ΒΚΠ ΕΚΠΑ - Σύστημα Ηλεκτρονικής Εκδοτικής (e-Pub)
Not a member yet
1979 research outputs found
Sort by
Ἡ ἐπίδραση τῶν Ὁμηρικῶν Ἐπῶν στὸ ἔργο τοῦ Νικηφόρου Χρυσοβέργη
No full textὉ Νικηφόρος Χρυσοβέργης, δάσκαλος τῆς λεγόμενης πατριαρχικῆς σχολῆς καὶ μητροπολίτης Σάρδεων, συγκαταλέγεται στὴ χορεία τῶν σπουδαίων ρητόρων τῆς μέσης βυζαντινῆς περιόδου. Βεβαίως τὸ ἔργο του εἶναι σαφῶς ἐπηρεασμένο ἀπὸ τοὺς ἀττικοὺς ρήτορες. Ὄμως, ἔχει δεχθεῖ καὶ πολλὲς ἐπιδράσεις ἀπὸ τὰ ὁμηρικὰ ἔπη. Στίχοι αὐτούσιοι, στίχοι παραλλαγμένοι, ὁμηρικὲς φόρμουλες, λέξεις καὶ εἰκόνες παρελαύνουν μέσα ἀπὸ τὸ ἔργο τοῦ Χρυσοβέργη. Ἡ παροῦσα μελέτη ἔχει σκοπό της νὰ καταδείξει αὐτὲς τὶς ἐπιδράσεις καὶ νὰ ἐξηγήσει ὅσο εἶναι δυνατὸν τὴ λειτουργία τους μέσα στὸ ἔργο τοῦ ρήτορα. Τέλος, γίνεται μία σύντομη ἀποτίμηση τῆς ἐπίδρασης τοῦ ὁμηρικοῦ ἔργου στὰ χρυσοβέργεια κείμενα.ABSTRACTNikephoros Chrysoberges, a teacher of the so-called Patriarchal School and Metropolitan of Sardis, is one of the great rhetors of the Middle Byzantine period. His work is obviously influenced by Attic orators, however, we can identify many influences from Homeric poems. Identical verses, varied verses, Homeric formulas, words and icons, all can be found throughout the work of Chrysoberges. The present study aims to demonstrate these influences, and to explain as much as possible their function in the work of the orator. Finally, there is a brief assessment of the influence of the Homeric texts on the work of Chrysoberges
Two Middle Bronze Age Pottery Kilns at Plasi, Marathon
Full text linkThis paper publishes two pottery kilns excavated at Plasi in Marathon (Attica) in 2016-17 as part of the excavations of the Department of History and Archaeology, of the National and Kapodistrian University of Athens. The morphological and technological traits of these structures are discussed in detail and their relative dating is considered. A comparative examination of kiln construction technology is included with the aim of placing the kilns within the broader context of the late Middle Bronze Age. Special emphasis is given on the study of ‘technological choices’. Integrated in their archaeological context, these choices are then discussed within the framework of broader societal changes, particularly in relation to the introduction and spread of new know-how at Plasi. It is argued that certain technological choices associated with one of the two kilns may relate to the interest of certain individuals in the Middle Bronze Age to produce and make use of distinctive pottery, at a time when material culture appears to become an increasingly important element of social discourse
Στα μονοπάτια της παράδοσης. Καταγραφή και προστασία της ξυλοναυπηγικής στην Κύπρο
Full text linkΟι παραδοσιακές τέχνες αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι κάθε προβιομηχανικής κοινωνίας, ενώ οι τεχνίτες δείχνουν πώς μεταλαμπαδεύεται η εξειδικευμένη γνώση από γενιά σε γενιά. Η γνώση είναι άρρηκτα δεμένη με την τέχνη: εξελίσσονται μαζί και επηρεάζονται από κοινωνικο-οικονομικούς παράγοντες, όπως η ύφεση ή η ευημερία του τόπου. Αρκετοί ερευνητές μελέτησαν τις παραδοσιακές τέχνες της Κύπρου και τα επαγγέλματα που σχετίζονται με την καθεμιά. Από αυτές, η ξυλοναυπηγική δεν έχει καταγραφεί ως τώρα, ενώ η κοινότητα των ξυλοναυπηγών συρρικνώνεται συνεχώς. Η συγγραφέας πραγματοποίησε επιτόπια καταγραφή της τέχνης, αρχίζοντας με την κοινότητα των ξυλοναυπηγών της Λεμεσού. Το παρόν άρθρο παρουσιάζει τα πρώτα αποτελέσματα, τους προβληματισμούς, και κάποιες προτάσεις για την προστασία μιας παραδοσιακής τέχνης, που εμπίπτει τόσο στην Άυλη όσο και στην Ενάλια Πολιτισμική Κληρονομιά.Οι παραδοσιακές τέχνες αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι κάθε προβιομηχανικής κοινωνίας, ενώ οι τεχνίτες δείχνουν πώς μεταλαμπαδεύεται η εξειδικευμένη γνώση από γενιά σε γενιά. Η γνώση είναι άρρηκτα δεμένη με την τέχνη: εξελίσσονται μαζί και επηρεάζονται από κοινωνικο-οικονομικούς παράγοντες, όπως η ύφεση ή η ευημερία του τόπου. Αρκετοί ερευνητές μελέτησαν τις παραδοσιακές τέχνες της Κύπρου και τα επαγγέλματα που σχετίζονται με την καθεμιά. Από αυτές, η ξυλοναυπηγική δεν έχει καταγραφεί ως τώρα, ενώ η κοινότητα των ξυλοναυπηγών συρρικνώνεται συνεχώς. Η συγγραφέας πραγματοποίησε επιτόπια καταγραφή της τέχνης, αρχίζοντας με την κοινότητα των ξυλοναυπηγών της Λεμεσού. Το παρόν άρθρο παρουσιάζει τα πρώτα αποτελέσματα, τους προβληματισμούς, και κάποιες προτάσεις για την προστασία μιας παραδοσιακής τέχνης, που εμπίπτει τόσο στην Άυλη όσο και στην Ενάλια Πολιτισμική Κληρονομιά
Βιώνοντας τον δημόσιο χώρο στην αρχαία Ελλάδα (6ος-1ος αι. π.Χ.). Δρόμοι, πλατείες και ελεύθεροι ανοιχτοί χώροι στις πόλεις, τα ιερά και τα νεκροταφεία
Full text linkUp to date the archaeological research has mainly focused on the structured environment, while the significant to ancient public life, open air free spaces, have been largely neglected. These spaces were consciously created or left as such, within ancient cities, sanctuaries and cemeteries. A public space operates dynamically in three dimensions and it is shaped both by the architectural structures that surround it and by natural or artificial landmarks, but also by the people themselves who use and “experience” it in everyday life or in specific circumstances. Spaces within the anthropogenic environment, roads (urban, sacred, funerary), squares and open air free spaces, in varying forms and sizes, jointly by the structures (temples, shrines, graves etc) and performances (processions, sacrifices etc) which they are associated with, constitute places of collective memory and identity. Spaces that correspond to the aforementioned parameters are examined in the research project entitled “Experiencing the public space in ancient Greece (6th-1st c. B.C.) Roads, squares and open air free spaces in cities, sanctuaries and cemeteries” funded by the O.P. “Human Resources Development, Education and Lifelong Learning”, co-funded by the European Social Fund (E.S.F.). A summary of the project’s aims, methodology, research questions and selected case studies is here presented
Dionysius of Alicarnassus on the pleasant and the beautiful - Traces of Platonic influence
Full text linkΣτο έργο του Περί συνθέσεως ονομάτων ο Διονύσιος Αλικαρνασσεύς ισχυρίζεται ότι η επιτυχημένη σύνθεση πρέπει να επιδιώκει πάντοτε να κατακτήσει δύο απολύτως διακριτούς μεταξύ τους στόχους: τὴν ἡδονήν και τὸ καλόν. Παρά την κεντρική θέση, όμως, που έχει αυτή η διάκριση στη θεωρία του για την επιτυχημένη σύνθεση, ο Διονύσιος δεν καταφέρνει να την υποστηρίξει και να την εξηγήσει ικανοποιητικά και πειστικά ούτε με τις θεωρητικές του προσεγγίσεις ούτε με τα παραδείγματα που προσκομίζει. Τίθεται, επομένως, το ερώτημα πού στηρίζει αυτή τη βασική και σταθερή πεποίθησή του ο Διονύσιος. Στο άρθρο αυτό θα υποστηρίξω την άποψη ότι η συγκεκριμένη θέση του μπορεί να ερμηνευτεί ως δείγμα πλατωνικής επίδρασης. Αυτό που δεν καταφέρνει να εξηγήσει με σαφήνεια ο Διονύσιος εξηγείται, πιστεύω, σε ικανοποιητικό βαθμό από την πλατωνική θεωρία που φαίνεται ότι είχε κατά νου.ABSTRACTThe distinction between the pleasant and the beautiful is a basic one in Dionysius On Literary Composition. Despite the great importance of his distinction, however, he does not manage to substantiate it in a clear and direct way. My main argument is based on this observation that Dionysius basic distinction between a pleasant and a beautiful style is not persuasively supported either by his theoretical considerations or by his examples. This means that the question where he grounds his conviction about the validity of his distinction is open. I interpret this conviction as a sign of deep Platonic influence. I will try to show that what Dionysius does not manage to explain clearly is explained to a certain extent by the Platonic theory he seems to have in mind
Κλυταιμήστρας δικαίωση (;): από την Ηλέκτρα του Σοφοκλή στο ανεπίδοτο Γράμμα του Ιάκωβου Καμπανέλλη
No full textΣτην παρούσα εργασία επιχειρείται παράλληλη ανάγνωση του μονολόγου του Ιάκωβου Καμπανέλλη Γράμμα στον Ορέστη με την Ηλέκτρα του Σοφοκλή με στόχο να καταδειχθεί σε ποιο βαθμό έχει επηρεαστεί ο νεότερος δημιουργός από αυτή τη σοφόκλεια τραγωδία. Χωρίς αμφισβήτηση το διακειμενικό υπόστρωμα του Γράμματος είναι ευρύτερο, αλλά η Ηλέκτρα του Σοφοκλή αποτελεί έναν από τους δραματικούς προγόνους του και μπορεί με τρόπο πειστικό να συμπεριληφθεί στις κύριες διακειμενικές πηγές του. Στην εργασία ανιχνεύονται και αναλύονται στοιχεία της σοφόκλειας τραγωδίας (θεματικά, μυθολογικά, ηθολογικά, δραματουργικά κ.ά.), τα οποία απαντούν ανεστραμμένα, παραλλαγμένα και σπανιότερα αυτούσια στον μονόλογο του Καμπανέλη, που επιχειρεί ένα διαφορετικό ταξίδι στον κόσμο των αρχετυπικών μορφών του μύθου με τελικό στόχο τη δικαίωση της Κλυταιμήστρας.ABSTRACTThe object of the present paper is a parallel study between Iakovos Kambanellis monologue Letter to Orestes and Sophocles Electra and aims at showing the degree of influence that the sophoclean tragedy has exerted upon the modern Greek playwright. Undoubtedly, the Letters intertextual base is wider, but Sophocles’ Electra constitutes one of its main dramatic an-cestors and can, in a convincing way, be included in its principal intertextual sources. In this study, elements of the sophoclean tragedy (mythological, dramatic, thematic, et. c.) are isolated and analyzed as they appear reversed, changed and adjusted, and, in a lesser degree, in their original form in Kambanellis monologue. It is observed that the modern playwright attempts a different voyage in the myths archetypal world and his ultimate goal is Clytaemestras justification
Vol. 3 (2020). O. Kakavoyianni and N. Petrochilos, From the ancient cemeteries of Anavyssos
Full text linkΣτον Άτλαντα των Αθηνών των Ernst Curtius και Johann Kaupert υποδηλώνεται ότι κατά τα τέλη του 19ου αιώνα στην παράλια πεδιάδα που εκτείνεται από τις βόρειες απολήξεις του όρους Όλυμπος έως την Λαυρεωτική ήταν ορατοί πολλοί ταφικοί τύμβοι. Σε αυτήν την ευρεία περιοχή, σε οικόπεδα στα δυτικά της Λεωφόρου Λαυρίου-Αναβύσσου, η τότε Επιμελήτρια αρχαιοτήτων Όλγα Κακαβογιάννη πραγματοποίησε εκτεταμένες σωστικές ανασκαφικές έρευνες μεταξύ των ετών 1983 και 1990. Σε αυτό το πλαίσιο ερευνήθηκαν τμήματα ταφικών τύμβων, οι οποίοι θα ανήκαν σε διακεκριμένα τοπικά γένη και χρησιμοποιήθηκαν από τα τέλη του 8ου μέχρι και τον 5ο αι. π.Χ.Στην παρούσα μελέτη παρουσιάζονται οι δύο τύμβοι (Τύμβος Α και Τύμβος Β), οι οποίοι εντοπίζονται στα διοικητικά όρια του δήμου των Αναφλυστίων. Περαιτέρω, παρουσιάζεται το ελάχιστο υλικό από τις έρευνες του Ευθύμιου Μαστροκώστα στον Τύμβο του Κροίσου, κατά το 1972, καθώς και το αντίστοιχο από μικρής έκτασης έρευνα στο παρακείμενο νεκροταφείο του δήμου των Αιγιλιέων, το οποίο με σαφήνεια διακρίνεται από τον τύμβο του Κροίσου. Εξετάζονται, επίσης, τα ταφικά κτερίσματα και οι ταφικές πρακτικές, καθώς και θέματα σχετικά με την τοπογραφία των δήμων της παραλίας, από τις Λαμπτρές, μέχρι το Σούνιο.ISBN 978-960-466-222-7 (έντυπη), 978-960-466-221-0 (ψηφιακή)In Ernst Curtius’ and Johann Kaupert’s Atlas von Athen it is indicated that around the end of 19th century, in the coastal plain stretching westwards from the northern mountainous endings of Mount Olympus up to Lavreotike towards the east, many burial tumuli were visible. The curator of antiquities Olga Kakavoyianni carried out intensive rescue research between the years 1983 and 1990 in this extended area. Within this context parts of tumuli (burial mounds) that probably belonged to prominent local families and were employed from the late 8th to the 5th c. B.C. were excavated.The purpose of this study is to present the excavation results from the tumuli (Tumulus A and Tumulus B), both located within the administrational borders of the Anaphlystos’ deme. Furthermore, the limited in terms of quantity material from Euthymios Mastrokostas’ excavation at Croesus’ tomb is also presented, along with the results from a short excavation campaign in the cemetery of the Aigilia’s deme, which is clearly distinguished from the burial mound of Croesus. Moreover, the grave offerings and the burial practices are discussed, along with issues concerning the topography of the coastal demes from Lamptrai to Sounion.ISBN: 978-960-466-222-7 (print), 978-960-466-221-0 (digital
Δημοκρατία και πατριωτισμός σε δύο εμβληματικές για το πολίτευμα στιγμές (Κλασική Αθήνα - Γαλλικός Διαφωτισμός και Γαλλική Επανάσταση)
No full textΧρήστος Τσούντας. Ο Καθηγητής Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών
Full text linkThis paper concerns Christos Tsountas’ years as professor of History of Ancient Art in the School of Philosophy of the University of Athens. After a productive period of almost two decades in the Archaeological Service, and his seminal work on the Neolithic, Early Cycladic and Mycenaean Culture, Tsountas was elected professor in 1904. Until his resignation in 1925 he devoted most of his time in teaching courses and writing influential handbooks on ancient Greek art. Also, he undertook significant administrative work, and served as Dean of the School of Philosophy in 1906-07. Because of his values, justice, devotion, and hard work he was highly esteemed by his colleagues, as evidenced by their reactions when he announced his wish to resign from the university
Μία λανθάνουσα χαλκογραφία του Γύζη. Συμβολή στη μελέτη της ελληνικής χαρακτικής του ΙΘ αι.
No full textKnown by his painting and drawings, Nikolas Gyzis (1842–1901) also engaged in prints. Α latent etching by Gyzis has been included as a photogravure in a monograph devoted to his works. The print was published in 1902 in a series of monographs for artists, edited by the painter and art historian Hermann Knackfuß (1848–1915) for the publishing house Velhagen & Klasing based in Bielefeld and Leipzig. Worked as an etching, the copper plate may be dated ca. 1899, if we accept that it depicts the young son of the painter Telemachos. Srtangely enough, this etching did not appear in later publications on Gyzis. Is it possible that both its copper plate and any etchings produced from it were lost, left lying in the home of the painter and his two daughters in Munich during World War II?Known by his painting and drawings, Nikolas Gyzis (1842–1901) also engaged in prints. Α latent etching by Gyzis has been included as a photogravure in a monograph devoted to his works. The print was published in 1902 in a series of monographs for artists, edited by the painter and art historian Hermann Knackfuß (1848–1915) for the publishing house Velhagen & Klasing based in Bielefeld and Leipzig. Worked as an etching, the copper plate may be dated ca. 1899, if we accept that it depicts the young son of the painter Telemachos. Srtangely enough, this etching did not appear in later publications on Gyzis. Is it possible that both its copper plate and any etchings produced from it were lost, left lying in the home of the painter and his two daughters in Munich during World War II