ΒΚΠ ΕΚΠΑ - Σύστημα Ηλεκτρονικής Εκδοτικής (e-Pub)
Not a member yet
1979 research outputs found
Sort by
Phoenicians, Cypriots and Euboeans in the Northern Aegean
Full text linkThis paper discusses the Phoenician presence in the Northern Aegean basin, as suggested by the ancientGreek authors, in the light of new archaeological discoveries from the area. It examines the few Cypriot,Phoenician and Phoenician-style objects, which were either imported or locally produced in the far northof the Aegean during the late 8th - early 7th c. B.C. This paper views them as reverberations of the activePhoenician commercial and manufacturing involvement in the southern Aegean. Moreover, an emphasisis placed on the role that Cyprus possibly played as a link between Phoenicia and the Aegean. The natureand volume of goods from the Eastern Mediterranean discovered in the Northern Aegean points towardsmixed cargo ships. It also indicates a Greek (Euboean)-Phoenician cooperation rather than a direct linkwith the Levantine coast, although a small number of Phoenician craftsmen could have been resident inthe Northern Aegean. It is argued that it’s possible to outline different patterns of interaction betweenEastern Mediterranean people and Greeks (Euboeans) in the Thermaic Gulf and with local Thracians eastof river Strymon
G. A. Aristodemou and Th. P. Tassios. Εds. Great Waterworks in Roman Greece. Aqueducts and monumental fountains. Function in context. Archaeopress Roman Archaeology 35. Oxford 2018
Full text linkVol. 2 (2019). Chr. Kanellopoulos, Lissos. The Architecture of the Asclepieion
No full textΕξήντα χρόνια μετά την ανασκαφή του Ασκληπιείου στη Λισό από το Νικόλαο Πλάτωνα, το ερευνητικό έργο υπό την αιγίδα του Τομέα Αρχαιολογίας και Ιστορίας της Τέχνης του ΕΚΠΑ ανέλαβε την συστηματική καταγραφή των αρχιτεκτονικών στοιχείων του ιερού. Oι εργασίες τεκημρίωσης άρχισαν το καλοκαίρι του 2011 και ολοκληρώθηκαν το φθινόπωρο του 2016. Στον παρόντα τόμο γίνεται ερμηνεία των εδαφολογικών στοιχείων και αναλυτική περιγραφή των κατά χώραν λειψάνων με εφαρμογή σε αυτά των κατακείμενων στο ιερό λίθων. Τεκμηριώνεται η χωροθεσία του ιερού και η αρχιτεκτονική του ναού και των συναφών σε αυτόν κατασκευών (στοά, Οικοδόμημα Α, κρήνη), αποσαφηνίζονται οι φάσεις από τον 5ο αιώνα π.Χ. έως τη ρωμαϊκή περίοδο και διαπιστώνεται κατά τρόπο συστηματικό η επιρροή της Αλεξανδρινής και Κυρηναϊκής αρχιτεκτονικής στον πρώτο ρυθμικό, δωρικό, ναό της Κρήτης. Το κείμενο συνοδεύεται από δύο παραρτήματα που πραγματεύονται μνημεία με στοιχεία Αλεξανδρινής αρχιτεκτονικής από το Ηράκλειο, την Πολυρρήνια και την Απτέρα, καθώς και από 49 πίνακες. ISBN: 978-618-84298-4-0 (έντυπης), 978-618-84298-3-3 (ψηφιακή)Sixty years after the excavations at the Asclepieion of Lissos by Nicolaos Platon, the research program under the auspices of the Dept of Archaeology and History of Art in the NKUA, launched the systematic documentation of the architecture in the sanctuary.The present volume attempts to explain the geological features and describes the in situ remains followed by a restoration of the architectural members that lie in the archaeological site. The setting of the sanctuary, the architecture of the temple and of structures adjacent to the temple (stoa, Building A, fountain), the phasing from the 5th century B.C. through the Roman period are documented thoroughly; the influence of the Alexandrian and Cyrenean architectural styles on the first rhythmic, Doric, temple on Crete is also explained systematically. The text is accompanied by two appendices which present monuments with Alexandrian architectural features from Herakleion, Polyrrhenia and Aptera, as well as by 49 plates.ISBN: 978-618-84298-4-0 (print), 978-618-84298-3-3 (digital
Το ταξίδι προς τη Δύση αρχίζει: ο Λίβιος Ανδρόνικος και η πρώτη μετάφραση της Οδύσσειας
No full textΗ μετάφραση της Οδύσσειας στα λατινικά από τον Λίβιο Ανδρόνικο είναι έργο σταθμός στην ιστορία της λογοτεχνίας: με τον Λίβιο Ανδρόνικο και την Odusia, η ελληνική λογοτεχνία αφικνείται στη Ρώμη. Στην παρούσα εργασία προτίθεμαι να θίξω μια σειρά από σημαντικά ζητήματα τα οποία συνδέονται με το εγχείρημα του Λίβιου, και να σχολιάσω την ευρέως διαδεδομένη άποψη ότι η πρώτη μετάφραση της Οδύσσειας κατέστη εμβληματική μιας επανάστασης τόσο γλωσσικής όσο και πολιτισμικής, διότι το κείμενο της Odusia του Λίβιου έθεσε τα θεμέλια για μια νέα λογοτεχνική παράδοση σε μια νέα γλώσσα (λατινικά) και στο πλαίσιο ενός διαφορετικού πολιτισμού (ρωμαϊκού πολιτισμού). Οι επισημάνσεις μου θα συμβάλουν στην πληρέστερη αποτίμηση των πολιτισμικών συνθηκών που περιέβαλαν τη γένεση της Odusia και θα βοηθήσουν στην αξιολόγηση της μεταφραστικής προσπάθειας του Λίβιου. ABSTRACTThe translation of the Odyssey into Latin by Livius Andronicus is a landmark piece of literature: with Livius Andronicus, Greek literature crosses the Adriatic and fuels the beginnings of Latin literature. In the paper at hand I shall touch on a number of important issues associated with Livius enterprise, and I shall discuss the widely-held view that the first translation of the Odyssey became emblematic of a revolution that is both linguistic and cul-tural, because the text of the Livian Odusia laid the foundations for a new literary tradition in a new language (Latin) and culture (Roman culture). I will also share some thoughts on the possible reasons behind Livius decision to translate the Odyssey, which might lead us to appreciate more thoroughly the nuanced cultural context that generated the Odusia
An Overview on Ancient Quarries of Southeastern Attica. The Ancient Quarries of Hymettus Revisited
Full text linkBased upon the information about the quarries of southeastern Attica presented in Kokkorou-Alevras et al. (2014), the research group of the National and Kapodistrian University of Athens has tried to throw light on the quarrying activity, that took place in these quarries during the antiquity and to update, to a certain degree, the data from past publications. New investigations were conducted in areas where ancient quarries had been located in the past (e.g. in Rhamnous, Marathon, Brauron, etc.) and important knowledge has been added about the quarrying activity of that region in antiquity. Our research focused on the Hymmetus marble quarries and was based upon both a new systematic investigation of the ancient quarry-faces on mount Hymettus and a search for possible unknown and smaller quarries on the mountain. Our work led us to a re-evaluation of the attested quarry-marks and the quarrying techniques on the extensive working-faces, as well as to a better understanding of the actual scale of the extraction and thus to a re-estimation of the bulk of the extracted blocks. Furthermore, we came to new conclusions about the scale of stone extraction during the Archaic period, judging from the distinctive technical features observed on the quarried rock
Desacralised Eleusis. Contemplating the Impacts of Non-Restoration on a Major Classical and Poetic Locus
Full text linkΑπο-ιεροποιημένη Ελευσίνα. Ένας κριτικός στοχασμός πάνω στις επιπτώσειςτης έλλειψης αναστηλώσεων σε μείζονα κλασικό και ποιητικό τόποΤο ιερό της Ελευσίνας, ο εξέχων αυτός αρχαιολογικός χώρος της Αττικής και της Ελλάδας, που γνώρισε μεγάλη φήμη στην αρχαιότητα ως επίκεντρο των Ελευσινίων Μυστηρίων και της μακραίωνης λατρείας της Δήμητρας και της Περσεφόνης, αντιμετωπίσθηκε με ασέβεια από το Ελληνικό κράτος, αρχής γενομένης από το τελευταίο τέταρτο του 19ου αι. Η Ελευσίνα φαίνεται ότι έπεσε θύμα ενός ιδιαίτερου, σιωπηρού συμβιβασμού μεταξύ αφενός, της εγχώριας καπιταλιστικής τάξης, και αφετέρου, του αρχαιολογικού κατεστημένου, το οποίο ανέχθηκε την άνευ όρων εκβιομηχάνιση του Θριασίου πεδίου, περιλαμβανομένου του αμέσου περιβάλλοντος του θυσιαστηρίου. Πιο συγκεκριμένα, ενόσω η όμορη και ευρύτερη περιοχή του ιερού μετατρεπόταν σε επίκεντρο της εθνικής βιομηχανικής ανάπτυξης, ο αρχαιολογικός τόπος ανεσκάπτετο μέχρι πλήρους αποκάλυψης. Στη ροή αυτής της σπουδής «συμβιβασμού και αποτυχίας», όμως, πρέπει να θυμόμαστε ότι το Ελληνικό κράτος έχει από την ίδρυσή του καταβάλει τεράστια και συνεχή προσπάθεια για την προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς.Προκειμένου να εξερευνηθεί ο παλμός του Ελευσινιακού χώρου ως η ‘πλήρης θεών’ οντότητα που είναι, ακολουθείται εδώ μία συνθέτουσα, ποιητικής τάξεως μεθοδολογία, που υπάγεται στη σφαίρα της γεωγραφίας του πολιτισμού και κρίνεται κατάλληλη για το Ελευσινιακό genius loci (πνεύμα του τόπου), ενώ αποφεύγεται η μονοδιάστατη μέθοδος της αρχιτεκτονικής ιστορίας, των αρχαιολογικών δεδομένων, της αναστηλωτικής προσέγγισης και των οικοδομικών λεπτομερειών. Πιο συγκεκριμένα, στο κείμενο πρώτον, μελετάται η βεβήλωση της περιοχής ως περίπτωση αρνητικής αλληλεπίδρασης μεταξύ νεωτερικότητας και αρχαιότητας. Δεύτερον, αποκαλύπτονται μερικές σημαντικές χωρικές ποιότητες της Ελευσίνας και της Ιεράς Οδού, όπως η προτεινόμενη έννοια της «χωρικής ευλυγισίας» και η ποιητική εμπειρία, οι οποίες είτε έχουν υποβαθμισθεί, είτε ολότελα καταστραφεί. Τρίτον, διερευνάται η δυνατότητα μερικής αποκατάστασης του συγκεκριμένου χώρου και του περιβάλλοντός του μέσω πολιτιστικού και αστικού σχεδιασμού και διαχείρισης. Τέλος, προτείνεται μια νέα, βιώσιμη προσέγγιση σε αρχαιολογικά τοπία και χώρους, που βασίζεται στον καλλιτεχνικό μετασχηματισμό ή ‘μετάφραση’ των χωρικών τους ιδιοτήτων, και, κυρίως, στην έγκαιρη αναστηλωτική δράση, ιδιαίτερα όταν απειλούνται από τη βιομηχανική ανάπτυξη ή από άλλες επιβλαβείς χρήσεις γης.Classical Eleusis is a major archaeological site of Greece and Greater Athens which enjoyed global fame in antiquity as hub of the Eleusinian Mysteries plus as seat of the age-long worship of goddess Demeter and her daughter Persephone. Following its irreverent treatment, which began after the establishment of Modern Greece in 1830, this paper proposes a new, sustainable approach to archaeological landscapes and sites based on restoration plus the artistic 'translation' of their spatial qualities. The Eleusis sanctuary appears to have fallen victim to a special, implicit compromise between, on the one hand, the national industrialist class, and on the other, the archaeological establishment, which has tolerated manufacturing in the Thriasian Plain, including the immediate vicinity of the Eleusinian sanctuary. As the area was being turned into the core location of Greek industrial development, the Eleusinian sanctuary was being fully recovered. However, throughout this ‘compromise and failure discourse,’ it should be remembered that enormous as well as continuous effort has been bestowed upon the protection of cultural heritage since the establishment of the Greek State. Embracing a ‘poetic’ methodology, deemed suitable to the genius loci of Eleusis, the outlook here eschews the isolated straightforwardness of architectural history, archaeological data, restoration precedents and building details, to explore the pulsations of Eleusinian space as a Thalesian entity 'full of gods.' The paper first, discusses the area’s profanation as illustration of a specific interaction between modernity and antiquity. Second, it unveils some important spatial qualities, including what is proposed here as ‘spatial pliability,’ which were destroyed around Eleusis and the Sacred Road linking it to classical Athens. Third, it enquires if partial restitution is still possible through cultural and urban design policies. Finally, it advances the hypothesis that timely restorations could potentially safeguard heritage sites threatened by industrial development or other noxious land uses
Cities and museums of cities. Hybrid discourses and social ecosystems Add New Links
No full textCities and museums are chameleon-like, hybrid artefacts that operate in a world that is nowadays immersed into a kind of ‘great unsettling’. Urban identity, citizenship and civic engagement, belonging, urban networks, cooperation and connectivity, activism and innovation in various forms from environmental sustainability initiatives to the cultural incorporation of immigrants are key matters for reflection and action within this context. If David Harvey, as a social historian, sets in his study on rebel cities the age-old question ‘what kind of city we want’, this article aims to re-address the question within the context of museums and exhibitions that deal with contemporary urban utopias, dystopias and networks of urban experiences and ask what kind of city museums we need in contemporary societies. It discusses how museums of cities are living systems of tremendous scale and potential which embody a hybridity of cultures and employ an array of modalities that tell different stories of the world. It also reflects on urban museology through a systems thinking lens and sets new questions on key social issues about cities and museums of cities
Pioneering Potters. Early Neolithic Ceramics from Mavropigi-Fillotsairi, Western Macedonia
Full text linkΠρωτοπόροι αγγειοπλάστες. Η κεραμική της Πρώιμης Νεολιθικής περιόδου από τη θέση Μαυροπηγή Φιλοτσαΐρη στη Δυτική ΜακεδονίαΤο υλικό που παρουσιάζεται στο παρόν άρθρο περιλαμβένι περίπου 60.000 όστρακα από οικίες και λάκκους οι οποίοι ανακαλύφθηκαν κατά τη σωστική ανασκαφή της θέσης Μαυροπηγή Φιλοτσαΐρι τα έτη 2005 και 2006. Η προκαταρκτική μελέτη μέρους της κεραμικής είχε στόχο την αναγνώριση και την καταγραφή της μορφολογίας των αγγείων, την ανασύνθεση των παραμέτρων της τεχνολογίας κατασκευής τους (κατασκευαστικές τεχνικές, κεραμικές ύλες, τύπος όπτησης και διαμόρφωση επιφάνειας) και την διατύπωση συμπερασμάτων σχετικά με την χρήση και την απόρριψή τους. Τα υπό μελέτη ανασκαφικά περιβάλλοντα επιλέχθηκαν με στόχο τον έλεγχο των στρωματογραφικών παρατηρήσεων που έγιναν κατά τη διεξαγωγή της ανασκαφής, ιδιαιτέρως δε για την εξακρίβωση της ακολουθίας των κτηρίων στο νοτιοανατολικό τμήμα της θέσης. Στο παρόν άρθρο γίνεται μια τυπολογική και τεχνολογική επισκόπηση του κεραμικού συνόλου, η οποία αποτελεί τη βάση για τη μελέτη της σχέσης μεταξύ της βιογραφίας των κεραμικών και των αποθετικών διαδικασιών στη θέση, και για την ερμηνεία του κεραμικού συνόλου στο πλαίσιο του ευρύτερου φαινομένου της Νεολιθικοποίησης στην Ευρώπη. The material discussed in this paper consists of c. 60,000 sherds from houses and their associated pits recovered from rescue excavations conducted at Mavropigi-Fillotsairi between 2005 and 2006. The preliminary pottery study was a sample of the extant pottery aimed at the documentation and establishment of vessel morphology, identifying technological aspects of ceramic production (construction techniques, fabrics, firing type, and surface treatment), and deducing vessel consumption and disposal. The contexts under study were chosen to check the stratigraphic observations made at the time of the excavation, particularly to establish the sequence of buildings in the northeastern part of the site. This paper thus presents a typological and technological overview of the ceramic assemblage and provides a case study for examining the relationship of pottery biographies, site depositional processes, and their interpretation in connection with the larger discussion of the Neolithisation of Europe.