Allegheny College DSpace Repository
Not a member yet
38403 research outputs found
Sort by
Taking earthquake risk under insurance protection in Turkish law
No full textYer kabuğundaki sebebi ile yeryüzünde meydana gelen sarsılmalara deprem denilmektedir. Deprem can ve mal kayıplarına sebep olan ve önlenemeyen bir doğal afettir. Depremin yeryüzünde ne zaman ve ne şiddette meydana geleceği net biçimde bilinemez. Bu sebeple depremin meydana getireceği zararların boyutu da önceden net biçimde tahmin edilememektedir. Depremin bu belirsiz tehlikesine karşın kişiler deprem sigortası yaptırarak konut ve iş yerlerinde meydana gelebilecek maddi zararları güvence altına almak istemektedirler. Deprem riskinin sigorta himayesi altına alınması kısaca deprem sigortasının yapılması ülkemizde zorunlu tutulmuştur. Zorunlu deprem sigortası ile kişiler olası bir depremin meydana getireceği zararlara karşı sigorta himayesi altına alınmaktadır.The shaking that occurs on the earth’s surface due to fractures in the earth’s crust is called an eartquake.Earthquake is a natural disaster that causes loss of life and property and cannot be prevented. It cannot be known clearly when and with what intensity an earthquawke will occur on earth. for this reason the extent of damage that an earthquake will cause cannot be predicted clearly. despite this uncertain danger of an earthquake people want to insure themselves against material damage that may occur in their homes and workplaces by purchasing earthquake insurance. In our country it is mandatory to protect the earthquake risk in short to have earthquake insurance. With compulsory earthquake insurance individuals are insured against damages that may occur due to a possible earthquake
Investigation of the resilience to progressive collapse of a sample of a reinforced concrete building with columns resting on cantilever beams under seismic loads
No full textTürkiye, aktif tektonik kuşaklar üzerinde yer alması nedeniyle yüksek sismik tehlikeye sahip ülkelerden biridir. Geçmişte yaşanan depremler, yapı stoğunun önemli bir bölümünün yetersiz mühendislik hizmetiyle inşa edildiğini ve özellikle düşey taşıyıcı sistem süreksizlikleri gibi yapısal düzensizliklerin, yapıların göçme riskini ciddi şekilde artırdığını göstermiştir. Mimari kaygılarla zemin katlarda bırakılan boşluklar, konsol çıkmalar veya düzensiz kolon yerleşimleri, yapıların ani yük kayıplarına karşı hassasiyetini artırmakta ve olası aşamalı göçme mekanizmalarının tetiklenmesine neden olmaktadır. Bu çalışmada, farklı beton sınıfları (C10 ve C20), farklı çıkma uzunlukları (1 m ve 1.5 m) ve kolon kaldırma konumları (iç köşe ve dış köşe) dikkate alınarak toplamda 48 farklı model oluşturulmuştur. Oluşturulan 3 boyutlu yapı modelleri, kolon kaldırma senaryoları altında ELS (Extreme Loading for Structures) programında analiz edilmiştir. Zemin kat, 2., 3. ve 5. katlardan kolon kaldırılması durumları, her modelde ayrı ayrı değerlendirilmiş; maksimum deplasman ve dönme değerleri incelenerek yapıların aşamalı göçmeye karşı performansları belirlenmiştir. Analiz sonuçlarına göre; beton dayanımı arttıkça yapıların göçmeye karşı dayanımının önemli ölçüde yükseldiği, iç köşe kolonlarının kaldırılmasının dış köşe kolonlarına kıyasla daha kritik etkiler yarattığı ve yüksek kat seviyelerinden yapılan kolon kaldırmalarının, deplasman değerlerini belirgin biçimde artırdığı gözlemlenmiştir. Özellikle çıkma uzunluğu arttıkça iç köşe kolon kaldırmalarında deplasman değerlerinde azalma eğilimi gözlemlenirken, dış köşe kolon kaldırmalarında küçük artışlar tespit edilmiştir. Sonuç olarak, bu tez çalışması, yapıların mimari tasarım aşamasında yapılan düzenlemelerin, düşey sürekliliği etkileyen kararların ve kullanılan malzeme özelliklerinin, yapının aşamalı göçme davranışı üzerinde doğrudan etkili olduğunu ortaya koymakta; güvenli yapı tasarımı açısından bu parametrelerin dikkatle ele alınması gerektiğini vurgulamaktadır.Turkey is one of the countries with high seismic hazard due to its location on active tectonic belts. Past earthquakes have revealed that a significant portion of the building stock was constructed with inadequate engineering services, and that structural irregularities, especially vertical discontinuities in the load-bearing system, significantly increase the risk of collapse. Architectural concerns such as leaving open spaces on the ground floor, cantilever projections, or irregular column arrangements increase the vulnerability of structures to sudden loss of load-bearing elements and may trigger potential progressive collapse mechanisms. In this study, a total of 48 different models were created by considering different concrete strength classes (C10 and C20), different cantilever lengths (1 m and 1.5 m), and column removal locations (interior corner and exterior corner). The three-dimensional structural models generated were analyzed under column removal scenarios using the ELS (Extreme Loading for Structures) software. Column removals from the ground floor, 2nd, 3rd, and 5th floors were evaluated separately in each model; maximum displacement and rotation values were examined to assess the progressive collapse performance of the structures. According to the analysis results, it was observed that as the concrete strength increased, the structural resistance against collapse improved significantly; that interior corner column removals had more critical effects compared to exterior corner removals; and that column removals from higher story levels significantly increased displacement values. Particularly, while an increasing cantilever length led to a decreasing trend in displacement values in interior corner column removals, slight increases were observed in exterior corner removals. As a result, this thesis reveals that architectural decisions made during the design phase, decisions affecting vertical continuity, and material properties used have a direct impact on the progressive collapse behavior of structures. It emphasizes that these parameters must be carefully considered to ensure safe structural design
The urogenital system microbiota: Is it a new gamechanger in urogenital cancers?
No full textThe human microbiome, which encompasses microbial communities and their genetic material, significantly influences health and disease, including cancer. The urogenital microbiota, naturally present in the urinary and genital tracts, interact with factors such as age, lifestyle, and health conditions to affect homeostasis and carcinogenesis. Studies suggest that alterations in this microbiota contribute to the development and progression of genitourinary cancers, emphasizing the concept of oncobiome, which refers to microbial genetic contributions to cancer. Similarly, gut microbiota can influence hormone levels and systemic inflammation, impacting cancers such as cervical and prostate cancer. Advanced studies indicate that microbial communities in genitourinary cancers have distinct profiles that may serve as diagnostic biomarkers or therapeutic targets. Dysbiosis of the urinary microbiota correlates with bladder and kidney cancer. Additionally, gut microbiota influence the effectiveness of cancer treatments. However, further research is necessary to clarify causality, the role of microbial metabolites, and hormonal regulation. The aim of this review is to understand that these dynamics present opportunities for innovative cancer diagnostics and therapies, highlighting the need for integration of microbiology, oncology, and genomics to explore the role of microbiota in genitourinary cancers. For this, a comprehensive search of relevant databases was conducted, applying specific inclusion and exclusion criteria to identify studies examining the association between microbiota and urogenital cancers. Research into the mechanisms by which microbiota influence urogenital cancers may pave the way for new diagnostic and therapeutic approaches, ultimately improving patient outcomes
Lise İngilizce öğretmenlerinin yapay zekâ öz-yeterlik düzeylerinin incelenmesi
No full textBu çalışma, nicel araştırma yaklaşımı kullanarak Türkiye'nin üç ilindeki lise İngilizce öğretmenlerinin mevcut yapay zeka okuryazarlık düzeylerini belirlemek ve bu düzeyin öğretmenlerin öz yeterlilik düzeyleriyle ilişkisini incelemek amacıyla yapılmıştır. Araştırma, mevcut dijital yeterlilik çerçeveleri, özellikle DigComp, DigCompEdu ve UNESCO tarafından öğretmenler için geliştirilen yapay zeka yeterlilik çerçevesi temel alınarak kavramsal olarak tasarlanmıştır. Veri toplama için kullanılan başlıca araç, TAICS adlı yapılandırılmış bir ölçektir. Yazar, toplam 126 öğretmenden veri toplamak için 50'den fazla okulu bizzat ziyaret etmiştir. Toplanan verileri değerlendirmek için hem tanımlayıcı hem de çıkarımsal istatistik yöntemleri kullanılmıştır. Tanımlayıcı istatistikler ve grup karşılaştırma testleri gibi yöntemler kullanılarak YZ okuryazarlığı ve öz yeterlilik düzeyleri incelenmiş, demografik gruplar arasındaki korelasyonlar ve farklılıklar araştırılmıştır. Ayrıca, kullanılan ölçeğin ölçüm modellerini doğrulamak için doğrulayıcı faktör analizi (CFA) yapılmıştır. Sonuçlar, öğretmenlerin orta düzeyde YZ okuryazarlığına sahip olduğunu ve YZ okuryazarlığı ile öz yeterlilik arasında pozitif bir ilişki olduğunu göstermiştir. Bu da, öğretmenlerin modern YZ teknolojisini derslerine entegre etme konusundaki öz yeterliliklerinin, YZ okuryazarlık düzeyleriyle pozitif korelasyon içinde olduğunu göstermektedir. Öğretmenlerin günümüzün sınıflarında YZ araçlarını iyi bir şekilde kullanabilmeleri için, eğitimde politika belirleyicilerin YZ okuryazarlığını, özellikle mesleki gelişim ve akreditasyon programları için öncelik haline getirmeleri gerektiği sonucuna varılmıştır. Çalışma, öğretmenlerin YZ okuryazarlık düzeylerini ölçerek literatürdeki deneysel araştırma boşluğunu doldurmaya yardımcı olmakta ve politika belirleyicilere Türkiye'deki öğretmenler için iyileştirilmiş mesleki gelişim programları geliştirmek için kullanabilecekleri yararlı baz veriler sağlamaktadır. Bakanlık tarafından YZ hakkında birkaç farklı program ve rehber hayata geçirilmiş olsa da 2017 yılında uygulamaya konulan ve hala yürürlükte olan Millî Eğitim Bakanlığı'nın mevcut “Öğretmenlik Mesleği Genel Yeterlilikleri” çerçevesinin, dünya çapındaki gelişmeler ve üretken yapay zekanın yükselişi doğrultusunda güncellenmesi önerilmiştir.Using a quantitative research approach, this study wanted to determine the levels of current AI literacy levels of high school English language teachers in Turkey's three provinces and how their knowledge relates to their teacher self,efficacy levels. The research was conceptually designed around existing digital competence frameworks, specifically DigComp, DigCompEdu and AI competency framework for teachers by UNESCO. The primary instrument for collecting data was a structured questionnaire called, TAICS. The author personally visited more than 50+ schools to gather data from a total of 126 teachers. Both descriptive and inferential statistical methods were used to evaluate the collected data. A review of AI literacy and self,efficacy levels was given using descriptive statistics, and inferential methods, such as group comparison tests, looking into correlations and differences between demographic groups. Furthermore, in order to validate the measurement models of the scale utilized, confirmatory factor analysis (CFA) was carried out. The results showed that teachers had a moderate level of AI literacy, and that there was a positive association between AI literacy and self,efficacy, suggesting that teachers' self,efficacy in integrating modern AI technology into their lessons is positively correlated with their level of AI literacy. It is concluded that in order for teachers to make good use of AI tools in today's classrooms, educational policymakers should make AI literacy a top priority, especially for professional development and accreditational programs. The study helps fill a gap by measuring AI literacy levels of teachers and provides policymakers with useful base data they can use to develop improved professional development programs for teachers in Türkiye. Although ministry initiated several programs and released guides concerning AI, the existing "General Competencies for Teachers," framework by MoNE, which was put in practice in 2017 should be updated following the worldwide developments and rise of GENAI
Research on the integration of soilless agriculture into buildings within the scope of environmental sustainability
No full textArtan dünya nüfusu, kentleşme, tarım arazilerinin azalması, doğal kaynakların tükenmesi, iklim değişikliği gibi küresel sorunlar, sürdürülebilir kent yaşamı ve gıda üretimi için yenilikçi çözümler gerektirmektedir. Bu bağlamda; topraksız tarım yöntemini kullanarak, kaynak verimliliği sağlayan ve çevresel etkisi düşük bir şekilde gıda üretmeyi hedefleyen binalar bir alternatif sunmaktadır. Bu çalışma, çevresel sürdürülebilirlik kapsamında, topraksız tarımın binalara entegrasyonunu, çatı üstü sera örnekleri üzerinden ele almaktadır. Çalışmanın amacı, çatı üstü seralarının çevresel sürdürülebilirlik üzerindeki etkilerini ve potansiyelini araştırmak, mimari, tarım ve yapı teknolojisi arasındaki ilişkiyi ortaya koymak, tasarımda dikkat edilmesi gereken hususları belirlemektir. Çalışmada, çatı üstü seralarının tasarımı, bina sistemleri, bina ve tarım sistemleri etkileşimi, kullanılan teknik ve teknolojiler, tasarım/ yapım /kullanım süreçlerinde yaşanan zorluklar ele alınmıştır. Bu kapsamda, nitel bir literatür analizi yaklaşımı yöntemiyle, farklı coğrafi bölgelerde ve koşullarda inşa edilmiş çatı üstü sera örnekleri incelenmiş, elde edilen bulgular çevresel sürdürülebilirlik çerçevesinde değerlendirilmiştir. Bulgular, çatı üstü seraların çevresel sürdürülebilirliğe önemli katkılar sağladığını, bununla birlikte bazı zorluklar ve çelişkiler de barındırdığını göstermektedir. Sonuç olarak, çatı üstü seralar, yenilenebilir enerji ve teknolojik gelişmelerle birlikte, gelecekte şehirlerdeki gıda üretimi için stratejik bir çözüm olabilir. Ancak, çevreye zarar vermeden sürdürülebilir bir uygulama için doğru tasarım ve uygulama yaklaşımları kritik öneme sahiptir. Çatı üstü seraların potansiyelinin araştırılması, iklim krizine karşı dirençli ve sürdürülebilir kentler yaratma hedefi doğrultusunda önem taşımaktadır. Çalışma, bu seraların çeşitli yapı tiplerine uyarlanabileceğini göstererek, kentsel alanlarda sürdürülebilir tarım ve yapı tasarımı için yeni perspektifler sunmaktadır. Ayrıca, mimarlık, mühendislik ve tarım disiplinlerinin ortak noktasında yer alan bu konuda literatüre katkıda bulunmaktadır.Global problems such as increasing world population, urbanization, decreasing agricultural land, depletion of natural resources and climate change require innovative solutions for sustainable urban living and food production. In this framework, buildings that aim to produce food in a resource-efficient and low environmental impact way by using the soilless agriculture method offer an alternative. This thesis examines the integration of soilless agriculture into buildings in the context of environmental sustainability through the examples of rooftop greenhouses. The aim of the thesis is to investigate the effects and potential of rooftop greenhouses on environmental sustainability, to reveal the relationship between architecture, agriculture and building technology, and to determine the design considerations. In the study, the design of rooftop greenhouses, building systems, the interaction between building and agricultural systems, the techniques and technologies used, and the difficulties experienced in the design / construction / utilization processes are discussed. In this context, through a qualitative literature analysis approach, examples of rooftop greenhouses built in different geographical regions and conditions were examined and the findings were evaluated within the framework of environmental sustainability. The findings show that rooftop greenhouses make significant contributions to environmental sustainability, they also present some challenges and contradictions. To sum up, rooftop greenhouses, together with renewable energy and technological advances, could be a strategic solution for food production in cities in the future. Yet, the right design and implementation approaches are critical for a sustainable implementation without harming the environment. Investigating the potential of rooftop greenhouses, is important in line with the goal of creating sustainable cities that are resilient to the climate crisis. By showing that these greenhouses can be adapted to various building types, the study offers new perspectives for sustainable agriculture and building design in urban areas. It also contributes to the literature on this topic, which is at the crossroads of architecture, engineering and agriculture disciplines
An assessment of political and social conflicts in yemen within an ıntegrated framework of relative deprivation and social ıdentity theories: Motivations, strategies, and popular support of conflicting parties
No full textBu çalışma, Yemen’deki siyasal ve toplumsal çatışmaların tek boyutlu ve birbirinden bağımsız biçimde ele alınmasının, ülkedeki istikrarsızlığın temel nedenlerini bütüncül olarak kavramayı zorlaştırdığını ve Yemen’de süregelen çatışmaların temel dinamiklerini açıklamaya imkân tanıyan kapsamlı ve çok boyutlu bir perspektifin oluşmasını sınırladığını savunmaktadır. Bu doğrultuda çalışma, göreceli yoksunluk ve sosyal kimlik teorilerini bağlantılandıran kuramsal çerçeve ve bu çerçevenin kolektif eylemle ilişkisi bağlamında Yemen’deki siyasal ve toplumsal çatışmalarda rol oynayan yerel aktörlerin motivasyonları, stratejileri ve toplumsal desteklerini incelemeyi amaçlamaktadır. Metodolojik olarak teori testi bağlantılı derinlemesine tek vaka analizi yaklaşımı benimsenmiş ve nitel vaka analizi ile söylem analizi birlikte kullanılmıştır. Veri toplama ve inceleme sürecinde açık kaynaklarda yer alan medya içerikleri, sivil toplum kuruluşlarının raporları, uluslararası gözlemci kuruluşların değerlendirmeleri ve ilgili akademik literatür kapsamlı biçimde taranmıştır. Ayrıca yerel aktörlerin söylemleri ve aralarındaki ilişkiler, grup liderleri ve kilit aktörlerin açıklamaları, konferans konuşmaları, çevirim içi video içerikleri, sosyal medya paylaşımları ve internet forumlarında yer alan mesajlar incelenmiştir. Bunların yanı sıra, yerel aktörlerin söylem ve eylemlerini şekillendiren ve çatışmaların şiddetlenmesinde rol oynayan dış aktörlerin etkisi analiz kapsamında ele alınmıştır. Yemenlilerle yapılmış ve yayımlanmış röportaj metinleri ile yerel liderler ve halk temsilcileriyle daha önce gerçekleştirilmiş görüşmelere ait literatürde yer alan transkriptler de analize dahil edilmiştir. Çalışmadan elde edilen bulgular, yerel aktörlerin kolektif eylemde bulunma motivasyonları, stratejileri ve toplumsal desteklerinin grup göreceli yoksunlukla pozitif yönde ilişkili olduğunu göstermektedir. Bu bağlamda çalışma, Yemen’de Güney Hareketi ve Husi Hareketi örnekleri üzerinden kolektif eylemde bulunma eğiliminin grup göreceli yoksunlukla pozitif ilişkisini ortaya koymakta ve Husi yönetimi altında Husilere karşı kolektif eylemin neden gerçekleşmediğini açıklamaktadır. Buna ek olarak bulgular, grup göreceli yoksunluğun aşırılık yanlısı aktörler için elverişli bir zemin oluşturabildiğine ve Arap Yarımadası el-Kaidesi’nin (AQAP) bu durumdan yararlanarak Yemen’de kendisine faaliyet alanı bulabildiğine işaret etmektedir. Sonuç olarak bu çalışma, göreceli yoksunluk ve sosyal kimlik teorilerini bağlantılandıran kuramsal çerçevenin Yemen’deki farklı aktör ve bağlamlara uygulanabilirliğini, ayrıca çok boyutlu bir perspektif sunarak çatışma dinamiklerini ve kolektif eylemlerin motivasyonlarını açıklama konusundaki kapsayıcılığını ortaya koymakta ve bu teorilerin entegre biçimde bir vakaya uygulanmasına ilişkin literatürdeki boşluğu gidermeye yönelik teorik bir katkı sunmaktadır.This study argues that treating Yemen’s political and social conflicts as singledimensional and mutually independent phenomena makes it difficult to grasp the fundamental causes of instability in the country comprehensively and hinders the development of a multifaceted and in-depth perspective suitable for explaining the core dynamics of the ongoing conflicts in Yemen. In this regard, the study aims to analyse the motivations, strategies, and popular support of local actors participating in political and social conflicts in Yemen in the context of an integrated framework of relative deprivation and social identity theories. Methodologically, the examination employs a theory-testing in-depth single-case study approach, utilizing qualitative case analysis and discourse analysis. During data collection and analysis, media content from open sources, reports by non-governmental organizations, assessments by international observer organizations, and the relevant academic literature were thoroughly reviewed. Additionally, the discourse and mutual relations of local actors, statements from group leaders and key actors, conference speeches, online video contents, social media posts, and messages shared on online forums are examined. In parallel, the influence of foreign actors, which plays a role in both shaping the discourse and the actions of local actors and exacerbating the conflicts, is analyzed. Published interview texts with Yemenis and transcripts found in the literature from previously conducted interviews with the local leaders and community representatives have also been included in the analysis. The findings of the study demonstrate a positive correlation between group relative deprivation and collective action motivations, strategies, and popular support of local actors. In this context, the study exemplifies the positive correlation between tendency for collective action and group relative deprivation through the cases of the Southern Movement and the Houthi Movement in Yemen, and it explains why collective action did not materialize under and against the Houthi rule. Furthermore, the findings indicate that group relative deprivation can create an opportune environment for extremist actors and that Al-Qaeda in the Arabian Peninsula (AQAP) has been able to find an area of activity by taking advantage of this situation. In conclusion, this study illustrates the applicability of the theoretical framework linking relative deprivation and social identity theories to different actors and contexts in Yemen, and its comprehensive ability to explain conflict dynamics and the motivations underlying collective action by providing a multi-dimensional perspective, thereby offering a theoretical contribution aimed at filling the gap in the literature regarding the integrated application of these theories to a case study
Alegorinin estetiği I: Klasik İslam'da tasvirlerin/imgelerin hermenötiğinde retorik vs. Kanıtlama
No full textThis article explores the Aesthetics of Allegory in classical Islamic thought, focusing on the hermeneutics of images as articulated by Averroes. It examines the distinction between rhetorical and demonstrative interpretations of sacred texts and images, highlighting the role of intellectual hierarchies and cosmological theories in shaping these interpretations. The study also analyses the allegorical interpretation of the Miʿrāǧ narrative by Avicenna and its connection to Islamic metaphysics. Finally, it discusses the Marīnid Sultanate’s promotion of geometric art in madrasas as a reflection of these allegorical principles, arguing that such art served as a visual representation of Islamic cosmology accessible only to the intellectual elite.Bu makale, klasik İslâm düşüncesinde alegorinin estetiğini inceler ve özellikle İbn Rüşd’ün ortaya koyduğu şekliyle imgelerin/tasvirlerin hermenötiğine odaklanır. Kutsal metinlerin ve imgelerin retorik ile demonstratif (kanıtlayıcı/gösterimsel) yorumları arasındaki ayrımı ele alarak, bu yorumları şekillendiren entelektüel hiyerarşilerin ve kozmolojik teorilerin rolünü vurgular. Çalışma ayrıca, İbn Sînâ’nın miraç anlatısının alegorik yorumunu ve bunun İslâm metafiziğiyle bağlantısını analiz eder. Son olarak, Merînî Sultanlığı’nın medreselerde geometrik sanatı bu alegorik ilkelerin bir yansıması olarak teşvik etmesini ele alır ve bu sanatın, İslam kozmolojisinin yalnızca entelektüel elit kesimin erişebileceği görsel bir temsili olduğunu savunu
Activation of polypropylene (pp) fiber surface with 1-vinyl-1,2,4-triazole and vinyl acetate: Synthesis, characterization, and application in cementitious systems
No full textRecently, the potential of recycled materials to improve the performance of concrete and other building materials has become an important research topic. It is known that various methods are applied to improve the tensile strength and energy absorption capacity of cementitious systems. One of the most common of these methods is the addition of fibers to the mixture. In this study, the effects of surface-modified polypropylene (PP) fibers obtained from recycled masks on the mechanical properties of mortar mixtures were investigated. In order to improve the matrix-fiber interface performance, 6 mm and 12 mm long recycled PP fibers were chemically coated within the scope of surface modification using 1-Vinyl-1,2,4-Triazole and Vinyl Acetate. With this modification made on the surface of PP fibers, we aimed to increase the surface roughness of the fibers and improve their adhesion to the matrix. Thus, we aimed to increase the mechanical properties of mortar mixtures as a result of the fibers performing more effectively in the concrete matrix. FTIR AND SEM-EDS analyses confirmed the success of the modification and the applicability of 1-Vinyl-1,2,4-Triazole and Vinyl Acetate to the fiber surface and showed that the fibers were successfully modified. It is seen that the fibers modified with Vinyl Acetate exhibit superior performance in terms of both the workability and strength performance of cementitious systems compared to the fibers modified with 1-Vinyl-1,2,4-Triazole. This study provides a significant contribution to sustainable construction materials by revealing the potential of using recycled materials in cementitious systems
Effects of royal jelly on ovary cancer cells proliferation and apoptosis
No full textThe aim of the present study is to investigate the proliferative or apoptotic effects of different doses and durations of Royal jelly (RJ) on serous type epithelial ovarian cancer, which is the most common epithelial ovarian cancer. For this purpose, cells of the Skov-3 human ovarian adenocarcinoma cell line were grown in McCoy medium and seeded in 6-well plates. RJ was prepared as a stock solution (1000 mg RJ/10 ml dH2O) and 1, 5, 10, 20, and 50 mg/ml RJ doses from the prepared stock solution were added to the medium for 24, 48, and 72 h incubated. After the treatment of RJ, the cell viability test (Tripan Blue), Ki-67 to determine the proliferative effect, cleaved-Caspase-3 and cleaved PARP expressions to determine its apoptotic effect were examined by immunocytochemical and immunofluorescence methods. In addition, findings were supported by the TUNEL method. As a result of the experiments, it was determined that 1 mg/ml and 24 h treatment of RJ did not affect cell proliferation and apoptosis, but generally, 50 mg/ml of RJ for 72 h inhibited proliferation in cancer cells and induced apoptosis. The use of royal jelly both monotherapeutically and in combination as an alternative treatment for ovarian cancer may provide the basis for new experimental protocols
Digital game and social media usage and their effects among adolescents
No full textDijital teknolojilerin yaygınlaşmasıyla ergenlik döneminin bir parçası haline gelen dijital oyun ve sosyal medya kullanımı, gelişimsel açıdan hassas olan bu dönemde çeşitli etkilere neden olabilmektedir. Bu çalışma, adölesanlarda dijital oyun ve sosyal medya kullanımının yaygınlığını, kullanım örüntülerini ve biyopsikososyal etkilerini incelemek amacıyla yapılmıştır. Çalışmamız Bursa ili merkez ilçelerinde bulunan 10 farklı ortaöğretim kurumundan 1098 öğrenciyle yapılan kesitsel anket çalışmasıdır. Anket; Kişisel Bilgi Formu, Sosyal Medya Bozukluğu Ölçeği, Ergenler İçin Oyun Bağımlılığı Ölçeği, Sosyal Medya Kullanım Amaçları Ölçeği ve Hasta Sağlık Anketi-4 ölçeklerinden oluşmaktadır. Çalışmamızda; ergenlerin %96,4'ünün sosyal medya hesabına sahip olduğu ve ortalama 4,85 farklı platform kullandığı, %68,48'inin dijital oyun oynadığı tespit edilmiştir. İnternet kullanımına ve sosyal medya kullanımına başlangıç yaşı sırasıyla 9,29 ve 11,90'dır. Günlük sosyal medya kullanım süresi 3,31 saattir. Ergenler sosyal medyayı sıklıkla eğlence ve boş vakit geçirme amacıyla kullanmaktadırlar. Sosyal medya ve dijital oyun kullanım süresi ile bağımlılık arasında pozitif bir ilişki bulunmuştur. Kızların sosyal medya bağımlılığı, erkeklerin ise oyun bağımlılığı riski daha yüksek bulunmuştur. Yatmadan önce dijital medya kullanımı uyku kalitesini olumsuz etkilemektedir. Olumlu aile ilişkileri ise sosyal medya bağımlılığı ve mental sağlık açısından koruyucu rol üstlenmektedir. Sosyal medyanın egzersize teşvik edebilmesi ve bilgi edinme amacıyla sosyal medya kullanımının akademik başarıyla pozitif ilişki göstermesi dikkat çekicidir. Sonuç olarak; sosyal medya ve dijital oyun kullanımı, biyopsikososyal boyutuyla ergenlerin yaşamlarına yön vermektedir. Kullanım özellikleri bireysel farklılıklar gösterirken, sosyal medya ve dijital oyunlar hem olumlu hem de olumsuz sonuçlar doğurabilmektedir. Bu bulgular doğrultusunda, ergenlerde sağlıklı dijital medya kullanımını destekleyecek öneriler geliştirilmiştir.Digital game and social media usage, which has become a part of adolescence with the widespread use of digital technologies, can cause various effects during this developmentally sensitive period. This study aimed to examine the prevalence, usage patterns, and biopsychosocial effects of digital game and social media usage among adolescents. Our study is a cross-sectional survey conducted with 1098 students from 10 different secondary schools in the central districts of Bursa. The survey consists of Personal Information Form, Social Media Disorder Scale, Game Addiction Scale for Adolescents, Social Media Usage Purposes Scale, and PHQ-4 scales. In our study, it was determined that 96.4% of adolescents have social media accounts and use an average of 4.85 different platforms, while 68.48% play digital games. The starting ages for internet and social media usage are 9.29 and 11.90, respectively. Daily social media usage time is 3.31 hours. Adolescents frequently use social media for entertainment and leisure purposes. A positive relationship was found between social media and digital game usage time and addiction. Girls were found to have higher risk of social media addiction, while boys had higher risk of game addiction. Using digital media before bedtime negatively affects sleep quality. Positive family relationships play a protective role against social media addiction and for mental health. It is noteworthy that social media can encourage exercise and that social media use for information acquisition shows a positive relationship with academic success.
In conclusion, social media and digital game usage guide adolescents' lives with their biopsychosocial dimensions. While usage characteristics show individual differences, social media and digital games can have both positive and negative consequences. Based on these findings, recommendations have been developed to support healthy digital media use in adolescents