rFASPER - Repozitorijum Fakulteta za specijalnu edukaciju i rehabilitaciju
Not a member yet
5658 research outputs found
Sort by
Voice quality in children with specific language Impairment
Get PDFUvod: Specifični jezički poremećaj (SJP) karakteriše kašnjenje ili atipičan obrazac
u razvoju ekspresivnih i/ili receptivnih jezičkih sposobnosti uz odsustvo opšteg
kognitivnog deficita, autizma, slušnih oštećenja, socijalnih i emocionalnih
poremećaja i teške sredinske deprivacije.
Cilj: Cilj ovog istraživanja je utvrđivanje karakteristika kvaliteta glasa i analiza
učestalosti nepravilnosti u perceptivnim karakteristikama glasa kod dece sa
specifičnim jezičkim poremećajem. Dodatni cilj podrazumevao je utvrđivanje
polnih razlika u kvalitetu glasa kod ove dece.
Metode: Uzorkom je obuhvaćeno 30 dece sa specifičnim jezičkim poremećajem,
uzrasta od tri do devet godina (AS=6,40; SD=1,714), od kojih je 20 dečaka
i 10 devojčica. Za procenu kvaliteta glasa korišćena je GRBAS skala.
Rezultati: Dobijeni rezultati pokazuju da 36,7% ispitanika ima promuklost i
šumnost u glasu, dok je napetost u glasu registrovana kod 46,7% ispitanika.
Hrapavost glasa je najmanje zastupljena kod dece sa specifičnim jezičkim poremećajem
(30%), dok je najčešća karakteristika kvaliteta glasa bila slabost
u glasu (53,3%). Perceptivne promene glasa najčešće su okarakterisane kao
promene blagog stepena, potom slede umerene, a najmanje su zastupljene
izražene promene glasa. Postoje značajne razlike u stepenu promuklosti i hrapavosti
glasa u odnosu na pol u korist dečaka.
Zaključak: Iako su kod malog broja dece registrovane teškoće, one imaju značajne
naučne i praktične implikacije. Njihova važnost ogleda se u značaju perceptivne
procene glasa na ranom uzrastu od strane logopeda, koji poseduje
stručne kompetencije za prepoznavanje mogućih smetnji u glasu. Na taj način
ostvareni su svi uslovi za zdrav i kvalitetan glas kod dece.Introduction: Specific language impairment (SLI) is characterized by a delay or
abnormality in the development of expressive and/or receptive language skills in the absence
of general cognitive deficits, autism, hearing impairments, social and emotional disturbances,
and severe environmental deprivation.
Aim: The aim of this research was to determine the quality of voice and analysis of the
frequency of irregularities in the perceptual characteristics of voice in children with specific
language impairment. Also, the goal was to determine possible gender differences in the
voice quality of these children.
Methods: The sample included 30 children with specific language disorders, 3-9 years
of age (M=6.40; SD=1.714), of which 20 were boys and 10 were girls. The GRBAS scale was
used to assess voice quality.
Results: The results showed that 36.7% of respondents had hoarseness in their
voice, while tension in the voice was registered in 46.7% of respondents. Voice hoarseness
was the least represented in children with specific language disorders (30%), while the most
common voice pathology was voice weakness (53.3%). The most common perceptual voice
changes were mild, followed by moderate, and the least pronounced voice changes. There
were significant differences in the degree of hoarseness and roughness of voice in relation to
gender, more pronounced in boys.
Conclusion: Although difficulties were registered in a small number of children, they
have significant scientific and practical implications. Their importance is reflected in the
importance of perceptual assessment of voice in the early period by a vocal pathologist,
who has a trained sensibility for expert recognition of possible voice disturbances. In this
way, all possible conditions are met to preserve healthy and high-quality voice in children
Lexical comprehension and processing in typically Developing children
Get PDFUvod: Istraživači obično razlikuju dva aspekta dečjeg znanja o rečima: širinu i
dubinu. Odnosi među rečima i njihov uticaj na stvaranje neuronskih mreža mentalnog
leksikona omogućavaju detetu da dostigne određeni nivo apstrakcije.
Cilj: Istraživanje je sprovedeno kako bi se utvrdio nivo razvijenosti leksičko-semantičkih
sposobnosti kod dece tipičnog razvoja.
Metode: Uzorkom je obuhvaćeno 61 dete tipičnog razvoja, uzrasta od pet
do osam godina. Sposobnost leksičkog razumevanja i obrade procenjena je
Testom verbalnog razumevanja, koji se sastoji iz četiri subtesta: slikovni rečnik,
sinonimi, antonimi i verbalne analogije.
Rezultati: Zadaci za procenu sinonima predstavljali su za decu najteži tip zadataka
(30,92% uspešnosti) u odnosu na zadatke antonima (49,27% uspešnosti),
verbalnih analogija (57,81% uspešnosti) i slikovnog rečnika (66,85% uspešnosti).
Primenom analize varijanse utvrđeno je da je uzrast značajan činilac postignuća
na zadacima slikovnog rečnika (F=6,645; p=0,003), antonima (F=7,060;
p=0,002) i verbalnih analogija (F=5,636; p=0,006), dok u domenu sinonima
(F=3,059; p=0,055) odnos nije značajan, iako su prisutne razlike aritmetičkih
sredina u korist dece starijeg uzrasta. Uzrastom se može objasniti oko 18%
varijabilnosti rezultata na zadacima procene slikovnog rečnika, kao i oko 19%
varijabilnosti postignuća u domenu antonima i verbalnih analogija. Primenom
dvofaktorske analize varijanse nije utvrđena statistički značajna interakcija
pola i uzrasta dece na zadacima za procenu slikovnog rečnika (F=1,120;
p=0,334), sinonima (F=0,775; p=0,466), antonima (F=0,820; p=0,446) i verbalnih
analogija (F=0,375; p=0,689).
Zaključak: S obzirom na to da zadaci za procenu leksičkih sposobnosti koje
smo primenili u istraživanju predstavljaju značajne indikatore jezičkog razvoja,
kao i da postoji značajna povezanost između leksičko- semantičkih sposobnosti
i akademskog uspeha, od velikog je značaja nastaviti sa istraživanjima u
ovoj oblasti, kako kod dece tipičnog jezičkog razvoja, tako i kod dece sa jezičkim
poremećajima.Introduction: Researchers usually distinguish between two aspects of children’s
vocabulary: breadth and depth. The relationships between words and their influence on the
formation of the neural networks of the mental lexicon allow children to reach a certain level
of abstraction.
Aim: The study was conducted with the aim of determining the developmental tendency
of lexical-semantic abilities in typically developing children.
Methods: The sample consisted of 61 typically developing children aged five to eight
years. Lexical comprehension and processing skills were assessed using the Test of Verbal
Comprehension, which comprises four subtests: Picture Vocabulary, Synonyms, Antonyms,
and Verbal Analogies.
Results: The assessment of synonyms was the most difficult task for the children
(30.92% pass rate), compared to the tasks on antonyms (49.27% pass rate), verbal analogies
(57.81% pass rate) and picture vocabulary (66.85% pass rate). Analysis of variance revealed
that age was a significant performance factor in the picture vocabulary (F=6.645; p=.003),
antonyms (F=7.060; p=.002), and verbal analogies (F=5.636; p=.006) tasks, whereas there
were no significant age differences in the synonym tasks (F=3.059; p=0.055), although there
were some differences between the arithmetic means in favor of the older children. Age can
explain about 18% of the variability in scores on the picture vocabulary tasks and about
19% of the variability on the antonyms and verbal analogies tasks. The two-way analysis
of variance showed that there were no statistically significant interactions between age and gender for the picture vocabulary tasks (F=1.120; p=.334), synonyms (F=0.775; p=.466),
antonyms (F=0.820; p=.446) and verbal analogies (F=0.375; p=.689).
Conclusion: Considering that the tasks used in our study to assess lexical abilities are
significant indicators of language development and that there is a significant relationship
between lexical-semantic abilities and academic success, it is of great importance to continue
research in this area, both in tipically developing children and in children with language
disorders
Maloletnici bez roditeljskog staranja kojima su izrečene vaspitne mere
Get PDFUvod: Rezultati inostranih istraživanja pokazuju da više od trećine maloletnika
bez
roditeljskog
staranja
dolazi
u
kontakt
sa
sistemom
maloletničkog
pravosuđa.
Empirijski
nalazi
o
njihovim
iskustvima,
potrebama
i
razvojnim
ishodima
sugerišu
postojanje
značajnih
razlika
u
odnosu
na
maloletnike
uključene
u
samo
jedan
sistem.
Cilj:
Ovo
istraživanje
ima
za
cilj
utvrđivanje
razlika
u
individualnim
karakteristikama
i
istoriji
domskog
smeštaja
između
maloletnika
bez
roditeljskog
staranja i
drugih
maloletnika
kojima
su
izrečene
vaspitne
mere.
Metode:
Uzorak
čine
svi
korisnici
sa
izrečenom
vaspitnom
merom
koji
su
bili
na
smeštaju
u
Zavodu
za
vaspitanje
dece
i
omladine
Beograd
u
periodu
2018–
2022.
godinе
(N
=
25).
Korisnici
iz
uzorka
su
oba
pola
(muški
68.0%),
uzrasta
14–19
godina
(AS = 16,66, SD = 1,21), a 40.0% je bez roditeljskog staranja.
Potrebni podaci prikupljeni su analizom službene dokumentacije.
Rezultati: Prema većini ispitivanih varijabli, nema značajnih razlika između
maloletnika bez roditeljskog staranja i drugih korisnika sa izrečenom vaspitnom
merom.
Ove
dve
grupe
se
značajno
razlikuju
prema
polu
(χ
2
= 6,00, df =
1, p < .05), učestalosti mentalnih poremećaja (χ
2
= 4,57, df = 1, p < .05) i načinu
otpusta (χ
2
= 6,25, df = 1, p < .05).
Zaključak: Maloletnici bez roditeljskog staranja sa izrečenom vaspitnom merom
zaslužuju posebnu pažnju zbog povećane izloženosti rizičnim faktorima
koji su povezani sa recidivizmom. Nalazi ovog istraživanja mogu da doprinesu
razvoju efektivnijih programa prevencije i tretmana za ovu grupu maloletnih
prestupnika.Introduction: The results of international research show that more than a third of
minors without parental care come into contact with the juvenile justice system. Empirical
findings about their experiences, needs and developmental outcomes suggest the existence
of significant differences compared to minors included in only one system.
Aim: This research aims to determine the differences in individual characteristics and
history of home placement between minors without parental care and other minors who
have been subjected to educational measures.
Methods: The sample consists of all users who have been subjected to educational
measures and were housed in the Institute for the Education of Children and Youth Belgrade in
the period 2018–2022 (N = 25). The users in the sample are of both sexes (male 68.0%), aged
14–19 years (AS = 16.66, SD = 1.21), and 40.0% are without parental care. The required data
were collected by analyzing official documentation.
Results: For most of the examined variables, no significant differences were found
between minors without parental care and other users who have been subjected to
educational measures. These two groups differ significantly according to gender (χ
2
= 6.00,
df = 1, p < .05), the frequency of mental disorders (χ
2
= 4.57, df = 1, p < .05) and type of exit
(χ
2
= 6.25, df = 1, p < .05).
Conclusion: Minors without parental care who have been subjected to educational
measures deserve special attention due to their increased exposure to risk factors associated
with recidivism. The findings of this research can contribute to the development of more
effective prevention and treatment programs for this group of juvenile offenders
Minimum age of criminal responsibility and international legal standards
Get PDFUvod: Minimalni uzrast krivične odgovornosti kao institut krivičnog prava
podrazumeva definisanje donje starosne granice počev od koje dolazi u obzir
vođenje krivičnog postupka protiv konkretnog učinioca krivičnog dela. Iako
se poslednjih godina maloletnički kriminalitet u svetskim razmerama odlikuje
stabilnim ili blago opadajućim stopama, slučajevi u kojima su veoma mlada
lica učinioci najtežih krivičnih dela aktuelizuju raspravu o potrebi snižavanja
uzrasta krivične odgovornosti.
Cilj: Cilj rada jeste da se izdvoje dominantni međunarodnopravni standardi u
domenu definisanja minimalnog uzrasta krivične odgovornosti, kao i ključni
argumenti koji podupiru navedene standarde, a kako bi se potom ustanovilo
da li su rešenja prisutna u srpskom pozitivnom pravu usklađena sa datim načelima,
ili
su
pak
nužna
specifična
usaglašavanja.
Metode:
U
radu
su
pri
obradi
pravnih
dokumenata
primenjeni
normativno-logički
i
komparativno-pravni
metod,
odnosno
analiza
sadržaja
u
domenu
interpretiranja
relevantne
naučne i
stručne
literature.
Rezultati: Univerzalni međunarodni dokumenti plediraju za što viši uzrast mi-
nimalne krivične odgovornosti, ali i za uvažavanje opštih interesa i posebno
interesa oštećenih pri reagovanju na maloletnički kriminalitet. U značajnom
broju evropskih i svetskih zemalja deca podležu krivičnoj odgovornosti počev
od navršenih 14 godina.
Zaključak: Opredeljivanje minimalnog uzrasta krivične odgovornosti uslovljeno
je
zaštitom
najboljeg
interesa
deteta,
te
naglašavanjem
posebne
odgovornosti
države
i
društva
prema
deci
i
zadovoljavanju
njihovih
razvojnih
potreba.
S
druge
strane,
zaštita
interesa
maloletnika
ne
sme biti u koliziji sa zaštitom
oštećenih i zaštitom društva od kriminaliteta. Definisanju minimalnog uzrasta
krivične odgovornosti ne sme se pristupati bez uvažavanja ukupnih socijalnih,
ekonomskih, političkih i kulturnih prilika u datom nacionalnom okviru.Introduction: The minimum age of criminal responsibility as an institute of criminal
law implies the definition of the age limit starting from which the conduct of criminal
proceedings against a specific perpetrator of a criminal offense comes into consideration.
Although in recent years, juvenile crime on a global scale has been characterized by stable
or slightly decreasing rates, the most serious crimes committed by children actualize the
discussion about the need to lower the age of criminal responsibility.
Aim: The objective of the paper is to highlight the dominant international legal
standards in the domain of defining the minimum age of criminal responsibility, as well as the
key arguments that support the stated standards, and then to establish whether the norms in
Serbian positive law are in line with the given principles.
Methods: Normative-logical and comparative-legal methods, as well as content
analysis, were applied in the paper.
Results: Universal international documents plead for the highest possible age of
minimum criminal responsibility, but also for the respect of general interests and especially
the interests of the victims. In a significant number of European and world countries, children
are subject to criminal responsibility starting at the age of 14.
Conclusion: Defining the minimum age of criminal responsibility is conditional on
protecting the best interests of the child. It also emphasizes the special responsibility of the
state and society towards children and meeting their developmental needs. On the other
hand, the protection of the interests of minors must not conflict with the protection of the
victim and the protection of society from crime. The issue of the minimum age of criminal
responsibility must not be approached without taking into account the overall social,
economic, political, and cultural conditions in the given national framework
Characteristics of augmentative and alternative communication and strategies for its improvement
Get PDFКомуникација је динамичан процес који подразумева реципрочну размену вербалних
и
невербалних
порука
између
учесника.
Употреба
аугментативне
и
алтернативне
комуникације
може
и
негативно
да
се
одрази
на
квалитет
и
квантитет
комуникације,
јер природа комуникационих система понекад представља препреку
у остваривању ефикасне социјалне интеракције. Квалитет интеракције
зависи и од стратегија које користе комуникациони партнери, као и од њихове
комуникационе компетентности. Циљ овог рада је усмерен на анализу и преглед
емпиријских података који указују на карактеристике комуникационе
интеракције између корисника аугментативне и алтернативне комуникације и
њихових комуникационих партнера, као и на стратегије за њено унапређивање.
Резултати истраживања показују да примена аугментативне и алтернативне
комуникације може да утиче на динамичност и реципрочност у комуникацији.
Комуникациони партнери углавном доминирају током интеракције, док корисници
ретко
започињу
разговор
и
заузимају
улогу
саговорника.
Поред
тога,
спорија
брзина
комуникације, отежано и неефикасно привлачење пажње саговорника,
изражавање потреба и давање једноставних одговора као јединих начина
комуникације, као и потешкоће приликом иницирања и промене тема разговора
представљају препреке за ефикасну комуникацију. Како би се остварила успешна
интеракција кроз комуникацију, неопходно је да корисници и комуникациони партнери
разумеју
једни
друге
и
да
буду
свесни
стратегија
које
би
могле
да
унапреде
њихову
комуникацију.
Дакле,
постоји
потреба
да
се
комуникациони
партнери
едукују
о
карактеристикама
аугментативне
и
алтернативне
комуникације,
као
и
да
се
промовише
активна
улога
корисника
током
интеракције.Communication is a dynamic process that
implies reciprocal exchange of verbal and
nonverbal messages between participants.
The use of augmentative and alternative
communication can have a negative impact
on the quality and quantity of communication,
because the nature of communication systems
sometimes represents an obstacle in achieving
effective social interaction. The quality of the
interaction depend upon the strategies that are used by the communication partners, as
well as on their communication competence.
The aim of this paper is focused on the
analysis and review of empirical data that
indicate the characteristics of communication
interaction between augmentative and
alternative communication users and
their communication partners, as well as
strategies for its improvement. The results
show that the application of augmentative and alternative communication can influence
dynamism and reciprocity in communication.
Communication partners generally dominate
the interaction, while users rarely initiate
the conversation and take the role of the
interlocutor. In addition, slower speed of
communication, difficult and ineffective
attracting the interlocutor’s attention,
expressing needs and giving simple answers
as the only means of communication, as well
as difficulties when initiating and changing
conversation topics are obstacles to effective
communication. In order to achieve successful
interaction through communication, it is
necessary that users and communication
partners understand each other and to be
aware of strategies that could improve their
communication. Therefore, there is a need
to educate communication partners about
the characteristics of augmentative and
alternative communication, as well as to
promote the active role of the user during the
interaction
Тhe influence of family structure on the school engagement of younger students
No full textАнгажованост у школи одражава степен у којем ученици улажу себе, колико су мотивисани и
спремни да учествују у учењу у својој школи, и то се односи на будући академски и
професионални успех. На школску ангажованост могу да утичу индивидуални и
контекстуални фактори. Циљ овог истраживања је да се испита утицај породичне структуре
на школско ангажовање ученика млађег школског узраста. Истраживање је спроведено у
основној школи „Нада Матић“ у Ужицу током другог полугодишта школске 2022/2023. године.
Узорак истраживања чини 38 ученика који похађају први, други, трећи и четврти разред
основне школе, оба пола. За процену школске ангажованости је коришћена Скала
ангажованости ученика, а за прикупљање општих демографских података креиран је посебан
упитник. Утврђено је да нема статистички значајне разлике између породичне структуре и
школског ангажовања ученика. Истовремено, евидентирано је да што су ученици старији, то
је и начин школског ангажовања другачији. Породична структура је важно питање друштвене
заједнице, па би школска ангажованост захтевала даља истраживања која детаљније
истражују овај феномен.School engagement reflects the extent to which students invest themselves, how motivated they
are, and their willingness to participate in learning at their school, which relates to future academic
and professional success. School engagement can be influenced by individual and contextual
factors. The aim of this research is to examine the impact of family structure on the school
engagement of younger students. The study was conducted at the "Nada Matić" primary school in
Užice during the second semester of the 2022/2023 school year. The research sample consisted of
38 students attending the first, second, third, and fourth grades of elementary school, both genders.
The Student Engagement Scale was used to assess school engagement, and a separate
questionnaire was created to collect general demographic data. It was determined that there is no
statistically significant difference between family structure and students' school engagement. At the
same time, it was noted that as students get older, their school engagement varies. Family
structure is an important issue in the community, so further research that delves into this
phenomenon in more detail would be required to better understand school engagement
Specifics od auditory behavior in children with autism spectrum disorder
No full textАудитивно понашање кроз све своје аспекте има развојне фазе и миљоказе. Ово истраживање спроведено је у циљу утврђивања које су специфичности аудитивног понашања код деце са Поремећајем из спектра аутизма (ПСА). У истраживању су учествовала деца (N=30) са различитим степеном ПСА, женског и мушког пола, различитог хронолошког узраста, и различитим моделом комуникације. Истраживање је спроведено у сарадњи са родитељима који су попунили упитник о аудитивном понашању њихове деце, док су стручњаци (дефектолог и логопед) попуњавали скалу процене за ПСА.
Резултати су показали значајне специфичности у свим аспектима аудитивног понашања код деце са ПСА, а поготову у аспекту локализације, аудитивне пажње, рецептивног и експресивног говора. У овом раду продискутоване су теоријске и практичне могућности имплементације пронађених резултата у рад са децом са ПСА.Auditory behavior in all its aspects has developmental stages and milestones. This research was conducted in order to determine the specifics of auditory behavior in children with Autism spectrum disorder (ASD). Children (N=30) with different degrees of ASD, both male and female, of different chronological ages, and different communication models participated in the research. The research was conducted in cooperation with parents who filled out a questionnaire about their children's auditory behavior, while experts (a speech pathologist and a speech therapist) filled out the assessment scale for ASD. The results showed significant specificities in all aspects of auditory behavior in children with ASD, especially in the aspect of localization, auditory attention, receptive and expressive speech. In this paper, the theoretical and practical possibilities of implementing the found results in working with children with ASD were discussed
Kulturalne kompetencije u obrazovno-vaspitnoj praksi: samoprocena nastavnika srednjih škola
Get PDFKulturalne kompetencije nastavnika smatraju se ključnom pretpostavkom uvažavanja različitosti, kreiranja klime međusobnog razumevanja, poštovanja i ravnopravne saradnje u školi. U cilju ispitivanja samoprocene kulturalnih kompetencija, realizovano je istraživanje na uzorku od 254 nastavnika srednjih škola. Instrument koji je korišćen u istraživanju je Skala za samoprocenu kulturalnih kompetencija osoblja škole. Rezultati pokazuju da nastavnici, generalno, na relativno visokom nivou ocenjuju sopstvene kulturalne kompetencije. Samoprocena kulturalnih kompetencija nastavnika značajno zavisi od pola i dužine radnog staža u obrazovanju. Uz uvažavanje ključnih nedostataka istraživanja, može se izvesti zaključak o zadovoljavajućem nivou kulturalnih kompetencija nastavnika srednjih škola, ali i o jasnom prostoru za njihovo dalje unapređivanje. Istaknuto mesto na tom planu zavređuju programi stručnog usavršavanja nastavnika, kao i inkorporiranje sadržaja kojim se obrađuju teme kulturalnih kompetencija u kurikulume obrazovanja budućeg nastavničkog kadra
Analyzing reading disorders in aphasia through a psycholinguistic approach
Get PDFLezije mozga mogu dovesti do selektivnih poremećaja čitanja kod kojih je pogođen samo jedan
mehanizam čitanja, dok je drugi očuvan. Kvalitativna analiza grešaka u čitanju omogućava
identifikovanje oštećenih puteva čitanja, što predstavlja osnov za određivanje tipa aleksije i izbor
programa tretmana. Cilj ovog rada je utvrđivanje značaja psiholingvističkog pristupa analizi
poremećaja čitanja kod osoba sa afazijom. Uzorak se sastojao od 30 ispitanika, od kojih je 15
imalo nefluentnu, a 15 fluentnu afaziju. Dijagnoza afazije je postavljena na osnovu Bostonske
baterije testova za afazije. U uzorak su uključeni ispitanici sa afazijom vaskularne etiologije.
Procena sposobnosti čitanja izvršena je Subtestom čitanja BDAE i Testom čitanja reči. Statistička
značajnost razlika proveravana je Vilkokson Man-Vitnijevim U testom. Rezultati su pokazali da
se oblici grešaka u čitanju kod nefluentnih afazija bitno razlikuju od grešaka koji se ispoljavaju
kod fluentnih afazija (p < 0,05). Literarna aleksija i morfološke paraleksije uglavnom su prisutne
kod nefluentnih afazija, dok se verbalna aleksija i semantičke paraleksije nalaze u osnovi
fluentnih afazija. Psiholingvističkim pristupom analizi grešaka u čitanju zaključeno je da je kod
nefluetnih afazija uglavnom zastupljena fonološka aleksija, a kod fluentnih afazija dubinska
aleksija.Brain lesions can cause selective reading disorders, where only one reading mechanism is
affected while others remain intact. Analyzing the quality of reading errors can help identify
impaired reading pathways and determine the type of alexia, aiding in selecting a treatment
program. This study aims to determine the significance of using a psycholinguistic approach in
analyzing reading disorders in individuals with aphasia. The sample consisted of 30 participants
diagnosed with vascular etiology aphasia, with 15 having non-fluent aphasia and 15 having fluent
aphasia. The Boston Diagnostic Aphasia Examination (BDAE) was used for diagnosis, while the
BDAE Reading Subtest and the Word Reading Test were used for reading ability assessment.
The Wilcoxon Mann-Whitney U-test was used for statistical analysis. Findings indicated that the
forms of reading errors in non-fluent aphasias were significantly different from those in fluent
aphasias (p < 0.05). Literary alexia and morphological paralexias were mainly present in non-
fluent aphasias, whereas verbal alexia and semantic paralexias characterized fluent forms of
aphasic syndromes. By using a psycholinguistic approach to analyze reading errors, this study
concluded that phonological alexia was mainly present in non-fluent aphasias, while depth alexia
was more common in fluent aphasia
Challenges of adult users of hearing amplification during the Covid-19 pandemic
Get PDFUvod: Pandemija Covid-19 uticala je u značajnoj meri na mnoge aspekte života ljudi, posebno u oblasti zdravstvene nege i socijalne zaštite. Mnoge starije osobe ograničile su kretanje, posete porodici i društvene aktivnosti u strahu od zarazne bolesti koja može imati veoma ozbiljne posledice. Dodatno mere opreza, u smislu fizičkog distanciranja i obaveze nošenje zaštitnih maski, postavile su pred osobe oštećenog sluha jedinstven izazov utičući na intenzitet i kvalitet govornog signala uz narušenu mogućnost ščitavanja govora sa lica i usana sagovornika. Cilj: Istraživanje je imalo za cilj da ispita u kojoj meri su se korisnici slušne amplifikacije odraslog životnog doba susretali sa različitim izazovima tokom trajanja pandemije Covid-19. Metode: Za potrebe ovog istraživanja konstruisan je poseban upitnik, a ispitanici su svoje odgovore davali na trostepenoj skali Likertovog tipa. Rezultati: Rezultati istraživanja pokazali su da je jedan od glavnih izazova ispitanika tokom pandemije bila komunikacija sa drugim ljudima. Kao poseban problem efikasne komunikacije ispitanici su istakli široku upotrebu zaštitnih maski i izbegavanje komunikacije sa nepoznatim ljudima iz straha da se neće razumeti. Ispitanici su naglasili problem promena u slušanju putem slušnih aparata tokom pandemije, kao i propratne oscilacije raspoloženja prema korišćenju same amplifikacije. Iako je većina ispitanika bila zadovoljna mogućnošću servisiranja i popravke slušnih aparata, nijedan ispitanik nije naveo mogućnost podrške u vidu auditorne rehabilitacije. Zaključak: Pandemija korona virusa istakla je potrebu za razvijanjem mreže alternativnih metoda i pristupa u pružanju surdoloških usluga njenim korisnicima, koja bi trebalo da bude prepoznata kao dodatni oblik pružanja usluga u oblasti savetodavnog rada, rehabilitacije, rešavanja svakodnevnih problema sa slušnim pomagalima. Takav način rada omogućio bi nesmetanu stručnu podršku korisnicima slušne amplifikacije ne samo u ekstremnim situacijama kakva je pandemija već i u redovnim okolnostima svima kojima iz različitih razloga takva podrška do sada nije bila uvek dostupnaIntroduction. The Covid-19 pandemic has considerably affected many aspects of human life, especially healthcare and social services. The contacts of elderly people with family and friends, as well as their social activities, have been drastically reduced due to fear of contagious diseases with potentially serious consequences. Preventive measures of physical distancing and obligatory protective masks have brought additional challenges for hearing-impaired persons because of the decreased intensity and muffled quality of speech signals as well as the lack of visual cues because of the face masks. Objective. The study aimed to identify the challenges that adult hearing aid users faced during the Covid-19 pandemic. Methods. A special questionnaire was developed for the purpose of this study with a 3-point Likert type of scale. Results. The results of the study have shown that effective communication with other people during the pandemic was a great challenge for hearing-impaired participants. They pointed out the use of face masks and avoidance of communication with other people due to the fear of misunderstanding others. The participants noticed some changes in listening with hearing aids as well as mood swings and compliance to hearing aids. Most of the participants were satisfied with the access to hearing aids, fitting, and repair services, but none of them had access to rehabilitation and advisory support. Conclusion. The Covid-19 pandemic revealed the need for developing a network for alternative methods and approaches in surdology to provide advisory and rehabilitation services for hearing-impaired people as well as technical support for hearing aid users. That would be the way to provide ongoing support for hearing aid users, not only in extreme situations, such as the pandemic, but to increase the accessibility of those services in everyday life for all users