavljenje likovnim aktivnostima omogućava detetu, ali i odraslom razvoj svih aspekata ličnosti: kreativni, čulni, motorički, emocionalni, socijalni i saznajni. Značaj umetnosti za ličnu, socijalnu i kulturnu ekspresiju je vitalan, jer se na taj način oslobađaju emocije, imaginacija i intelekt.
Projekat „Stvaralački kutak“ je bio osmišljen kao način da se zadovolje potrebe dece sa smetnjama u razvoju i osoba sa invaliditetom za aktivnošću, interaktivnošću, kreativnošću, za učešćem u kulturnim sadržajima, potrebom za kretanjem, stvaralaštvom, socijalnom participacijom, ali i potrebe za razvojem socijalnih veština, fine motorike i kognitivnih sposobnosti. Ovaj projekat je omogućio da učesnici budu aktivni stvaraoci u umetnosti i kulturi, primenom slikarskih, vajarskih i tehnika primenjenog dizajna, jer se osnovni cilj projekta ogledao u jačanju kapaciteta izabrane ciljne grupe za aktivno učešće u kreiranju kulturnih sadržaja. Na taj način omogućena je integracija u kulturne tokove, a kulturni sadržaji su se kreirali i posmatrali kao inkluzivni. Ovakav pristup je od izuzetne važnosti za široku društvenu uključenost vulnerabilnih grupa, kao i za promociju inkluzije kao neophodnog socijalnog procesa.
Kao krajnji rezultat projekta organizovana je izložba na kojoj su predstavljeni radovi i proizvodi nastali na radionicama
Korišćenje društvenih mreža među mladima: Uloga iracionalnih uverenja
Get PDFIntroduction. The use of online social networks has become widespread among the
young. Although it may have beneficial effects, it has been established that some people
develop problematic or excessive use of social networks which may negatively impact
their psychosocial functioning. Objective. The aim of the present study was to investigate
social networks use among emerging adults and to explore whether irrational and rational
beliefs as conceptualized within the Rational-Emotive & Cognitive-Behavior Therapy
(RE&CBT) framework predict problematic social networks use. Following RE&CBT
framework, we hypothesized that irrational beliefs are positively, and rational beliefs
negatively related to problematic social networks use. Methods. The sample included
210 emerging adults (age range 18–26, M = 21.08, SD = 2.02), 59.0% females. Serbian
version of the General Attitude and Belief Scale (SGABS) was used for the assessment
of irrational and rational beliefs. Serbian version of Internet Addiction Test was adapted
for the assessment of problematic social networks use. Results. The results supported the
hypothesis that irrational beliefs are positively related to problematic social networks use.
When controlling for intercorrelations between beliefs, demands for love and approval
from others stood out as a single significant predictor of problematic social networks use.
Rational beliefs were unrelated to problematic social networks use, thus not supporting
the hypothesis. Conclusion. The results suggest that RE&CBT approach, which has been
proven to be efficacious in prevention of various problems of psychosocial functioning
may also provide framework for supporting young people to use social networks in a
constructive wayUvod: Korišćenje društvenih mreža na internetu je postalo široko raprostranjeno među
mladima. Mada ono može imati povoljne efekte, ustanovljeno je da neke osobe razvijaju
problematično ili preterano korišćenje društvenih mreža što može imati negativno
dejstvo na njihovo psihosocijalno funkcionisanje. Cilj: Cilj ove studije bio je da se istraži
korišćenje društvenih mreža među mladima i da se ispita da li iracionalna i racionalna
uverenja shvaćena sa stanovišta racionalno-emocionalne i kognitivno-bihevioralne
terapije (RE i KBT) predviđaju problematično korišćenje društvenih mreža. U skladu
sa RE i KBT pristupom, pretpostavili smo da su iracionalna uverenja u pozitivnoj, a
racionalna uverenja u negativnoj korelaciji sa problematičnim korišćenjem društvenih
mreža. Metode: Uzorak je obuhvatio 210 mladih osoba (starosti od 18 do 26 godina, AS
= 21.08, SD = 2.02) od kojih je 59.0% ženskog pola. Srpska verzija Skale opštih stavova i
uverenja je korišćena za procenu iracionalnih i racionalnih uverenja. Srpska verzija Testa
zavisnosti od interneta je prilagođena za procenu problematičnog korišćenja društvenih
mreža. Rezultati: U skladu sa pretpostavkom, iracionalna uverenja su u pozitivnoj
korelaciji sa problematičnim korišćenjem društvenih mreža. Kada su kontrolisane
interkorelacije između uverenja, zahtevi za ljubavlju i odobravanjem od strane drugih su
se izdvojili kao jedini značajan prediktor problematičnog korišćenja društvenih mreža.
Racionalna uverenja nisu povezana sa problematičnim korišćenjem društvenih mreža,
suprotno pretpostavci. Zaključak: Rezultati ukazuju da RE i KBT pristup, koji se pokazao
kao delotvoran u prevenciji različitih oblika psihosocijalnih problema, može predstavljati
okvir za pružanje podrške mladima da koriste socijalne mreže na konstruktivan nači
The ethos of the stage: eustahija arsić
Get PDFKockanje se može definisati kao zajednički naziv za skup različitih igara, ponašanja i aktivnosti, koje uključuju ulaganje novca ili neke druge vrednosti, uz rizik i nadu u očekivanje pozitivnog ishoda. Razvojem društva, kockanje je poprimalo različite oblike i značenja u zavisnosti od društveno-kulturoloških normi i uverenja date epohe. Danas govorimo o kockanju kao opšteprihvaćenoj aktivnosti, prisutnoj u različitim društvenim kontekstima. Iako većina pojedinaca učestvuje u kockanju kao zabavnoj društvenoj aktivnosti, mala grupa ljudi postaje ozbiljno uključena u kockarske aktivnosti, što aktuelno dovodi do prepoznavanja kockanja kao bihevioralne zavisnosti, poznate pod nazivom „poremećaj kockanja“. Ogroman doprinos u popularizaciji i liberalizaciji kockanja imaju različiti faktori javne politike, ekonomski faktori, faktori zajednice, socijalne norme, zakonska regulativa, kao i medijski prikazi kockanja. Cilj rada je sumiranje naučnih saznanja o ključnim socijalno-kulturološkim aspektima kockanja. Na osnovu pregleda relevantne i recentne literature, u radu će biti prikazan razvoj kockanja kroz istoriju, društveno-kulturološki faktori kockanja i društvene implikacije kockanja.SUMMARY: The article examines the work of the first modern writer of the Serbian language, Eustahija Arsić. Undoubtedly, Dositej Obradović’s student, in her short
ethical treatise, published under the title “Moral Lessons” (1816), presented a kind of list
of leading virtues. At the beginning of the 19th century, almost every story about morality
responded to the need to shape an intersubjective, national platform. Moral education
aimed to create a better man, and a better man was necessary by all means. The 19th century
will create it. He or she will appear in the form of an engaged national worker, liberal and
cosmopolitan. The author’s profile of Eustahija Arsić testifies to the unusual, almost paradoxical modest courage of our first female writer. In order to illuminate it appropriately,
we have firstly considered the configuration of the notion of beginning in the first decades of the 19th century. According to Eustahija, the beginning is a free act, the initiation
of sharing, and its reflection points to taking the active life into one’s own handsLink za pristup radu u celosti[https://www.maticasrpska.org.rs/stariSajt/casopisi/ZMSDN_180.pdf
Communicological dimensions of sound in the treatment of prisoners
Get PDFZa stvaranje prijatnog i stimulativnog okruženja u kojem se odvijaju tretmanske aktivnosti važni su i zvukovi koje zatvorenici čuju. Buka ne smije biti jedini zvuk koji ih okružuje jer ona ne ometa samo trenutno komunikaciju nego dovodi i do ozbiljnih poremećaja ponašanja, pa i oboljenja.
Pored toga, i muzika koja potvrđuje pripadnost devijantnoj zatvoreničkoj
subkulturi mora se kontrolisati. Odgoj za muziku mora biti dio preodgoja
zatvorenika. Kod zatvorenika se mora razvijati osjećaj za lijepo, ukazivati
na prave vrijednosti pa shodno tome moraju imati muzičku edukaciju kojom
će moći razlikovati umjetnost od kiča. Odabirom odgovarajućih zvukova se
može manipulisati i komunikacijskom i radnom klimom u zatvoru. Muzika
i zvuci mogu smanjiti napetosti i ublažiti negativne efekte totalnih institucija
kakva je zatvor. U ovom radu ćemo pokušati prikazati šta razumijemo pod
pojmovima zvuk i zvučna vibracija, kako oni utječu na zatvorenike, na njihovo fizičko ali i psihičko stanje te, u konačnici, na komunikaciju, odnosno
kako možemo upotrebom zvučne vibracije utjecati na raspoloženje i ponašanje zatvorenika. Posebna pažnja će biti posvećena utjecaju buke i ometajućih zvukova na zatvorenike, ali i zvukovima koji mogu pomoći u tretmanu
zatvorenika, zvučnoj terapiji.In the process of creating a pleasant and stimulating prison environment
in which treatment activities take place it is the sounds that prisoners hear that
are also important. Noise should not be the only sound that surrounds them
because it not only interferes with immediate communication but also leads to
serious behavioural disorders and even sickness. In addition, music that affirms
affiliation with a deviant prison subculture must also be controlled. Music
education must be part of prisoners’ re-education. Prisoners must develop a
sense for beauty, be pointed towards the right values and, accordingly, must
have musical education that will enable them to distinguish art from kitsch. By
selecting the appropriate sounds, both the communication and work climate
in the prison can be manipulated. Music and sounds can reduce tensions and mitigate the negative effects of total institutions such as a prison. In this paper
we will try to show what we mean by sound and sound vibration, how they affect
prisoners, their physical and mental condition and ultimately communication,
or how we can use sound vibration to influence the mood and behaviour of
prisoners. Special attention will be paid to the impact of noise and disrupting
sounds on prisoners, but also to sounds that can help in the treatment of
prisoners, sound therapy
Poremećaji gutanja u toku i nakon lečenja karcinoma larinksa
No full textDysphagia is a swallowing disorder that is characterized by difficulty to swallow and to control saliva as well as by feeding difficulties. Dysphagia is a common symptom of laryngeal cancer, or a consequence of surgical treatment as well as radiotherapy and chemotherapy of this neoplasma. The patients after laryngectomy are at risk of developing malnutrition, and aspiration pneumonia. Removal of anatomical structures and reorganization of remaining tissues has a significant impact on the physiology of swallowing. For most patients, safe swallowing is the main feature of a positive treatment outcome. Swallowing therapy is important before, during and after treatment of larynx cancer. The aim of this paper is to explore a correlation between swallowing disorders and laryngeal cancer treatment, and to understand the anatomical and physiological bases of dysphagia treatmentDisfagiju definišemo kao poremećaj gutanja. Poremećaji gutanja obuhvataju kako teškoće u gutanju i kontrolisanju pljuvačke, tako i teškoće u hranjenju. Disfagija podrazumeva čest simptom karcinoma larinksa, ali i posledicu hirurškog lečenja kao i radioterapije i hemoterapije ove neoplazme. Laringektomirani bolesnici su u riziku za malnutriciju i pneumoniju. Uklanjanje ključnih anatomskih struktura i reorganizacija preostalih tkiva ima značajan uticaj na fiziologiju gutanja. Izbor tretmana lečenja za očuvanje funkcije gutanja najvažnije je pitanje. Za većinu pacijenata bezbedno gutanje je glavna odlika pozitivnog ishoda lečenja. Tretman poremećaja gutanja je važna karika pre, u toku i nakon lečenja. Cilj rada bio je da se utvrdi korelacija između poremećaja gutanja, lečenja karcinoma larinksa, laringektomije kao izbora lečenja, odnosno razumevanje anatomskih i fizioloških osnova tretmana disfagija.https://scindeks.ceon.rs/article.aspx?query=ISSID%26and%2615802&page=3&sort=8&stype=0&backurl=%2fissue.aspx%3fissue%3d1580
Gramatički deficiti kod dece sa poremećajem u jezičkom razvoju
No full textCilj ovog rada je bio utvrditi nivo gramatičkog deficita kod dece sa poremećajem u jezičkom razvoju. Uzorak su činile dve grupe, eksperimentalna i kontrolna. U eksperimentalnoj grupi je ispitano petnaestoro dece uzrasta pet do sedam godina kojima je dijagnostikovan specifični jezički poremećaj. Kontrolnu grupu je takođe činilo petnaestoro dece, tipičnog razvoja, uzrasta pet do sedam godina. U istraživanju su primenjeni testovi "Gramatika mališana" (S. Vladisavljević) i test "Strip priča" (S. Vladisavljević).
Rezultati dobijeni putem primene statističke analize podataka su pokazali da postoje razlike u nivou razvijenosti gramatičke strukture između dece sa govorno-jezičkim poremećajem i dece tipičnog razvoja. Razvoj gramatičkih sposobnosti je zabeležen u grupi dece sa poremećajem u jezičkom razvoju, kao i u grupi dece tipičnog razvoja, s tim što deca sa jezičkim poremećajem kasne u usvajanju pojedinih elemenata gramatičke strukture.
Nisu zabeležene statistički značajne razlike u samom broju produkovanih rečenica između dece sa govorno-jezičkim poremećajem i dece tipičnog razvoja, ali je zabeležen veći broj agramatičnih rečenica kod dece sa govorno-jezičkim poremećajem. Ono što je deci sa govorno-jezičkim poremećajem predstavljalo veliki problem jeste upotreba rečenica u prošlom i budućem vremenu, pa su ona većinom produkovala rečenice u prezentu. Rečenice produkovane u prošlom ili budućem vremenu su kod ove dece često bile agramatične. Deca sa govorno-jezičkim poremećajem su takođe imala poteškoća prilikom upotrebe zamenica, predloga i priloga za razliku od dece tipičnog razvoja.
Zabeležena je povezanost između skora postignutom na testu „Gramatika mališana“ i broja produkovanih rečenica na testu „Strip priča“. Ona deca koja su postigla viši skor na testu „Gramatika mališana“ su produkovala veći broj rečenica na testu „Strip priča“.The aim of this study was to determine the level of grammatical difficulties in children with specific language impairment. The sample consisted of two groups, experimental and control group. The experimental group consisted of fifteen children aged between five and seven years who were diagnosed with specific language impairment. The control group also consisted of fifteen children aged between five and seven years. The tests used in this study were "Children's Grammar" (S.
Vladisavljević) and "Comic Story" (S. Vladisavljević).
Results, provided by statistical analysis, showed that there were differences between levels of grammatical abilities between children with specific language impairment and tipically developing children. Children with specific language impairment showed grammar development, but with delay in some grammatical aspects, compared to tipically developing children.
The number of produced sentences was similar in both groups, but children with specific language impairment produced higher number of sentences with agrammatism. They usually produced sentences in present simple tense. They showed difficulties in producing sentences in past of future tense. When they tried to produce these types of sentences they were usually not grammatically correct. They also showed difficulties in using the right pronouns, prepositions and adverbs.
Significant correlation was noted between the score in the test „Children‘s Grammar“ and the number of produced sentences in the test „Comic Story“. Those children who scored higher number on the test „Children‘s Grammar“ were able to produce higher number of sentences in the test „Comic Story“