ΒΚΠ ΕΚΠΑ - Σύστημα Ηλεκτρονικής Εκδοτικής (e-Pub)
Not a member yet
1979 research outputs found
Sort by
Απηχήσεις της Οδύσσειας στο ελεγειακό ταξίδι της 1.3 του Τιβούλλου . . .
No full textΗ τρίτη ελεγεία του πρώτου Βιβλίου του ρωμαίου ελεγειακού ποιητή Τιβούλλου ανήκει στις ελεγείες του κύκλου του πάτρωνά του, του Μεσσάλλα (1.1, 3, 5, 7). Στη συγκεκριμένη ελεγεία το ελεγειακό «εγώ» φαίνεται να ακολουθεί τον Μεσσάλλα σε μια εκστρατεία στην Ανατολή, αλλά στην πορεία του ταξιδιού νοσεί και εγκαταλείπεται στη Φαιακία με μόνη συντροφιά τη μοναξιά και τη μελαγχολία. Ο ελεγειακός μεταθέτει αυτή την τρομακτική εμπειρία στον κόσμο της μυθολογίας και υποδεικνύει παραλληλισμούς μεταξύ του εαυτού του και του περιπλανώμενου Οδυσσέα που ναυάγησε στο ίδιο νησί στη ραψωδία ε και ζ. Ο Μύθος του Οδυσσέα παραμένει ως «σκηνικό» καθ όλη την ελεγεία και η σκιά του ομηρικού αρχέτυπου πλανιέται πάνω από το ελεγειακό εγώ που ακολουθεί τις ίδιες διαδρομές του νόστου του Οδυσσέα. Ο ομηρικός όμως ήρωας μεταμορφώνεται σε ελεγειακό αντιήρωα. Ο Τίβουλλος βλέπει τον εαυτό του εγκαταλελειμμένο στη Φαιακία στο έλεος της αρρώστιας του, όπως ο Οδυσσέας ήταν εγκαταλελειμμένος στη Φαιακία. Έχοντας συμβιβαστεί με την ιδέα του θανάτου, ο Τίβουλλος φαντάζεται ότι η ίδια η Αφροδίτη θα οδηγήσει την ψυχή του στα Ηλύσια Πεδία. Στον αντίποδα των Ηλυσίων βρίσκονται τα Τάρταρα, ένας χώρος βασανιστηρίου προορισμένος για τους αμαρτωλούς κατά του Έρωτα. Ακόμη και στο τέλος της ελεγείας το ομηρικό αρχέτυπο βρίσκεται πίσω από τη σκέψη του ποιητή. Όπως ο Οδυσσέας, υποτιθέμενος νεκρός, επιστρέφει στην Πηνελόπη από τον Άλλο Κόσμο, έτσι και ο Τίβουλλος επιστρέφει θριαμβευτής από την υπερκόσμια Φαιακία της ποίησής του.ABSTRACTTibullus 1.3 belongs to the group of elegies addressed to Messalla (1.1, 3, 5, 7). In the particular elegy, the elegiac «ego» appears to follow Messalla in his expedition to the East. However, during the journey the elegiac speaker experiences an illness and is abandoned in Phaeacia with his loneliness andmelancholy as sole companion. The elegiac poet projects this horrible experience onto the world of myth and parallels himself to the wandering Odysseus who ended up shipwrecked in the same island in Odyssey 5 and 6. The story of Odysseus remains as the «setting» throughout the elegy and the shadow of the Homeric archetype haunts the elegiac «ego», which follows the same course of Odysseus nostos. As the elegy unravels, however, we see the Homeric hero transforming himself into an elegiac antihero. Tibullus sees himself abandoned in Phaeacia, at the mercy of his illness, in the same way Odysseus was abandoned in Phaeacia. Having come to terms with the idea of death, Tibullus imagines that Aphrodite herself will lead his soul to Elysium. On the other side of Elysium lies Tartarus, a place of torture designated for those who sinned by fighting against Amor. The Homeric archetype remains in the poets thought to the end of the poem. Just like Odysseus, who, even though alleged to be dead, came back to Penelope from the dead, Tibullus makes a triumphant return from the outlandish Phaeacia of his poetry
Το λογοτεχνικό υπόβαθρο του θέματος της φιλίας στο μυθιστόρημα του Χαρίτωνα
No full textΤο άρθρο μελετά διεξοδικά τις πολυπληθείς λογοτεχνικές οφειλές που είναι αναγνωρίσιμες στον τρόπο με τον οποίο ο Χαρίτων αξιοποιεί το παραδοσιακό θέμα της φιλίας. Η εδώ εξεταζόμενη ιδιωτικού τύπου φιλία του ήρωα Χαιρέα με τον Πολύχαρμο αντιδιαστέλλεται καταρχήν προς άλλες λιγότερο σημαντικές μορφές φιλίας στις οποίες περιστασιακά αναφέρεται ο συγγραφέας. Εν συνεχεία συνοψίζεται η θέση που έχει στην πλοκή του έργου η μορφή του Πολύχαρμου και η άρρηκτη σύνδεσή της με την δράση του κεντρικού ήρωα. Από τις πλούσιες λογοτεχνικές καταβολές του επίμαχου θέματος εξετάζονται καταρχήν αυτές που αφορούν στην ομηρική ποίηση, από την οποία ο Χαρίτων αντλεί ως βασικό πρότυπό του την φιλία ανάμεσα στον Αχιλλέα και τον Πάτροκλο. Ακολούθως εξετάζεται η αξιοποίηση από τον Χαρίτωνα δύο αντλημένων από τον Ευριπίδη περιπτώσεων φιλίας, αυτής μεταξύ Άδμητου και Ηρακλή στη Άλκηστη και κυρίως εκείνης μεταξύ Ορέστη και Πυλάδη στην Ιφιγένεια εν Ταύροις. Τέλος, αναλύεται η πρόσληψη στο έργο αυτό του θέματος της φιλίας στη Νέα Κωμωδία, με έμφαση στον καθοριστικής σημασίας εν προκειμένω Δύσκολο του Μενάνδρου.ABSTRACT This paper studies the rich literary background of the theme of friendship in the novel of Chariton. More specifically, the focus of the present discussion is the friendship of the novelistic hero Chaereas with Polycharmus, a relationship far more important than other kinds of friendship occasionally mentioned by Chariton. The paper sets out the role of Polycharmus in the plot of the novel and how closely he is linked to the deeds of Chariton’s protagonist. It is suggested that the literary pedigree of the theme in question goes back to Homer, particularly to the friendship of Achilles with Patroclus. Additionally, Chariton seems to engage in a dialogue with two Euripidean treatments of the same theme, namely the friendship of Admetus with Heracles in the Alcestis and especially that of Orestes with Pylades in Iphigenia in Tauris. Finally, the paper analyses Chariton’s reworking of the theme of friendship in the New Comedy with particular emphasis on Menander’s Dyskolos, which appears to be of crucial importance in this connection
Προσωποποιήσεις ποταμών στα ψηφιδωτά των ρωμαϊκών αυτοκρατορικών χρόνων
Full text linkΗ εικονογραφία των ποταμών στη ρωμαϊκή τέχνη και ιδιαίτερα στα ψηφιδωτά έρχεται ξανά στο προσκήνιο, ειδικά μετά την πρόσφατη ανακάλυψη του ψηφιδωτού με την παράσταση ενός νεαρού ποταμού στην Πλωτινόπολη της Θράκης (Διδυμότειχο). Στο άρθρο αυτό συγκεντρώνονται οι παραστάσεις προσωποποιημένων ποταμών στα ψηφιδωτά της ρωμαϊκής αυτοκρατορικής περιόδου, τα περισσότερα από τα οποία προέρχονται από τη Μεσόγειο. Αρχικά, στο άρθρο γίνεται προσπάθεια παρουσίασης της εικονογραφίας των ποταμών και των μεθόδων ταύτισης, ενώ επιχειρείται και η ένταξη της υπάρχουσας εικονογραφίας σε μια πιο λεπτομερή τυπολογία. Ακόμα, το άρθρο επιχειρεί να απαντήσει στο ερώτημα γιατί επιλέχθηκαν οι συγκεκριμένοι ποταμοί για τη διακόσμηση συγκεκριμένων κτηρίων και δωματίων, όπως και σε ποιο βαθμό η γεωγραφία επηρεάζει αυτή την επιλογή. Τέλος, γίνεται μια προσπάθεια να ανιχνευθούν οι τοπικές προτιμήσεις, ειδικά στις ανατολικές επαρχίες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ενώ επισημαίνεται η χαμηλή απήχηση των προσωποποιημένων ποταμών στον ελλαδικό χώρο.The iconography of rivers in Roman Art, and particularly on mosaics, comes on the forefront, especially after the recent discovery of a mosaic with the personification of a young river in Plotinipolis of Thrace (Didymoteicho). This article gathers the representations of personified rivers on mosaics dated from the Roman imperial period, most of which are located across the Mediterranean given the universal character of this Art. In the first place, the article deals with the presentation of the typical iconography of the represented rivers and the methods of identification. Moreover, it is attempted to refine the existing iconography to a more detailed typology. Furthermore, the article aims to answer to the question why these rivers were chosen for the decoration of certain buildings and rooms, as well as in which degree the geography affects their selection. Finally, an effort is made to retrace regional preferences, especially at the eastern provinces of the Roman Empire and the low popularity of the personified rivers in Roman Greece
Το λιονταράκι που τσεβδίζει: Ο Αλκιβιάδης στην αρχαία κωμωδία
No full textΣτο άρθρο αυτό εξετάζονται όλα τα χωρία από τα σωζόμενα έργα και αποσπάσματα της αττικής κωμωδίας, τα οποία αναφέρονται ρητά ή υπαινικτικά στον Αλκιβιάδη, το τρομερό παιδί της αθηναϊκής πολιτικής κατά τις τελευταίες δεκαετίες του 5ου αιώνα π.Χ. Ο Αριστοφάνης, αν και δεν φαίνεται να παρουσίασε ποτέ τον Αλκιβιάδη επί σκηνής, εντούτοις τον μνημονεύει και τον σατιρίζει αρκετές φορές στα έργα του, από τους Δαιταλής (427 π.Χ.) έως τους Βατράχους (405 π.Χ.). Οι μνείες αυτές χαρακτηρίζονται από εντυπωσιακή επιείκεια. Ο Αριστοφάνης σκώπτει τον Αλκιβιάδη μόνο ελαφρά, για ατασθαλίες της προσωπικής του ζωής ή για ελαττώματα της ομιλίας του, ενώ δεν ασκεί ποτέ σοβαρή κριτική σε καθαρά πολιτικές ενέργειές του. Στον αντίποδα, ο Εύπολις περιέλαβε τον Αλκιβιάδη ως βασικό πρόσωπο σε δύο τουλάχιστον κωμωδίες του, τους Κόλακες (421 π.Χ.) και τους Βάπτες (πιθανώς 416 ή 415 π.Χ.), και τον διακωμώδησε με μεγάλη οξύτητα για τις αδυναμίες του χαρακτήρα του, οι οποίες είχαν ευδιάκριτες επιπτώσεις στην πολιτική του δράση. Ο Αλκιβιάδης του Εύπολι απεικονίζεται ως αδίστακτος καιροσκόπος, κόλακας, ασυγκράτητα φιλήδονος, υπέρμετρα φιλόδοξος και επικίνδυνος για τους δημοκρατικούς θεσμούς της πόλης. Η εικόνα συμπληρώνεται από λίγα αποσπάσματα άλλων κωμικών, που επικεντρώνονται ιδίως στην τρυφή και την ακολασία του Αλκιβιάδη.The stammering lion-cub: Alcibiades in ancient comedyThis article examines all the passages from the extant plays and fragments of Attic comedy, which openly refer or allude to Alcibiades, the enfant terrible of Athenian politics during the last decades of the 5th century B.C. Aristophanes does not seem to have ever brought Alcibiades as a character on stage, but he mentions and satirizes Alcibiades on several occasions in his plays, from the Banqueters (427 B.C.) to the Frogs (405 B.C.). These references are characterized by impressive lenience. Aristophanes only lightly taunts Alcibiades for misdemeanours in his personal life or for speech defects, but never once criticizes him seriously for his political deeds. On the contrary, Eupolis included Alcibiades as a dramatis persona in at least two comedies, the Flatterers (421 B.C.) and the Baptai (probably 416 or 451 B.C.), and ridiculed him with considerable acrimony for the failings of his character, which had visible consequences on his activity as a politician. Eupolis’ Alcibiades is depicted as an unscrupulous opportunist, a flatterer, an inveterate hedonist, an excessively ambitious man, and a danger for the democratic institutions of the polis. The image is completed with a few fragments of other comic authors, which mainly focus on Alcibiades luxury and debauchery
Η σύνταξη του συνδέσμου κἂν στις παραχωρητικές προτάσεις των ελληνικών μη λογοτεχνικών παπύρων της αυτοκρατορικής και της πρώιμης αραβικής εποχής
No full textΤο άρθρο ασχολείται με τη χρήση του συνδέσμου κἂν στις παραχωρητικές προτάσεις των ελληνικών παπυρικών εγγράφων της αυτοκρατορικής και της πρώιμης αραβικής περιόδου (31 π.Χ. - 800 μ.Χ.). Οι εισαγωγικές παρατηρήσεις επικεντρώνονται στη συχνότητα εμφάνισης και στον τρόπο σύνταξης αυτού του συνδέσμου. Ακολουθούν αντιπροσωπευτικά παραδείγματα της συντακτικής δομής του συνδέσμου κἄν, τα οποία απαντούν σε ένα σώμα περίπου 55.000 παπυρικών, μη λογοτεχνικών, κειμένων και 15.000 οστράκων της εξεταζόμενης περιόδου. Η σύγκριση αυτής της δομής με τη γλώσσα της κλασικής εποχής, των ελληνικών επιγραφών και της Καινής Διαθήκης μας οδηγεί σε χρήσιμα συμπεράσματα για τη γλώσσα των παπύρων της εποχής και το μορφωτικό επίπεδο των γραφέων.ABSTRACTThe article deals with the use of the conjunction κἄν in concessive clauses of Greek documentary papyri of the Imperial and early Arabic Period (31 B.C. - 800 A.D.). The introductory remarks focus on the frequency of occurrence and the syntax of this conjunction. Then, there are representative examples of the syntactic construction of the conjunction κἄν, which are found in a body of approximately 55,000 Greek non-literary papyri texts and 15,000 ostraca of the period under consideration. The comparison of this structure with the language of the Classical Period, the Greek Ιnscriptions and the New Testament leads us to useful conclusions about the language of the papyri of this era and the educational level of the writers
Chalkidice. The religious topography of the region during antiquity
Full text linkΧαλκιδική. Η θρησκευτική τοπογραφία της περιοχής κατά την αρχαιότηταΣτόχος αυτού του άρθρου είναι η συλλογή και ερμηνεία μαρτυριών για τα ιερά της Χαλκιδικής, περιοχής με πολυσυλλεκτικό πληθυσμό. Η μελέτη βασίστηκε σε αρχαίες πηγές και στα πορίσματα της παλαιότερης και νεότερης αρχαιολογικής έρευνας, χωρίς χρονολογικό περιορισμό, όπως ισχύει για τη μελέτη των λατρειών κάθε περιοχής. Σημαντικά ιερά, όπως του Ποσειδώνα στο Ποσείδι, του Διονύσου και των Νυμφών και αργότερα του Άμμωνα Δία στην Άφυτι, ο ναός αυτοκρατορικής λατρείας στα Καλίνδοια της Βοττικής, το ιερό της Άρτεμης στη Σάνη της Παλλήνης και του Απόλλωνος-Ηλίου στην Ουρανούπολη αποκαλύφθηκαν κατά τη διάρκεια ανασκαφικής έρευνας, ενώ άλλα ιχνηλατούνται με βάση τις πληροφορίες της αρχαίας ελληνικής γραμματείας και επιγραφών. Παρουσιάζονται και σχολιάζονται επίσης κινητά ευρήματα, ως επί το πλείστον επιγραφές και γλυπτά, από θέσεις ιερών ή που μπορεί να συσχετιστούν με αυτές. Στο πλαίσιο αυτό συνδυάζονται κυρίως επιγραφικές μαρτυρίες που παρέχουν θρησκευτικού χαρακτήρα πληροφορίες με τους σύγχρονους χώρους εύρεσής τους. Σκοπός είναι να δοθεί μία όσο το δυνατό πληρέστερη εικόνα της θρησκευτικής ταυτότητας της περιοχής.The collection and interpretation of information about the sanctuaries of Chalkidice during antiquity, which comprise the aims of this study, are based on the sources as well as the results of previous and recent archaeological research, without hard-and-fast chronological limits. The most important sites-cities of Chalkidice, where different populations lived, are discussed in light of historical course and development wherever this is possible. A number of important sanctuaries including those of Poseidon at Poseidi and Potidaea, of Dionysus and the Nymphs and later, Zeus Ammon at Aphytis, the imperial cult building complex at Kalindoia in Bottike, the sanctuary of Artemis at Sane in Pallene, and that of Apollo-Helios at Ouranopolis, were discovered during excavations, while others are attested in the ancient sources and inscriptions. We offer a presentation and commentary on portable finds, most of which are inscriptions and sculpture from sanctuary sites or which can be associated with such sites. We also endeavour to correlate ancient sites/cities with (primarily) epigraphic evidence coming from modern settlements/locations and providing religious information. We thus attempt to offer a comprehensive and diachronic assessment of the religious identity of Chalkidice
Τα νέα ευρήματα πεσσών στην Αθήνα και το Ωδείο του Αγρίππα
Full text linkAt the site of Hadrian’s Library in Athens three, almost intact, pier shafts have been traced among numerous architectural blocks and identified as parts of the same architectural composition based on their material, craftsmanship and mostly on their identical form and equal dimensions. Moreover, a pier capital, also stored in the Library, can be attributed to the same structure with dimension criteria; the feature most probably crowned the piers. The new finds increase the small number of known piers in the Athenian architecture up to date. This study aims at the determination of the original synthesis, which will reveal not only its dating at the time of Augustus, but also the theatrical character of the building from which they originated. These features reduce the number of possible buildings, of which the most possible is the Odeion of Agrippa in the Ancient Agora of Athens. Τhe graphic reconstruction of these piers along the balcony of the building, which Travlos and Thompson had hypothetically restored with piers, contributes in better understanding of the Odeion's design altogether, as well as in redefining the impact of its exterior arrangement in the middle of the Agora